မက်သလင်းပြာနှင့် မိုက်တိုကွန်ဒရီးယား — အီလက်ထရွန်သယ်ပို့မှုနှင့် အထောက်အထားများ

ဘေးချင်းယှဉ်ထားသော စမ်းသပ်နမူနာနှစ်ခုကို မြင်ယောင်ကြည့်ပါ။ နှစ်ခုလုံးတွင် အသက်ရှူကွင်းဆက်၏ Complex I ကို ပိတ်ဆို့သည့် ဓာတုပစ္စည်း ရိုတီနုန်းဖြင့် အဆိပ်သင့်စေထားသော ဦးနှောက်မိုက်တိုကွန်ဒရီးယားများ ပါဝင်သည်။ နမူနာတစ်ခုထဲသို့ စမ်းသပ်သူက micromolar ပမာဏရှိသော မက်သလင်းပြာကို ပိုက်ပက်ဖြင့် ထည့်လိုက်သည်။ အောက်ဆီဂျင်အသုံးပြုမှု တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပြန်တက်လာသည်။ အမြှေးပါးဗို့အား တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပြန်ရလာသည်။ ATP အနည်းငယ်ကို ပြန်လည်ထုတ်လုပ်လာသည်။ ဘေးရှိ တိုင်းတာခွက်ထဲမှ ပါအောက်ဆိုဒ်အာရုံခံကိရိယာက ဇာတ်လမ်း၏ ကျန်တစ်ဝက်ကို ပြောပြနေသည်။ စမ်းသပ်ခဲ့သော ပမာဏတိုင်း၊ အသုံးပြုခဲ့သော ဓာတ်ပြုပစ္စည်းတိုင်းတွင် ဟိုက်ဒရိုဂျင်ပါအောက်ဆိုဒ် ထွက်ရှိမှုသည် အဆပေါင်းများစွာ တိုးလာခဲ့သည်။

တိုင်းတာချက်နှစ်ခုလုံး မှန်ကန်သည်။ မက်သလင်းပြာသည် အသက်ရှူကွင်းဆက်၏ ပျက်စီးနေသော အပိုင်းကို ရှောင်ကွင်း၍ အီလက်ထရွန်စီးဆင်းမှုကို ဆက်လက်ထိန်းထားနိုင်သည့် အီလက်ထရွန်သယ်ပို့ပစ္စည်းဖြစ်ပြီး ထိုသို့လုပ်ဆောင်စဉ် ပါအောက်ဆိုဒ်တိုးလာမှုဟူသော အဖိုးအခကိုလည်း ပေးဆပ်ရသည်။ အချက်နှစ်ခုလုံးကို တစ်ပြိုင်နက် ထည့်စဉ်းစားလျှင် မက်သလင်းပြာ၏ မိုက်တိုကွန်ဒရီးယားဆိုင်ရာ လုပ်ဆောင်ချက်အကြောင်း သုတေသနစာတမ်းများကို နားလည်နိုင်လာသည်။ တစ်ချက်တည်းကိုသာ ကြည့်လျှင် ပထမဆုံး ဖတ်မိသည့် စာတမ်းပေါ်မူတည်၍ အံ့ဖွယ်ရာတစ်ခု သို့မဟုတ် အန္တရာယ်တစ်ခုဟု ထင်ရနိုင်သည်။

သယ်ပို့လုပ်ဆောင်ပုံကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ရှင်းပြခြင်း

အသက်ရှူကွင်းဆက်သည် လက်ဆင့်ကမ်းပေးပို့သော လမ်းကြောင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ အီလက်ထရွန်များသည် Complex I သို့ NADH မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်သည်၊ သို့မဟုတ် Complex II နှင့် ဆက်နွှယ်သော ဖလေဗင်အင်ဇိုင်းများသို့ ဆက်ဆီနိတ်နှင့် အလားတူ အီလက်ထရွန်ပေးပို့ပစ္စည်းများမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်သည်။ ထို့နောက် Complex III ကို ဖြတ်၍ ရွေ့လျားနိုင်သော သယ်ပို့ပစ္စည်း cytochrome c သို့ ရောက်ပြီး Complex IV ကို ဖြတ်ကာ အောက်ဆီဂျင်သို့ ရောက်ရှိသည်။ လက်ဆင့်ကမ်းမှုတစ်ဆင့်စီတွင် ပရိုတွန်များကို အတွင်းအမြှေးပါးတစ်ဖက်သို့ စုပ်ပို့ပြီး ထိုမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော အဆင့်ကွာခြားမှုက ATP ထုတ်လုပ်ခြင်းကို မောင်းနှင်ပေးသည်။ မည်သည့်နေရာကိုမဆို ပိတ်ဆို့လိုက်လျှင် ထိုနေရာမတိုင်မီ လမ်းကြောင်းရှိ စီးဆင်းမှု ရပ်တန့်သွားသည်။

မက်သလင်းပြာက အပြိုင်သယ်ပို့သူအဖြစ် ဝင်ရောက်လုပ်ဆောင်သည်။ ၎င်း၏ အောက်စီဒေးရှင်းခံထားရသော ပုံစံသည် ကွင်းဆက်၏ အရှေ့ပိုင်းရှိ သယ်ပို့ပစ္စည်းများထံမှ အီလက်ထရွန်များကို လက်ခံပြီး အရောင်မရှိသော ရီဒတ်စ်ပုံစံ၊ လျူကိုမက်သလင်းပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုပုံစံက အီလက်ထရွန်များကို ကွင်းဆက်၏ နောက်ပိုင်းသို့ ဆက်ပေးပြီး အပြာရောင်သို့ ပြန်ပြောင်းသည်။ ဤပုံစံနှစ်ခုကို ရီဒေါ့စ်အတွဲအကြောင်း ရှင်းလင်းချက်တွင် ဖော်ပြထားပြီး ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော လက်ဆင့်ကမ်းလုပ်ဆောင်ပုံကို ယေဘုယျလုပ်ဆောင်ပုံ ရှင်းလင်းချက်တွင် ဆွေးနွေးထားသည်။ မဖြေရှင်းရသေးသော မေးခွန်းမှာ သယ်ပို့သူက ကွင်းဆက်ထဲသို့ မည်သည့်နေရာမှ ပြန်ဝင်သနည်းဟူ၍ ဖြစ်သည်။ Qo နေရာဟု ခေါ်သော Complex III ၏ quinol ချိတ်ဆက်ရာနေရာမှလား၊ သို့မဟုတ် cytochrome c သို့ တိုက်ရိုက်လား။ မည်သည့်ထွက်ပေါက်က အဓိကဖြစ်သည်မှာ အခြေအနေများပေါ် မူတည်ကြောင်း Complex III ရှောင်ကွင်းမှုဆိုင်ရာ သုံးသပ်ချက်တွင် အသေးစိတ် ရှင်းပြထားသည်။

ကြွက်မျိုးဝင်တိရစ္ဆာန်များဆိုင်ရာ လေ့လာမှုသုံးခုက အမှန်တကယ် တိုင်းတာခဲ့သည့်အရာများ

လေ့လာမှုသုံးခုလုံးသည် သီးခြားခွဲထုတ်ထားသော ဦးနှောက်မိုက်တိုကွန်ဒရီးယားများကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဆဲလ်အတွင်းမှ ထုတ်ယူထားသော ဆဲလ်တွင်းအင်္ဂါငယ်များကို သတ်မှတ်ဖွဲ့စည်းမှုရှိသည့် ဘဖာအရည်ထဲတွင် ဆိုင်းငံ့ထားခြင်းဖြစ်သည်။ မပျက်မစီး ဆဲလ်များ၊ ဆေးပေးထားသော တိရစ္ဆာန်များ သို့မဟုတ် လူပါဝင်သူများ မပါဝင်ပါ။ ဖော်ပြထားသော ပြင်းအားများသည် ဆဲလ်တွင်းအင်္ဂါငယ်များ ပတ်လည်ရှိ အရည်၏ ပြင်းအားကို ဆိုလိုပြီး လူတစ်ဦး သောက်သုံးသည့် ပမာဏကို မဆိုလိုပါ။ ဤနောက်ခံအခြေအနေကို မမေ့လျှင် ကိန်းဂဏန်းများ၏ အဓိပ္ပာယ် ရှင်းလင်းလာသည်။

ပထမလေ့လာမှုသည် သီးခြားခွဲထုတ်ထားသော ဂီနီဝက်ဦးနှောက်မိုက်တိုကွန်ဒရီးယားများတွင် 100 nanomolar မှ 2 micromolar အထိ အသုံးပြု၍ စမ်းသပ်နမူနာတစ်ခုတည်း၌ အကျိုးနှင့် ပေးဆပ်ရမှုကို တိုင်းတာခဲ့သည်။ ကျန်းမာသော မိုက်တိုကွန်ဒရီးယားများတွင် ဆိုးဆေးက နားနေအခြေအနေ၌ အောက်ဆီဂျင်အသုံးပြုမှုကို တိုးစေသော်လည်း ADP ဖြင့် လှုံ့ဆော်ထားသော အသက်ရှူမှုကို မပြောင်းလဲစေခဲ့သဖြင့် အသက်ရှူမှုနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော ATP ထုတ်လုပ်မှု မတိုးတက်ခဲ့ပါ။ Complex I ကို ပိတ်ဆို့ထားချိန်တွင် 2 micromolar က ATP ထုတ်လုပ်မှုကို 46 မှ 93 nanomoles per minute per milligram သို့ ပြန်တိုးစေခဲ့သော်လည်း ပုံမှန်နှုန်းမှာ 1109 နီးပါး ဖြစ်သည်။ Complex III ကို ပိတ်ဆို့ထားချိန်တွင် တူညီသောပမာဏက ATP ကို 46 ခန့်မှ 63 သို့ ပြန်တိုးစေခဲ့သော်လည်း ပုံမှန်နှုန်းမှာ 910 နီးပါး ဖြစ်သည်။ ဗို့အားနှင့် ကယ်လ်စီယမ်စုပ်ယူမှုတို့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပြန်ရလာခဲ့သည်။ ဆိုင်ယာနိုက်ဖြင့် Complex IV ကို ပိတ်ဆို့ထားခြင်းကို ရှောင်ကွင်းမရခဲ့သဖြင့် အသုံးဝင်သော အီလက်ထရွန်ထွက်ပေါက်သည် အလုပ်လုပ်နေသည့် Complex IV မတိုင်မီတွင် ရှိကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ လုပ်ဆောင်ချက်ပြန်ရမှုတိုင်းသည် စာရင်းအင်းအရ အမှန်တကယ်ရှိသော်လည်း အတိုင်းအတာမှာ သေးငယ်ပြီး ပုံမှန် ATP ထုတ်လုပ်မှု၏ ရာခိုင်နှုန်းတစ်လုံးကိန်းမျှသာ ဖြစ်သည်။

ဒုတိယလေ့လာမှုသည် ကြွက်ဦးနှောက်အပြင်လွှာမှ မိုက်တိုကွန်ဒရီးယားများတွင် 1 micromolar ခန့် အသုံးပြု၍ Complex I ကို ရှောင်ကွင်းနိုင်ကြောင်း အတည်ပြုခဲ့ပြီး Complex III တွင် ကန့်သတ်ချက်ရှိကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ ရိုတီနုန်းက အသက်ရှူမှုကို 121 ခန့်မှ 2 nanomoles of oxygen per minute per milligram အောက်သို့ လျှော့ချခဲ့ပြီး ဆိုးဆေးက 21 ခန့်သို့ ပြန်တိုးစေခဲ့သည်။ ယင်းသည် ပုံမှန်၏ ခြောက်ပုံတစ်ပုံခန့် ဖြစ်သော်လည်း အမြှေးပါးဗို့အားမှာ အပြည့်နီးပါး ပြန်ရလာခဲ့သည်။ သို့သော် Complex III ကို ပိတ်ဆို့ပြီးနောက် 1 မှ 5 micromolar အထိ အသုံးပြုသော်လည်း အသက်ရှူမှုနှင့် ဗို့အား နှစ်ခုလုံး ပြန်မရခဲ့ဘဲ ထိုပိတ်ဆို့မှုက ဆိုးဆေးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော ပါအောက်ဆိုဒ်တိုင်းတာချက်ကိုလည်း လျော့ကျစေခဲ့သည်။ ရီဒတ်စ်ဖြစ်နေသော ဆိုးဆေးသည် ၎င်း၏ အီလက်ထရွန်များကို Complex III ၏ Qo နေရာသို့ ပို့ပေးသည်ဟု စာရေးသူများက အဆိုပြုခဲ့သည်။ ထိုနေရာကို ပိတ်ဆို့ပစ္စည်းက နေရာယူထားလျှင် သယ်ပို့သူအတွက် ပို့ဆောင်စရာနေရာ မရှိတော့ပါ။

တတိယလေ့လာမှုသည် ကြွက်ငယ်၊ ကြွက်ကြီးနှင့် ဂီနီဝက်တို့၏ ဦးနှောက်မိုက်တိုကွန်ဒရီးယားများတွင် အဓိကအားဖြင့် 2 micromolar အသုံးပြု၍ မတူညီသော ရလဒ်များကို တိုက်ရိုက်စမ်းသပ်ခဲ့ပြီး Complex III ပိတ်ဆို့မှုကို ကျော်လွှားချိတ်ဆက်နိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ Qo နေရာကို တားဆီးသည့် myxothiazol က အခြေခံအသက်ရှူမှုကို 88 ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ချထားချိန်တွင် ဆိုးဆေးက အောက်ဆီဂျင်အသုံးပြုမှုကို မပိတ်ဆို့ထားသော နှုန်း၏ 62 ရာခိုင်နှုန်းခန့်သို့ ပြန်တိုးစေခဲ့သည်။ တိုက်ရိုက်စမ်းသပ်မှုတစ်ခုတွင် micromolar တစ်ဝက်ပမာဏက Complex III ပိတ်ဆို့ထားစဉ်မှာပင် ပြင်ပမှ ထည့်ပေးထားသော cytochrome c ကို ရီဒတ်စ်ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ယင်းက NADH မှ ဆိုးဆေးကို ဖြတ်၍ cytochrome c သို့၊ ထို့နောက် Complex IV သို့ ရောက်သည့် လမ်းကြောင်းကို ထောက်ခံပေးသည်။ သို့သော် ပြန်ရလာသော အသက်ရှူမှုသည် ပုံမှန်မဟုတ်သည့် အပြုအမူကို ပြသခဲ့သည်။ ADP ထပ်ထည့်ခြင်းက အောက်ဆီဂျင်အသုံးပြုမှုကို တိုးစေမည့်အစား လျော့စေခဲ့ပြီး ATP ထုတ်လုပ်မှုကို ပိတ်ဆို့ခြင်းက အသက်ရှူမှုကို လှုံ့ဆော်ခဲ့သည်။ ဗို့အားမှာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာ ပြန်တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့သည်။ ချိတ်ဆက်လုပ်ဆောင်မှု ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေစဉ် အောက်ဆီဂျင်အသုံးပြုမှု မြင့်မားခြင်းသည် ပုံမှန်စွမ်းအင်ထုတ်လုပ်မှု မဟုတ်ပါ။

ဓာတ်ခွဲခန်းများ၏ ရလဒ်များ ဘာကြောင့် မတူကြသနည်း၊ ဘယ်အချက်က ရှင်းလင်းပေးသနည်း

မျိုးစိတ်မတူခြင်းကြောင့်ဟူသော ရှင်းလင်းချက်က ပထမဆုံး ပယ်ချခံရသည်။ တတိယအဖွဲ့သည် ကြွက်မျိုးဝင်တိရစ္ဆာန်သုံးမျိုး၌ စမ်းသပ်မှုကို ထပ်မံလုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး အားလုံးတွင် အလားတူ ရှောင်ကွင်းနိုင်မှုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ယခင်က ရှောင်ကွင်းနိုင်မှု မရှိဟု အစီရင်ခံထားသော ကြွက်မျိုးလိုင်းလည်း ပါဝင်သည်။ အမှန်တကယ် ကွာခြားသည်မှာ ပြင်းအား၊ 1 နှင့် 2 micromolar၊ တားဆီးပစ္စည်းပမာဏ၊ ဘဖာအရည်များ၊ ခွဲထုတ်နည်းများနှင့် အထူးသဖြင့် နှိုင်းယှဉ်ထားသော စွမ်းအင်ဆိုင်ရာ အခြေအနေတို့ ဖြစ်သည်။ ရှောင်ကွင်းမှုကို ADP မထည့်မီတွင် အရှင်းဆုံး တွေ့ရပြီး ထိုအခြေအနေမှာပင် မျှော်လင့်ချက်နှင့် ဆန့်ကျင်သော ADP တုံ့ပြန်မှု ပေါ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် အမှန်အတိုင်း ဖော်ပြသော ပုံကြမ်းတွင် အခြေအနေပေါ်မူတည်သည့် ထွက်ပေါက်နှစ်ခု၊ Qo နေရာရှိ ထွက်ပေါက်တစ်ခုနှင့် cytochrome c ရှိ ထွက်ပေါက်တစ်ခုတို့ကို ပြထားရမည်။ သယ်ပို့သူသည် ထိုနေရာရှိ ဓာတုအခြေအနေက ခွင့်ပြုသည့်နေရာသို့သာ ပို့ဆောင်သည်။

ပါအောက်ဆိုဒ်အဖြစ် ပေးဆပ်ရသည့် အဖိုးအခ

ပေးဆပ်ရမှုဘက်မှ ရလဒ်များသည် လုပ်ဆောင်ချက်ပြန်ရမှုဘက်မှ ရလဒ်များကဲ့သို့ပင် တသမတ်တည်း ရှိသည်။ ဂီနီဝက်လေ့လာမှုတွင် ဆိုးဆေးက စမ်းသပ်ထားသော အခြေအနေတိုင်း၌ ပါအောက်ဆိုဒ်ထုတ်လွှတ်မှုကို တိုးစေခဲ့သည်။ နားနေခြင်း၊ ATP ထုတ်လုပ်နေခြင်းနှင့် ဓာတုပစ္စည်းဖြင့် လုပ်ဆောင်ချက်ထိခိုက်စေထားခြင်း အခြေအနေများအပြင် ဓာတ်ပြုပစ္စည်းသုံးမျိုးလုံးတွင် ထိုသို့တွေ့ရသည်။ ATP ထုတ်လုပ်နေစဉ် 1 micromolar တွင် ထွက်ရှိမှုသည် 148 ခန့်မှ 1500 picomoles per minute per milligram ကျော်အထိ တက်လာခဲ့ပြီး 100 nanomolar မှာပင် တိုင်းတာချက်ကို လေးဆကျော် တိုးစေခဲ့သည်။ ဆိုးဆေးက ပါအောက်ဆိုဒ်ဖယ်ရှားမှုကိုလည်း 2.6 ဆခန့် နှေးကွေးစေခဲ့သဖြင့် တိုင်းတာချက်သည် ဖြစ်ပေါ်မှု ပိုမြန်လာခြင်းနှင့် ရှင်းလင်းဖယ်ရှားမှု ပိုနှေးလာခြင်း နှစ်ခုလုံးကို ထင်ဟပ်သည်။ အဆိုပြုထားသော ဓာတုဖြစ်စဉ်မှာ ရီဒတ်စ်ဖြစ်နေသော ဆိုးဆေးက အောက်ဆီဂျင်ကို တိုက်ရိုက်ရီဒတ်စ်ဖြစ်စေပြီး တိုင်းတာတွေ့ရှိနိုင်သော စူပါအောက်ဆိုဒ် မဖြစ်ပေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ယင်းသည် သက်သေပြပြီးသော အဆင့်တစ်ခုမဟုတ်ဘဲ အဓိပ္ပာယ်ဖော်ဆိုချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ကြွက်လေ့လာမှုက ဤအကြောင်းအရာကို အသုံးဝင်သော နည်းလမ်းဖြင့် ပိုမိုရှုပ်ထွေးစေသည်။ ပမာဏတိုးလာသည်နှင့် ပါအောက်ဆိုဒ်လည်း မတ်စောက်စွာ တိုးလာပြီး 2 micromolar တွင် အခြေခံအဆင့် 76 နီးပါးမှ 2000 picomoles per minute per milligram နီးပါးသို့ ရောက်ခဲ့သည်။ သို့သော် Complex III ပိတ်ဆို့မှုက ဆိုးဆေးကြောင့် တိုးလာသော အစိတ်အပိုင်းကို လျော့ကျစေခဲ့သည်။ ပါအောက်ဆိုဒ်သည် ရီဒတ်စ်ဖြစ်နေသော ဆိုးဆေးနှင့် အောက်ဆီဂျင်တို့ ဓာတ်ပြုခြင်းမှသာ ထွက်လာလျှင် ကွင်းဆက်ကို ပိတ်ဆို့ခြင်းက ဤမျှ သက်ရောက်မှုရှိမနေသင့်ပါ။ အမှန်တကယ် သက်ရောက်မှုရှိသောကြောင့် ကွင်းဆက်လည်း ပါဝင်ပတ်သက်နေသည်။ အောက်စီဒေးရှင်းဆန့်ကျင်မှုနှင့် အောက်စီဒေးရှင်းမြှင့်တင်မှုဆိုင်ရာ သုံးသပ်ချက်က ဤနှစ်မျိုးသော သဘောသဘာဝကို ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော နောက်ခံအတွင်း ရှင်းပြထားပြီး အောက်ဆီဂျင်နှင့် ATP နှိုင်းယှဉ်သုံးသပ်ချက်က အောက်ဆီဂျင်ကိန်းဂဏန်းများတစ်ခုတည်းဖြင့် စွမ်းအင်ဆိုင်ရာ အဆိုတစ်ခုကို အဘယ်ကြောင့် အတည်မပြုနိုင်ကြောင်း ရှင်းပြထားသည်။

လုပ်ဆောင်ချက်ပြန်ရခြင်းသည် ပြုပြင်ခြင်းမဟုတ်

ဆက်မသုံးသင့်တော့သော စကားစုမှာ “မက်သလင်းပြာသည် မိုက်တိုကွန်ဒရီးယားကို ပြုပြင်ပေးသလား” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ပြုပြင်ခြင်းဆိုသည်မှာ ရေရှည်တည်တံ့သော ပြန်လည်ပြင်ဆင်မှုကို ဆိုလိုမည်ဖြစ်သည်။ ကွန်ပလက်စ်များ ပြန်တည်ဆောက်ခြင်း၊ ဆေးထွက်သွားပြီးနောက်တွင်လည်း ချိတ်ဆက်လုပ်ဆောင်မှု ဆက်တည်ရှိခြင်း၊ မပျက်မစီး ဆဲလ်များတွင် လုပ်ဆောင်ချက်ပြန်ရခြင်း၊ ထို့နောက် သက်ရှိတစ်ခုတွင် လုပ်ဆောင်ချက်တိုးတက်လာခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ စာတမ်းသုံးခုထဲမှ တစ်ခုမှ ထိုအရာများကို မပြထားပါ။ ၎င်းတို့ ပြထားသည်မှာ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ခွဲထုတ်ထားသော ဆဲလ်တွင်းအင်္ဂါငယ်များကို ဓာတုပစ္စည်းဖြင့် အတုပြုလုပ် ပိတ်ဆို့ထားစဉ် လမ်းကြောင်းကို ခဏတာ ပြောင်းပေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ATP ထုတ်လုပ်မှုသည် ပုံမှန်၏ အနည်းငယ်သော အစိတ်အပိုင်းမျှသာရှိပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ချိတ်ဆက်လုပ်ဆောင်မှုမှာ အလွန်ထူးခြားနေသည်။ ရိုတီနုန်းနှင့် အန်တီမိုင်စင်တို့သည် ဓာတ်ခွဲခန်းသုံး ကိရိယာများသာဖြစ်ပြီး အိုမင်းခြင်း သို့မဟုတ် လူ့မိုက်တိုကွန်ဒရီးယားရောဂါတို့ကို ကိုယ်စားပြုသော ပုံစံများ မဟုတ်ပါ။ ဤရလဒ်များထဲမှ မည်သည့်အရာကိုမျှ ကျန်းမာသူတစ်ဦးအတွက် စွမ်းအင်ပိုရခြင်းအဖြစ် ကောက်ချက်မချနိုင်ပါ။ ယင်းသည် လူများတွင် ပြုလုပ်ထားသော သီးခြားသုတေသနများရှိသည့် သီးခြားအထောက်အထားဆိုင်ရာ မေးခွန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဘိုင်အိုဟက်ကင်းဆိုင်ရာ ကောက်ချက်များ မှန်ကန်တိကျနေစေရန် ကန့်သတ်ချက်သုံးခုကို ထိန်းထားရမည်။ ပထမ၊ ပတ်လည်အရည်၏ ပြင်းအားသည် သောက်သုံးပမာဏ မဟုတ်ပါ။ သီးခြားခွဲထုတ်ထားသော ဆဲလ်တွင်းအင်္ဂါငယ်များ ပတ်လည်တွင် 0.1 မှ 2 micromolar ရှိခြင်းက လူ့ဦးနှောက်မိုက်တိုကွန်ဒရီးယားတစ်ခု၌ ထိုမချည်နှောင်ထားသော ပြင်းအားကို ရရှိစေရန် မည်သည့်သောက်သုံးပမာဏ လိုမည်ကို မပြောနိုင်ပါ။ အထူးသဖြင့် ဆိုးဆေးသည် အမြှေးပါးဗို့အားပေါ် မူတည်၍ စုဝေးခြင်း သို့မဟုတ် ပြန်ထွက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဒုတိယ၊ အောက်ဆီဂျင်သည် စွမ်းအင်မဟုတ်ပါ။ ဆိုးဆေးသည် ATP ထုတ်လုပ်ပေးသော ဖော့စဖော်ရီလေးရှင်းမှတစ်ဆင့်သာမက အီလက်ထရွန်များ လှည့်ပတ်ခြင်းနှင့် ယိုစိမ့်ခြင်းတို့မှတစ်ဆင့်လည်း အောက်ဆီဂျင်အသုံးပြုမှုကို တိုးစေနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ATP နှင့် ဗို့အားတိုင်းတာချက်များ မပါသော အသက်ရှူမှုတိုင်းတာခြင်းဖြင့် စွမ်းအင်ဆိုင်ရာ အဆိုကို မပြုနိုင်ပါ။ တတိယ၊ အကျိုးနှင့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ဝါကျတစ်ကြောင်းတည်းတွင် တွဲဖော်ပြရမည်။ ဗို့အား သို့မဟုတ် ATP ပြန်ရကြောင်း ပြောရာတွင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပါအောက်ဆိုဒ်တိုးလာမှုကို ချန်လှပ်ထားလျှင် စမ်းသပ်မှုကို မှားယွင်းစွာ ဖော်ပြရာရောက်သည်။ ဆက်နွှယ်သော ထပ်ဆင့်ကန့်သတ်ချက်များတွင် NAD ရီဒေါ့စ်ချိန်ခွင်လျှာ၊ ပမာဏနှင့် တုံ့ပြန်မှုဆက်နွှယ်ပုံနှင့် စမ်းသပ်တိုင်းတာမှုလမ်းညွှန်တို့ ပါဝင်သည်။

လက်တွေ့ကျသော မှတ်ချက်တစ်ခုမှာ အီလက်ထရွန်သယ်ပို့နိုင်မှုသည် ထိုမော်လီကျူးအတိအကျ၏ ဂုဏ်သတ္တိဖြစ်သည်။ မီသိုင်းအုပ်စု ဖယ်ရှားခံထားရသော ဆက်နွှယ်ပစ္စည်းများ၊ ဥပမာ Azure B သည်လည်း ရီဒေါ့စ်ဓာတ်ပြုနိုင်သော်လည်း လုပ်ဆောင်ပုံ မတူပါ။ ထို့ကြောင့် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပျက်စီးပြောင်းလဲနေသော အရည်ဖြင့် စမ်းသပ်ခြင်းသည် မပျက်မစီး ဆိုးဆေးဖြင့် စမ်းသပ်ခြင်းနှင့် မတူပါ။ ဤအချက်သည် သတ္တုများကိုသာ စစ်ဆေးထားသော ရလဒ်အစား ဆေးဝါးစံကျမ်း၏ သတ်မှတ်ချက်အပြည့်အစုံနှင့် ထုတ်ပြန်ထားသော ထုတ်လုပ်မှုအသုတ်ဆိုင်ရာ စာရွက်စာတမ်းကို အလေးထားသင့်သည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အလင်းထိတွေ့သည့် အသုံးပြုမှုများအတွက် အလင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော ဓာတုဖြစ်စဉ်များကလည်း အလားတူ သတိပြုစရာတစ်ခု ထပ်ပေါင်းပေးသည်။ ယင်းကို အနီရောင်အလင်းနှင့် တွဲဖက်အသုံးပြုမှုများတွင် ဆွေးနွေးထားသည်။

ဤအချက်အားလုံးကို ထည့်စဉ်းစားပြီးနောက်တွင်လည်း ကန့်သတ်ထားသော အဆိုတစ်ခုက မှန်ကန်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားသင့်သည်။ မက်သလင်းပြာသည် ပျက်စီးနေသော သီးခြားခွဲထုတ်ထားသည့် မိုက်တိုကွန်ဒရီးယားများတွင် အခြေအနေပေါ်မူတည်သည့် အီလက်ထရွန်သယ်ပို့သူအဖြစ် လုပ်ဆောင်နိုင်ပြီး ပါအောက်ဆိုဒ်တိုးလာမှုကို ပေးဆပ်ကာ စီးဆင်းမှုကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ထိန်းသိမ်းပေးနိုင်သည်။ ထိုထက်ကျော်လွန်သော စွမ်းအင်၊ အသက်ရှည်ခြင်းနှင့် ပြုပြင်ခြင်းဆိုင်ရာ အဆိုအားလုံးသည် ဤလေ့လာမှုများက ပေးနိုင်ရန် မူလကတည်းက ရည်ရွယ်မထားသော အထောက်အထားများကို စောင့်ဆိုင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။