ਮਿਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਅਤੇ ਮਲਟੀਪਲ ਸਕਲੇਰੋਸਿਸ: ਜਾਨਵਰਾਂ ਉੱਤੇ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਕੀ ਪਰਖਿਆ ਗਿਆ

MS ਲਈ ਮਿਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰੋ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਖੋਜ-ਲੇਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇੱਕ ਖੋਜ-ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਬਿਮਾਰ ਚੂਹਿਆਂ ਨੂੰ ਇਲਾਜ ਵਜੋਂ ਮਿਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਇਸ ਨਾਲ ਇਲਾਜ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਮੱਜਾ ਦੇ ਪਤਲੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਮਿਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਨੂੰ ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਰੋਗ-ਵਿਗਿਆਨੀ ਮਾਈਕ੍ਰੋਸਕੋਪ ਹੇਠ ਮਾਇਲਿਨ ਦੇਖ ਸਕੇ।

ਇਹੀ ਇਸ ਪੂਰੇ ਲੇਖ ਦਾ ਮੁੱਖ ਵਿਚਾਰ ਹੈ। ਜੀਵ-ਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਇਸ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਦੋ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਬੋਤਲ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਸਾਂਝਾ ਨਹੀਂ। ਸੰਭਾਵੀ ਦਵਾਈ ਵਜੋਂ ਇਸ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਜਿਉਂਦੇ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਵਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਬਿਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤਬਦੀਲੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਰੰਗ ਵਜੋਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਯੋਗ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਰੇ ਹੋਏ, ਰਸਾਇਣਕ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਸਥਿਰ ਕੀਤੇ ਟਿਸ਼ੂ ਉੱਤੇ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਵਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਟਿਸ਼ੂ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਦਿਖਦਾ ਸੀ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਰੋਗ-ਵਿਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਵਾਲੇ ਭਾਗ ਨੂੰ ਇਲਾਜ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਸਮਝ ਕੇ ਪੜ੍ਹੋਗੇ।

ਸੌਖੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ EAE ਕੀ ਹੈ

ਪ੍ਰਯੋਗਾਤਮਕ ਸਵੈ-ਰੋਗ-ਰੋਧਕ ਐਨਸੈਫੈਲੋਮਾਇਲਾਈਟਿਸ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ EAE ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਲਟੀਪਲ ਸਕਲੇਰੋਸਿਸ ਦੇ ਕੁਝ ਪੱਖਾਂ ਲਈ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਮਿਆਰੀ ਮਾਡਲ ਹੈ। ਖੋਜਕਰਤਾ ਇੱਕ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਚੂਹੇ ਨੂੰ ਮਾਇਲਿਨ ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਦਾ ਇੱਕ ਟੁਕੜਾ ਅਤੇ ਰੋਗ-ਰੋਧਕ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਤਾਕਤਵਰ ਸਹਾਇਕ ਪਦਾਰਥ ਦੇ ਕੇ ਪ੍ਰਤੀਰੱਖਿਆ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਰੋਗ-ਰੋਧਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਆਪਣੇ ਕੇਂਦਰੀ ਤੰਤਰਿਕ ਤੰਤਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਚੂਹੇ ਵਿੱਚ ਹੇਠੋਂ ਉੱਪਰ ਵਧਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ 0 ਤੋਂ 5 ਦੇ ਪੈਮਾਨੇ ਉੱਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਅੰਕ ਦਿੱਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ—ਢਿੱਲੀ ਪੂਛ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪਿਛਲੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਅਧਰੰਗ ਤੱਕ।

ਅੰਕ ਦੇਣ ਦੀ ਇਹ ਸਹੂਲਤ ਸਮਝਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ EAE ਕਿਉਂ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਇਹ ਭੁਲੇਖਾ ਕਿਉਂ ਪਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ MS ਆਪਣੇ ਆਪ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਦਾ ਦਾਇਰਾ ਵਧੇਰੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਘੱਟ ਸਪਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਉਭਰਨ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਵਧਣ ਵਾਲੇ ਰੋਗ-ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ, ਸੰਵੇਦਨਾ, ਬੋਧ, ਸੈਰੇਬੈਲਮ ਅਤੇ ਹਿਲਜੁਲ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਲੱਛਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। EAE ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਹਾਲਾਤ ਵਿੱਚ ਸੋਜਸ਼, ਮਾਇਲਿਨ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਅਤੇ ਐਕਸੋਨ ਦੀ ਸੱਟ ਵਰਗੀਆਂ ਚੁਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ MS ਦਾ ਛੋਟੇ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦੀ। ਆਮ ਸਮਝ ਦਾ ਢਾਂਚਾ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਪਾਠਕ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਬਿਮਾਰੀ ਬਾਰੇ ਦਾਅਵੇ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੋਸ਼ਿਕਾ ਦੇ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ ਮਿਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਹੇਠਲੇ ਦੋ ਖੋਜ-ਲੇਖਾਂ ਵਿੱਚ EAE ਲਈ ਵੱਖਰੇ ਐਂਟੀਜਨ ਵੀ ਵਰਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਫ਼ਰਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਇਲਾਜ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ MOG35-55 ਨਾਲ ਬਿਮਾਰੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜੋ ਮਾਇਲਿਨ ਓਲੀਗੋਡੈਂਡਰੋਸਾਈਟ ਗਲਾਈਕੋਪ੍ਰੋਟੀਨ ਦਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਪੈਪਟਾਈਡ ਹੈ। ਰੋਗ-ਵਿਗਿਆਨ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ MP4 ਨਾਲ ਬਿਮਾਰੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜੋ ਮਾਇਲਿਨ ਬੇਸਿਕ ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਟੀਓਲਿਪਿਡ ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੈ। ਚੂਹਿਆਂ ਦੀ ਜੈਨੇਟਿਕ ਨਸਲ ਅਤੇ ਐਂਟੀਜਨ ਦੀ ਚੋਣ ਨਾਲ ਇਹ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨੁਕਸਾਨ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਕਿੱਥੇ ਬਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੋਜਸ਼ ਕਿਵੇਂ ਵਰਤਾਅ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਦੋ ਅਧਿਐਨ ਇੱਕੋ ਪ੍ਰਯੋਗ ਨੂੰ ਦੋ ਵਾਰ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਹਨ।

ਨਕਸ਼ਾ: ਮਾਡਲ ਤੋਂ ਸਵਾਲ ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੱਦਾਂ ਤੱਕ

ਇਹ ਸਾਰਣੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਰੱਖੋ। ਇਹ ਇਸ ਲੇਖ ਦਾ ਮੁੱਢਲਾ ਹਵਾਲਾ ਹੈ। ਹਰ ਕਤਾਰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮਾਡਲ ਕਿਸ ਕਲੀਨੀਕੀ ਸਵਾਲ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਮਾਪਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦੀ ਹੱਦ ਕਿੱਥੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਅਗਲੀ ਸੁਰਖੀ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਪ੍ਰੀਕਲੀਨੀਕੀ ਅਧਿਐਨ ਕਿਵੇਂ ਪੜ੍ਹਣੇ ਹਨ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਇਹੀ ਕਾਲਮ ਮੁੜ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਹੈ: ਜੀਵ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾਤੀ ਅਤੇ ਐਂਟੀਜਨ, ਯੋਗਿਕ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ, ਮਾਪੇ ਗਏ ਨਤੀਜਿਆਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛੋ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਨਤੀਜਾ ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਰੋਗ-ਕ੍ਰਮ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਟਿਸ਼ੂ ਦੀ ਹਾਲਤ।

ਇਲਾਜ ਦਾ ਨਤੀਜਾ: ਖੁਰਾਕ ਦੇਣ ਨਾਲ ਕੀ ਬਦਲਿਆ

Journal of Neuroimmunology ਵਿੱਚ ਛਪੇ 2016 ਦੇ ਇਲਾਜ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ 8 ਤੋਂ 10 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਮਾਦਾ C57BL/6 ਚੂਹੇ ਵਰਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਹਰ ਚੂਹੇ ਵਿੱਚ 250 micrograms MOG35-55 ਦੇ ਕੇ ਪ੍ਰਤੀਰੱਖਿਆ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। EAE ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਬੇਤਰਤੀਬ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਿਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਵਾਲੇ ਸਮੂਹ ਜਾਂ ਬਿਨਾਂ ਇਲਾਜ ਵਾਲੇ EAE ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਲਗਭਗ ਦਿਨ 30 ਤੱਕ ਕਲੀਨੀਕੀ ਅੰਕ ਦਰਜ ਕੀਤੇ ਗਏ।

ਦਿਨ 15 ਤੋਂ ਦਿਨ 30 ਤੱਕ ਇਲਾਜ ਕੀਤੇ ਚੂਹਿਆਂ ਦੇ ਕਲੀਨੀਕੀ ਅੰਕ EAE ਕੰਟਰੋਲ ਚੂਹਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਅੰਕੜਾਤਮਕ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੱਦ ਤੱਕ ਘੱਟ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ P 0.01 ਤੋਂ ਘੱਟ ਸੀ। ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਮੱਜਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਵੀ ਇਸੇ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦਾ ਸੀ: ਇਲਾਜ ਕੀਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਜਸ਼ੀ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ਦਾ ਦਾਖ਼ਲਾ, ਮਾਇਲਿਨ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਅਤੇ ਐਕਸੋਨਾਂ ਦੀ ਹਾਨੀ ਘੱਟ ਸੀ।

ਇਸ ਅਧਿਐਨ ਦੀ ਖ਼ਾਸ ਗੱਲ ਸੰਕੇਤਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਮਾਪਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਸੀ। ਇਲਾਜ ਨੇ AMPK ਦੀ ਸਰਗਰਮੀ ਅਤੇ SIRT1 ਦੀ ਅਭਿਵਿਅਕਤੀ ਵਧਾਈ ਅਤੇ ਸੋਜਸ਼ ਦੇ ਇੱਕ ਕੇਂਦਰੀ ਸਵਿੱਚ, NF-kB, ਦੀ ਸਰਗਰਮੀ ਦਬਾਈ। ਅਨੁਕੂਲੀ ਰੋਗ-ਰੋਧਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੇ Th17 ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਘਟਾਈ ਅਤੇ Treg ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਲਈ ਪ੍ਰਸਤਾਵਿਤ ਲੜੀ ਇਹ ਹੈ: ਮਿਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਤੋਂ AMPK ਅਤੇ SIRT1 ਉੱਤੇ ਅਸਰ, ਫਿਰ NF-kB ਸੰਕੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮੀ, ਫਿਰ ਸੋਜਸ਼ੀ Th17 ਤੋਂ ਨਿਯੰਤਰਕ Treg ਵੱਲ ਬਦਲਾਅ, ਫਿਰ ਟਿਸ਼ੂ ਦੀ ਸੱਟ ਵਿੱਚ ਕਮੀ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਅੰਕ।

ਇਹ ਲੜੀ ਇੱਕ ਵਿਆਖਿਆ ਹੈ, ਸਾਬਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਾਰਨ-ਅਤੇ-ਨਤੀਜੇ ਦਾ ਕ੍ਰਮ ਨਹੀਂ। ਅਧਿਐਨ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦਵਾਈ, ਸੰਕੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਇਕੱਠੇ ਵਾਪਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਬਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਕਿ ਪੂਰਾ ਲਾਭ AMPK ਅਤੇ SIRT1 ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਨਤਕ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਸੂਚੀਬੱਧ ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀ ਕਿਲੋਗ੍ਰਾਮ ਮਿਲੀਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਸਹੀ ਖੁਰਾਕ, ਦੇਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ, ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਦਿਨ ਜਾਂ ਮਿਆਦ ਇੰਨੀ ਸਪਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਉਸੇ ਇਲਾਜ-ਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਕਿਸੇ ਵਿਕਰੀ ਪੰਨੇ ਉੱਤੇ ਇਸ ਖੋਜ-ਲੇਖ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਦੱਸੀ ਗਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਖੁਰਾਕ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨੂੰ ਅਣਪੁਸ਼ਟ ਮੰਨੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਪੂਰੇ ਪਾਠ ਦੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਮਿਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਬਾਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਪਲਬਧ ਵਿਆਪਕ ਸਬੂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਜਾਂਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੋਗ-ਰੋਧਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦਾ ਇਹ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸੰਕੇਤ ਕਦੇ ਕਲੀਨੀਕੀ ਅੰਕੜਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ ਵੀ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।

ਰੋਗ-ਵਿਗਿਆਨ ਦਾ ਨਤੀਜਾ: ਛੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਟਿਸ਼ੂ ਨੇ ਕੀ ਦਿਖਾਇਆ

PLoS ONE ਵਿੱਚ ਛਪੇ 2015 ਦੇ MP4 ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਮਾਦਾ C57BL/6 ਚੂਹੇ ਵਰਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਪੂਰਨ ਫ੍ਰੌਇੰਡ ਸਹਾਇਕ ਪਦਾਰਥ ਵਿੱਚ 200 micrograms MP4 ਦੇ ਕੇ ਪ੍ਰਤੀਰੱਖਿਆ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਨਾਲ ਹੀ ਉਸੇ ਦਿਨ ਅਤੇ ਫਿਰ 48 ਘੰਟਿਆਂ ਬਾਅਦ ਪਰਟੂਸਿਸ ਟਾਕਸਿਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਦਵਾਈ ਵਜੋਂ ਮਿਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਟਿਸ਼ੂ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਮਾਧਿਅਮ ਵਿੱਚ ਜੜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਮੱਜਾ ਦੇ ਇੱਕ ਮਾਈਕ੍ਰੋਮੀਟਰ ਮੋਟੇ ਆੜੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਮਾਈਕ੍ਰੋਸਕੋਪੀ ਲਈ ਮਿਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਗਿਆ। ਹੋਰ ਬਾਰੀਕ ਵੇਰਵੇ ਲਈ ਅੱਗੇ-ਪਾਸੇ ਵਾਲੇ ਤੰਤਰਿਕ ਮਾਰਗ ਦੀ ਇਲੈਕਟ੍ਰਾਨ ਮਾਈਕ੍ਰੋਸਕੋਪੀ ਕੀਤੀ ਗਈ।

ਟਿਸ਼ੂ ਦੇ ਨਮੂਨੇ ਤਿੰਨ ਪੜਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਲਏ ਗਏ: ਤੀਬਰ ਚਰਮ ਪੜਾਅ ਉੱਤੇ 7 ਚੂਹਿਆਂ ਤੋਂ, ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ 5 ਚੂਹਿਆਂ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਛੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ 10 ਚੂਹਿਆਂ ਤੋਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੜਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਔਸਤ ਕਲੀਨੀਕੀ ਅੰਕ ਲਗਭਗ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ—0 ਤੋਂ 5 ਦੇ ਪੈਮਾਨੇ ਉੱਤੇ ਲਗਭਗ 1.7 ਤੋਂ 1.8। ਟਿਸ਼ੂ ਨੇ ਵੱਖਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ। ਸਿਰਫ਼ ਮਾਇਲਿਨ ਨੂੰ ਹੋਇਆ ਨੁਕਸਾਨ ਤੀਬਰ ਚਰਮ ਪੜਾਅ ਉੱਤੇ ਲਗਭਗ 569,000 ਤੰਤੂ ਪ੍ਰਤੀ ਵਰਗ ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਛੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਉੱਤੇ ਲਗਭਗ 1,496,000 ਹੋ ਗਿਆ। ਤੀਬਰ ਪੜਾਅ ਅਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਵਾਲੇ ਪੜਾਅ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਅੰਕੜਾਤਮਕ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ P 0.027 ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ। ਮਾਇਲਿਨ ਅਤੇ ਐਕਸੋਨ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਮਿਲਿਆ-ਜੁਲਿਆ ਨੁਕਸਾਨ ਛੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੱਕ ਲਗਭਗ ਦੁੱਗਣਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੁੜ ਮਾਇਲਿਨ ਬਣ ਰਹੇ ਤੰਤੂ ਹਰ ਪੜਾਅ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਤੋਂ ਘੱਟ ਰਹੇ, ਜੋ ਮੁਰੰਮਤ ਦੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਲਈ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰਨ ਵਾਲਾ ਵੇਰਵਾ ਹੈ।

ਐਕਸੋਨ ਦੀ ਸੱਟ ਨੇ U ਆਕਾਰ ਦਾ ਰੁਝਾਨ ਦਿਖਾਇਆ: ਤੀਬਰ ਚਰਮ ਪੜਾਅ ਉੱਤੇ ਵੱਧ, ਤਿੰਨ ਮਹੀਨਿਆਂ ਉੱਤੇ ਘੱਟ ਅਤੇ ਛੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ। ਇਸ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਮਾਈਟੋਕੌਂਡਰੀਆ ਦੇ ਸੁੱਜਣ ਅਤੇ ਨਿਊਰੋਫਿਲਾਮੈਂਟਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੂਰੀ ਘਟਣ ਨਾਲ ਸੀ। ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਅੰਕ ਅਤੇ ਪੜਾਅ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਇਸ ਨਾਲ ਇਸ ਵਿਆਖਿਆ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਲੀਨੀਕੀ ਅੰਕ ਲਗਾਤਾਰ ਹੋ ਰਹੇ ਸੰਰਚਨਾਤਮਕ ਨੁਕਸਾਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਦਰਸਾ ਰਹੇ ਸਨ।

ਇਹ ਅਣਮੇਲ ਹੀ MS ਬਾਰੇ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਅਧਿਐਨ ਦਾ ਅਸਲ ਯੋਗਦਾਨ ਹੈ। ਅਸਮਰੱਥਤਾ ਦੇ ਅੰਕ ਸਥਿਰ ਰਹਿਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਟਿਸ਼ੂ ਦਾ ਸਥਿਰ ਰਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਵੀ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਖੋਜ-ਲੇਖ ਮਿਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਨਾਲ MS ਦੇ ਇਲਾਜ ਬਾਰੇ ਕਿਸੇ ਦਾਅਵੇ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਨੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਅਸਰ ਪਰਖਿਆ ਸੀ, ਇਲਾਜ ਦਾ ਨਹੀਂ।

ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਅਧਿਐਨ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਭ ਕਿਉਂ ਸਥਾਪਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ

ਹਰ ਖੋਜ-ਲੇਖ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਸਮਝੋ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਸੀਮਤ ਸਵਾਲ ਦਾ ਚੰਗਾ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਵਾਲੇ ਸਵਾਲ ਦਾ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ।

ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ, ਕਾਰਨ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। EAE ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਿਰਧਾਰਤ ਐਂਟੀਜਨ ਅਤੇ ਸਹਾਇਕ ਪਦਾਰਥ ਨਾਲ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ MS ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਕਸਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਰੋਗ-ਰੋਧਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹਿੱਸੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—T ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ, B ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ, ਜਨਮਜਾਤ ਰੋਗ-ਰੋਧਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਅਤੇ ਤੰਤਰਿਕ ਤੰਤਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਲੀਆ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ। ਚੂਹੇ ਵਿੱਚ MOG ਵੱਲ ਝੁਕੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ ਯੋਗਿਕ ਲਾਜ਼ਮੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਉਸ ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਵੀ ਬਦਲੇ।

ਦੂਜੀ ਗੱਲ, ਪ੍ਰਗਟ ਲੱਛਣ ਵੱਖਰੇ ਹਨ। ਚੂਹੇ ਵਿੱਚ ਪੂਛ ਤੋਂ ਪਿਛਲੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵੱਲ ਵਧਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਮਾਪਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸੁਵਿਧਾਜਨਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ MS ਦੀ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਨੂੰ ਹਿਲਜੁਲ ਦੇ ਇੱਕ ਅੰਕ ਵਿੱਚ ਸਮੇਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦਵਾਈਆਂ ਅਕਸਰ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਾਲੇ EAE ਅੰਕ ਬਦਲ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਗ-ਕ੍ਰਮ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦੀਆਂ। ਇਸੇ ਲਈ EAE ਮੁੱਢਲੀ ਛਾਂਟ ਅਤੇ ਕਾਰਜ-ਵਿਧੀ ਦੀ ਜਾਂਚ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਕਲੀਨਿਕ।

ਤੀਜੀ ਗੱਲ, ਦਵਾਈ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਵਾਲ ਅਣਸੁਲਝੇ ਹਨ। ਚੂਹੇ ਦੇ 30 ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਯੋਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਖੁਰਾਕ ਦੇਣਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਬਿਮਾਰੀ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਲੋਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਦਵਾਈ ਵਰਤਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਅਧਿਐਨ ਨੇ ਤੰਤਰਿਕ ਤੰਤਰ ਵਿੱਚ ਦਵਾਈ ਦੇ ਪੱਧਰ ਨਹੀਂ ਮਾਪੇ। ਇਸ ਕੜੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪ੍ਰਯੋਗਸ਼ਾਲਾ ਦੀ ਪਲੇਟ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਸੰਘਣਤਾ ਜਾਂ ਚੂਹੇ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਖੁਰਾਕ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਇਲਾਜ-ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਦਾ ਕੋਈ ਆਧਾਰ ਨਹੀਂ।

ਚੌਥੀ ਗੱਲ, ਦੋਵੇਂ ਖੋਜ-ਲੇਖ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਦੁਹਰਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ। ਐਂਟੀਜਨ ਵੱਖਰੇ ਹਨ, ਸਵਾਲ ਵੱਖਰੇ ਹਨ, ਮਾਪੇ ਗਏ ਨਤੀਜੇ ਵੱਖਰੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਇਲਾਜ ਕੀਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ MS ਦੇ ਇਲਾਜ ਦੇ ਦੋ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਅਧਿਐਨਾਂ ਵਜੋਂ ਇਕੱਠੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਵੱਖਰੀਆਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਸਮਝਣ ਦੀ ਗਲਤੀ ਹੈ।

ਸਬੂਤਾਂ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਰ ਰਹੇ ਪਾਠਕਾਂ ਲਈ ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਅਰਥ ਹੈ

ਇਨ੍ਹਾਂ ਖੋਜ-ਲੇਖਾਂ ਵਿੱਚ MS ਲਈ ਮਿਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਦਾ ਕੋਈ ਸਥਾਪਿਤ ਇਲਾਜ-ਕ੍ਰਮ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਲਾਜ ਅਧਿਐਨ MOG EAE ਵਿੱਚ AMPK, SIRT1, NF-kB ਅਤੇ Th17 ਤੇ Treg ਦੇ ਸੰਤੁਲਨ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਖੋਜ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰੋਗ-ਵਿਗਿਆਨ ਅਧਿਐਨ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੰਕ ਸਥਿਰ ਦਿਖਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਟਿਸ਼ੂ ਦੀ ਸੱਟ ਵਧ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਧੀਆਂ ਵਾਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਮਿਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਦਾ ਅਰਥ ਕਈ ਵਾਰ ਦਵਾਈਆਂ ਦੀ ਅਲਮਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਰੰਗ ਦਾ ਜਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਲਟੀਪਲ ਸਕਲੇਰੋਸਿਸ ਬਾਰੇ ਚੱਲ ਰਹੀ ਖੋਜ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰੰਗ ਅਤੇ ਦਵਾਈ ਦਾ ਇਹ ਫ਼ਰਕ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਖ਼ੂਨ ਅਤੇ ਦਵਾਈਆਂ ਦੀ ਆਪਸੀ ਕਿਰਿਆ ਦੇ ਜੋਖ਼ਮਾਂ ਸਮੇਤ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਸਵਾਲਾਂ ਬਾਰੇ, ਪ੍ਰਯੋਗਸ਼ਾਲਾ ਦੀਆਂ ਸੁਰਖੀਆਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਕਦਮ ਚੁੱਕਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਿਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਬਾਰੇ ਆਮ ਅੰਕੜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਡਾਕਟਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਮੁੱਖ ਨਤੀਜਾ ਇੱਕ ਵਾਕ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤੇ ਇੱਕ ਅਧਿਐਨ ਨੇ MOG EAE ਵਾਲੇ ਚੂਹਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸੋਜਸ਼ ਘਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰੋਗ-ਰੋਧਕ ਬਦਲਾਅ ਦੇ ਨਾਲ ਬਿਮਾਰੀ ਘੱਟ ਗੰਭੀਰ ਹੋਣ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਦਿੱਤੀ, ਜਦਕਿ ਦੂਜੇ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤੇ ਅਧਿਐਨ ਨੇ ਕੋਈ ਇਲਾਜੀ ਖੁਰਾਕ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਛੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੌਰਾਨ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਮਾਇਲਿਨ ਅਤੇ ਐਕਸੋਨ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨੂੰ ਦਰਜ ਕਰਦਿਆਂ ਮਿਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਸਿਰਫ਼ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਮੱਜਾ ਨੂੰ ਰੰਗਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਅਧਿਐਨ ਮਿਲ ਕੇ ਇਹ ਸਥਾਪਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਕਿ ਮਿਥੀਲੀਨ ਬਲੂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ MS ਲਈ ਮਦਦਗਾਰ ਹੈ।