Artikel

Daaglikse en langtermyn gebruik van metileenblou: wat is bestudeer?

Daaglikse en langtermyn gebruik van metileenblou: wat is bestudeer?

Navorsing stel nie ’n algemene daaglikse metileenblou-regime vir gesonde volwassenes vas nie. Herhaalde menslike blootstelling is bestudeer, insluitend ’n klein psigiatriese proef van ses maande. Langer proewe bestaan ook vir ’n verwante maar chemies onderskeie formulering. Geen van die twee kategorieë stel vas dat ’n ongespesifiseerde kleinhandeloplossing veilig of voordelig vir onbepaalde gebruik is nie.

Die nuttige vraag is meer presies as “Het enigiemand dit oor die lang termyn bestudeer?” Dit is: watter stof, via watter toedieningsroete, aan wie, vir hoe lank, en met watter uitkomste gemeet?

Lees blootstelling en opvolg afsonderlik

’n Blootstellingstydperk beskryf wanneer behandeling toegedien is. Opvolg beskryf wanneer navorsers deelnemers daarna geëvalueer het. ’n Drie maande lange opvolg ná vyf behandelingsdae beteken nie drie maande se dosering nie. Net so beteken ’n studie wat eindig wanneer muise 30 maande oud is, nie noodwendig dat behandeling 30 maande geduur het nie.

Die omslag illustreer hierdie onderskeid skematies. Die kolletjies is verduidelikend en nie gemete studiedata nie. Die grafiek hieronder gee werklike tydsdure uit geselekteerde studies. “Geen afsonderlike opvolg gerapporteer nie” beteken dat die aangehaalde verslag nie ’n bykomende behandelingsvrye waarnemingstydperk vasstel nie; dit beteken nie dat elke moontlike latere uitkoms geëvalueer en normaal bevind is nie.

Studieduurgrafiek

Studie en modelFormulering en roeteBlootstellingstydperkWaarneming of opvolgBelangrikste vraag wat gemeet is
Rodriguez en kollegas: breinbeelding by gesonde volwassenesUSP metileenblou, metielt tioniniumchloried; oraalEen toedieningBasislyn en herhaalde MRI wat 60 minutes daarna beginAkute veranderinge in breinbloedvloei en netwerke, nie chroniese veiligheid nie
Ibarra-Estrada en kollegas: 91 pasiënte met septiese skokMetileenblou in soutoplossing; binneaarse infusieDrie daaglikse infusies, elk ses uur lankKliniese uitkomste tot en met dag 28 geëvalueerGebruik van vasopressore, hospitaaluitkomste, mortaliteit en nadelige effekte
Zoellner en kollegas: 42 deelnemers met PTSVMetileenblou; oraal, saam met psigoterapieToediening ná vyf daaglikse sessies van verbeeldingsblootstellingEvaluasies tot en met drie maande se opvolgSimptome en funksionering ná ’n kort gekombineerde intervensie
Gureev en kollegas: C57BL/6-muiseMB by twee gerapporteerde daaglikse blootstellingsvlakke; toedieningsroete nie duidelik in die metodes gespesifiseer nieVier wekeWeeklikse ontlastingmonsterneming; doolhoftoetsing gedurende die laaste vyf dae; geen afsonderlike herstelopvolg gerapporteer nieMikrobioomsamestelling en doolhofprestasie
Jena en Chainy: vroulike Wistar-rotteMetileenblou in drinkwater; oraal30 daeTerminale monsterneming van bloed, lewer en niereGeselekteerde metings van oksidatiewe stres en serum; vyf diere per groep
Alda en kollegas: 37 deelnemers met bipolêre versteuringMetileenblou-kapsules; oraal; hoër teenoor laer aktiewe dosis26-week-oorkruising: twee 12-week-behandelingstydperke plus titrasie- en oorkruiswekeGereelde besoeke tydens behandeling; kognisie geëvalueer by basislyn, weke 13 en 26Oorblywende gemoedsimptome, kognisie en verdraagsaamheid saam met bestaande behandeling
Poudel en kollegas: skeletveroudering by muiseMB in drinkwater vir bejaarde vroulike C57BL/6J-muise; MB in voer vir manlike en vroulike UM-HET3-muiseSes of 12 maande by bejaarde wyfies; 15 maande by UM-HET3-muise, vanaf ouderdom sewe tot 22 maandeBeenmetings by aangewese eindpunte; geen afsonderlike behandelingsvrye opvolg nieOuderdomsverwante beenstruktuur, nie ’n omvattende beoordeling van menslike veiligheid nie
Gauthier en kollegas: 891 pasiënte met Alzheimer se siekteLeuko-metielt tioninium-bis(hidrometaansulfonaat), LMTM; oraal15-month gerandomiseerde behandelingstydperkKliniese en veiligheidsevaluerings gedurende die proefKognisie, daaglikse funksionering en nadelige gebeurtenisse; laedosis-LMTM-kontrole
Auerbach en kollegas: F344/N-rotte en B6C3F1-muiseMetileenblou-trihidraat in metielsellulose; orale maagsondetoedieningTwee jaar, vyf dae per weekOorlewingsmonitering en weefselpatologie tot beëindiging van die studieChroniese toksisiteit en karsinogenisiteit

Hierdie rye is nie onderling uitruilbare dosisaanbevelings nie. Orale maagsondetoediening plaas materiaal direk in die maag; drinkwater en voer laat verskillende innamepatrone toe. Binneaarse infusie omseil dermabsorpsie. Die duur van blootstelling kan nie vir hierdie verskille vergoed nie.

Wat herhaalde menslike gebruik ons vertel

Die bipolêre proef verskaf meer relevante inligting oor herhaalde orale gebruik van metileenblou as ’n enkele breinskandering. Slegs 27 van die 37 deelnemers het egter die proef voltooi. Deelnemers het bipolêre versteuring gehad, het reeds lamotrigien ontvang en is tydens behandeling gemonitor. Die vergelyking het ’n laer dosis metileenblou gebruik eerder as ’n inerte placebo. Hierdie ontwerp kan nie die veiligheid van voortdurende gebruik by gesonde mense vasstel of ongewone skade betroubaar uitsluit nie.

Die Alzheimer-proef vereis ’n verdere onderskeid. LMTM is ’n gestabiliseerde gereduseerde metielt tioninium-formulering met verskillende teenione, nie gewone metileenblou-chloriedoplossing nie. Die duur van 15 maande behoort nie voorgestel te word as 15 maande se toetsing van ’n verbruikersproduk met metileenblou nie. Die voorafgespesifiseerde primêre ontleding het geen voordeel van die hoër dosisse teenoor die laedosis-kontrole getoon nie. Gastroïntestinale en urinêre nadelige gebeurtenisse en afnames in hemoglobien is gerapporteer. Langer waarneming het veiligheidsinligting opgelewer; dit het nie die afwesigheid van risiko vasgestel nie.

Wat die dierestudies byvoeg

Dierestudies kan weefsels en herhaalde blootstellings ondersoek wat moeilik by mense nagevors sou wees. Hulle wys ook waarom ’n gunstige resultaat op een meting onvoldoende is.

In die 30-dae-rot-eksperiment het lewerlipiedperoksidasie toegeneem terwyl die niermeting afgeneem het. Verskeie antioksidantmetings het nie verander nie. Om die hele studie “antioksidantbeskerming” te noem, sou hierdie orgaanspesifieke verskil verberg. In die vier-week-muiseksperiment het die hoër blootstelling groter mikrobioomverskuiwings veroorsaak. Die studie het nie vasgestel of daardie veranderinge voortgeduur het nadat blootstelling gestaak is nie.

Langer blootstelling het ook nie outomaties die beoogde voordeel opgelewer nie. Die eksperimente oor skeletveroudering het nie ouderdomsverwante beenverlies voorkom nie. Hul relevansie vir aansprake oor langlewendheid hang van die eindpunt af: beenmorfologie, oorlewing en menslike lewensduur is afsonderlike vrae.

Die National Toxicology Program se chroniese studie het karsinogeniese aktiwiteit geïdentifiseer met verskillende vlakke van bewyse tussen geslagte en spesies. Die gepaardgaande tweejaar-artikel het ook anemie in sommige blootgestelde groepe gerapporteer. Hierdie bevindings verskaf nie ’n numeriese kankerrisiko vir ’n menslike kleinhandelregime nie. Hulle sluit wel uit dat twee jaar se dosering by diere as ongekompliseerde gerusstelling behandel kan word. Die bewyse oor karsinogenisiteit verduidelik ondersoek hierdie bevindings afsonderlik.

Verslawing, onttrekking, toleransie en sikliese gebruik

Hierdie terme beskryf verskillende vrae.

  • Verslawing behels verswakte beheer en voortgesette gebruik ondanks skade. Die studies hierbo stel nie ’n verslawingsindroom vir metileenblou vas nie. Hulle is ook nie ontwerp om die afwesigheid van afhanklikheidspotensiaal by langtermyngebruikers sonder toesig te bewys nie.
  • Onttrekking beteken ’n reproduseerbare sindroom nadat ’n stof verminder of gestaak word. Ek het nie gekontroleerde bewyse gevind wat ’n kenmerkende metileenblou-onttrekkingsindroom definieer nie. Moegheid, angs of swak konsentrasie ná staking is iets om te ondersoek, maar is op sigself nie genoeg om onttrekking te identifiseer nie. Die terugkeer van ’n onderliggende probleem, ander stowwe en veranderinge in slaap kan interpretasie bemoeilik.
  • Toleransie beteken ’n verminderde reaksie op dieselfde blootstelling oor tyd. ’n Afnemende subjektiewe “hupstoot” identifiseer nie die oorsaak daarvan of toon dat ’n groter dosis gepas is nie. Proewe sou herhaalde gestandaardiseerde uitkomste en blootstellingsmetings nodig hê om daardie aanspraak te toets.
  • Sikliese gebruik beteken beplande tydperke van gebruik en nie-gebruik van die stof. Die aangehaalde bewyse valideer nie ’n skedule wat toleransie, afhanklikheid of kumulatiewe skade voorkom nie. ’n Vyf-dae-per-week-dieretoksikologieprotokol is ’n eksperimentele skedule, nie ’n aanbeveling vir sikliese gebruik by mense nie.

Soekresultate kan ook die stof wat ondersoek word verwar met die stof wat afhanklikheid veroorsaak. Byvoorbeeld, ’n eksperiment oor opioïedtoleransie en -onttrekking het metileenblou gebruik in ’n selmodel wat aan opioïede blootgestel is. Dit was nie ’n studie van onttrekking van metileenblou nie.

Vrae wat onopgelos bly

Vir gesonde volwassenes wat herhaaldelik metileenblou gebruik, stel die aangehaalde navorsing nie ’n tydsduur vas waaroor voordele volgehou bly nie, ook nie ’n optimale stoppunt, ’n gevalideerde sikliese skedule of betroubare koerse van vertraagde nadelige effekte nie. Dit stel ook nie vas of ’n normale korttermyn-laboratoriumuitslag veiligheid jare later voorspel nie.

Kumulatiewe risiko en geneesmiddelakkumulasie hou verband, maar is nie dieselfde nie. Herhaalde blootstelling kan saak maak selfs wanneer die middel nie onbepaald ophoop nie, en ’n nuwe interaksie met ’n ander medisyne kan die risiko verander ná ’n tydperk sonder voorvalle. Die huidige binneaarse PROVAYBLUE-etiket dokumenteer ernstige serotonergiese interaksies, risiko van hemolitiese anemie en hoër blootstelling by verswakte nierfunksie. Dit magtig nie onbepaalde orale gebruik nie.

Vir ’n individuele besluit is die nuttige inligting die presiese formulering, roete, hoeveelheid, frekwensie, begindatum, ander medisyne en enige simptome. Hersien hoe lank metileenblou in die liggaam bly saam met die newe-effekte en kontra-indikasies daarvan. ’n Geskiedenis van verdraagsaamheid is bewyse oor daardie vorige blootstelling, nie ’n waarborg vir die volgende een nie.