मेथिलीन ब्लूचा पेशीय श्वसनाशी संबंध जोडणारे प्रयोग

फायब्रिन काढून टाकलेले मानवी रक्त तीन तास 37 °C तापमानावर ठेवल्यास त्यातील ऑक्सिजनपैकी सुमारे दोन टक्के ऑक्सिजन वापरते. या उष्मायनापूर्वी थोडे मेथिलीन ब्लू घातल्यास तेच रक्त सुमारे पासष्ट टक्के ऑक्सिजन वापरते. पेशींमध्ये काहीही बदल झालेला नव्हता. बदलले होते ते फक्त द्रावण.

हा आकडा जॉन्स हॉपकिन्स येथील जॉर्ज हॅरॉप आणि ई. एस. गुझमान बॅरन यांच्या 1928 मधील शोधनिबंधातून आला आहे. मेथिलीन ब्लू पेशीय श्वसन सुधारते, या वारंवार केल्या जाणाऱ्या विधानाचा उगमही तोच आहे. हे विधान चुकीचे नाही, पण त्याची व्याप्ती ऐकताना वाटते त्यापेक्षा मर्यादित आहे.

तक्त्यातील आकडा प्रत्यक्षात काय मोजतो

वायू विश्लेषणाने ठरवलेला ऑक्सिजनचा वापर हा मोजणीचा अंतिम निकष होता. हॅरॉप आणि बॅरन यांनी नुकतेच घेतलेले रक्त 10 °C तापमानावर कापसातून गाळून त्यातील पांढऱ्या रक्तपेशी काढल्या, नमुना ऑक्सिजनने संपृक्त केला, त्याचे दोन भाग केले, एका भागात रंगद्रव्य घातले आणि उष्मायनानंतर दोन्हींचे विश्लेषण केले. पांढऱ्या रक्तपेशींची संख्या प्रति घन मिलिमीटर सुमारे एक हजारपेक्षा जास्त क्वचितच होती. नमुन्यात सुरुवातीला असलेल्या ऑक्सिजनपैकी किती हिस्सा नाहीसा झाला, या स्वरूपात ऑक्सिजनचा वापर नोंदवला गेला.

त्यांनी कार्बन डायऑक्साइडही मोजला, पण तिथे पद्धतीत अडचण आली. अभ्यासातील अभिक्रियेशी संबंध नसलेल्या कारणांमुळे, फायब्रिन काढलेल्या रक्तातून उष्मायनाच्या पहिल्या तासात प्रति 100 mL दोन मिलिमोलपर्यंत कार्बन डायऑक्साइड बाहेर पडला. त्यामुळे संपूर्ण रक्तावरून मिळालेले श्वसन गुणोत्तर वापरण्यायोग्य नव्हते. फक्त लॉक यांच्या द्रावणातील धुतलेल्या पेशींमधून अर्थ लावता येण्याजोगे आकडे मिळाले, आणि रंगद्रव्य असतानाही व नसतानाही ते 0.73 ते 0.80 या दरम्यान होते.

हा तपशील किरकोळ नाही. या शोधनिबंधांमध्ये “श्वसन” म्हणजे बंद पात्रातील वायूंची देवाणघेवाण. ऑक्सिजनचा वापर आणि उपयोगी ऊर्जा निर्मिती यांतील फरक ऑक्सिजनच्या वापरावरून ATP विषयी काय कळते आणि काय कळत नाही या लेखात स्वतंत्रपणे तपासला आहे.

पेशींचे श्वसन सर्वात कमी असताना रंगद्रव्याने सर्वाधिक भर घातली

सस्तन प्राण्यांच्या परिपक्व लाल रक्तपेशींमध्ये मोजता येण्याजोगा ऑक्सिजनचा वापर जवळजवळ नसतो. केंद्रक असलेल्या पक्ष्यांच्या लाल रक्तपेशींमध्ये तो असतो. हॅरॉप आणि बॅरन यांनी दोन्हींवर प्रयोग केले, आणि हा विरोधाभास त्यांच्या युक्तिवादाचा मुख्य आधार आहे.

सस्तन प्राण्यांच्या नमुन्यांमध्ये रंगद्रव्यामुळे वीस ते पन्नास पट वाढ झाली. आधीच श्वसन करणाऱ्या पेशी असलेल्या हंसाच्या रक्तात दर कधीही दुपटीपेक्षा जास्त वाढला नाही. सुरुवातीचे श्वसन जितके जास्त, तितकी रंगद्रव्याने घातलेली भर कमी.

एकाच प्रजातीमध्येही हाच क्रम दिसतो. पॉलिसायथीमिया व्हेरा असलेल्या रुग्णाच्या, अपरिपक्व पेशी असलेल्या मानवी रक्तनमुन्याने रंगद्रव्य नसताना त्यातील ऑक्सिजनचा 11.3 टक्के वापर केला; त्याउलट निरोगी दात्याच्या धुतलेल्या पेशींनी 2.8 टक्के वापर केला. रंगद्रव्यामुळे पहिल्या नमुन्यातील वापर फक्त 63.4 टक्क्यांपर्यंत गेला—सहा पट वाढ, तर सामान्य पेशींमध्ये जवळजवळ तीस पट वाढ झाली. रंगद्रव्याने परिपक्व पेशींचे वर्तन अपरिपक्व पेशींच्या वर्तनासारखे केले; लेखकांनीही तेच घडत असल्याचे म्हटले होते.

सायनाइडने हे थांबायला हवे होते

सायनाइड पेशीय ऑक्सिडीकरण थांबवते, हे ज्ञात होते. तरीही हॅरॉप आणि बॅरन यांनी रंगद्रव्यासोबत ते घातले.

गुरांच्या रक्ताचे निष्कर्ष प्रातिनिधिक आहेत. काहीही न घालता तीन तासांत ऑक्सिजनचे प्रमाण 22.61 वरून 22.03 आयतन टक्क्यांपर्यंत घटले. मेथिलीन ब्लू घातल्यावर ते 12.84 पर्यंत घटले. मेथिलीन ब्लू आणि एक पंचसहस्रांश मोलर पोटॅशियम सायनाइड घातल्यावर ते 12.74 पर्यंत घटले. रंगद्रव्याच्या परिणामावर मुळात काहीच फरक पडला नाही.

आकृती: मानवी लाल रक्तपेशींच्या सूक्ष्मश्वसनाची सलग नोंद. मेथिलीन ब्लू घातल्याचा क्षण बाणाने दाखवला आहे. त्याआधी रेषा जवळजवळ सपाट आहे; त्यानंतर ती सातत्याने वर जाते. हॅरॉप आणि बॅरन, Journal of Experimental Medicine 48:207–223 (1928), PMID 19869478 येथून पुनरुत्पादित.

रंगद्रव्य ऑक्सिजन वाहक म्हणून काम करते, “प्रौढ सस्तन प्राण्यांच्या केंद्रकरहित लाल रक्तपेशींमधून नाहीसा झालेला पदार्थ पुरवते,” असा त्यांचा निष्कर्ष होता. दोन वर्षांनंतर रॉकफेलर इन्स्टिट्यूटमधील मायकेलिस आणि सॉलोमन यांनी या मतभेदाला त्याचे कायमस्वरूपी रूप दिले. एकतर रंगद्रव्याचा परिणाम हा “रंगद्रव्याचा योगायोगाने आढळलेला गुणधर्म” होता, किंवा रंगद्रव्य हे “जीवांमधील एखाद्या अज्ञात पदार्थाचे प्रतिरूप” होते. या दोन शक्यतांतील निवाडा अजून झालेला नाही. बदल एवढाच झाला आहे की आता या पेशींचे वर्णन अधिक अचूकपणे करता येते.

यकृताच्या अर्कानेही तेच केले

मायकेलिस आणि सॉलोमन यांनी दाखवले की थंड पाण्यात काढलेल्या अवयवांच्या अर्कांमुळेही अशीच चालना मिळते. उंदराच्या यकृताचा परिणाम सर्वाधिक होता; त्यानंतर मूत्रपिंड, प्लीहा आणि वृषण यांचा क्रम होता. मेंदू, स्नायू आणि रक्तजलाचा परिणाम कमी किंवा अजिबात नव्हता.

त्यानंतर त्यांनी कार्बन मोनॉक्साइडच्या उपस्थितीत अर्काची चाचणी केली. 98 टक्के कार्बन मोनॉक्साइड आणि 2 टक्के ऑक्सिजन यांच्या मिश्रणात अर्कामुळे किंवा रंगद्रव्यामुळे सुरू झालेल्या श्वसनात बदल झाला नाही. त्याच वायुमिश्रणाने यीस्टचे आणि केंद्रक असलेल्या कोंबड्यांच्या लाल रक्तपेशींचे श्वसन सुमारे 60 ते 80 टक्क्यांनी रोखले. हे कार्बन मोनॉक्साइडला संवेदनशील असलेल्या श्वसन किण्वकाबद्दलच्या वॉरबर्ग यांच्या विवेचनाशी सुसंगत होते. त्यामुळे ऊतींमधील तो अज्ञात पदार्थ वॉरबर्ग यांचे एन्झाइम नव्हता.

या प्रक्रियेत अनेक संभाव्य पदार्थ बाद झाले. अपचयित ग्लुटाथायोन आणि सिस्टीन यांच्यामुळे फक्त त्यांच्या स्वतःच्या ऑक्सिडीकरणासाठी आवश्यक तितकाच ऑक्सिजन वापरला गेला. हार्डन आणि यंग यांचे सहएन्झाइम बाद करण्यात आले, कारण ते स्नायूंमध्ये सर्वाधिक असते आणि स्नायूंचा परिणाम जवळजवळ सर्वात कमी होता. काही वर्षांपूर्वी नाव दिले गेलेले कीलिन यांचे सायटोक्रोमही याच विरोधाभासात अडकले. सक्रिय पदार्थ पेशीच्या केंद्रकातून येत असावा, या स्वतःच्या सूचनेला त्यांनी केवळ एक सूचना असेच म्हटले.

परिणामासाठी काही अटी होत्या

पेशी अखंड असणे आवश्यक होते. आसुत पाण्याने किंवा वारंवार गोठवल्याने झालेल्या हिमोलिसिसमुळे रंगद्रव्य आणि अर्क या दोन्हींना मिळणारा प्रतिसाद नाहीसा झाला; अंशतः हिमोलिसिस झाल्यास प्रतिसादही त्याच प्रमाणात कमी झाला.

साखरही आवश्यक होती. ग्लुकोज, फ्रुक्टोज आणि सुक्रोज यांनी रंगद्रव्यामुळे सुरू होणाऱ्या श्वसनाला आधार दिला; मॅनिटॉलने दिला नाही. साखर नसताना अजिबात श्वसन झाले नाही. या प्रक्रियेत रंगद्रव्यामुळे पेशींना हानी होत असल्याचे दिसले, म्हणून एक किंवा दोन तासांनी ग्लुकोज घातल्यावरही श्वसन पुन्हा सुरू झाले नाही. पेशीसाठी आवश्यक असलेल्या एखाद्या संरचनात्मक घटकाचे रंगद्रव्य ऑक्सिडीकरण करत असावे, असे लेखकांनी सुचवले.

प्रकाशामुळे रंगद्रव्याचा परिणाम लक्षणीय वाढला, तरी अंधारातही तो स्पष्ट होता. अपचयन होऊ शकणारी इतर रंगद्रव्ये वेगळ्या प्रकारे वागली: टोल्युलीन ब्लूचा परिणाम मेथिलीन ब्लूइतका किंवा त्याहून अधिक होता, तर इंडिगो डायसल्फोनेटचा जवळजवळ काहीच परिणाम झाला नाही. रंगद्रव्याच्या ऑक्सिडीकरण-अपचयन विभवाचा आणि त्याच्या परिणामाच्या तीव्रतेचा स्पष्ट संबंध दिसला नाही; लेखकांनी याचे कारण पेशीपटलाची पारगम्यता आणि विषारीपणा हे असल्याचे मानले.

परिणामाचा संबंध श्वसनाशी नव्हे, किण्वनाशी होता

बॅरन यांच्या 1930 मधील अभ्यासात पेशींच्या निलंबनांऐवजी सामान्य उंदरांच्या अवयवांचे आणि प्रत्यारोपित अर्बुदांचे ऊतींचे पातळ काप वापरले गेले.

ऑक्सिजनच्या उपस्थितीत ग्लायकोलिसिस होत नसलेल्या ऊतींमध्ये मेथिलीन ब्लूने काहीच केले नाही किंवा ऑक्सिजनचा वापर किंचित कमी केला: मूत्रपिंडात सुमारे 14 टक्के, स्वादुपिंडात सुमारे 14 टक्के आणि यकृतात सुमारे 5 टक्के. ऑक्सिजनच्या उपस्थितीत किण्वन करणाऱ्या ऊतींमध्ये त्याने वापर वाढवला: प्लीहेत सुमारे 8 टक्के आणि मेंदूत सुमारे 13 टक्के. अर्बुदांमधील वाढ मानवी स्तनातील कार्सिनोमामध्ये सुमारे 27 टक्क्यांपासून राऊस कोंबडी सार्कोमामध्ये 80 टक्क्यांपेक्षा जास्त होती. ही वाढ साधारणपणे प्रत्येक ऊतीतील ऑक्सिजनच्या उपस्थितीत होणाऱ्या ग्लायकोलिसिसच्या प्रमाणात होती.

आकृती: प्रत्येक बिंदू ऊतींचा एक प्रकार दर्शवतो. आडवा अक्ष ऑक्सिजनच्या उपस्थितीत होणारे ग्लायकोलिसिस दर्शवतो; उभा अक्ष मेथिलीन ब्लू घातल्यानंतर ऑक्सिजनच्या वापरातील बदल दर्शवतो. आकडेवारी: बॅरन, Journal of Experimental Medicine 52:447–456 (1930), तक्ता 6, PMID 19869777.

त्यानंतर सायनाइडच्या प्रयोगाने उलट चित्र दाखवले. आधी प्रतिसाद न देणाऱ्या त्या ऊतींमधील श्वसन सायनाइडने रोखले आणि किण्वन स्पष्ट झाले, तेव्हा रंगद्रव्याने ऑक्सिजनचा वापर पुन्हा वाढवला: मूत्रपिंडात सुमारे 59 टक्के, यकृतात सुमारे 19 टक्के, प्लीहेत सुमारे 286 टक्के आणि वृषणात सुमारे 200 टक्के.

पेशीची किंवा ऊतीची किण्वन क्षमता तपासण्यासाठी रंगद्रव्य वापरता येईल, असे बॅरन यांनी सुचवले. शेवटी त्यांनी एक तर्क मांडला: रंगद्रव्य असलेल्या माध्यमात अर्बुदाच्या अनेक पिढ्या संवर्धित केल्यास कदाचित एक दिवस त्याचा चयापचय कायमचा सामान्य ऊतींसारखा होईल. हा 1930 मध्ये मांडलेला संशोधनाचा प्रश्न होता. तो उपचाराचा दावा नाही.

हे प्रयोग काय मोजू शकले नसते

1928 आणि 1930 मध्ये “श्वसन” म्हणजे ऑक्सिजनचा वापर होता. अॅडेनोसिन ट्रायफॉस्फेटची पहिली नोंद 1929 मध्ये झाली, आणि विलग केलेली मायटोकॉन्ड्रिया इलेक्ट्रॉन हस्तांतरित करताना फॉस्फेटचे एस्टरीकरण करतात, हे 1949 मध्ये दाखवले गेले. मेथिलीन ब्लूवरील सुरुवातीच्या कोणत्याही शोधनिबंधात ऊर्जा निर्मिती मोजणे शक्य नव्हते, आणि त्यांपैकी कोणीही तसे मोजल्याचा दावा केला नाही.

दुसरी अडचण स्वतः पेशींची आहे. सस्तन प्राण्यांच्या परिपक्व लाल रक्तपेशींमध्ये मायटोकॉन्ड्रिया नसतात. रेटिक्युलोसाइट अवस्थेत त्या निवडक स्वभक्षणाद्वारे मायटोकॉन्ड्रिया आणि रायबोसोम काढून टाकतात. म्हणूनच परिपक्व लाल रक्तपेशी ग्लायकोलिसिसवर चालते आणि तिच्या पेंटोज फॉस्फेट मार्गावर मुख्यतः ATP साठी नव्हे, तर NADPH साठी अवलंबून असते. 1928 च्या प्रयोगांमध्ये दुरुस्त करण्यासाठी इलेक्ट्रॉन वाहतूक साखळीच उपस्थित नव्हती. जे काही ऑक्सिजन वापरत होते, ते वेगळेच काहीतरी करत होते.

ते वेगळे कार्य काय होते, याचे आता बऱ्यापैकी चांगले वर्णन उपलब्ध आहे. मेथिलीन ब्लू पेशींमधील अपचायक समतुल्यांकडून इलेक्ट्रॉन स्वीकारून ल्युकोमेथिलीन ब्लू बनते. आण्विक ऑक्सिजन त्याचे पुन्हा ऑक्सिडीकरण करतो आणि चक्र पूर्ण होते. मानवी लाल रक्तपेशींमध्ये NADPH-अवलंबित फ्लेविन रिडक्टेज आणि संबंधित डायसल्फाइड रिडक्टेज ही अपचयनाची पायरी पार पाडतात. चिन्हांकित ग्लुकोज वापरून केलेल्या 1976 मधील अभ्यासात आढळले की रंगद्रव्य हेक्सोज मोनोफॉस्फेट शंटला चालना देते, कमी सांद्रतेतील परिणाम ऑक्सिहिमोग्लोबिनवर अवलंबून होता, आणि 0.1 mM या अधिक सांद्रतेत हायड्रोजन पेरॉक्साइड तयार झाला. अपचयित रंगद्रव्य ऑक्सिजनच्या संपर्कात आल्यावर पेरॉक्साइड तयार करते, फॉस्फेट बंध नव्हे.

मायटोकॉन्ड्रियामधील चित्र लोकप्रिय सारांशांमध्ये मान्य केले जाते त्यापेक्षा अधिक वादग्रस्त आहे. संशोधनाची एक दिशा असे मानते की रंगद्रव्य कॉम्प्लेक्स I च्या भागातून इलेक्ट्रॉन घेते आणि सायटोक्रोम c कडे देते. दुसऱ्या अभ्यासात आढळले की उंदराच्या मेंदूतील मायटोकॉन्ड्रियामध्ये अँटिमायसिनने केलेल्या अवरोधानंतर ते श्वसन पूर्ववत करू शकत नाही; त्याऐवजी इलेक्ट्रॉन स्वीकारण्याचे ठिकाण कॉम्प्लेक्स III मधील युबिक्विनॉल-बांधणी स्थळ असल्याचे मांडले गेले. तिसऱ्या अभ्यासात आढळले की कमी सांद्रतेमुळे विश्रांतीच्या अवस्थेतील ऑक्सिजनचा वापर वाढला, पण ADP ने चालना दिलेल्या श्वसनात बदल झाला नाही. या मुद्द्याचे सर्वात थेट विधान असे आहे की मेथिलीन ब्लूमुळे होणारा ऑक्सिजनचा वापर ऑक्सिडेटिव्ह फॉस्फोरिलेशनवर अजिबात अवलंबून नसतो: श्वसन साखळी रोखल्यावरही तो टिकला, तसेच अशी साखळी नसलेल्या प्रयोगनमुन्यांमध्येही.

या दोन राशींमधील तफावत थेट मोजणारे प्रयोगही उपलब्ध आहेत. उंदराच्या यकृतातून विलग केलेल्या मायटोकॉन्ड्रियामध्ये रंगद्रव्याची सांद्रता वाढवल्यावर श्वसन नियंत्रण गुणोत्तरे कमी झाली आणि मायटोकॉन्ड्रिया फुगली. लेखकांनी याचे वर्णन ऑक्सिडेटिव्ह फॉस्फोरिलेशनचे विलगीकरण असे केले. द्रवप्रवाह राखलेल्या उंदराच्या यकृतात मेथिलीन ब्लूने ऑक्सिजनचा वापर वाढवला, तर ATP आणि ADP यांचे गुणोत्तर घटले.

वैद्यकीय नोंदीही हाच संदेश देतात. मेथिमोग्लोबिनेमियावर शिरेतून प्रति किलोग्रॅम साधारण एक ते दोन मिलिग्रॅम मेथिलीन ब्लू देऊन, NADPH-अवलंबित अपचयन मार्गाद्वारे उपचार केले जातात; अधिक मात्रा मात्र ज्यावर उपचार केले जात आहेत तीच स्थिती निर्माण करतात. त्याच आढाव्यात नमूद केले आहे की अखंड लाल रक्तपेशींमध्ये विषप्रतिकारक परिणाम सर्वाधिक असतो आणि हिमोलिसिस असताना तो कमी होतो. म्हणजे 1930 मधील हिमोलिसिसचा निष्कर्ष त्र्याहत्तर वर्षांनी रुग्णालयीन संदर्भात पुन्हा दिसतो. ज्या संयुगाचे उपयोगी आणि हानिकारक परिणाम मात्रेच्या एका उंबरठ्याच्या विरुद्ध बाजूंना आहेत, त्या संयुगाची मात्रा ऑक्सिजनच्या वापराच्या मोजणीवरून ठरवू नये.

चर्चेत बॅचचा समावेश का आवश्यक आहे

हॅरॉप आणि बॅरन यांच्या लक्षात आलेली एक गोष्ट पुन्हा वाचण्यासारखी आहे. मेथिलीन ब्लू स्वतः वर्णपटदर्शकात मेथिमोग्लोबिनच्या दोन वैशिष्ट्यपूर्ण पट्ट्यांच्या मधे एक पट्टा निर्माण करते, “ज्यामुळे वरवर पाहताना सहज गोंधळ होऊ शकतो.” शोधल्या जाणाऱ्या पदार्थासारखाच भास रंगद्रव्य निर्माण करू शकते.

याच समस्येला रासायनिक रूपही आहे. अल्प घटक म्हणून उपस्थित असलेल्या संबंधित फेनोथायाझिनचे स्वतःचे ऑक्सिडीकरण-अपचयन वर्तन, स्वतःची पारगम्यता आणि स्वतःचा विषारीपणा असतो. नोंदवलेले एक उदाहरण या मुद्द्याचे महत्त्व स्पष्ट करते: मेथिलीन ब्लूच्या आयोडिनीकरणावरील एका अभ्यासात सुमारे 7 ते 8 टक्के Azure B असलेल्या नमुन्यांत मुख्यतः आयोडिनीकरण झालेले Azure B तयार झाले. त्यामुळे अभिक्रियेत मेथिलीन ब्लूऐवजी अशुद्ध घटकाचे वर्चस्व होते.

प्रयोगशाळेत, रंगवण्याच्या कार्यस्थळी किंवा मत्स्यालयात मेथिलीन ब्लू अभिकर्मक म्हणून वापरणारी कोणतीही व्यक्ती, बॅचचे गुणधर्म निश्चित केलेले नसतील तर, नेमके स्वरूप स्पष्ट नसलेल्या घटकासोबत काम करत असते. संबंधित पदार्थ, ओळख, मूलद्रव्यीय अशुद्धी, अवशिष्ट द्रावके आणि प्रज्वलनानंतरचा अवशेष हे प्रयोगाचे भाग आहेत, केवळ त्याभोवतालची कागदपत्रे नव्हेत. Blupreme आपले मेथिलीन ब्लू औषधनिर्मात्याकडून मिळवते आणि संपूर्ण विश्लेषण प्रमाणपत्र प्रकाशित करते. केवळ जड धातूंची नव्हे, तर संपूर्ण USP विनिर्देशानुसार चाचणी केली जाते; विश्लेषण प्रमाणपत्र वाचण्याचे मार्गदर्शन आणि USP-दर्जाचे नामांकन काय सिद्ध करते आणि काय करत नाही या लेखांत दाव्याशी दस्तऐवज पडताळून कसा पाहावा, हे दिले आहे.

आकडा बरोबर होता

1928 आणि 1930 मधील प्रयोग काळजीपूर्वक केले गेले होते, आणि त्यांचे मुख्य निरीक्षण आजही टिकून आहे: अपचयन होऊ शकणारे रंगद्रव्य, जवळजवळ श्वसन न करणाऱ्या पेशीला तिच्या विश्रांतीच्या अवस्थेतील दराच्या अनेक पट ऑक्सिजन वापरायला लावू शकते, आणि त्यासाठी सायनाइड ज्या टप्प्याला रोखते त्या टप्प्यातून जाण्याची गरज नसते.

चूक नंतर होते, जेव्हा “श्वसन” या शब्दाचा आजच्या अर्थाने विचार केला जातो. वायू देवाणघेवाणीची मोजणी सांगते की इलेक्ट्रॉन ऑक्सिजनपर्यंत पोहोचले. त्यांपैकी कोणतेही इलेक्ट्रॉन ATP तयार करण्यासाठी वापरले गेले की नाही, हे ती सांगत नाही. मायटोकॉन्ड्रिया नसलेल्या पेशीत या दोन विधानांमधील अंतर शक्य तितके मोठे असते. मेथिलीन ब्लू पेशींमध्ये काय करते याचा व्यापक नकाशा हाच फरक अधिक विस्तृत चौकटीत मांडतो, आणि रंगद्रव्यापासून औषधापर्यंतचा या संयुगाचा इतिहास कापडाला रंग देणारा पदार्थ मुळात या प्रयोगांपर्यंत कसा पोहोचला, हे स्पष्ट करतो.