মিথিলিন ব্লুক কোষীয় শ্বসনৰ সৈতে সংযোগ কৰা পৰীক্ষাবোৰ

ফাইব্ৰিন আঁতৰোৱা মানুহৰ তেজ তিনিঘণ্টা 37 °C উষ্ণতাত ৰাখিলে, তাত থকা অক্সিজেনৰ প্ৰায় দুই শতাংশ ব্যৱহাৰ হয়। এইদৰে ৰখাৰ আগতে সামান্য পৰিমাণৰ মিথিলিন ব্লু যোগ কৰিলে একেখিনি তেজে প্ৰায় পঁয়ষষ্ঠি শতাংশ অক্সিজেন ব্যৱহাৰ কৰে। কোষবোৰৰ কোনো পৰিৱৰ্তন হোৱা নাছিল। কেৱল দ্ৰৱণটোৰহে পৰিৱৰ্তন হৈছিল।

এই সংখ্যাটো জনছ হপকিনছত জৰ্জ হেৰপ আৰু ই. এছ. গুজমান বেৰনে লিখা 1928 চনৰ এখন গৱেষণাপত্ৰৰ পৰা আহিছে। মিথিলিন ব্লুৱে কোষীয় শ্বসন উন্নত কৰে বুলি বহুলভাৱে পুনৰাবৃত্তি কৰা বক্তব্যটোৰ উৎস এয়াই। বক্তব্যটো মিছা নহয়, কিন্তু শুনিবলৈ যিমান ব্যাপক যেন লাগে, ইয়াৰ অৰ্থ তাতকৈ সীমিত।

তালিকাৰ সংখ্যাটোৱে প্ৰকৃততে কি জোখে

জোখাৰ বিষয় আছিল অক্সিজেন গ্ৰহণ, যিটো গেছ বিশ্লেষণৰ দ্বাৰা নিৰ্ণয় কৰা হৈছিল। হেৰপ আৰু বেৰনে শ্বেত ৰক্তকণিকাবোৰ আঁতৰাবলৈ সদ্য সংগ্ৰহ কৰা তেজ 10 °C উষ্ণতাত কপাহৰ মাজেৰে ছেকিছিল, নমুনাটো অক্সিজেনেৰে সংপৃক্ত কৰিছিল, ইয়াক ভাগ কৰিছিল, এটা ভাগত ৰঞ্জক যোগ কৰিছিল, আৰু নিৰ্দিষ্ট সময় ধৰি ৰখাৰ পিছত দুয়োটা ভাগ বিশ্লেষণ কৰিছিল। প্ৰতি ঘন মিলিমিটাৰত শ্বেত ৰক্তকণিকাৰ সংখ্যা প্ৰায় এহাজাৰৰ ওপৰলৈ খুব কমেই গৈছিল। নমুনাটোৰ আৰম্ভণিৰ অক্সিজেনৰ কিমান অংশ নোহোৱা হৈছিল, সেই হিচাপে অক্সিজেনৰ ব্যৱহাৰ প্ৰকাশ কৰা হৈছিল।

তেওঁলোকে কাৰ্বন ডাই-অক্সাইডো জুখিছিল, কিন্তু সেই ক্ষেত্ৰত পদ্ধতিটোৱেই বাধা হৈ পৰিছিল। অধ্যয়নাধীন বিক্ৰিয়াটোৰ সৈতে সম্পৰ্ক নথকা কাৰণত ফাইব্ৰিন আঁতৰোৱা তেজে নিৰ্দিষ্ট উষ্ণতাত ৰখাৰ প্ৰথম ঘণ্টাত প্ৰতি 100 mL-ত দুই মিলিম'ল পৰ্যন্ত কাৰ্বন ডাই-অক্সাইড এৰি দিছিল। সেয়ে সম্পূৰ্ণ তেজৰ পৰা পোৱা শ্বসন অনুপাতবোৰ ব্যৱহাৰযোগ্য নাছিল। কেৱল লকৰ দ্ৰৱণত ৰখা ধোৱা কোষবোৰেহে ব্যাখ্যা কৰিব পৰা মান দিছিল, আৰু ৰঞ্জক থকা বা নথকা দুয়ো ক্ষেত্ৰতে সেই মানবোৰ 0.73 আৰু 0.80-ৰ মাজত আছিল।

এই সবিশেষটো তুচ্ছ নহয়। এই গৱেষণাপত্ৰবোৰত “শ্বসন” মানে এটা বন্ধ পাত্ৰৰ ভিতৰত গেছৰ আদান-প্ৰদান। অক্সিজেনৰ ব্যৱহাৰ আৰু উপযোগী শক্তি উৎপাদনৰ মাজৰ ব্যৱধানটো অক্সিজেনৰ ব্যৱহাৰে ATP-ৰ বিষয়ে কি কয় আৰু কি নকয় শীৰ্ষক লেখাত পৃথকভাৱে আলোচনা কৰা হৈছে।

যিবোৰ কোষে আটাইতকৈ কম শ্বসন কৰিছিল, ৰঞ্জকটোৱে সেইবোৰতে আটাইতকৈ বেছি বৃদ্ধি ঘটাইছিল

পৰিপক্ব স্তন্যপায়ী লোহিত ৰক্তকণিকাত জুখিব পৰা অক্সিজেনৰ ব্যৱহাৰ প্ৰায় নাথাকে। কোষকেন্দ্ৰ থকা চৰাইৰ লোহিত ৰক্তকণিকাত সেয়া থাকে। হেৰপ আৰু বেৰনে দুয়োবিধৰ ওপৰত পৰীক্ষা কৰিছিল, আৰু এই বৈপৰীত্যই তেওঁলোকৰ যুক্তিৰ মূল ভিত্তি।

স্তন্যপায়ীৰ নমুনাবোৰত ৰঞ্জকটোৱে বিশৰ পৰা পঞ্চাশ গুণ বৃদ্ধি ঘটাইছিল। হাঁহৰ তেজত, যাৰ কোষবোৰে ইতিমধ্যেই শ্বসন কৰিছিল, ই হাৰটো কেতিয়াও দুগুণতকৈ বেছি কৰা নাছিল। আৰম্ভণিৰ শ্বসন যিমান বেছি আছিল, ৰঞ্জকটোৱে সিমান কম বৃদ্ধি ঘটাব পাৰিছিল।

একে প্ৰজাতিৰ ভিতৰতো এই একে ধাৰা দেখা যায়। পলিচাইথিমিয়া ভেৰা থকা এজন ৰোগীৰ পৰা লোৱা, অপৰিপক্ব কোষ থকা মানুহৰ তেজৰ নমুনাই ৰঞ্জক নথকা অৱস্থাত ইয়াৰ অক্সিজেনৰ 11.3 শতাংশ ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ইয়াৰ বিপৰীতে এজন সুস্থ দাতাৰ পৰা লোৱা ধোৱা কোষবোৰে 2.8 শতাংশ ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ৰঞ্জকটোৱে প্ৰথম নমুনাটোৰ ব্যৱহাৰ মাত্ৰ 63.4 শতাংশলৈহে লৈ গৈছিল—ছগুণ বৃদ্ধি, আনহাতে স্বাভাৱিক কোষবোৰত বৃদ্ধি প্ৰায় ত্ৰিশগুণ আছিল। ৰঞ্জকটোৱে পৰিপক্ব কোষবোৰক অপৰিপক্ব কোষৰ দৰে আচৰণ কৰাৰ দিশলৈ ঠেলি দিছিল; লেখকসকলেও ইয়াৰ কাম সেইটোৱেই বুলি কৈছিল।

ছায়ানাইডে ইয়াক ৰোধ কৰিব লাগিছিল

ছায়ানাইডে কোষীয় জাৰণ বন্ধ কৰে বুলি জনা গৈছিল। তথাপি হেৰপ আৰু বেৰনে ৰঞ্জকটোৰ সৈতে ছায়ানাইডো যোগ কৰিছিল।

গৰুৰ তেজৰ ফলাফলবোৰ ইয়াৰ প্ৰতিনিধিত্বমূলক উদাহৰণ। একো যোগ নকৰাকৈ তিনিঘণ্টাত অক্সিজেনৰ পৰিমাণ আয়তন শতাংশ হিচাপে 22.61-ৰ পৰা 22.03-লৈ নামিছিল। মিথিলিন ব্লুৰ সৈতে ই 12.84-লৈ নামিছিল। মিথিলিন ব্লু আৰু এক-পাঁচহাজাৰাংশ ম'লাৰ পটাছিয়াম ছায়ানাইডৰ সৈতে ই 12.74-লৈ নামিছিল। ৰঞ্জকটোৰ প্ৰভাৱ প্ৰায় অপৰিৱৰ্তিত আছিল।

চিত্ৰ: মানুহৰ লোহিত ৰক্তকণিকাৰ ক্ষুদ্ৰ-শ্বসনৰ এটা অবিৰত ৰেকৰ্ড। কাঁড় চিহ্নটোৱে মিথিলিন ব্লু যোগ কৰাৰ সময় দেখুৱাইছে। তাৰ আগতে ৰেখাডাল প্ৰায় সমতল; তাৰ পিছত ই একেৰাহে ওপৰলৈ উঠিছে। হেৰপ আৰু বেৰন, Journal of Experimental Medicine 48:207–223 (1928), PMID 19869478-ৰ পৰা পুনৰুৎপাদিত।

তেওঁলোকৰ সিদ্ধান্ত আছিল যে ৰঞ্জকটোৱে অক্সিজেন বাহক হিচাপে কাম কৰিছিল, “পৰিপক্ব স্তন্যপায়ীৰ কোষকেন্দ্ৰবিহীন লোহিত ৰক্তকণিকাৰ পৰা নোহোৱা হৈ যোৱা এটা পদাৰ্থ যোগান ধৰি।” দুবছৰৰ পিছত ৰকফেলাৰ ইনষ্টিটিউটৰ মাইকেলিছ আৰু ছালমনে মতভেদটোক এটা স্থায়ী ৰূপ দিছিল। হয় ৰঞ্জকটোৰ প্ৰভাৱ “ৰঞ্জকটোৰ এটা আকস্মিক ধৰ্ম” আছিল, নহয় ৰঞ্জকটো “জীৱদেহৰ কোনো অজ্ঞাত পদাৰ্থৰ আৰ্হি” আছিল। এই দুটা সম্ভাৱনাৰ মাজৰ প্ৰশ্নটোৰ নিষ্পত্তি এতিয়াও হোৱা নাই। যিটো সলনি হৈছে সেয়া হ'ল, এতিয়া কোষবোৰক বহুত বেছি সুনিৰ্দিষ্টভাৱে বৰ্ণনা কৰিব পাৰি।

যকৃতৰ এটা নিষ্কাশিত দ্ৰব্যই একে কাম কৰিছিল

মাইকেলিছ আৰু ছালমনে দেখুৱাইছিল যে অংগৰ পৰা ঠাণ্ডা পানীৰে নিষ্কাশন কৰা দ্ৰব্যই একে ধৰণৰ উদ্দীপনা সৃষ্টি কৰে। নিগনিৰ যকৃতৰ প্ৰভাৱ আটাইতকৈ শক্তিশালী আছিল; তাৰ পিছত আছিল বৃক্ক, প্লীহা আৰু অণ্ডকোষ। মগজু, পেশী আৰু ৰক্তৰ ছিৰামৰ প্ৰভাৱ অতি সামান্য আছিল বা একেবাৰেই নাছিল।

তাৰ পিছত তেওঁলোকে কাৰ্বন মন'ক্সাইডৰ উপস্থিতিত নিষ্কাশিত দ্ৰব্যটো পৰীক্ষা কৰিছিল। 98 শতাংশ কাৰ্বন মন'ক্সাইড আৰু 2 শতাংশ অক্সিজেনৰ মিশ্ৰণত নিষ্কাশিত দ্ৰব্য বা ৰঞ্জক—যিকোনোটোৱে সৃষ্টি কৰা শ্বসন অপৰিৱৰ্তিত আছিল। একেটা গেছ মিশ্ৰণে ইষ্ট আৰু কোষকেন্দ্ৰ থকা কুকুৰাৰ লোহিত ৰক্তকণিকাৰ শ্বসন প্ৰায় 60-ৰ পৰা 80 শতাংশ বাধা দিছিল। এই ফলাফল কাৰ্বন মন'ক্সাইডৰ প্ৰতি সংবেদনশীল শ্বসন-এনজাইম সম্পৰ্কে ৱাৰবাৰ্গৰ বিৱৰণ‌(https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/17782077/)-ৰ সৈতে মিলিছিল। সেয়েহে কলাত থকা অচিনাক্ত পদাৰ্থটো ৱাৰবাৰ্গৰ এনজাইম নাছিল।

এই অনুসন্ধানত কেইবাটাও সম্ভাৱ্য পৰিচয় বাদ পৰিছিল। বিজাৰিত গ্লুটাথিয়ন আৰু চিষ্টেইনে কেৱল নিজৰ জাৰণৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় পৰিমাণৰ অক্সিজেনৰ ব্যৱহাৰহে ঘটাইছিল। হাৰ্ডেন আৰু ইয়ঙৰ সহ-এনজাইমটো বাদ দিয়া হৈছিল, কাৰণ পেশীত ইয়াৰ পৰিমাণ আটাইতকৈ বেছি আছিল যদিও প্ৰভাৱ প্ৰায় আটাইতকৈ কম আছিল। কেইবছৰমান আগতে নামকৰণ কৰা কাইলিনৰ চাইট'ক্ৰ'মৰ ক্ষেত্ৰতো একেটা অসংগতি দেখা গৈছিল। সক্ৰিয় পদাৰ্থটো কোষকেন্দ্ৰৰ পৰা আহে বুলি তেওঁলোকৰ নিজৰ ধাৰণাটোকো তেওঁলোকে কেৱল এটা অনুমান বুলিহে কৈছিল।

প্ৰভাৱটো কিছুমান চৰ্তৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল আছিল

কোষবোৰ অক্ষত হৈ থাকিব লাগিছিল। পাতিত পানীৰ দ্বাৰা বা বাৰে বাৰে হিমায়িত কৰি লোহিত ৰক্তকণিকা ভাঙি দিলে ৰঞ্জক আৰু নিষ্কাশিত দ্ৰব্য দুয়োটাৰ প্ৰতি সঁহাৰি নোহোৱা হৈছিল। আংশিকভাৱে ৰক্তকণিকা ভাঙিলে সঁহাৰিও সেই অনুপাতে কমিছিল।

শৰ্কৰাও প্ৰয়োজনীয় আছিল। গ্লুক'জ, ফ্ৰুক্ট'জ আৰু ছুক্ৰ'জে ৰঞ্জক-প্ৰেৰিত শ্বসনক সহায় কৰিছিল; মেনিটলে কৰা নাছিল। শৰ্কৰা নথকা অৱস্থাত একেবাৰেই শ্বসন হোৱা নাছিল, আৰু সেই প্ৰক্ৰিয়াত ৰঞ্জকটোৱে কোষবোৰ ক্ষতিগ্ৰস্ত কৰা যেন দেখা গৈছিল। সেয়ে এঘণ্টা বা দুঘণ্টাৰ পিছত গ্লুক'জ যোগ কৰিলেও শ্বসন ঘূৰি অহা নাছিল। লেখকসকলে অনুমান কৰিছিল যে ৰঞ্জকটোৱে কোষৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় কোনো গাঁথনিগত উপাদান জাৰিত কৰিছিল।

পোহৰে ৰঞ্জকটোৰ প্ৰভাৱ যথেষ্ট বঢ়াইছিল, যদিও আন্ধাৰতো প্ৰভাৱটো স্পষ্ট আছিল। আন বিজাৰণযোগ্য ৰঞ্জকবোৰৰ আচৰণ বেলেগ আছিল: টলুইলিন ব্লুৱে মিথিলিন ব্লুৰ সমান বা তাতকৈ বেছি প্ৰভাৱ দেখুৱাইছিল, আনহাতে ইণ্ডিগ' ডাইছালফ'নেটে প্ৰায় একোৱেই কৰা নাছিল। ৰঞ্জকৰ জাৰণ-বিজাৰণ বিভৱ আৰু ইয়াৰ প্ৰভাৱৰ পৰিমাণৰ মাজত কোনো স্পষ্ট সম্পৰ্ক ওলোৱা নাছিল। লেখকসকলে ইয়াৰ কাৰণ হিচাপে কোষাৱৰণৰ ভেদ্যতা আৰু বিষাক্ততাক উল্লেখ কৰিছিল।

প্ৰভাৱটো শ্বসনৰ সৈতে নহয়, কিণ্বনৰ সৈতে মিলিছিল

বেৰনৰ 1930 চনৰ অধ্যয়ন কোষৰ নিলম্বনৰ পৰা স্বাভাৱিক নিগনিৰ অংগ আৰু প্ৰতিস্থাপিত টিউমাৰৰ কলাৰ পাতল খণ্ডলৈ আগবাঢ়িছিল।

যিবোৰ কলাত বায়বীয় গ্লাইকোলাইছিছ নাছিল, সেইবোৰত মিথিলিন ব্লুৱে একো কৰা নাছিল বা অক্সিজেনৰ ব্যৱহাৰ সামান্য কমাইছিল: বৃক্কত প্ৰায় 14 শতাংশ, অগ্ন্যাশয়ত প্ৰায় 14 শতাংশ, যকৃতত প্ৰায় 5 শতাংশ। অক্সিজেনৰ উপস্থিতিত কিণ্বন কৰা কলাবোৰত ই ব্যৱহাৰ বঢ়াইছিল: প্লীহাত প্ৰায় 8 শতাংশ, মগজুত প্ৰায় 13 শতাংশ। টিউমাৰত বৃদ্ধি মানুহৰ স্তনৰ কাৰ্চিনোমাত প্ৰায় 27 শতাংশৰ পৰা ৰাউছ কুকুৰাৰ ছাৰ্কোমাত 80 শতাংশতকৈও বেছিলৈকে হৈছিল। এই বৃদ্ধি মোটামুটি প্ৰতিটো কলাৰ বায়বীয় গ্লাইকোলাইছিছৰ অনুপাতত আছিল।

চিত্ৰ: প্ৰতিটো বিন্দুৱে এবিধ কলাক বুজায়। অনুভূমিক অক্ষত বায়বীয় গ্লাইকোলাইছিছ দেখুওৱা হৈছে; উলম্ব অক্ষত মিথিলিন ব্লু যোগ কৰাৰ পিছত অক্সিজেনৰ ব্যৱহাৰৰ পৰিৱৰ্তন দেখুওৱা হৈছে। তথ্যৰ উৎস: বেৰন, Journal of Experimental Medicine 52:447–456 (1930), তালিকা 6, PMID 19869777।

তাৰ পিছত ছায়ানাইডৰ পৰীক্ষাই ঠিক বিপৰীত চিত্ৰ দেখুৱাইছিল। আগতে সঁহাৰি নিদিয়া সেই কলাবোৰৰ শ্বসন ছায়ানাইডেৰে বন্ধ কৰি দিয়াত কিণ্বন স্পষ্ট হৈ উঠিছিল, আৰু ৰঞ্জকটোৱে পুনৰ অক্সিজেনৰ ব্যৱহাৰ বঢ়াইছিল: বৃক্কত প্ৰায় 59 শতাংশ, যকৃতত প্ৰায় 19 শতাংশ, প্লীহাত প্ৰায় 286 শতাংশ, অণ্ডকোষত প্ৰায় 200 শতাংশ।

বেৰনে প্ৰস্তাৱ দিছিল যে কোষ বা কলাৰ কিণ্বন ক্ষমতা পৰীক্ষা কৰিবলৈ ৰঞ্জকটো ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা যায়। শেষত তেওঁ এটা অনুমান আগবঢ়াইছিল: ৰঞ্জকযুক্ত মাধ্যমত প্ৰজন্মৰ পিছত প্ৰজন্ম টিউমাৰ কালচাৰ কৰিলে হয়তো এদিন টিউমাৰৰ বিপাক স্থায়ীভাৱে স্বাভাৱিক কলাৰ দৰে হৈ পৰিব। সেইটো আছিল 1930 চনত লিখা এটা গৱেষণাৰ প্ৰশ্ন। ই চিকিৎসা সম্পৰ্কীয় দাবী নহয়।

পৰীক্ষাবোৰে কি জুখিব পৰা নাছিল

1928 আৰু 1930 চনত “শ্বসন” মানে আছিল অক্সিজেনৰ ব্যৱহাৰ। এডেন'ছিন ট্ৰাইফছফেটৰ বিষয়ে প্ৰথম প্ৰতিবেদন প্ৰকাশ পাইছিল 1929 চনত। পৃথক কৰা মাইট'কণ্ড্ৰিয়াই ইলেক্ট্ৰন স্থানান্তৰ কৰাৰ সময়ত ফছফেটৰ এষ্টাৰ গঠন কৰে বুলি প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছিল 1949 চনত। মিথিলিন ব্লুৰ প্ৰাৰম্ভিক গৱেষণাপত্ৰবোৰৰ কোনোটোৱেই শক্তি উৎপাদন জুখিব পৰা নাছিল, আৰু কোনোটোৱেই তেনে কৰা বুলি দাবীও কৰা নাছিল।

দ্বিতীয় সমস্যাটো হ'ল কোষবোৰ। পৰিপক্ব স্তন্যপায়ী লোহিত ৰক্তকণিকাত মাইট'কণ্ড্ৰিয়া নাথাকে। ৰেটিকুল'চাইট পৰ্যায়ত ইহঁতে নিৰ্বাচিত অট'ফেজিৰ দ্বাৰা মাইট'কণ্ড্ৰিয়া আৰু ৰাইব'ছ'ম আঁতৰাই পেলায়। সেইবাবেই পৰিপক্ব লোহিত ৰক্তকণিকা গ্লাইকোলাইছিছৰ ওপৰত চলে আৰু ইয়াৰ পেণ্ট'জ ফছফেট পথৰ ওপৰত মূলতঃ ATP-ৰ বাবে নহয়, NADPH-ৰ বাবেহে নিৰ্ভৰ কৰে। 1928 চনৰ পৰীক্ষাবোৰত মেৰামতি কৰিবলৈ কোনো ইলেক্ট্ৰন পৰিবহণ শৃংখল উপস্থিত নাছিল। অক্সিজেন ব্যৱহাৰ কৰা প্ৰক্ৰিয়াটো আন কিবা আছিল।

সেই আন প্ৰক্ৰিয়াটো কি আছিল, এতিয়া তাৰ যথেষ্ট স্পষ্ট বৰ্ণনা পোৱা যায়। মিথিলিন ব্লুৱে কোষৰ বিজাৰক সমতুল্যৰ পৰা ইলেক্ট্ৰন গ্ৰহণ কৰি লিউক'মিথিলিন ব্লু হয়। ইয়াক আণৱিক অক্সিজেনে পুনৰ জাৰিত কৰে, আৰু এইদৰে চক্ৰটো সম্পূৰ্ণ হয়। মানুহৰ লোহিত ৰক্তকণিকাত NADPH-নিৰ্ভৰ ফ্লেভিন ৰিডাক্টেজ আৰু সংশ্লিষ্ট ডাইছালফাইড ৰিডাক্টেজবোৰে বিজাৰণৰ ধাপটো সম্পন্ন কৰে। চিহ্নিত গ্লুক'জ ব্যৱহাৰ কৰা 1976 চনৰ এটা অধ্যয়নত দেখা গৈছিল যে ৰঞ্জকটোৱে হেক্স'জ মন'ফছফেট শাণ্ট উদ্দীপিত কৰে, কম ঘনত্বৰ প্ৰভাৱ অক্সিহিম'গ্লবিনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিছিল, আৰু অধিক ঘনত্ব, 0.1 mM-এ হাইড্ৰ'জেন পেৰ'ক্সাইড সৃষ্টি কৰিছিল। বিজাৰিত ৰঞ্জক অক্সিজেনৰ সংস্পৰ্শলৈ আহিলে পেৰ'ক্সাইড উৎপন্ন হয়, ফছফেট বন্ধন নহয়।

মাইট'কণ্ড্ৰিয়াৰ ক্ষেত্ৰত জনপ্ৰিয় সাৰাংশবোৰে স্বীকাৰ কৰাতকৈও অধিক মতভেদ আছে। গৱেষণাৰ এটা ধাৰাই কয় যে ৰঞ্জকটোৱে কমপ্লেক্স I-ৰ অঞ্চলৰ পৰা ইলেক্ট্ৰন লৈ চাইট'ক্ৰ'ম c-লৈ দিয়ে। আন এটা অধ্যয়নত দেখা গৈছিল যে মাউছৰ মগজুৰ মাইট'কণ্ড্ৰিয়াত এণ্টিমাইচিনে বাধা দিয়াৰ পিছত ই শ্বসন পুনৰুদ্ধাৰ কৰিব নোৱাৰে। সেই অধ্যয়নে ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে ইলেক্ট্ৰন গ্ৰহণৰ স্থান কমপ্লেক্স III-ৰ ইউবিকুইনল-বন্ধন স্থানত নিৰ্ধাৰণ কৰিছিল। তৃতীয় এটা অধ্যয়নত দেখা গৈছিল যে কম ঘনত্বই বিশ্ৰাম অৱস্থাৰ অক্সিজেনৰ ব্যৱহাৰ বঢ়াইছিল, কিন্তু ADP-উদ্দীপিত শ্বসন অপৰিৱৰ্তিত ৰাখিছিল। কথাটোৰ আটাইতকৈ পোনপটীয়া প্ৰকাশ হ'ল, মিথিলিন ব্লু-প্ৰেৰিত অক্সিজেনৰ ব্যৱহাৰ জাৰণমূলক ফছফ'ৰাইলেচনৰ ওপৰত একেবাৰেই নিৰ্ভৰ নকৰে: শ্বসন শৃংখল বাধাগ্ৰস্ত কৰা অৱস্থাতো ই চলি থাকিছিল, আৰু শ্বসন শৃংখল নথকা প্ৰস্তুত নমুনাতো চলিছিল।

এই দুটা পৰিমাণৰ মাজৰ ব্যৱধানৰ প্ৰত্যক্ষ জোখো আছে। নিগনিৰ যকৃতৰ পৰা পৃথক কৰা মাইট'কণ্ড্ৰিয়াত ৰঞ্জকৰ ঘনত্ব বঢ়োৱাৰ লগে লগে শ্বসন নিয়ন্ত্ৰণ অনুপাত কমিছিল আৰু মাইট'কণ্ড্ৰিয়া ফুলি উঠিছিল। লেখকসকলে ইয়াক জাৰণমূলক ফছফ'ৰাইলেচনৰ সংযোজন বিচ্ছিন্ন হোৱা বুলি বৰ্ণনা কৰিছিল। দ্ৰৱণ প্ৰবাহিত কৰা নিগনিৰ যকৃতত মিথিলিন ব্লুৱে অক্সিজেনৰ ব্যৱহাৰ বঢ়াইছিল, কিন্তু ATP-ৰ সৈতে ADP-ৰ অনুপাত কমিছিল।

চিকিৎসাক্ষেত্ৰৰ নথিও একে কথাই কয়। NADPH-নিৰ্ভৰ বিজাৰণ পথৰ জৰিয়তে মেথিম'গ্লবিনেমিয়াৰ চিকিৎসাত প্ৰতি কিলোগ্ৰামত প্ৰায় একৰ পৰা দুই মিলিগ্ৰাম মিথিলিন ব্লু শিৰাৰ ভিতৰলৈ দিয়া হয়, আৰু অধিক মাত্ৰাই চিকিৎসা কৰিব খোজা অৱস্থাটোৱেই সৃষ্টি কৰে। একেটা পৰ্যালোচনাই উল্লেখ কৰিছে যে অক্ষত লোহিত ৰক্তকণিকাত প্ৰতিষেধক প্ৰভাৱ আটাইতকৈ বেছি আৰু ৰক্তকণিকা ভাঙি যোৱা অৱস্থাত ই কমে। এইটো 1930 চনত ৰক্তকণিকা ভাঙি যোৱা সম্পৰ্কে পোৱা ফলাফলটোৱেই, যি তেসত্তৰ বছৰৰ পিছত চিকিৎসালয়ৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত পুনৰ দেখা গৈছে। যিটো যৌগৰ উপযোগী আৰু ক্ষতিকাৰক প্ৰভাৱ মাত্ৰাৰ এটা সীমাৰ দুয়োফালে থাকে, সেই যৌগৰ মাত্ৰা অক্সিজেনৰ ব্যৱহাৰৰ জোখৰ পৰা অনুমান কৰা উচিত নহয়।

আলোচনাত বেচটো কিয় প্ৰাসংগিক

হেৰপ আৰু বেৰনে এনে এটা কথা লক্ষ্য কৰিছিল যিটো পুনৰ পঢ়াৰ যোগ্য। মিথিলিন ব্লুৱে নিজেই বৰ্ণালীদৰ্শীত মেথিম'গ্লবিনৰ দুটা বৈশিষ্ট্যসূচক পটিৰ মাজত এটা পটি সৃষ্টি কৰে, “যিয়ে ওপৰুৱাকৈ চালে সহজেই বিভ্ৰান্তি সৃষ্টি কৰিব পাৰে।” বিচাৰি থকা পদাৰ্থটোক ৰঞ্জকটোৱে অনুকৰণ কৰিব পাৰে।

একেটা সমস্যাৰ ৰাসায়নিক ৰূপো আছে। সামান্য উপাদান হিচাপে উপস্থিত থকা কোনো সংশ্লিষ্ট ফেন'থিয়াজিনৰ নিজস্ব জাৰণ-বিজাৰণ আচৰণ, নিজস্ব ভেদ্যতা আৰু নিজস্ব বিষাক্ততা থাকে। নথিভুক্ত এটা ঘটনাই ইয়াৰ গুৰুত্ব স্পষ্ট কৰে: মিথিলিন ব্লুৰ আয়'ডিনীকৰণৰ এটা অধ্যয়নত প্ৰায় 7-ৰ পৰা 8 শতাংশ Azure B থকা নমুনাবোৰে মূলতঃ আয়'ডিনযুক্ত Azure B উৎপন্ন কৰিছিল। অৰ্থাৎ বিক্ৰিয়াত মিথিলিন ব্লুৰ পৰিৱৰ্তে অশুদ্ধিটোৱেহে প্ৰাধান্য পাইছিল।

পৰীক্ষাগাৰত, ৰঞ্জন কৰা কৰ্মস্থলত বা একুৱেৰিয়ামত বিকাৰক হিচাপে মিথিলিন ব্লু ব্যৱহাৰ কৰা যিকোনো ব্যক্তিয়ে বেচটোৰ বৈশিষ্ট্য নিৰ্ণয় কৰা নাথাকিলে অনিৰ্দিষ্ট উপাদানৰ সৈতে কাম কৰি আছে। সংশ্লিষ্ট পদাৰ্থ, পৰিচয়, মৌলিক অশুদ্ধি, অৱশিষ্ট দ্ৰাৱক আৰু প্ৰজ্বলনৰ পিছৰ অৱশিষ্ট—এইবোৰ পৰীক্ষাৰ অংশ, কেৱল তাৰ আনুষংগিক কাগজ-পত্ৰ নহয়। Blupreme-এ ঔষধ নিৰ্মাতাৰ পৰা মিথিলিন ব্লু সংগ্ৰহ কৰে আৰু কেৱল গধুৰ ধাতু নহয়, সম্পূৰ্ণ USP নিৰ্দিষ্টকৰণ পৰীক্ষা কৰি পূৰ্ণাংগ বিশ্লেষণ প্ৰমাণপত্ৰ প্ৰকাশ কৰে। দাবীৰ সৈতে নথিখন কেনেকৈ মিলাই চাব লাগে, সেই বিষয়ে বিশ্লেষণ প্ৰমাণপত্ৰ পঢ়াৰ নিৰ্দেশিকা আৰু USP-গ্ৰেড নামকৰণে কি প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু কি নকৰে শীৰ্ষক লেখাত আলোচনা কৰা হৈছে।

সংখ্যাটো সঠিক আছিল

1928 আৰু 1930 চনৰ পৰীক্ষাবোৰ সতৰ্কতাৰে কৰা হৈছিল, আৰু সেইবোৰৰ মূল পৰ্যবেক্ষণ আজিও বাহাল আছে: এটা বিজাৰণযোগ্য ৰঞ্জকে অতি সামান্য শ্বসন কৰা কোষক ইয়াৰ বিশ্ৰাম অৱস্থাৰ হাৰৰ বহু গুণ অক্সিজেন ব্যৱহাৰ কৰাব পাৰে, ছায়ানাইডে বাধা দিয়া ধাপটোৰ মাজেৰে নোযোৱাকৈ।

ভুলটো পিছত হয়, যেতিয়া “শ্বসন” শব্দটোক ইয়াৰ আধুনিক অৰ্থত পঢ়া হয়। গেছৰ আদান-প্ৰদানৰ জোখে কয় যে ইলেক্ট্ৰন অক্সিজেনলৈ গৈছিল। ই নকয় যে সেই ইলেক্ট্ৰনৰ কোনো অংশ ATP তৈয়াৰ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। মাইট'কণ্ড্ৰিয়া নথকা কোষত এই দুটা বক্তব্যৰ মাজৰ ব্যৱধান যিমান বহল হ'ব পাৰে, সিমানেই বহল। কোষত মিথিলিন ব্লুৱে কি কৰে তাৰ বিস্তৃত মানচিত্ৰ-ই একে পাৰ্থক্যক অধিক বহল পৰিসৰত দেখুৱায়, আৰু ৰঞ্জকৰ পৰা ঔষধলৈ যৌগটোৰ ইতিহাস-এ বস্ত্ৰৰ ৰং কেনেকৈ এই পৰীক্ষাবোৰলৈ আহিছিল সেয়া ব্যাখ্যা কৰে।