မီသီလင်းဘလူး၏ သမိုင်း: ဆိုးဆေးမှ ဆေးဝါးနှင့် သုတေသနအထိ

မီသီလင်းဘလူးသည် ဆေးဆိုင်သို့ မရောက်မီ လူနာတစ်ဦးထံ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

Paul Guttmann နှင့် Paul Ehrlich တို့၏ 1891 ခုနှစ် ငှက်ဖျားရောဂါတွင် ဆိုးဆေးအသုံးပြုမှုအကြောင်း အစီရင်ခံစာ၌ ကိုယ်အပူချိန်ဇယား နှစ်ခု ပါရှိသည်။ ဒုတိယဇယားသည် 13 July မှ 5 August အထိ ဆက်လက်ပြီး ကုသမှုကို နေ့စဉ်အလိုက် ဇယားဘေးအနားတွင် ရေးမှတ်ထားသည်။ 18 နှင့် 19 July ရက်များ၏ မှတ်တမ်းတွင် "1 × 0,05 Methylenblau" ဟု ဖော်ပြထားသည်။ နောက်ရက်များတွင် တူညီသောပမာဏကို ငါးကြိမ်နှင့် ခုနစ်ကြိမ် ပေးထားကြောင်း ဖော်ပြပြီး 22 July ရောက်သောအခါ quinine အနည်းငယ်ကိုလည်း မှတ်တမ်းတွင် ထည့်သွင်းထားသည်။ ဇယား၏ ပထမတစ်ဝက်တွင် 37 °C နှင့် 39.5 °C ကြား လှုပ်ရှားနေသော အဖျားမျဉ်းသည် ဆိုးဆေးပေါ်လာပြီးနောက် တည်ငြိမ်သွားကာ ကျန်သုံးပတ်အတွင်း 36 °C နှင့် 37.5 °C ခန့်ကြားတွင် ဆက်ရှိနေသည်။

လူနာသည် နှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး စာတမ်းတွင် အိမ်အကူဝန်ထမ်းတစ်ဦးနှင့် သင်္ဘောသားတစ်ဦးဟု ဖော်ပြထားသည်။ သူတို့ရရှိခဲ့သည့် ဒြပ်ပေါင်းသည် ထိုအချိန်အထိ ဆယ့်ငါးနှစ်ကြာ စီးပွားဖြစ် အထည်ဆိုးဆေးအဖြစ် ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်ကာ ထိုလူနှစ်ဦးသည် သီးခြားသက်ရှိတစ်မျိုးကို ဦးတည်သည့် လုံးဝဓာတုနည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဆေးဝါးဖြင့် ကုသခံခဲ့ရကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည့် အစောဆုံးလူများအနက် ပါဝင်သည်။

ဆိုးဆေးက အရင်ပေါ်လာခဲ့သည်

ပထမဆုံး စီးပွားရေးအရ အောင်မြင်ခဲ့သော ဓာတုနည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ဆိုးဆေးကို William Henry Perkin က 1856 ခုနှစ်တွင် ဖန်တီးခဲ့သည်။ Perkin သည် အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်သာ ရှိသေးပြီး Easter အားလပ်ရက်အတွင်း အိမ်ရှိဓာတ်ခွဲခန်း၌ အလုပ်လုပ်ကာ quinine ကို ဓာတုနည်းဖြင့် ပြုလုပ်ရန် ကြိုးပမ်းနေခဲ့သည်။ ထိုအစား အနက်ရောင်အကြွင်းအကျန်တစ်ခု ရရှိခဲ့ပြီး ၎င်းကို ပျော်ဝင်စေရာမှ ပိုးထည်တွင် တောက်ပစွာ ကပ်ငြိသည့် အရောင်တစ်မျိုးကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူသည် 1856 ခုနှစ် August တွင် မူပိုင်ခွင့်တင်ခဲ့ပြီး 1857 ခုနှစ်အကုန်တွင် London ရှိ ပိုးထည်ဆိုးလုပ်ငန်းတစ်ခုကို ပစ္စည်းပေးသွင်းသည့် စက်ရုံတစ်ရုံ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

1875 ခုနှစ်တွင် Adolf von Baeyer က အနီရောင်ဆိုးဆေးတစ်မျိုးကို ဓာတုနည်းဖြင့် ပြုလုပ်ပြီး ဂရိဘာသာစကားတွင် အရုဏ်ဦးဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည့် Eos မှယူကာ eosin ဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။ 1876 ခုနှစ်တွင် Badische Anilin- und Soda-Fabrik ၏ ဓာတ်ခွဲခန်းဒါရိုက်တာဖြစ်သူ Heinrich Caro က Baeyer နှင့်အတူ မီသီလင်းဘလူးကို ချည်ထည်အတွက် aniline အခြေပြု ဆိုးဆေး အဖြစ် တီထွင်ခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ဓာတုဖွဲ့စည်းပုံကို နောက်ထပ် ကိုးနှစ်ခန့်ကြာမှသာ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုမူလဇာစ်မြစ်ကို ယနေ့ ၎င်း၏ အမည်ပေးပုံတွင်ပင် တွေ့နိုင်သေးသည်။ "Methylene blue" သည် ဓာတုဖော်ပြချက်တစ်ခုမဟုတ်ဘဲ ဆိုးဆေးစာရင်းမှ ကုန်သွယ်အမည်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းရည်ညွှန်းသော ဒြပ်ပေါင်းမှာ methylthioninium chloride ဖြစ်ပြီး တစ်စုံတစ်ဦးက ပစ္စည်းကို ချိန်တွယ်ခြင်း သို့မဟုတ် သတ်မှတ်ချက်တစ်ခုကို ဖတ်ရှုခြင်းပြုသည်နှင့် အမည်၊ ဆားပုံစံနှင့် ၎င်း၏ hydrates များကြား ကွာခြားချက်များ သည် အရေးပါလာသည်။

ဆေးဆိုးကြည့်ခြင်းက ပေါင်းကူးလမ်းဖြစ်ခဲ့သည်

ဆိုးဆေးလုပ်ငန်းမှ ဆေးရုံသို့ သွားသောလမ်းသည် အဏုကြည့်မှန်ဘီလူးကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး မီသီလင်းဘလူး မပေါ်မီကတည်းက စတင်ခဲ့သည်။ Wilhelm Erb သည် 1865 ခုနှစ်တွင် picric acid ကို အသုံးပြု၍ သွေးတွင် ဓာတုနည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဆိုးဆေးကို ပထမဆုံး အသုံးပြုသူဖြစ်ပြီး သွေးနီဆဲလ်အချို့အတွင်း ကွန်ယက်သဏ္ဌာန် ပုံစံတစ်ခုကို တွေ့ခဲ့သည်။

Paul Ehrlich ၏ 1878 ခုနှစ် ဒေါက်တာဘွဲ့စာတမ်းသည် တစ်ရှူးဆေးဆိုးခြင်းကို အထည်ဆိုးခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကာ နှစ်မျိုးစလုံးသည် ဓာတုတုံ့ပြန်မှုများဖြစ်ကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့သည်။ Robert Koch လက်အောက်တွင် tubercle bacillus ကို လေ့လာနေစဉ် သူသည် aniline ဆိုးဆေးများကို အက်ဆစ်နှင့် အယ်လ်ကာလိုင်း အုပ်စုများအဖြစ် ခွဲခြားပြီး အုပ်စုတစ်ခုချင်းစီသည် ဆဲလ်၏ မတူညီသောအစိတ်အပိုင်းများကို အရောင်တင်ကြောင်း သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ 1880 ခုနှစ်တွင် သူသည် နှစ်မျိုးကို ရောစပ်ခဲ့သည်။ အပေါ်ယံအရည် ကြည်လင်လာသည်အထိ ပြည့်ဝသော မီသီလင်းဘလူးအရည်ကို acid fuchsin ထဲသို့ လောင်းထည့်ခဲ့သည်။ သူက neutralen Farbkörper သို့မဟုတ် neutral stain ဟု ခေါ်သော ရလဒ်သည် အရောင်တစ်ရောင်အစား သုံးရောင် ထုတ်ပေးခဲ့ပြီး ယခင်က မမြင်နိုင်ခဲ့သော polymorphonuclear ဆဲလ်များအတွင်းရှိ granules များကို ထင်ရှားစေကာ ပထမဆုံး leukocyte differential count ကို ပြုလုပ်နိုင်စေခဲ့သည်။ ထို granules များသည် ရောစပ်ပစ္စည်း၏ အစိတ်အပိုင်းနှစ်ခုစလုံးကို စုပ်ယူသောကြောင့် Ehrlich က ၎င်းတို့ပါဝင်သည့် ဆဲလ်များအတွက် neutrophil ဟူသော စကားလုံးကို တီထွင်ခဲ့သည်။

နှစ်နှစ်အကြာတွင် Koch က မီသီလင်းဘလူးကို အသုံးပြု၍ tubercle bacillus ကို ရှာဖွေခဲ့ပြီး 1883 ခုနှစ်တွင် Ehrlich က နည်းလမ်းကို ပိုမိုကောင်းမွန်စေခဲ့သည်။ 1886 ခုနှစ်တွင် သူသည် မတူညီသော လေ့လာတွေ့ရှိချက်တစ်ခုကို ထုတ်ဝေခဲ့သည်။ သူသည် အသက်ရှင်နေသော တိရစ္ဆာန်များထဲသို့ ဆိုးဆေးကို ထိုးသွင်းပြီး ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတစ်ခုချင်းစီက မည်မျှအားကောင်းစွာ စုပ်ယူသည်ကို နှိုင်းယှဉ်ကာ ဦးနှောက်နှင့် အာရုံကြောတစ်ရှူးတို့အပေါ် သိသာသော ဆက်နွယ်မှုရှိကြောင်း ကောက်ချက်ချခဲ့သည်။ ထိုဆက်နွယ်မှုကို ယခင်နှစ်တွင် သူတွေ့ရှိခဲ့သော ဆိုးဆေး၏ oxidation-reduction cycling နှင့် ဆက်စပ်သည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။ ထို cycling ကြောင့်ပင် မီသီလင်းဘလူးအရည်သည် ၎င်းထဲရှိ အောက်စီဂျင်ကုန်သွားသောအခါ အရောင်ပျောက်ပြီး လေပြန်ဝင်လာသောအခါ အရောင်ပြန်ရလာသည်။ ထို cycling ၏ အကျိုးဆက်များကို ပထမဆုံး တိုင်းတာခဲ့သော စမ်းသပ်မှုများ သည် နောက်ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုနှင့် သက်ဆိုင်ပြီး ယန္တရားကိုယ်တိုင်လည်း သမိုင်းနှင့် သီးခြားအကြောင်းအရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

ကပ်ပါးပိုးနှင့် ခရမ်းရောင် nucleus

Alphonse Laveran သည် 1880 ခုနှစ်တွင် ဆေးမဆိုးထားသော လတ်ဆတ်သည့်သွေးကို စစ်ဆေးခြင်းဖြင့် ငှက်ဖျားကပ်ပါးပိုးကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ခြောက်သွေ့ထားသော smear တစ်ခုတွင် ၎င်းကို ပုံမှန်မြင်နိုင်ရန် ဆေးဆိုးမှုလိုအပ်ခဲ့ပြီး ထိုခေတ်က ဆိုးဆေးများသည် အနီနှင့် အပြာနှစ်ရောင်သာ ထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

1888 ခုနှစ်တွင် ပိုလန်ရောဂါဗေဒပညာရှင် Czesław Cheçinski က acid fuchsin ကို eosin ဖြင့် အစားထိုးကာ မီသီလင်းဘလူးနှင့် eosin ရောစပ်မှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သူ့နည်းလမ်း၏ နောက်ခံဖြစ်ရပ်မှာ 30 September 1887 တွင် ငှက်ဖျားရောဂါဖြင့် သေဆုံးခဲ့သော စစ်သားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သွေးဖလင်များတွင် Cheçinski သည် ယနေ့ Plasmodium malariae ဟု အသိအမှတ်ပြုထားသော အပြာရောင် ဒေစီပန်းသဏ္ဌာန်ပုံစံများနှင့် ယနေ့ Plasmodium falciparum ၏ gametocytes များဟု အသိအမှတ်ပြုထားသော တံစဉ်သဏ္ဌာန်ပုံစံများကို တွေ့ခဲ့သည်။ ထိုရလဒ်သည် ရောဂါအကြောင်း ဆန့်ကျင်နေသော ရှင်းလင်းချက်နှစ်ခုကို တစ်ပြိုင်နက် အဆုံးသတ်စေခဲ့သည်။ တစ်ခုမှာ miasma theory ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုမှာ ငှက်ဖျားရောဂါသည် ဘက်တီးရီးယားကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သည်ဟူသော Edwin Klebs နှင့် Corrado Tommasi-Crudeli တို့၏ အဆိုဖြစ်သည်။

ကပ်ပါးပိုးကို မြင်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်း၏ nucleus ကို မမြင်နိုင်သေးသဖြင့် ၎င်း၏ သဘာဝအကြောင်း မသေချာသေးခဲ့သည်။ Breslau မှ ဆရာဝန် Ernst Malachowski က ထိုပြဿနာကို ပထမတွင် မတော်တဆ ဖြေရှင်းခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြန်လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ 1889 ခုနှစ်တွင် ပြင်ဆင်ထားသော specimen တစ်ခု၌ plasmodial nucleus ၏ ကွဲပြားသည့်ဆေးဆိုးပုံကို သူသတိထားမိခဲ့သော်လည်း ထပ်မံဖန်တီးမရခဲ့ပါ။ မီသီလင်းဘလူးကို အက်ဆစ်ဓာတ်မြှင့်ခြင်းက မကူညီခဲ့ပါ။ Borax ဖြင့် အယ်လ်ကာလိုင်းဓာတ်မြှင့်လိုက်သောအခါမူ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို အကြိမ်တိုင်း ရရှိခဲ့သည်။ သူသည် 15 June 1890 တွင် နည်းပညာကို လူထုရှေ့တွင် သရုပ်ပြခဲ့ပြီး ထိုနှစ်အတွင်းပင် ထုတ်ဝေခဲ့ကာ ပိုမိုပြည့်စုံသော နည်းလမ်းကို August 1891 တွင် ထုတ်ဝေခဲ့သည်။

Dmitri Romanowsky က သူ၏ ကိုယ်ပိုင်မူကို September 1891 တွင် ထုတ်ဝေခဲ့သည်။ သူ၏ အကောင်းဆုံးရလဒ်များသည် နှစ်လကျော်ကြာ ပစ်ထားပြီး မှိုတက်နေသော မီသီလင်းဘလူးအရည်ပုလင်းဟောင်းတစ်လုံးမှ ရရှိခဲ့သည်။ Malachowski ၏ မှတ်တမ်းသည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြုလုပ်ထားပြီး သူ၏စကားအရ လွယ်ကူစွာ ပြန်လည်လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။ Romanowsky ၏ နည်းလမ်းမှာ တစ်ကြိမ်သာ အလုပ်ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဆက်လက်အသုံးချ၍ မရသော လမ်းဆုံးတစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော် eponym သည် Romanowsky ထံသို့ပင် ရောက်သွားခဲ့ပြီး nucleus ကို မြင်နိုင်စေခဲ့သော ခရမ်းရောင်ကို မည်သူ ဖန်တီးခဲ့သနည်းဟူသော အငြင်းပွားမှု သည် ကိုယ်ပိုင်စာတမ်းအထောက်အထားများရှိသည့် သီးခြားဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ဖြစ်သည်။

ပုံ: Guttmann နှင့် Ehrlich တို့၏ 1891 ခုနှစ် အစီရင်ခံစာမှ ဒုတိယ ကိုယ်အပူချိန်ဇယား။ အပေါ်ပိုင်းသည် 13 မှ 24 July အထိနှင့် အောက်ပိုင်းသည် 25 July မှ 5 August အထိ ဖော်ပြထားသည်။ အနားရှိမှတ်တမ်းများတွင် ပေးခဲ့သော dose များကို ဖော်ပြထားပြီး နောက်ဆုံး သုံးပတ်အတွင်း ကိုယ်အပူချိန်သည် ပုံမှန်အနီးတွင် ရှိနေသည်။ Krafts, Hempelmann နှင့် Skórska-Stania အတွက် စကင်ဖတ်ထားသော အစီရင်ခံစာမှ ပြန်လည်ဖော်ပြထားသည်၊ Parasitology Research 111:1–6 (2012), PMID 22411634။

Ripening သည် demethylation ဖြစ်နေကြောင်း နောက်မှ သိလာရသည်

1890s တွင် ပါဝင်ခဲ့သူ မည်သူမျှ "ripening" က မီသီလင်းဘလူးကို ဘာလုပ်ပေးသည်ကို မသိခဲ့ကြပါ။ အဖြေသည် စက်မှုဓာတုဗေဒမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ Heinrich August Bernthsen သည် မိခင်ဒြပ်ပေါင်း phenothiazine ကို 1883 ခုနှစ်တွင် ဓာတုနည်းဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး 1885 ခုနှစ်တွင် မီသီလင်းဘလူးသည် ထိုမိသားစုဝင်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုခဲ့ကာ ထိုကာလအတွင်းပင် အယ်လ်ကာလိုင်းအခြေအနေများက ဆိုးဆေးမှ methyl အုပ်စုများကို ဖယ်ရှားပြီး ယနေ့ azures ဟု ခေါ်သော ဒြပ်ပေါင်းများကို ဖြစ်ပေါ်စေကြောင်း ပြသခဲ့သည်။

Bernard Nocht သည် 1898 နှင့် 1899 ခုနှစ်တွင် အလုပ်လုပ်သည့် အစိတ်အပိုင်းကို ခွဲထုတ်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းကို Rot aus Methylenblau၊ မီသီလင်းဘလူးမှ အနီရောင်ဟုသာ ခေါ်နိုင်ခဲ့သည်။ Michaelis က 1901 ခုနှစ်တွင် ၎င်းကို azure I ဟု သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ Jenner က 1899 ခုနှစ်တွင် ဆိုးဆေး precipitate အတွက် solvent အဖြစ် absolute methanol ကို မိတ်ဆက်ခဲ့ပြီး သွေးဖလင်များကို အပူပေး fix လုပ်ရန် လိုအပ်မှုကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့သည်။ Leishman နှင့် Reuter တို့က တိုးတက်မှုနှစ်ခုလုံးကို ပေါင်းစပ်ခဲ့ပြီး Wright က 1902 ခုနှစ်တွင် ရိုးရှင်းသော နည်းလမ်းတစ်ခုကို ထုတ်ဝေခဲ့သည်။ Giemsa ၏ ပံ့ပိုးမှုသည် 1902 ခုနှစ်တွင်ပင် ဖြစ်ပြီး ကျပန်း ripen ဖြစ်လာသည့် အရည်ကို မှီခိုခြင်းမှ ရပ်တန့်ကာ အမျိုးအစားသိထားသည့် ဆိုးဆေးများကို တိုင်းတာထားသော ပမာဏဖြင့် သုံးခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သန့်စင်သော methylene azure ကို မည်သို့ပြုလုပ်သည်ကို ထုတ်ဝေရန် ငြင်းဆန်ပြီး နည်းလမ်းကို Dr. Grübler ၏ ဓာတ်ခွဲခန်းထံ ရောင်းချခဲ့သည်။ ထိုဓာတ်ခွဲခန်းက ထုတ်ကုန်ကို azure I အဖြစ် စျေးကွက်တင်ကာ ၎င်းတို့၏မူသာ Giemsa stain အစစ်ဖြစ်သည်ဟု အခိုင်အမာဆိုခဲ့သည်။

ကမ္ဘာစစ်နှစ်ကြိမ်က မတော်တဆဖြင့် ကျန်အလုပ်ကို အပြီးသတ်ပေးခဲ့သည်။ ဂျာမန်ဆိုးဆေးများကို မရနိုင်တော့သောအခါ Lillie, Roe နှင့် Wilcox တို့သည် အမေရိကန်အစားထိုးပစ္စည်းများကို လေ့လာပြီး အကောင်းဆုံးဆေးဆိုးမှုသည် ခွဲခြားထားသည့် အစိတ်အပိုင်းသုံးခုမှ ရရှိကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းတို့မှာ သန့်စင်သော မီသီလင်းဘလူး၊ ၎င်း၏ ပြိုကွဲထွက်ပစ္စည်း azure B နှင့် eosin ဖြစ်သည်။ ထိုသုံးမျိုးသည် ယနေ့ ငှက်ဖျားရောဂါ စစ်ဆေးသတ်မှတ်ရာတွင် အသုံးပြုသည့် stain ၏ အဓိကအစိတ်အပိုင်းများအဖြစ် ဆက်ရှိနေပြီး ယခုအမည်တွင် Malachowski, Wright နှင့် Giemsa တို့ကို အတူတကွ ချိတ်ဆက်ထားသည်။

ပုံ: Romanowsky-type နည်းလမ်းဖြင့် ဆေးဆိုးထားသည့် လူ့သွေးနီဆဲလ်များအတွင်း Plasmodium falciparum ring forms များ။ ကွင်းအတွင်းရှိ ခရမ်းရောင်ဖွဲ့စည်းပုံသည် Malachowski ၏ borax ဖြင့် ကုသထားသော မီသီလင်းဘလူးက ပထမဆုံး မြင်နိုင်စေခဲ့သည့် chromatin ဖြစ်သည်။ Ernst Hempelmann ၏ ပုံဖြစ်ပြီး public domain သို့ ထုတ်ပြန်ထားသည်။

အမည်တစ်ခု၊ ပစ္စည်းအမျိုးမျိုး

ထိုအစိတ်အပိုင်းများကို ခွဲခြားနိုင်ရန် ကြာခဲ့သည့် နှစ်များက ဓာတုဗေဒထက် ပိုမိုကြာရှည်ခံသော ပြဿနာတစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့သည်။ Ralph Lillie က 1969 ခုနှစ်တွင် ဇီဝဆေးဆိုးပစ္စည်းများကို "၎င်းတို့၏ နူးညံ့ပြီး တိကျမှုလိုအပ်သော အသုံးပြုမှုများနှင့် ကိုက်ညီသည့် တင်းကျပ်သော သတ်မှတ်ချက်များဖြင့် ထုတ်လုပ်ထားသည်" ဟုဆိုပြီး၊ အထည်အရောင်တင်ရန် အသုံးပြုသည့် ဇီဝမဟုတ်သော ဆိုးဆေးများကိုမူ "ထုတ်လုပ်မှုစံနှုန်းများအတွက် ပိုမိုနည်းပါးသော တင်းကျပ်မှုသာ လိုအပ်သည်" ဟု ခွဲခြားခဲ့သည်။ ထုတ်ကုန်နှစ်မျိုးစလုံးတွင် အမည်တူ အသုံးပြုထားသော်လည်း ၎င်းတို့ကြား ကွာခြားမှုသည် အဆင့်အနည်းအများသာ မဟုတ်ခဲ့ပါ။ ချည်ထည်အတွက် ရေးဆွဲထားသည့် သတ်မှတ်ချက်နှင့် စစ်ဆေးရေး reagent အတွက် ရေးဆွဲထားသည့် သတ်မှတ်ချက်ကို အပြန်အလှန် အစားထိုး၍ မရသကဲ့သို့ အထည်လုပ်ငန်းသတ်မှတ်ချက်အတိုင်း ထုတ်လုပ်ထားသော ပစ္စည်းကို သောက်သုံးရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းလည်း မဟုတ်ပါ။

Azure B သည် အရှင်းလင်းဆုံး ဥပမာဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မီသီလင်းဘလူး၏ monodemethylated ပုံစံဖြစ်ပြီး ကိုယ်ပိုင်တိုင်းတာနိုင်သော pharmacological activity ရှိသကဲ့သို့ နှစ်မျိုးကို မည်သူမျှ ခွဲထုတ်မထားမီ ရာစုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ clinical မီသီလင်းဘလူး ပြင်ဆင်ပစ္စည်းများထဲတွင် မထိန်းချုပ်ထားသော အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် ရှိနေခဲ့သည်။ သုတေသနအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က မီသီလင်းဘလူး ပေးပြီးနောက် autopsy တွင် ရယူထားသည့် လူ့တစ်ရှူး၌ မပြောင်းလဲသေးသော မီသီလင်းဘလူး 5 to 14 per cent နှင့် azure B 86 to 95 per cent ပါဝင်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ပြင်ဆင်ပစ္စည်းတစ်ခုတွင် azure B ပါသင့် မပါသင့်နှင့် မည်သည့် ကန့်သတ်ချက်အထိ ခွင့်ပြုသင့်သည်ဆိုသည်မှာ သတ်မှတ်ချက်နှင့် သက်ဆိုင်သော မေးခွန်းဖြစ်ပြီး အညစ်အကြေးနှင့် metabolite အဖြစ် azure B ကို လေ့လာထားသည့် သုတေသန သည် ထိုနေရာမှ ဆက်လက်လေ့လာထားသည်။

လက်တွေ့ကျသော အကျိုးဆက်သည်လည်း သတ်မှတ်ချက်အပေါ် မူတည်သည်။ USP conformance သည် စျေးကွက်တွင် ရရှိနိုင်သည့် အမြင့်ဆုံးသန့်စင်မှုအဆင့်သို့ သွားရာလမ်းဖြစ်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် တိုင်းတာချက်တစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘဲ ထုတ်ပြန်ထားသော စမ်းသပ်စံနှုန်းအပြည့်အစုံဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် identity, assay, azure ဆိုးဆေးများအပါအဝင် organic impurities, residual solvents, elemental impurities, residue on ignition, microbial limits နှင့် bacterial endotoxins တို့ ပါဝင်သည်။ Heavy-metal ရလဒ်တစ်ခုကိုသာ ဖော်ပြပြီး ၎င်းကို USP compliance ဟု ခေါ်သော certificate တစ်စောင်သည် ထိုစာရင်းထဲမှ တစ်ကြောင်းသာ ဖော်ပြထားခြင်းဖြစ်သည်။

Blupreme သည် ၎င်း၏ မီသီလင်းဘလူးကို ဆေးဝါးထုတ်လုပ်သူတစ်ဦးထံမှ ရယူပြီး certificate of analysis အပြည့်အစုံကို ထုတ်ပြန်ကာ heavy metals တစ်မျိုးတည်းမဟုတ်ဘဲ USP သတ်မှတ်ချက်အပြည့်အစုံကို စမ်းသပ်သည်။ Certificate of analysis တစ်စောင်ကို ဖတ်ရှုနည်း လမ်းညွှန် နှင့် USP သတ်မှတ်ချက်က မည်သည့်အရာများကို အတည်ပြုပေးပြီး မည်သည့်အရာများကို မအတည်ပြုပေးသည်ဆိုသည် တို့တွင် စာရွက်စာတမ်းကို အဆိုပြုချက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်စစ်ဆေးနည်းကို ရှင်းပြထားသည်။

သမိုင်းက အထောက်အထားပေးနိုင်သည့်အရာနှင့် မပေးနိုင်သည့်အရာ

ထိုသမိုင်းဆက်သည် တကယ်ရှိပြီး ထုတ်ကုန်စာမျက်နှာအများစု ဖော်ပြထားသည်ထက် ပိုမိုရှည်လျားသည်။ မီသီလင်းဘလူးကို 1891 ခုနှစ်တွင် ငှက်ဖျားရောဂါကုသမှု၌ အသုံးပြုခဲ့ပြီး 1899 ခုနှစ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားပြင်းထန်သော psychosis တွင် sedative အဖြစ် အစီရင်ခံခဲ့ကာ ၎င်း၏ side chain သည် quinacrine, chloroquine, promethazine နှင့် chlorpromazine တို့နှင့် သမိုင်းကြောင်းဆိုင်ရာ ဆက်နွယ်မှုရှိသည်။ Ehrlich နှင့် Arthur Leppmann တို့၏ 1890 ခုနှစ် စာတမ်းတွင် neuralgic နှင့် rheumatic နာကျင်မှု သက်သာလာမှုကို ဖော်ပြထားပြီးနောက် ဆိုးဆေးကို စိတ်ရောဂါတွင် စမ်းသပ်ရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း မစမ်းသပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ထိုအရာများထဲမှ မည်သည့်အရာမျှ ခေတ်သစ်အသုံးပြုမှုတစ်ခုကို အတည်မပြုပါ။ 1891 ခုနှစ် ငှက်ဖျားရောဂါရလဒ်မှာ လူနာနှစ်ဦးနှင့် ကိုယ်အပူချိန်ဇယားတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ မော်လီကျူးတစ်မျိုးကို ကာလရှည်ကြာ သိရှိအသုံးပြုလာခြင်းသည် ၎င်းကို လေ့လာရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုဖြစ်သော်လည်း ရလဒ်တစ်ခု မဟုတ်ပါ။ ဒြပ်ပေါင်း၏ ဆေးဝါးအဖြစ် သမိုင်း နှင့် ငှက်ဖျားရောဂါဆိုင်ရာ ခေတ်သစ် စမ်းသပ်မှုများ သည် Ehrlich မေးခဲ့သည့် မေးခွန်းများနှင့် မတူသော မေးခွန်းများကို ဖြေဆိုထားပြီး endpoints များကို ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်သတ်မှတ်ချက်အတိုင်း ဖတ်ရှုရမည်။

မှတ်တမ်းထဲတွင် အတိတ်ထက် လက်ရှိကာလနှင့် ပိုသက်ဆိုင်သည့် အသေးစိတ်တစ်ခု ရှိသည်။ 2000s တွင် Burkina Faso ၌ သုတေသီများက မီသီလင်းဘလူး ငှက်ဖျားရောဂါ စမ်းသပ်မှုများ ပြုလုပ်သောအခါ pharmaceutical-grade ပစ္စည်းရရှိရန် ပြိုင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး ကုန်ကြမ်းတွင် GMP validation ရရှိသွားသည်နှင့် စျေးနှုန်းသည် အကြမ်းဖျင်း အဆတစ်ရာ မြင့်တက်ခဲ့ကြောင်း အစီရင်ခံခဲ့သည်။ ဆိုးဆေးကို အစားထိုးနိုင်သည်။ ဆေးဝါးကို မရနိုင်ပါ။ Lillie က 1969 ခုနှစ်တွင် ခွဲခြားခဲ့သည့် ကွာခြားချက်သည် ယနေ့ ပုလင်းတစ်လုံးအတွင်း ဘာပါရှိသည်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးနေသည့် ကွာခြားချက်နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ :::