ਮੈਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰ: ਰੈਟਿਨਾ ਬਾਰੇ ਖੋਜ ਕੀ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿੱਥੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ

ਕਿਸੇ ਪਾਠਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਧਿਐਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੈਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਨੇ ਰੈਟਿਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਸੁਭਾਵਿਕ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: ਕੀ ਇਸ ਨੂੰ ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਮੈਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰ ਬਾਰੇ ਖੋਜ ਇਸ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੁੱਖ ਅਧਿਐਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਵਰਤੋਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਇੱਕ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਇਸ ਰੰਗ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਪਦਾਰਥ ਦੇ ਨਾਲ ਚੂਹਿਆਂ ਦੀ ਅੱਖ ਦੇ ਵਿਟਰੀਅਸ ਵਿੱਚ ਟੀਕੇ ਰਾਹੀਂ ਪਾਇਆ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਡਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਲੱਗ ਕੀਤੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰਨ ਵਾਲੇ ਮਾਧਿਅਮ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਜੈਨੇਟਿਕ ਮਿਊਟੇਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਚੂਹਿਆਂ ਦੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਗਿਆ। ਹਰ ਨਤੀਜਾ ਆਪਣੇ ਖ਼ਾਸ ਰਸਤੇ ਅਤੇ ਮਾਡਲ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ।

ਇਹ ਲੇਖ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰੀਕਲੀਨਿਕਲ ਅਧਿਐਨਾਂ, ਰੈਟਿਨਾ ਦੀਆਂ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਯੋਗਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਕਲੀਨਿਕਲ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਹੱਦ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਰੁਝਾਨ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ: ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਰੈਟਿਨਾ ਦੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਈਟੋਕੌਂਡਰੀਅਲ ਤਣਾਅ ਨੂੰ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਪਰਚੂਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਘੋਲਾਂ ਨੂੰ ਅੱਖ ਉੱਤੇ ਲਗਾਉਣ ਨੂੰ ਜਾਇਜ਼ ਨਹੀਂ ਠਹਿਰਾਉਂਦਾ।

ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ, ਦੋ ਵੱਖਰੇ ਰੋਗ

ਰੈਟਿਨਾ ਪਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਗੱਲ ਕਿਹੜੀ ਪਰਤ ਦੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਰੌਸ਼ਨੀ ਪਹਿਲਾਂ ਰੈਟਿਨਾ ਦੀ ਬਾਹਰੀ ਪਰਤ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼-ਗ੍ਰਾਹੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਨਿਊਰੋਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰਲੀ ਰੈਟਿਨਾ ਦੀਆਂ ਗੈਂਗਲੀਅਨ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਐਕਸੋਨ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੰਤੂ ਰਾਹੀਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ। ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤਾ ਚਿੱਤਰ ਪਰਤਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਗਲੂਕੋਮਾ ਅਤੇ ਆਪਟਿਕ ਨਿਊਰੋਪੈਥੀ ਵਿੱਚ ਰੈਟਿਨਾ ਦੀਆਂ ਗੈਂਗਲੀਅਨ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਖੋਜਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਅਤੇ ਗਲੂਕੋਮਾ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਇਸ ਅੰਦਰਲੀ ਪਰਤ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਐਕਸੋਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਰੈਟਿਨਾ ਦੀ ਬਾਹਰੀ ਪਰਤ ਦੇ ਅਪਘਟਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼-ਗ੍ਰਾਹੀ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਰੈਟਿਨਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਊਰਜਾ ਦੀ ਲੋੜ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਆਪਣੀ ਕੋਸ਼ਿਕਾਈ ਸ਼ਵਸਨ ਸਮਰੱਥਾ ਦੀ ਹੱਦ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਮਾਈਟੋਕੌਂਡਰੀਅਲ ਕੌਂਪਲੈਕਸ I ਨਾਕਾਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਵਾਧੂ ਸਮਰੱਥਾ ਬਚਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਕਾ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਦੂਜੀ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤੇ ਤਿੰਨ ਅਧਿਐਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਮਾਡਲਾਂ ਨੂੰ ਨਤੀਜਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਰੱਖਣ ਦਾ ਆਮ ਤਰੀਕਾ ਮੈਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਬਾਰੇ ਖੋਜ ਕਿਵੇਂ ਪੜ੍ਹੀਏ ਵਿੱਚ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਜੀਵਤ ਚੂਹੇ ਦੀ ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਗੈਂਗਲੀਅਨ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ

ਤਿੰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ, ਖੋਜਕਰਤਾਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਚੂਹੇ ਦੀ ਅੱਖ ਦੇ ਵਿਟਰੀਅਸ ਵਿੱਚ ਰੋਟੇਨੋਨ ਦਾ ਸੂਖਮ ਟੀਕਾ ਲਗਾ ਕੇ ਆਪਟਿਕ ਨਿਊਰੋਪੈਥੀ ਦਾ ਮਾਡਲ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਅੱਖ ਨੂੰ ਵਾਹਕ-ਘੋਲ ਵਾਲੇ ਕੰਟਰੋਲ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ। ਰੋਟੇਨੋਨ ਮਾਈਟੋਕੌਂਡਰੀਅਲ ਕੌਂਪਲੈਕਸ I ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ NADH ਤੋਂ ਇਲੈਕਟ੍ਰੋਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਭੇਜਣ ਵਾਲਾ ਦਾਖਲਾ ਬਿੰਦੂ ਹੈ। ਕੌਂਪਲੈਕਸ I ਦੀ ਕਾਰਜ-ਖ਼ਰਾਬੀ ਹੀ ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਮਾਡਲ ਨੂੰ ਲੀਬਰ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਣੁਗਤ ਆਪਟਿਕ ਨਿਊਰੋਪੈਥੀ ਨਾਲ ਜੋੜਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਗੈਂਗਲੀਅਨ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੰਤੂ ਦਾ ਰੋਗ ਹੈ।

ਚੌਵੀ ਘੰਟੇ ਬਾਅਦ, ਰੋਟੇਨੋਨ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਗੈਂਗਲੀਅਨ ਕੋਸ਼ਿਕਾ ਪਰਤ ਕੰਟਰੋਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲੋਂ ਪਤਲੀ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ਵੀ ਘੱਟ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਰੋਟੇਨੋਨ ਦੇ ਨਾਲ ਮੈਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਦਾ ਟੀਕਾ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਖੁਰਾਕ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਨੁਕਸਾਨ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ। ਜਾਂਚੀ ਗਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੁਰਾਕ (0.07 mg/kg, ਜੋ ਚੂਹੇ ਦੇ LD50 ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸੀ) ਨੇ ਪਰਤ ਦੀ ਮੋਟਾਈ ਅਤੇ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਿਆ। ਦਿਮਾਗ ਦੇ ਹੋਮੋਜੀਨੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀਆਂ ਸਮਾਂਤਰ ਜਾਂਚਾਂ ਨੇ ਦੋ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦਿਖਾਏ: ਮੈਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਨੇ ਰੋਟੇਨੋਨ ਕਾਰਨ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਆਕਸੀਕਰਨ ਤਣਾਅ ਨੂੰ ਉਲਟਾਇਆ ਅਤੇ ਆਕਸੀਜਨ ਦੀ ਖਪਤ ਵਿੱਚ ਆਈ ਗਿਰਾਵਟ ਨੂੰ ਵੀ ਉਲਟਾਇਆ। ਲੇਖਕਾਂ ਨੇ ਉਤੇਜਨਾ-ਜਨਿਤ ਵਿਸ਼ਾਕਤਤਾ ਦੀ ਇੱਕ ਕਾਰਜ-ਵਿਧੀ ਸੁਝਾਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰੋਟੇਨੋਨ ਸੰਕੇਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਅਮੈਕ੍ਰੀਨ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਗੈਂਗਲੀਅਨ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੰਕੇਤ ਛੱਡਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਐਂਟੀਆਕਸੀਡੈਂਟ ਕਿਰਿਆ ਇਸ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨੂੰ ਰੋਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸੁਰੱਖਿਆ ਪਿੱਛੇ ਸੁਝਾਈ ਗਈ ਰਸਾਇਣਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਮੈਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਦੀਆਂ ਮਾਈਟੋਕੌਂਡਰੀਅਲ ਕਾਰਜ-ਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇਸ ਨਤੀਜੇ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਸੀਮਾਵਾਂ ਹਨ। ਰੰਗ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਪਦਾਰਥ ਦੇ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਟੀਕੇ ਰਾਹੀਂ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਹੈ, ਇਲਾਜ ਦੀ ਸਮਾਂ-ਸਾਰਣੀ ਨਹੀਂ। ਨਿਰੀਖਣ ਦੀ ਮਿਆਦ 24 ਘੰਟੇ ਸੀ। ਅਤੇ ਸਾਇਟੋਕ੍ਰੋਮ ਆਕਸੀਡੇਜ਼ ਦੇ ਮਾਪ ਦੋਵਾਂ ਨੁਕਸਾਨਗ੍ਰਸਤ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੇਖਕਾਂ ਨੇ ਵੱਧ ਸਰਗਰਮੀ ਵਜੋਂ ਸਮਝਿਆ, ਨਾ ਕਿ ਜੀਵਤ ਰੈਟਿਨਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਵਸਨ ਮੁੜ ਬਹਾਲ ਹੋਣ ਦੇ ਸਬੂਤ ਵਜੋਂ।

ਡਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਲੱਗ ਕੀਤੀਆਂ ਗੈਂਗਲੀਅਨ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ

ਦੂਜੇ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਅੱਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰਯੋਗ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਖੋਜਕਰਤਾਵਾਂ ਨੇ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਦੇ ਚੂਹਿਆਂ ਤੋਂ ਰੈਟਿਨਾ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਗੈਂਗਲੀਅਨ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ਅਲੱਗ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਟੇਨੋਨ, ਐਪੋਪਟੋਸਿਸ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਟੌਰੋਸਪੋਰੀਨ, ਜਾਂ 72 ਘੰਟਿਆਂ ਲਈ ਘੱਟ ਆਕਸੀਜਨ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ ਜੀਵਤ/ਮ੍ਰਿਤ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨ ਵਾਲੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਰਹਿਣ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ ਗਿਆ। ਕਲਚਰ ਮਾਧਿਅਮ ਵਿੱਚ 1 ਅਤੇ 10 micromolar ਮੈਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਨੇ ਹਰੇਕ ਨੁਕਸਾਨਦਾਇਕ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਰਹਿਣ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਿਆ, ਜੋ ਹਾਲਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਲਗਭਗ 1.5 ਤੋਂ 1.9 ਗੁਣਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਜਾਂਚ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿ ਹਾਈਡਰੋਜਨ ਪਰਆਕਸਾਈਡ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਦੌਰਾਨ ਮੈਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਨੇ ਸਾਇਟੋਕ੍ਰੋਮ c ਆਕਸੀਡੇਜ਼ ਦੀ ਸਰਗਰਮੀ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਿਆ।

ਇਹ ਅਲੱਗ ਕੀਤੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ਦਾ ਫਾਰਮਾਕੋਲੋਜੀ ਅਧਿਐਨ ਹੈ। ਯੋਗਿਕ ਇੱਕ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸੰਘਣਤਾ ਉੱਤੇ ਕਲਚਰ ਮਾਧਿਅਮ ਵਿੱਚ ਵਿਸਰਣ ਰਾਹੀਂ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੌਰਨੀਆ ਸੀ, ਨਾ ਅੱਥਰੂਆਂ ਦੀ ਪਰਤ, ਨਾ ਲੈਂਸ, ਨਾ ਵਿਟਰੀਅਸ, ਨਾ ਖੂਨ ਦੀ ਸਪਲਾਈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਰੋਗ-ਰੋਧਕ ਤੰਤਰ। ਇਹ ਸਾਦਗੀ ਹੀ ਇਸ ਮਾਡਲ ਦਾ ਮਕਸਦ ਹੈ: ਇਹ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਯੋਗਿਕ ਗੈਂਗਲੀਅਨ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ ਕਿ ਕੌਰਨੀਆ ਦੀ ਸਤਹ ਉੱਤੇ ਪਾਈ ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਅੰਦਰਲੀ ਰੈਟਿਨਾ ਤੱਕ ਕੋਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸੰਘਣਤਾ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕੇਗੀ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। 10 micromolar ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੰਘਣਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਾਕਤ ਸਨ। ਇਹ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਡਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੁਰਾਕ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੋਵੇਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਮਿਊਟੇਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਚੂਹਿਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕੋਸ਼ਿਕਾ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼-ਗ੍ਰਾਹੀ

ਤੀਜਾ ਅਧਿਐਨ ਰੈਟਿਨਾ ਦੀ ਬਾਹਰੀ ਪਰਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ। ਖੋਜਕਰਤਾਵਾਂ ਨੇ ਹਾਰਲੈਕੁਇਨ ਚੂਹੇ ਵਰਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਐਪੋਪਟੋਸਿਸ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਫੈਕਟਰ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ ਕੌਂਪਲੈਕਸ I ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ, ਅਤੇ 11 ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼-ਗ੍ਰਾਹੀਆਂ ਦੀ ਬਣਤਰ, ਬਾਹਰੀ ਖੰਡਾਂ ਦੇ ਮਾਰਕਰਾਂ ਅਤੇ ਮਾਈਟੋਕੌਂਡਰੀਆ ਦੀ ਅਖੰਡਤਾ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ। ਦੁੱਧ ਛੁਡਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ 10 mg/kg ਪ੍ਰਤੀ ਦਿਨ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਇਸ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਮੈਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਮਿਊਟੇਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਚੂਹਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਮਿਊਟੇਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਚੂਹਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਰੈਟਿਨਾ ਦੀ ਵੱਧ ਮੋਟਾਈ, ਵੱਧ ਰੋਡੋਪਸਿਨ ਅਤੇ ਓਪਸਿਨ ਮਾਰਕਰ, ਅਤੇ ਮਾਈਟੋਕੌਂਡਰੀਆ ਦੀ ਵਧੀਆ ਬਣਤਰ ਬਰਕਰਾਰ ਰਹੀ।

ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਗਏ ਕੋਸ਼ਿਕਾ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ 661W ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ਵਰਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਚੂਹੇ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼-ਗ੍ਰਾਹੀਆਂ ਵਰਗੀ ਇੱਕ ਲਗਾਤਾਰ ਵਧ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਕੋਸ਼ਿਕਾ ਲਾਈਨ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 24 ਘੰਟਿਆਂ ਲਈ ਮੈਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਰੋਟੇਨੋਨ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। 30 micromolar ਉੱਤੇ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ਦਾ ਬਚੇ ਰਹਿਣਾ ਸੁਧਰਿਆ, ਅਤੇ ਘੱਟ ਸੰਘਣਤਾਵਾਂ ਨੇ NADH ਤੋਂ NAD+ ਦਾ ਅਨੁਪਾਤ ਆਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਕਸੀਕਰਨ ਤਣਾਅ ਘਟਾਇਆ। ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੈਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਨੇ ਕੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ: ਇਸ ਨੇ ATP ਨੂੰ ਮੁੜ ਬਹਾਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਰੀਡੌਕਸ ਤਣਾਅ ਵਿੱਚ ਰਾਹਤ ਅਤੇ ਤਣਾਅ-ਸੰਬੰਧੀ ਮਾਰਗਾਂ ਦੀ ਸਰਗਰਮੀ ਘਟਣ ਨਾਲ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਈਟੋਕੌਂਡਰੀਅਲ ਅਨਫੋਲਡਡ ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਅਤੇ ਮਾਈਟੋਫੈਜੀ ਮਾਰਕਰ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ; ਇਹ ਊਰਜਾ ਦੀ ਸਪਲਾਈ ਮੁੜ ਬਹਾਲ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਰੈਟਿਨਾ ਬਾਰੇ ਮੈਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਦੇ ਦਾਅਵਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਫ਼ਰਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਕੋਈ ਯੋਗਿਕ ਤਣਾਅ ਹੇਠਲੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼-ਗ੍ਰਾਹੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਊਰਜਾ ਦੀ ਘਾਟ ਦੂਰ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਜਿਉਂਦਾ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਇਲਾਜ-ਸੰਬੰਧੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦਾ ਦਾਇਰਾ ਵਿਆਪਕ ਪੁਨਰਜੀਵਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਰੀਡੌਕਸ ਤਣਾਅ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਤਿੰਨਾਂ ਅਧਿਐਨਾਂ ਦੀ ਨਾਲੋ-ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ

ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ ਹਰੇਕ ਅਧਿਐਨ ਨੂੰ ਮਾਡਲ ਅਤੇ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੇ ਰਸਤੇ ਮੁਤਾਬਕ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦੋ ਕਾਲਮ ਤੈਅ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨਤੀਜਾ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਹਰੇਕ ਕਤਾਰ ਪ੍ਰੀਕਲੀਨਿਕਲ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਮਰੀਜ਼ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਮਾਪੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਕਿਸੇ ਫਾਰਮੂਲੇਸ਼ਨ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਗਈ।

ਇਹ ਗਲੂਕੋਮਾ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੈ

ਗਲੂਕੋਮਾ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਅੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰਲਾ ਦਬਾਅ ਘਟਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਨਿਊਰੋਪ੍ਰੋਟੈਕਸ਼ਨ ਦਾ ਮਕਸਦ ਵੱਖਰਾ ਹੈ: ਤਣਾਅ ਹੇਠ ਗੈਂਗਲੀਅਨ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਐਕਸੋਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਰੱਖਣਾ। ਉੱਪਰਲੇ ਅਧਿਐਨ ਦੂਜੇ ਮਕਸਦ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ, ਪਹਿਲੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਦਬਾਅ ਨਹੀਂ ਘਟਾਇਆ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੈਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਦਬਾਅ ਘਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਇਲਾਜ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਗਲੂਕੋਮਾ ਅਤੇ ਦਬਾਅ ਦੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਲਈ ਸਥਾਪਤ ਤਰੀਕੇ ਰੀਡੌਕਸ ਨਿਊਰੋਪ੍ਰੋਟੈਕਸ਼ਨ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਸਵਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਰਹਿਣ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਬਚ ਜਾਣ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।

ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੇ ਰਸਤਿਆਂ ਦੇ ਫ਼ਰਕ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਪੱਕਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਿਟਰੀਅਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਕੱਠੇ ਲਗਾਇਆ ਟੀਕਾ ਸੱਟ ਲੱਗਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਜਾਣੀ-ਪਛਾਣੀ ਮਾਤਰਾ ਰੈਟਿਨਾ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਰਾਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਖੁਰਾਕ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੱਕ ਪੂਰੇ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਰੈਟਿਨਾ ਵਿੱਚ ਸੰਘਣਤਾ ਅਣਜਾਣ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਕਲਚਰ ਮਾਧਿਅਮ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਢੱਕਣ ਜਾਂ ਰੁਕਾਵਟ ਵਾਲੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ ਕਿ ਸਤਹ ਉੱਤੇ ਲਗਾਈ ਖੁਰਾਕ ਦਾ ਕਿੰਨਾ ਹਿੱਸਾ ਕੌਰਨੀਆ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰੇਗਾ, ਅੱਥਰੂਆਂ ਨਾਲ ਧੁਲਣ ਤੋਂ ਬਚੇਗਾ, ਲੈਂਸ ਅਤੇ ਵਿਟਰੀਅਸ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘੇਗਾ, ਅਤੇ ਰੈਟਿਨਾ ਦੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਰਤ ਤੱਕ ਲਾਭਕਾਰੀ ਸੰਘਣਤਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇਗਾ। ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਇਹ ਸਮੱਸਿਆ ਮੈਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਦੇ ਰਸਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵੰਡ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਵਾਲ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰੇਕ ਰਸਤੇ ਲਈ ਸੰਘਣਤਾ ਦੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪ ਲੋੜੀਂਦੇ ਹਨ।

ਟਿਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਫ਼ਰਕ ਇੱਕ ਦੂਜੀ ਰੁਕਾਵਟ ਜੋੜਦੇ ਹਨ। ਅੱਖ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ ਰੰਗ ਉਸ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਰਤ ਲਈ ਮਦਦਗਾਰ ਸੰਘਣਤਾ ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਪਰਚੂਨ ਘੋਲ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਤਿਆਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਨਾ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਜੀਵਾਣੂ-ਰਹਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਬਫ਼ਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮਿਆਰ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਰਕਸ਼ਕ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੌਰਨੀਆ ਅਤੇ ਅੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਲਈ ਸ਼ੁੱਧਤਾ, pH, ਓਸਮੋਲੈਲਿਟੀ ਅਤੇ ਸਹਾਇਕ ਪਦਾਰਥ, ਸਭ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ। ਰੈਟਿਨਾ ਬਾਰੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਤੀਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਘੋਲਾਂ ਨੂੰ ਅੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਾਉਣ ਜਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਲਗਾਉਣ ਨੂੰ ਜਾਇਜ਼ ਨਹੀਂ ਠਹਿਰਾਉਂਦਾ। ਤਿਆਰੀ ਦੇ ਮਿਆਰਾਂ ਬਾਰੇ ਸਵਾਲ ਮੈਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸੰਭਾਲ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ।

ਸਬੂਤ ਕਿੱਥੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ

ਇਕੱਠੇ ਪੜ੍ਹਨ ਉੱਤੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਖੋਜ-ਪੱਤਰ ਇੱਕ ਸੀਮਿਤ ਦਾਅਵੇ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਰੈਟਿਨਾ ਦੇ ਨਿਊਰੋਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਈਟੋਕੌਂਡਰੀਅਲ ਰੀਡੌਕਸ ਤਣਾਅ ਘਟਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਣਤਰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਹਾਲਾਤ ਖ਼ਤਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਦਾਅਵਾ ਵੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਪਦਾਰਥ ਅਤੇ ਜੈਨੇਟਿਕ ਕੌਂਪਲੈਕਸ I ਵਾਲੇ ਮਾਡਲ ਗਲੂਕੋਮਾ, ਡਰੂਜ਼ਨ ਜਾਂ ਸ਼ੂਗਰ-ਸੰਬੰਧੀ ਰੋਗ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਛੋਟੀਆਂ ਨਿਰੀਖਣ ਮਿਆਦਾਂ ਅਤੇ ਬਣਤਰ-ਸੰਬੰਧੀ ਨਤੀਜੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਨਜ਼ਰ ਬਰਕਰਾਰ ਰਹਿਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਅਤੇ ਇੱਕ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੰਘਣਤਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਖੰਡ ਲਈ ਖੁਰਾਕ ਨਹੀਂ ਬਣ ਜਾਂਦੀ।

ਵਧੇਰੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਬੂਤ ਲਈ ਵੱਖਰੇ ਹਿੱਸੇ ਲੋੜੀਂਦੇ ਹੋਣਗੇ: ਕਲੀਨਿਕਲ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਵਰਤੇ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰੈਟਿਨਾ ਵਿੱਚ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸੰਪਰਕ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਕਾਰਜਕੁਸ਼ਲਤਾ ਦੇ ਨਤੀਜੇ, ਗਲੂਕੋਮਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਮਾਡਲ ਵਿੱਚ ਦਬਾਅ ਤੋਂ ਸੁਤੰਤਰ ਲਾਭ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ੀਲਤਾ ਦੇ ਅੰਕੜੇ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਉਪਲਬਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਮੈਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਸਪਸ਼ਟ ਸੀਮਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਖੋਜ ਪਰਿਕਲਪਨਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਰੈਟਿਨਾ ਵਿੱਚ ਸੰਭਾਵੀ ਮਾਈਟੋਕੌਂਡਰੀਅਲ ਫਾਰਮਾਕੋਲੋਜੀ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਧਿਐਨਾਂ ਤੋਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।