ການທົດລອງທີ່ເຊື່ອມໂຍງເມທິລີນບລູກັບການຫາຍໃຈລະດັບເຊລ

ເລືອດມະນຸດທີ່ເອົາໄຟບຣິນອອກແລ້ວ ເມື່ອອຸ່ນໄວ້ທີ່ 37 °C ເປັນເວລາສາມຊົ່ວໂມງ ຈະໃຊ້ອົກຊີເຈນປະມານສອງເປີເຊັນຂອງທີ່ມີຢູ່ໃນເລືອດ. ຖ້າຕື່ມເມທິລີນບລູປະລິມານໜ້ອຍກ່ອນການບົ່ມ ເລືອດດຽວກັນນັ້ນຈະໃຊ້ອົກຊີເຈນປະມານຫົກສິບຫ້າເປີເຊັນ. ບໍ່ມີຫຍັງກ່ຽວກັບເຊລທີ່ປ່ຽນໄປ. ມີພຽງສານລະລາຍເທົ່ານັ້ນທີ່ປ່ຽນ.

ຕົວເລກນັ້ນມາຈາກບົດຄົ້ນຄວ້າໃນປີ 1928 ຂອງ George Harrop ແລະ E. S. Guzman Barron ທີ່ Johns Hopkins ແລະເປັນຕົ້ນກຳເນີດຂອງຄຳກ່າວທີ່ຖືກກ່າວຊ້ຳຢ່າງແຜ່ຫຼາຍວ່າ ເມທິລີນບລູຊ່ວຍປັບປຸງການຫາຍໃຈລະດັບເຊລ. ຄຳກ່າວນີ້ບໍ່ແມ່ນຄວາມຜິດ ແຕ່ຄວາມໝາຍຂອງມັນແຄບກວ່າທີ່ຟັງເບິ່ງ.

ຕົວເລກໃນຕາຕະລາງວັດແທກຫຍັງແທ້ໆ

ຕົວຊີ້ວັດປາຍທາງແມ່ນການຮັບເອົາອົກຊີເຈນ ທີ່ກຳນົດດ້ວຍການວິເຄາະກາຊ. Harrop ແລະ Barron ກອງເລືອດທີ່ຫາກໍເຈາະມາຜ່ານສຳລີທີ່ 10 °C ເພື່ອເອົາເມັດເລືອດຂາວອອກ, ເຮັດໃຫ້ຕົວຢ່າງອີ່ມຕົວດ້ວຍອົກຊີເຈນ, ແບ່ງມັນອອກ, ຕື່ມສານຍ້ອມສີໃສ່ສ່ວນໜຶ່ງ ແລ້ວວິເຄາະທັງສອງສ່ວນຫຼັງການບົ່ມ. ຈຳນວນເມັດເລືອດຂາວບໍ່ຄ່ອຍເກີນປະມານໜຶ່ງພັນຕໍ່ລູກບາດມິນລິແມັດ. ການໃຊ້ອົກຊີເຈນຖືກລາຍງານເປັນສັດສ່ວນຂອງປະລິມານອົກຊີເຈນເລີ່ມຕົ້ນໃນຕົວຢ່າງທີ່ຫາຍໄປ.

ພວກເຂົາຍັງວັດແທກຄາບອນໄດອອກໄຊ ແຕ່ໃນຈຸດນີ້ວິທີການກັບເປັນອຸປະສັກ. ເລືອດທີ່ເອົາໄຟບຣິນອອກແລ້ວປ່ອຍຄາບອນໄດອອກໄຊເຖິງສອງມິນລິໂມນຕໍ່ 100 mL ໃນຊົ່ວໂມງທຳອິດຂອງການບົ່ມ ດ້ວຍເຫດຜົນທີ່ບໍ່ກ່ຽວກັບປະຕິກິລິຍາທີ່ກຳລັງສຶກສາ, ດັ່ງນັ້ນຄ່າອັດຕາສ່ວນການຫາຍໃຈຈາກເລືອດຄົບສ່ວນຈຶ່ງນຳໃຊ້ບໍ່ໄດ້. ມີພຽງເຊລທີ່ລ້າງແລ້ວໃນສານລະລາຍຂອງ Locke ທີ່ໃຫ້ຕົວເລກທີ່ແປຄວາມໝາຍໄດ້ ແລະຄ່າເຫຼົ່ານັ້ນຢູ່ລະຫວ່າງ 0.73 ແລະ 0.80 ທັງໃນກໍລະນີທີ່ມີແລະບໍ່ມີສານຍ້ອມສີ.

ລາຍລະອຽດນີ້ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງເລັກນ້ອຍ. “ການຫາຍໃຈ” ໃນບົດຄົ້ນຄວ້າເຫຼົ່ານີ້ໝາຍເຖິງການແລກປ່ຽນກາຊໃນພາຊະນະປິດ. ຊ່ອງຫວ່າງລະຫວ່າງການໃຊ້ອົກຊີເຈນກັບການຜະລິດພະລັງງານທີ່ນຳໃຊ້ໄດ້ ຖືກພິຈາລະນາແຍກຕ່າງຫາກໃນ ສິ່ງທີ່ການໃຊ້ອົກຊີເຈນບອກໄດ້ແລະບອກບໍ່ໄດ້ກ່ຽວກັບ ATP.

ສານຍ້ອມສີເພີ່ມຜົນໄດ້ຫຼາຍທີ່ສຸດໃນເຊລທີ່ຫາຍໃຈໜ້ອຍທີ່ສຸດ

ເມັດເລືອດແດງທີ່ເຕີບເຕັມທີ່ຂອງສັດລ້ຽງລູກດ້ວຍນົມແທບບໍ່ມີການໃຊ້ອົກຊີເຈນທີ່ວັດແທກໄດ້. ແຕ່ເມັດເລືອດແດງຂອງນົກທີ່ມີນິວເຄຼຍມີ. Harrop ແລະ Barron ທົດລອງກັບທັງສອງຊະນິດ ແລະຄວາມແຕກຕ່າງນີ້ເປັນແກນຫຼັກຂອງຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງຂອງພວກເຂົາ.

ໃນຕົວຢ່າງຈາກສັດລ້ຽງລູກດ້ວຍນົມ ສານຍ້ອມສີເຮັດໃຫ້ເພີ່ມຂຶ້ນຊາວຫາຫ້າສິບເທົ່າ. ໃນເລືອດຫ່ານ ທີ່ເຊລມີການຫາຍໃຈຢູ່ແລ້ວ ມັນບໍ່ເຄີຍເພີ່ມອັດຕາໄດ້ເກີນສອງເທົ່າ. ຍິ່ງການຫາຍໃຈເລີ່ມຕົ້ນສູງ ສານຍ້ອມສີກໍຍິ່ງເພີ່ມໄດ້ໜ້ອຍ.

ຮູບແບບດຽວກັນນີ້ຍັງປາກົດພາຍໃນຊະນິດພັນດຽວກັນ. ຕົວຢ່າງເລືອດມະນຸດຈາກຜູ້ປ່ວຍພະຍາດໂພລີໄຊທີເມຍເວຣາ ທີ່ມີເຊລຍັງບໍ່ເຕີບເຕັມທີ່ ໃຊ້ອົກຊີເຈນ 11.3 ເປີເຊັນໂດຍບໍ່ມີສານຍ້ອມສີ ທຽບກັບ 2.8 ເປີເຊັນສຳລັບເຊລທີ່ລ້າງແລ້ວຈາກຜູ້ບໍລິຈາກທີ່ມີສຸຂະພາບດີ. ສານຍ້ອມສີເພີ່ມຄ່ານັ້ນໄດ້ພຽງ 63.4 ເປີເຊັນ ຫຼືເລັ່ງຂຶ້ນຫົກເທົ່າ ໃນຂະນະທີ່ເຊລປົກກະຕິເລັ່ງຂຶ້ນເກືອບສາມສິບເທົ່າ. ສານຍ້ອມສີຜັກດັນໃຫ້ເຊລທີ່ເຕີບເຕັມທີ່ມີພຶດຕິກຳໃກ້ຄຽງກັບເຊລທີ່ຍັງບໍ່ເຕີບເຕັມທີ່ ເຊິ່ງເປັນສິ່ງທີ່ຜູ້ຂຽນລະບຸວ່າມັນກຳລັງເຮັດ.

ໄຊຢາໄນຄວນຈະຢຸດມັນໄດ້

ເປັນທີ່ຮູ້ກັນວ່າໄຊຢາໄນຢຸດການອອກຊິເດຊັນໃນເຊລ. ເຖິງຢ່າງນັ້ນ Harrop ແລະ Barron ກໍຕື່ມມັນລົງໄປພ້ອມກັບສານຍ້ອມສີ.

ຜົນຈາກເລືອດງົວເປັນຕົວຢ່າງທີ່ສະທ້ອນຜົນໂດຍລວມໄດ້. ປະລິມານອົກຊີເຈນຫຼຸດຈາກ 22.61 ເປັນ 22.03 ເປີເຊັນໂດຍປະລິມາດໃນສາມຊົ່ວໂມງ ເມື່ອບໍ່ໄດ້ຕື່ມຫຍັງ. ເມື່ອມີເມທິລີນບລູ ມັນຫຼຸດລົງເປັນ 12.84. ເມື່ອມີເມທິລີນບລູແລະໂພແທສຊຽມໄຊຢາໄນທີ່ຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນໜຶ່ງສ່ວນຫ້າພັນໂມລາ ມັນຫຼຸດລົງເປັນ 12.74. ໂດຍພື້ນຖານແລ້ວ ຜົນຂອງສານຍ້ອມສີບໍ່ຖືກກະທົບ.

ຮູບ: ບັນທຶກການຫາຍໃຈລະດັບຈຸນລະພາກຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຂອງເມັດເລືອດແດງມະນຸດ. ລູກສອນໝາຍເຖິງການຕື່ມເມທິລີນບລູ. ກ່ອນຈຸດນັ້ນ ເສັ້ນບັນທຶກເກືອບຮາບພຽງ; ຫຼັງຈາກນັ້ນມັນເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີ. ນຳມາຈາກ Harrop ແລະ Barron, ວາລະສານການແພດທົດລອງ 48:207–223 (1928), PMID 19869478.

ຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງພວກເຂົາແມ່ນ ສານຍ້ອມສີເຮັດໜ້າທີ່ເປັນຕົວພາອົກຊີເຈນ ໂດຍ “ສະໜອງສານທີ່ໄດ້ຫາຍໄປຈາກເມັດເລືອດແດງທີ່ບໍ່ມີນິວເຄຼຍຂອງສັດລ້ຽງລູກດ້ວຍນົມໂຕເຕັມໄວ.” ສອງປີຕໍ່ມາ Michaelis ແລະ Salomon ທີ່ສະຖາບັນ Rockefeller ໄດ້ວາງຂໍ້ຖົກຖຽງນີ້ໄວ້ໃນຮູບແບບທີ່ຍັງຄົງຢູ່: ຜົນຂອງສານຍ້ອມສີເປັນ “ຄຸນສົມບັດທີ່ເກີດຂຶ້ນໂດຍບັງເອີນຂອງສານຍ້ອມສີ” ຫຼືສານຍ້ອມສີເປັນ “ແບບຈຳລອງຂອງສານບາງຢ່າງທີ່ຍັງບໍ່ຮູ້ຈັກໃນສິ່ງມີຊີວິດ.” ຄຳຖາມສອງທາງນີ້ຍັງບໍ່ມີຂໍ້ຍຸດຕິ. ສິ່ງທີ່ປ່ຽນໄປແມ່ນ ປັດຈຸບັນເຮົາສາມາດອະທິບາຍເຊລໄດ້ຢ່າງແມ່ນຍຳກວ່າເກົ່າຫຼາຍ.

ສານສະກັດຈາກຕັບໃຫ້ຜົນຄືກັນ

Michaelis ແລະ Salomon ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ສານສະກັດຈາກອະໄວຍະວະດ້ວຍນ້ຳເຢັນໃຫ້ຜົນກະຕຸ້ນແບບດຽວກັນ. ຕັບໜູໃຫ້ຜົນສູງທີ່ສຸດ ຕາມດ້ວຍໝາກໄຂ່ຫຼັງ, ມ້າມ ແລະອັນທະ. ສະໝອງ, ກ້າມຊີ້ນ ແລະຊີຣຳໃນເລືອດໃຫ້ຜົນໜ້ອຍ ຫຼືບໍ່ມີຜົນ.

ຈາກນັ້ນພວກເຂົາທົດສອບສານສະກັດກັບຄາບອນມອນອອກໄຊ. ການຫາຍໃຈທີ່ກະຕຸ້ນໂດຍສານສະກັດຫຼືສານຍ້ອມສີບໍ່ປ່ຽນແປງໃນສ່ວນປະສົມທີ່ມີຄາບອນມອນອອກໄຊ 98 ເປີເຊັນ ແລະອົກຊີເຈນ 2 ເປີເຊັນ. ສ່ວນປະສົມກາຊດຽວກັນນີ້ຍັບຍັ້ງການຫາຍໃຈຂອງເຊື້ອລາ ແລະເມັດເລືອດແດງຂອງສັດປີກທີ່ມີນິວເຄຼຍປະມານ 60 ຫາ 80 ເປີເຊັນ ສອດຄ່ອງກັບ ຄຳອະທິບາຍຂອງ Warburg ກ່ຽວກັບເອນໄຊມ໌ການຫາຍໃຈທີ່ໄວຕໍ່ຄາບອນມອນອອກໄຊ. ດັ່ງນັ້ນ ສານໃນເນື້ອເຍື່ອທີ່ຍັງບໍ່ຮູ້ວ່າແມ່ນຫຍັງນັ້ນ ຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນເອນໄຊມ໌ຂອງ Warburg.

ສານຫຼາຍຊະນິດທີ່ຄາດວ່າອາດເປັນສານນີ້ຖືກຕັດອອກໃນລະຫວ່າງການສຶກສາ. ກລູຕາໄທໂອນໃນຮູບຣີດິວຊ໌ ແລະຊິສເຕອີນ ກໍ່ໃຫ້ເກີດພຽງການໃຊ້ອົກຊີເຈນທີ່ຈຳເປັນຕໍ່ການອອກຊິເດຊັນຂອງພວກມັນເອງ. ໂຄເອນໄຊມ໌ຂອງ Harden ແລະ Young ຖືກຕັດອອກ ເພາະກ້າມຊີ້ນມີມັນຫຼາຍທີ່ສຸດ ແຕ່ໃຫ້ຜົນເກືອບໜ້ອຍທີ່ສຸດ. ໄຊໂຕໂຄຣມຂອງ Keilin ທີ່ຖືກຕັ້ງຊື່ໃນສອງສາມປີກ່ອນໜ້ານັ້ນ ກໍພົບຂໍ້ຂັດແຍ້ງດຽວກັນ. ສ່ວນຂໍ້ສະເໜີຂອງພວກເຂົາເອງ ທີ່ວ່າສານອອກ຤ິດມາຈາກນິວເຄຼຍຂອງເຊລ ພວກເຂົາເອີ້ນມັນວ່າເປັນພຽງຂໍ້ສະເໜີເທົ່ານັ້ນ.

ຜົນນີ້ມີເງື່ອນໄຂປະກອບ

ເຊລຕ້ອງຄົງສະພາບສົມບູນ. ການເຮັດໃຫ້ເມັດເລືອດແດງແຕກດ້ວຍນ້ຳກັ່ນ ຫຼືການແຊ່ແຂງຊ້ຳໆ ລົບລ້າງການຕອບສະໜອງຕໍ່ທັງສານຍ້ອມສີແລະສານສະກັດ ແລະການແຕກຂອງເມັດເລືອດແດງບາງສ່ວນກໍຫຼຸດການຕອບສະໜອງລົງຕາມສັດສ່ວນ.

ນ້ຳຕານກໍຈຳເປັນເຊັ່ນກັນ. ກລູໂຄສ, ຟຣຸກໂຕສ ແລະຊູໂຄຣສ ຮອງຮັບການຫາຍໃຈທີ່ກະຕຸ້ນໂດຍສານຍ້ອມສີ; ແມນນິທອລບໍ່ເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ. ເມື່ອບໍ່ມີນ້ຳຕານ ກໍບໍ່ມີການຫາຍໃຈເລີຍ ແລະສານຍ້ອມສີເບິ່ງຄືຈະທຳລາຍເຊລໃນຂະບວນການນີ້, ດັ່ງນັ້ນການຕື່ມກລູໂຄສຫຼັງຈາກໜຶ່ງຫຼືສອງຊົ່ວໂມງຈຶ່ງບໍ່ເຮັດໃຫ້ການຫາຍໃຈກັບຄືນມາ. ຜູ້ຂຽນສະເໜີວ່າ ສານຍ້ອມສີກຳລັງອອກຊິໄດຊ໌ອົງປະກອບດ້ານໂຄງສ້າງທີ່ເຊລຈຳເປັນຕ້ອງມີ.

ແສງສະຫວ່າງເພີ່ມຜົນຂອງສານຍ້ອມສີຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ເຖິງແມ່ນວ່າຜົນນັ້ນຈະເຫັນໄດ້ຊັດໃນຄວາມມືດກໍຕາມ. ສານຍ້ອມສີອື່ນໆທີ່ຖືກຣີດິວຊ໌ໄດ້ມີພຶດຕິກຳຕ່າງກັນ: ໂທລູອີລີນບລູໃຫ້ຜົນເທົ່າກັບຫຼືຫຼາຍກວ່າເມທິລີນບລູ ໃນຂະນະທີ່ອິນດິໂກໄດຊັນໂຟເນດແທບບໍ່ມີຜົນ. ບໍ່ພົບຄວາມສຳພັນທີ່ຊັດເຈນລະຫວ່າງສັກຍະພາບອອກຊິເດຊັນ-ຣີດັກຊັນຂອງສານຍ້ອມສີກັບຂະໜາດຂອງຜົນ ເຊິ່ງຜູ້ຂຽນອະທິບາຍວ່າເປັນເພາະຄວາມສາມາດໃນການຜ່ານເຢື່ອເຊລແລະຄວາມເປັນພິດ.

ຜົນນີ້ສຳພັນກັບການໝັກ ບໍ່ແມ່ນການຫາຍໃຈ

ການສຶກສາຂອງ Barron ໃນປີ 1930 ປ່ຽນຈາກສານແຂວນລອຍຂອງເຊລໄປເປັນຊິ້ນເນື້ອເຍື່ອບາງໆຂອງອະໄວຍະວະໜູປົກກະຕິ ແລະເນື້ອງອກທີ່ປູກຖ່າຍ.

ໃນເນື້ອເຍື່ອທີ່ບໍ່ມີໄກໂຄໄລຊິສໃນສະພາບມີອົກຊີເຈນ ເມທິລີນບລູບໍ່ມີຜົນ ຫຼືກົດການໃຊ້ອົກຊີເຈນເລັກນ້ອຍ: ໝາກໄຂ່ຫຼັງປະມານ 14 ເປີເຊັນ, ຕັບອ່ອນປະມານ 14 ເປີເຊັນ, ຕັບປະມານ 5 ເປີເຊັນ. ໃນເນື້ອເຍື່ອທີ່ໝັກໃນສະພາບມີອົກຊີເຈນ ມັນເພີ່ມການໃຊ້ອົກຊີເຈນ: ມ້າມປະມານ 8 ເປີເຊັນ, ສະໝອງປະມານ 13 ເປີເຊັນ. ການເພີ່ມຂຶ້ນໃນເນື້ອງອກມີຕັ້ງແຕ່ປະມານ 27 ເປີເຊັນໃນມະເຮັງເຕົ້ານົມມະນຸດ ຈົນເຖິງຫຼາຍກວ່າ 80 ເປີເຊັນໃນມະເຮັງຊາໂຄມາຂອງໄກ່ແບບ Rous, ໂດຍປະມານແລ້ວເປັນສັດສ່ວນກັບໄກໂຄໄລຊິສໃນສະພາບມີອົກຊີເຈນຂອງແຕ່ລະເນື້ອເຍື່ອ.

ຮູບ: ແຕ່ລະຈຸດແທນເນື້ອເຍື່ອໜຶ່ງຊະນິດ. ແກນນອນແມ່ນໄກໂຄໄລຊິສໃນສະພາບມີອົກຊີເຈນ; ແກນຕັ້ງແມ່ນການປ່ຽນແປງຂອງການໃຊ້ອົກຊີເຈນຫຼັງຈາກຕື່ມເມທິລີນບລູ. ຂໍ້ມູນຈາກ Barron, ວາລະສານການແພດທົດລອງ 52:447–456 (1930), ຕາຕະລາງ 6, PMID 19869777.

ຈາກນັ້ນການທົດລອງດ້ວຍໄຊຢາໄນກໍໃຫ້ຜົນກົງກັນຂ້າມ. ເມື່ອການຫາຍໃຈໃນເນື້ອເຍື່ອທີ່ກ່ອນໜ້ານີ້ບໍ່ຕອບສະໜອງຖືກຂັດຂວາງດ້ວຍໄຊຢາໄນ ແລະການໝັກປາກົດເດັ່ນຂຶ້ນ ສານຍ້ອມສີກໍເພີ່ມການໃຊ້ອົກຊີເຈນອີກຄັ້ງ: ໝາກໄຂ່ຫຼັງປະມານ 59 ເປີເຊັນ, ຕັບປະມານ 19 ເປີເຊັນ, ມ້າມປະມານ 286 ເປີເຊັນ, ອັນທະປະມານ 200 ເປີເຊັນ.

Barron ສະເໜີວ່າ ສານຍ້ອມສີອາດໃຊ້ເປັນການທົດສອບຄວາມສາມາດໃນການໝັກຂອງເຊລຫຼືເນື້ອເຍື່ອໄດ້ ແລະປິດທ້າຍດ້ວຍຂໍ້ຄາດຄະເນວ່າ: ການເພາະລ້ຽງເນື້ອງອກຫຼາຍລຸ້ນໃນອາຫານລ້ຽງທີ່ມີສານຍ້ອມສີ ອາດຈະເຮັດໃຫ້ການເຜົາຜານຂອງເນື້ອງອກຄືກັບເນື້ອເຍື່ອປົກກະຕິຢ່າງຖາວອນໃນມື້ໜຶ່ງ. ນັ້ນເປັນຄຳຖາມການຄົ້ນຄວ້າທີ່ຂຽນໄວ້ໃນປີ 1930. ມັນບໍ່ແມ່ນຄຳອ້າງດ້ານການຮັກສາ.

ສິ່ງທີ່ການທົດລອງເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ອາດວັດແທກໄດ້

ໃນປີ 1928 ແລະ 1930 “ການຫາຍໃຈ” ໝາຍເຖິງການໃຊ້ອົກຊີເຈນ. ອະດີໂນຊີນໄຕຣຟອສເຟດຖືກລາຍງານເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນປີ 1929 ແລະການສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າໄມໂຕຄອນເດຣຍທີ່ແຍກອອກມາສ້າງພັນທະເອສເຕີຂອງຟອສເຟດໃນຂະນະທີ່ຖ່າຍໂອນເອເລັກຕຣອນ ເກີດຂຶ້ນໃນປີ 1949. ບໍ່ມີບົດຄົ້ນຄວ້າເມທິລີນບລູໃນຍຸກຕົ້ນສະບັບໃດທີ່ຈະວັດແທກການຜະລິດພະລັງງານໄດ້ ແລະບໍ່ມີສະບັບໃດອ້າງວ່າໄດ້ເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ.

ເຊລເອງເປັນບັນຫາທີສອງ. ເມັດເລືອດແດງທີ່ເຕີບເຕັມທີ່ຂອງສັດລ້ຽງລູກດ້ວຍນົມບໍ່ມີໄມໂຕຄອນເດຣຍ. ໃນລະຍະເຣຕິຄູໂລໄຊຕ໌ ພວກມັນກຳຈັດໄມໂຕຄອນເດຣຍແລະໄຣໂບໂຊມດ້ວຍການຍ່ອຍອົງປະກອບຂອງຕົນເອງແບບເລືອກຈຳເພາະ, ເຊິ່ງເປັນເຫດໃຫ້ເມັດເລືອດແດງທີ່ເຕີບເຕັມທີ່ອາໄສໄກໂຄໄລຊິສ ແລະເພິ່ງພາເສັ້ນທາງເພນໂຕສຟອສເຟດເປັນຫຼັກເພື່ອໃຫ້ໄດ້ NADPH ບໍ່ແມ່ນ ATP. ໃນການທົດລອງປີ 1928 ບໍ່ມີລະບົບຕ່ອງໂສ້ຂົນສົ່ງເອເລັກຕຣອນໃຫ້ສ້ອມແປງ. ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ໃຊ້ອົກຊີເຈນ ກຳລັງເຮັດອີກສິ່ງໜຶ່ງ.

ປັດຈຸບັນ ສິ່ງອື່ນນັ້ນໄດ້ຮັບການອະທິບາຍຂ້ອນຂ້າງດີແລ້ວ. ເມທິລີນບລູຮັບເອເລັກຕຣອນຈາກຕົວພາພະລັງຣີດິວຊ໌ໃນເຊລ ແລະກາຍເປັນລິວໂຄເມທິລີນບລູ, ທີ່ຖືກອອກຊິໄດຊ໌ຄືນດ້ວຍອົກຊີເຈນໂມເລກຸນ ເຮັດໃຫ້ວົງຈອນຄົບ. ໃນເມັດເລືອດແດງມະນຸດ ຟລາວິນຣີດັກເທສທີ່ເພິ່ງພາ NADPH ແລະໄດຊັນໄຟດ໌ຣີດັກເທສທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ ເຮັດຂັ້ນຕອນຣີດັກຊັນ. ການສຶກສາໃນປີ 1976 ທີ່ໃຊ້ກລູໂຄສຕິດສະຫຼາກພົບວ່າ ສານຍ້ອມສີກະຕຸ້ນເສັ້ນທາງເຮັກໂຊສໂມໂນຟອສເຟດ, ຜົນທີ່ຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນຕ່ຳເພິ່ງພາອອກຊີເຮໂມໂກລບິນ ແລະຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນທີ່ສູງກວ່າ ຄື 0.1 mM ກໍ່ໃຫ້ເກີດໄຮໂດຣເຈນເພີອອກໄຊ. ສານຍ້ອມສີໃນຮູບຣີດິວຊ໌ທີ່ພົບກັບອົກຊີເຈນ ຜະລິດເພີອອກໄຊ ບໍ່ແມ່ນພັນທະຟອສເຟດ.

ໃນໄມໂຕຄອນເດຣຍ ພາບລວມຍັງມີຂໍ້ຖົກຖຽງຫຼາຍກວ່າທີ່ບົດສະຫຼຸບທົ່ວໄປຍອມຮັບ. ງານຄົ້ນຄວ້າສາຍໜຶ່ງເຫັນວ່າ ສານຍ້ອມສີຮັບເອເລັກຕຣອນຈາກບໍລິເວນຄອມເພຼັກຊ໌ I ແລະສົ່ງຕໍ່ໃຫ້ໄຊໂຕໂຄຣມ c. ອີກສາຍໜຶ່ງພົບວ່າ ໃນໄມໂຕຄອນເດຣຍຂອງສະໝອງໜູ ມັນບໍ່ສາມາດຟື້ນຟູການຫາຍໃຈຫຼັງການຂັດຂວາງດ້ວຍແອນຕິໄມຊິນ ແລະລະບຸວ່າຕົວຮັບເອເລັກຕຣອນຢູ່ບ່ອນຈັບຢູບິຄວິນອລຂອງຄອມເພຼັກຊ໌ III ແທນ. ສາຍທີສາມພົບວ່າ ຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນຕ່ຳເພີ່ມການໃຊ້ອົກຊີເຈນໃນສະພາບພັກ ແຕ່ບໍ່ປ່ຽນແປງການຫາຍໃຈທີ່ກະຕຸ້ນດ້ວຍ ADP. ຄຳອະທິບາຍທີ່ກົງປະເດັນທີ່ສຸດແມ່ນ ການໃຊ້ອົກຊີເຈນທີ່ກະຕຸ້ນໂດຍເມທິລີນບລູບໍ່ໄດ້ເພິ່ງພາອອກຊິເດທິບຟອສໂຟຣິເລຊັນເລີຍ: ມັນຍັງຄົງຢູ່ເມື່ອຕ່ອງໂສ້ການຫາຍໃຈຖືກຍັບຍັ້ງ ແລະໃນຕົວຢ່າງກຽມທີ່ບໍ່ມີຕ່ອງໂສ້ນີ້.

ຍັງມີການວັດແທກໂດຍກົງຂອງຊ່ອງຫວ່າງລະຫວ່າງສອງປະລິມານນີ້ເຊັ່ນກັນ. ໃນໄມໂຕຄອນເດຣຍທີ່ແຍກຈາກຕັບໜູ ການເພີ່ມຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນຂອງສານຍ້ອມສີເຮັດໃຫ້ອັດຕາສ່ວນຄວບຄຸມການຫາຍໃຈຫຼຸດລົງ ແລະເຮັດໃຫ້ເກີດການບວມ, ເຊິ່ງຜູ້ຂຽນອະທິບາຍວ່າເປັນ ການແຍກການເຊື່ອມຄູ່ຂອງອອກຊິເດທິບຟອສໂຟຣິເລຊັນ. ໃນຕັບໜູທີ່ໃຫ້ຂອງແຫຼວໄຫຼຜ່ານ ເມທິລີນບລູເພີ່ມການໃຊ້ອົກຊີເຈນ ໃນຂະນະທີ່ອັດຕາສ່ວນ ATP ຕໍ່ ADP ຫຼຸດລົງ.

ຂໍ້ມູນທາງຄລີນິກກໍສື່ຂໍ້ຄວາມດຽວກັນ. ພາວະເມດເຮໂມໂກລບິນໃນເລືອດສູງຖືກຮັກສາດ້ວຍ ເມທິລີນບລູປະມານໜຶ່ງຫາສອງມິນລິກຣາມຕໍ່ກິໂລກຣາມ ໂດຍໃຫ້ທາງຫຼອດເລືອດດຳ, ຜ່ານເສັ້ນທາງຣີດັກຊັນທີ່ເພິ່ງພາ NADPH ແລະຂະໜາດທີ່ສູງກວ່າກໍ່ໃຫ້ເກີດພາວະທີ່ກຳລັງຮັກສານັ້ນເອງ. ບົດທົບທວນດຽວກັນລະບຸວ່າ ຜົນແກ້ພິດສູງທີ່ສຸດໃນເມັດເລືອດແດງທີ່ຄົງສະພາບສົມບູນ ແລະຫຼຸດລົງເມື່ອມີການແຕກຂອງເມັດເລືອດແດງ, ເຊິ່ງເປັນຂໍ້ຄົ້ນພົບເລື່ອງການແຕກຂອງເມັດເລືອດແດງໃນປີ 1930 ທີ່ປາກົດຄືນອີກເຈັດສິບສາມປີຕໍ່ມາໃນບໍລິບົດໂຮງໝໍ. ສານປະກອບທີ່ຜົນທີ່ເປັນປະໂຫຍດແລະຜົນທີ່ເປັນອັນຕະລາຍຢູ່ຄົນລະດ້ານຂອງເກນຂະໜາດ ບໍ່ແມ່ນສານປະກອບທີ່ຄວນອະນຸມານຂະໜາດຈາກການວັດແທກການໃຊ້ອົກຊີເຈນ.

ເປັນຫຍັງລຸ້ນການຜະລິດຈຶ່ງເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງການສົນທະນາ

Harrop ແລະ Barron ສັງເກດເຫັນສິ່ງໜຶ່ງທີ່ຄວນອ່ານທົບທວນອີກຄັ້ງ. ເມທິລີນບລູເອງເຮັດໃຫ້ເກີດແຖບໃນເຄື່ອງສະເປັກໂຕຣສະໂຄບລະຫວ່າງສອງແຖບຈຳເພາະຂອງເມດເຮໂມໂກລບິນ, “ເຊິ່ງອາດເຮັດໃຫ້ສັບສົນໄດ້ງ່າຍເມື່ອກວດເບິ່ງແບບບໍ່ລະອຽດ.” ສານຍ້ອມສີສາມາດລຽນແບບສານທີ່ກຳລັງຊອກຫາໄດ້.

ບັນຫາດຽວກັນນີ້ມີຮູບແບບທາງເຄມີເຊັ່ນກັນ. ຟີໂນໄທອາຊີນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ ເຊິ່ງມີຢູ່ເປັນອົງປະກອບສ່ວນນ້ອຍ ມີພຶດຕິກຳຣີດອກຊ໌, ຄວາມສາມາດໃນການຜ່ານເຢື່ອ ແລະຄວາມເປັນພິດຂອງຕົນເອງ. ກໍລະນີໜຶ່ງທີ່ມີບັນທຶກໄວ້ສະແດງຄວາມສຳຄັນນີ້ຢ່າງເປັນຮູບປະທຳ: ໃນການສຶກສາການເຕີມໄອໂອດີນໃຫ້ເມທິລີນບລູ ຕົວຢ່າງທີ່ມີ Azure B ປະມານ 7 ຫາ 8 ເປີເຊັນ ໃຫ້ຜະລິດຕະພັນສ່ວນໃຫຍ່ເປັນ Azure B ທີ່ເຕີມໄອໂອດີນແລ້ວ, ດັ່ງນັ້ນສານເຈືອປົນ ບໍ່ແມ່ນເມທິລີນບລູ ຈຶ່ງເປັນຕົວຫຼັກໃນປະຕິກິລິຍາ.

ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ໃຊ້ເມທິລີນບລູເປັນສານທົດສອບ ໃນຫ້ອງທົດລອງ, ທີ່ໂຕະຍ້ອມສີ ຫຼືໃນຕູ້ປາ ກຳລັງເຮັດວຽກກັບສ່ວນປະກອບທີ່ບໍ່ໄດ້ລະບຸຄຸນລັກສະນະ ຖ້າລຸ້ນການຜະລິດນັ້ນຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບການກວດລະບຸຄຸນລັກສະນະ. ສານທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ, ເອກະລັກຂອງສານ, ທາດເຈືອປົນ, ຕົວທຳລະລາຍຕົກຄ້າງ ແລະສານຕົກຄ້າງຫຼັງການເຜົາ ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງການທົດລອງ ບໍ່ແມ່ນພຽງວຽກເອກະສານປະກອບ. Blupreme ຈັດຫາເມທິລີນບລູຈາກຜູ້ຜະລິດຢາ ແລະເຜີຍແຜ່ໃບຮັບຮອງຜົນການວິເຄາະສະບັບເຕັມ ໂດຍທົດສອບຂໍ້ກຳນົດ USP ທັງໝົດ ບໍ່ແມ່ນສະເພາະໂລຫະໜັກ; ຄູ່ມືການອ່ານໃບຮັບຮອງຜົນການວິເຄາະ ແລະ ສິ່ງທີ່ການລະບຸລະດັບ USP ຢືນຢັນໄດ້ແລະຢືນຢັນບໍ່ໄດ້ ອະທິບາຍວິທີກວດສອບເອກະສານທຽບກັບຄຳອ້າງ.

ຕົວເລກນັ້ນຖືກຕ້ອງ

ການທົດລອງໃນປີ 1928 ແລະ 1930 ເຮັດຢ່າງລະມັດລະວັງ ແລະຂໍ້ສັງເກດຫຼັກຂອງພວກເຂົາຍັງຄົງເປັນຈິງ: ສານຍ້ອມສີທີ່ຖືກຣີດິວຊ໌ໄດ້ ສາມາດເຮັດໃຫ້ເຊລທີ່ແທບບໍ່ຫາຍໃຈໃຊ້ອົກຊີເຈນໃນອັດຕາຫຼາຍເທົ່າຂອງອັດຕາໃນສະພາບພັກ ໂດຍບໍ່ຜ່ານຂັ້ນຕອນທີ່ໄຊຢາໄນຂັດຂວາງ.

ຄວາມຜິດພາດເກີດຂຶ້ນພາຍຫຼັງ ເມື່ອອ່ານຄຳວ່າ “ການຫາຍໃຈ” ດ້ວຍຄວາມໝາຍໃນຍຸກປັດຈຸບັນ. ການວັດແທກການແລກປ່ຽນກາຊບອກວ່າ ເອເລັກຕຣອນໄປຮອດອົກຊີເຈນ. ມັນບໍ່ໄດ້ບອກວ່າ ມີເອເລັກຕຣອນໃດຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອສ້າງ ATP ແລະໃນເຊລທີ່ບໍ່ມີໄມໂຕຄອນເດຣຍ ຊ່ອງຫວ່າງລະຫວ່າງສອງຂໍ້ຄວາມນີ້ກວ້າງທີ່ສຸດເທົ່າທີ່ຈະກວ້າງໄດ້. ແຜນທີ່ພາບລວມຂອງສິ່ງທີ່ເມທິລີນບລູເຮັດໃນເຊລ ວາງຄວາມແຕກຕ່າງດຽວກັນນີ້ໄວ້ໃນກອບທີ່ກວ້າງຂຶ້ນ ແລະ ປະຫວັດຂອງສານປະກອບຈາກສານຍ້ອມສີສູ່ຢາ ອະທິບາຍວ່າ ສານໃຫ້ສີສິ່ງທໍມາຮອດການທົດລອງເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ແນວໃດໃນເບື້ອງຕົ້ນ.