लेख
निरन्तर गुदा चिलाउने समस्यामा मेथिलिन ब्लु: प्रमाण र सीमितताहरू
महिनौँदेखि सुरक्षात्मक क्रिम, ढुसीविरुद्धका औषधि, स्टेरोइड मलम र सरसफाइका बानीमा परिवर्तन प्रयास गरिसकेका, तर अझै हरेक रात गुदा चिलाइरहने बिरामीको कल्पना गर्नुहोस्। बृहदान्त्र तथा मलाशयका शल्यचिकित्सकले गुदा वरिपरिको छालामा नीलो रङको इन्जेक्सन दिने कुरा गर्छन्। धेरै पाठकले सुईबाट दिइने अर्को बाह्य क्रिमजस्तै, छालामा शान्त पार्ने तरलको तह बस्ने कल्पना गर्छन्। यहाँ चर्चा गरिएको प्रक्रिया भने फरक अवधारणामा आधारित छ। यसले चिलाउने–कन्याउने चक्र रोक्न छालाको डर्मिस तहमा रहेका साना संवेदनात्मक स्नायुका अन्तिम भागहरूलाई क्षति पुर्याउँछ। यसको समर्थनमा रहेका प्रमाण असमान अनुगमन भएका, नियन्त्रण समूहविनाका शल्यचिकित्सकीय बिरामी-शृङ्खलाहरूको सानो सङ्ग्रहमा सीमित छन्।
यो लेखले ती प्रकाशित अध्ययनहरूको समीक्षा गर्छ। यसमा विशेषज्ञले गर्ने प्रक्रियामा के समावेश हुन्छ, चिलाउने समस्यालाई अज्ञात कारणको भन्नुअघि के-के कारण हटाउनुपर्छ, दुई मुख्य सन्दर्भले के रिपोर्ट गर्छन् र प्रमाण कहाँ अपूरो छ भन्ने समेटिएको छ। यो यौगिकबारे पृष्ठभूमिका लागि मेथिलिन ब्लुले कोषीय तहमा कसरी काम गर्छ भन्ने हेर्नुहोस्, र थप विस्तृत सूचीका लागि स्वीकृत र अनुसन्धानाधीन चिकित्सकीय प्रयोगहरू हेर्नुहोस्।
प्रक्रिया हो, क्रिम होइन
उपचारबाट नघटेको, अज्ञात कारणको गुदा चिलाउने समस्याका लागि मेथिलिन ब्लु छालाभित्र वा छालाको ठीक मुनि दिने इन्जेक्सन चिकित्सकले गर्ने आक्रामक प्रक्रिया हो। प्रकाशित प्रोटोकलहरूमा पातलो पारिएको मेथिलिन ब्लुलाई जीवाणुरहित अवस्थामा प्रभावित गुदा वरिपरिको छालाको डर्मिस तहमा दिइन्छ। सामान्यतया स्थानीय संवेदनाहारी औषधि वा क्षेत्रीय स्नायु अवरोध प्रयोग गरिन्छ र बिरामीलाई घोप्टो पारेर राखिन्छ। यसको अपेक्षित कार्यविधि सतह नजिकका संवेदनात्मक स्नायुका अन्तिम भागहरूलाई रासायनिक रूपमा नष्ट गर्नु हो। अमेरिकन सोसाइटी अफ कोलन एन्ड रेक्टल सर्जन्सले प्रभावित छालाभित्र र त्यसको मुनि इन्जेक्सन दिने प्रक्रिया वर्णन गर्छ र सतहको धेरै नजिक दिँदा छाला बिग्रने वा घाउ हुने जोखिमबारे चेतावनी दिन्छ।
तीन भिन्नता महत्त्वपूर्ण छन्। पहिलो, छालाको सतहमा लगाइने मेथिलिन ब्लु यी अध्ययनहरूले मूल्याङ्कन गरेको हस्तक्षेप होइन, र यसले छालाभित्र दिइने प्रक्रियालाई प्रतिस्थापन गर्छ भन्ने तुलनायोग्य प्रमाण छैन। दोस्रो, प्रकाशित प्रोटोकलका आधारमा आफैँ इन्जेक्सन दिन मिल्छ भन्ने निष्कर्ष निकाल्न सकिँदैन। गहिराइको नियन्त्रण सुरक्षाका लागि निर्णायक पक्ष हो: सतहको धेरै नजिक दिँदा घाउ र तन्तु मर्ने जोखिम हुन्छ; धेरै गहिरो दिँदा वा जीवाणुरहित विधि नअपनाउँदा पीप जम्ने र शारीरिक संरचनामा चोट पुग्ने जोखिम हुन्छ। तेस्रो, संयुक्त राज्य अमेरिकामा बिक्री हुने व्यावसायिक मेथिलिन ब्लु इन्जेक्सनको लेबलमा पछि विकसित भएको मेथेमोग्लोबिनेमियाको उपचारका लागि नसाभित्र प्रयोग गर्ने उल्लेख छ। त्यसैले गुदा वरिपरिको छालाभित्र यसको प्रयोग स्वीकृत लेबलबाहिरको प्रयोग हो। सेरोटोनिनमा प्रभाव पार्ने औषधि लिइरहेका पाठकले सेरोटोनिन सिन्ड्रोम र औषधिबीचको अन्तरक्रियासम्बन्धी चेतावनीहरू पनि हेर्नुपर्छ; यसबारे तल थप चर्चा गरिएको छ।
पहिले निदान गर्नुहोस्: धेरैजसो चिलाउने समस्याको कारण हुन्छ
प्रुरिटस एनीले एउटा लक्षण जनाउँछ, कुनै एउटै रोग होइन। निर्देशिकाहरूले अन्तर्निहित कारणहरूलाई गुदा–मलाशयसम्बन्धी, छालासम्बन्धी, सङ्क्रामक, शरीरव्यापी, जलनजन्य र मनोवैज्ञानिक समूहमा वर्गीकृत गर्छन्। अज्ञात कारणको भन्ने निष्कर्ष दिनुअघि तिनले स्वास्थ्य इतिहास, एनोस्कोपीसहित गुदा–मलाशयको परीक्षण र लक्षित जाँच सिफारिस गर्छन्। इटालियन सोसाइटी अफ कोलोरेक्टल सर्जरीका अभ्याससम्बन्धी मापदण्डहरूले यो निदान प्रक्रियाको रूपरेखा दिन्छन्। यसमा जाँचमा भेटिएका कुराका आधारमा स्वाब वा छाला खुर्केर नमुना लिने, प्रयोगशाला परीक्षण, प्याच परीक्षण र बायोप्सी छनोट गरिन्छ।
छुट्याउनुपर्ने सामान्य कारणहरूमा बवासीर, गुदाको चिरा, फिस्टुला, छालाका साना झुन्डिएका भाग, दिसा चुहिने वा नियन्त्रण गर्न नसकिने अवस्था, मलाशय बाहिर निस्किने अवस्था र मुसा पर्छन्। साथै साबुन, पुछ्ने वाइप, सुगन्धित पदार्थ र छालामा लगाइने उत्पादनबाट हुने सम्पर्कजन्य छालाको सूजन, ओसिलोपन र नदेखिने दिसाको दूषण पनि पर्छन्। उस्तै लक्षण देखाउन सक्ने छालासम्बन्धी अवस्थाहरूमा सोरायसिस, लाइकेन स्क्लेरोसस र लाइकेन सिम्प्लेक्स क्रोनिकस पर्छन्। सङ्क्रमणका कारणहरूमा क्यान्डिडा, डर्माटोफाइट ढुसी, पिनवर्म, लुतो र यौन सम्पर्कबाट सर्ने कारणहरू पर्छन्। शरीरव्यापी सम्बन्धित अवस्थाहरूमा मधुमेह, पित्तको प्रवाह अवरुद्ध हुने कलेजोको रोग, दीर्घकालीन मिर्गौला रोग र थाइराइडका विकार पर्छन्। लामो समयसम्म रहने, असामान्य वा घाउ भएका परिवर्तनमा गुदाको उपकला तहभित्रको नियोप्लाजिया वा स्तनबाहिर हुने प्याजेट रोग नभएको पुष्टि गर्न बायोप्सी आवश्यक हुन्छ। यो निदान प्रक्रिया र गैर-आक्रामक हेरचाहपछि पनि निरन्तर तीव्र लक्षण भएका निकै सानो समूहमा मात्र इन्जेक्सनबारे विचार गरिन्छ। ASCRS को बिरामीका लागि मार्गदर्शनको धारणा पनि यही हो।
2023 को मेटा-विश्लेषणले के पत्ता लगायो
सबैभन्दा व्यापक संश्लेषण Jia र सहकर्मीहरूको 2023 को एकल-समूह मेटा-विश्लेषण हो, जसले 7 अध्ययन र 225 बिरामीको तथ्याङ्क एकत्रित गरेको थियो। एउटा इन्जेक्सनपछि समस्या पूर्ण रूपमा हट्ने दर 76.1 प्रतिशत थियो (95 प्रतिशत विश्वास अन्तराल 64.9 देखि 87.3), जुन दोस्रो इन्जेक्सनपछि 85.4 प्रतिशत पुग्यो। रिपोर्ट गरिएको लक्षणमुक्ति एक वर्षमा 75.3 प्रतिशत र तीन वर्षमा 77.3 प्रतिशत थियो, तर पाँच वर्षमा 24.0 प्रतिशतमा झर्यो।
यी सङ्ख्याहरूलाई सावधानीपूर्वक बुझ्नुपर्छ। एकत्रित अध्ययनहरू 1979 देखि 2019 सम्मका नियन्त्रण समूहविनाका बिरामी-शृङ्खला थिए, जसमा विधि, सान्द्रता र मूल्याङ्कनका अन्तिम मापदण्ड फरक थिए। सांख्यिकीय विषमता पनि उच्च थियो। दीर्घकालीन प्रतिशतहरू पाँच वर्षसम्म अनुगमन गरिएको एउटै बिरामी समूहबाट आएका होइनन्। फरक समयबिन्दुमा फरक साना अध्ययनहरूले तथ्याङ्क दिएका थिए, त्यसैले पाँच वर्षको आँकडा कमजोर आधारमा टिकेको छ। सामान्य जटिलताहरू अस्थायी नीलो रङको दाग र गुदा वरिपरि सुन्नपन थिए। रिपोर्ट गरिएका घटनामा छाला तथा त्यसको मुनिको तन्तुको सङ्क्रमण, रगत जम्ने, अस्थायी रूपमा दिसा चुहिने, पिसाब रोकिने, सतह नजिक पीप जम्ने र लामो समयसम्म संवेदना बदलिने अवस्था थिए। महत्त्वपूर्ण कुरा, Eusebio र सहकर्मीहरूको ऐतिहासिक छाला मर्ने घटनासम्बन्धी शृङ्खला (1990) ती सात एकत्रित अध्ययनमा परेको थिएन। त्यसैले मेटा-विश्लेषणमा सुरक्षाबारे आश्वस्त पार्ने भाषा प्रयोग भएको अर्थ तन्तु मर्ने घटना कहिल्यै भएको छैन भन्ने होइन। हाम्रो मेथिलिन ब्लुको सुरक्षा अवस्थासम्बन्धी सारांशले यी घटनालाई सन्दर्भसहित प्रस्तुत गर्छ।
सबैभन्दा ठूलो एकल अध्ययनले के पत्ता लगायो
सबैभन्दा ठूलो व्यक्तिगत अध्ययन Kim र सहकर्मीहरूले 2019 मा गरेको अग्रदर्शी डाटाबेसको पश्चदर्शी समीक्षा हो। गुदा चिलाउने समस्या लिएर आएका 362 बिरामीमध्ये 259 मा गैर-आक्रामक उपचारले सुधार भयो। बाँकी 103 जनामा उपचारबाट नघटेका तीव्र लक्षण थिए र तिनलाई छालाभित्र इन्जेक्सन दिइयो। प्रोटोकलमा 1 प्रतिशत मेथिलिन ब्लुको स्टक घोल 5 mL र 1 प्रतिशत लिडोकेन 15 mL मिसाइएको थियो। यसबाट करिब 0.25 प्रतिशत अन्तिम सान्द्रता भएको 20 mL इन्जेक्सन मिश्रण बन्यो, जुन स्याडल ब्लक संवेदनाहारी विधिअन्तर्गत दिइयो। स्टक र अन्तिम सान्द्रताबीचको यो भिन्नता प्रकाशित अध्ययनहरूमा बारम्बार देखिन्छ: 1 प्रतिशत भन्ने लेखहरूले प्रायः स्टक घोल जनाएका हुन्छन्, वास्तवमा इन्जेक्सन दिइएको पातलो मिश्रण होइन।
छ हप्तामा अनुगमन गरिएका 96 बिरामीमध्ये 87 जना (90.6 प्रतिशत) लाई सुधार भएको समूहमा राखियो। पछि आठ बिरामीले फेरि इन्जेक्सन पाए, जसमध्ये पाँचमा सुधार भयो। तीन वर्षमा दीर्घकालीन मूल्याङ्कनका लागि उपलब्ध 62 बिरामीमध्ये 53 जना (85.5 प्रतिशत) मा सुधार थियो। प्रारम्भमा सुधार भएका 53 जनामध्ये 4 जना (7.5 प्रतिशत) मा समस्या दोहोरियो। अनुगमनबाट बिरामी छुटेको तथ्यले यी आँकडाको व्याख्यालाई सीमित बनाउँछ: सुरुका 103 मध्ये 62 जनाले मात्र तीन वर्षको तथ्याङ्कमा योगदान दिए। छ हप्तामा 96 मध्ये 84 जना (87.5 प्रतिशत) मा नीलो रङको दाग बाँकी थियो, जुन सामान्यतया करिब चार हप्तासम्ममा फिका हुँदै सुईको टुप्पोजत्रा साना भागमा सीमित हुन्थ्यो। 62 मध्ये 6 जना (9.7 प्रतिशत) मा रगत जमेको थियो र आफैँ ठीक भयो। लेखकहरूले आफ्नो बिरामी समूहमा दिसा चुहिने, छाला तथा त्यसको मुनिको तन्तुको सङ्क्रमण, तन्तु मर्ने वा पीप जम्ने घटना नभएको रिपोर्ट गरे।
अध्ययनको गुणस्तर र अनुगमनको तालिका
तलको तालिका यस समीक्षाको मुख्य सन्दर्भ हो। तारा चिह्न लगाइएका सान्द्रताहरू अन्तिम मिश्रणका अनुमान हुन्, किनकि धेरै लेखले स्टक घोलको सान्द्रता मात्र रिपोर्ट गरेका थिए।
| अध्ययन | अध्ययनको ढाँचा र बिरामी | इन्जेक्सन प्रोटोकल | अनुगमन | प्रभावकारिता र समस्या दोहोरिने अवस्था | प्रतिकूल परिणाम |
|---|---|---|---|---|---|
| Wolloch र Dintsman, 1979 | बिरामी-शृङ्खला, n=9 | करिब 10 देखि 15 mL को 1% घोल, छालामुनि | 3 देखि 15 महिना | पहिलो इन्जेक्सनपछि 9 मध्ये 8 मा सुधार; दोहोर्याएपछि 9 मध्ये 9 मा | करिब एक दिन ज्वरो, 9 मध्ये 1 मा |
| Eusebio, Graham र Mody, 1990 | बिरामी-शृङ्खला, n=23 | 0.5% घोलको 30 mL सम्म, छालाभित्र फैलाएर दिइएको | सुधार भएकाहरूमा 12 हप्ताभन्दा लामो, केहीमा 9 वर्षसम्म | सुरुमा 23 मध्ये 21 मा पूर्ण वा आंशिक सुधार; लामो अनुगमनमा सुधार भएका 18 मध्ये 4 मा (22%) समस्या दोहोरियो | छालाको पूरै मोटाइमा तन्तु मरेको, 23 मध्ये 3 मा (13%), मृत तन्तु हटाउनुपर्ने |
| Farouk र Lee, 1997 | अग्रदर्शी बिरामी-शृङ्खला, n=6 | 10 mL को 1% स्टक घोलमा संवेदनाहारी औषधि र नुनपानी थपिएको, अन्तिम करिब 0.44%* | मध्यिका 3 वर्ष, दायरा 2 देखि 5 | 6 मध्ये 5 मा सुरुमा उल्लेखनीय सुधार; सञ्चित पुनरावृत्ति करिब 1 वर्षमा 20%, 2 वर्षमा 40%, 3 वर्षमा 60% | पिसाब रोकिने, सतह नजिक पीप जम्ने, अस्थायी रूपमा दिसा नियन्त्रण गर्न नसकिने, प्रत्येक अवस्था 6 मध्ये 1 मा |
| Botterill र Sagar, 2002 | अग्रदर्शी बिरामी-शृङ्खला, n=25 | 5 mL को 1% स्टक घोलमा लिग्नोकेन र हाइड्रोकोर्टिसोन थपिएको, अन्तिम करिब 0.25%* | मध्यिका 11 महिना, दायरा 2 देखि 25 | एउटा इन्जेक्सनपछि 25 मध्ये 16 लक्षणमुक्त; दोहोर्याएपछि 25 मध्ये 22 (88%) | अस्थायी रूपमा दिसा चुहिने, 25 मध्ये 1 मा, करिब 2 दिन |
| Mentes र सहकर्मीहरू, 2004 | अग्रदर्शी, यादृच्छिकीकरण नगरिएको, n=30 | करिब 1:1 अनुपातमा पातलो पारिएको 2% स्टकबाट अन्तिम 1% सान्द्रतामा करिब 15 mL, छालाभित्र र छालामुनिको सतही तहमा | अधिकांशमा 12 महिना; 5 देखि 24 महिना | 1 महिनामा 30 मध्ये 24 लक्षणमुक्त; पुनः उपचारपछि करिब 30 मध्ये 28; 12 महिनामा 30 मध्ये 23; पुनरावृत्ति करिब 28 मध्ये 5 मा (18%) | आफैँ निको भएको छाला तथा त्यसको मुनिको तन्तुको सङ्क्रमण, 30 मध्ये 2 मा (7%) |
| Sutherland, Faragher र Frizelle, 2009 | एक शल्यचिकित्सकको अग्रदर्शी बिरामी-शृङ्खला, n=49 | 10 mL को 1% स्टक घोलमा एड्रेनालिनसहितको बुपिभाकेइन र मिथाइलप्रेड्निसोलोन थपिएको, अन्तिम करिब 0.32%* | मुख्यतः 4 र 8 हप्ता | 49 मध्ये 47 मा सुधार (96%); एउटा इन्जेक्सनपछि 49 मध्ये 28 मा समस्या पूर्ण रूपमा हट्यो, दोहोर्याएपछि 49 मध्ये 32 मा (65%) | दिसा नियन्त्रणमा परिवर्तन 49 मध्ये 7 मा (14%), करिब 10 दिनदेखि 6 हप्ताभित्र ठीक भयो; कष्टदायी रूपमा संवेदना घटेको 49 मध्ये 2 मा (4%) |
| Samalavicius र सहकर्मीहरू, 2012 | अग्रदर्शी बिरामी-शृङ्खला, n=10 | 1% घोलको 15 mL रिपोर्ट गरिएको, छालाभित्र | मध्यिका 47 महिना, दायरा 29 देखि 60 | 4 हप्तासम्ममा 10 मध्ये 10 मा समस्या हट्यो; लामो अवलोकनमा 10 मध्ये 8 मा (80%) दोहोरियो | अस्थायी सुन्नपन र नीलो रङको दाग; करिब 2 महिनासम्म सुन्निएको; तन्तु मरेको रिपोर्ट छैन |
| Kim, Kim र Lee, 2019 | अग्रदर्शी डाटाबेसको पश्चदर्शी समीक्षा, उपचार गरिएका n=103 | 5 mL को 1% स्टक घोलमा 15 mL को 1% लिडोकेन थपिएको, अन्तिम करिब 0.25%* | 6 हप्ता (103 मध्ये 96) र 3 वर्ष (103 मध्ये 62) | 6 हप्तामा 96 मध्ये 87 मा सुधार (91%); 3 वर्षमा 62 मध्ये 53 मा सुधार (86%); सुधार भएका 53 मध्ये 4 मा पुनरावृत्ति (8%) | 6 हप्तामा 96 मध्ये 84 मा नीलो रङको दाग (88%); 62 मध्ये 6 मा रगत जमेको (10%); दिसा चुहिने, छाला तथा त्यसको मुनिको तन्तुको सङ्क्रमण, तन्तु मर्ने वा पीप जम्ने घटना छैन |
पङ्क्तिहरूमा देखिने ढाँचा एकरूप छ। प्रारम्भिक सुधार सामान्यतया उच्च हुन्छ, तर समस्या दोहोरिने अनुमान बिरामीलाई कति समय अवलोकन गरियो र अनुगमनमा कति जना बाँकी रहे भन्नेमा धेरै निर्भर हुन्छ। Samalavicius ले सुरुमा 100 प्रतिशतमा समस्या हटेको, तर 47 महिनाको मध्यिका अनुगमनमा अन्ततः 80 प्रतिशतमा दोहोरिएको रिपोर्ट गरे। Kim ले अनुगमनमा रहिराखेका, सुरुमा सुधार भएका बिरामीमा तीन वर्षमा 8 प्रतिशतभन्दा कम पुनरावृत्ति रिपोर्ट गरे। साना नमुना, दोहोर्याइएका इन्जेक्सन, फरक मूल्याङ्कन मापदण्ड र अनुगमनबाट बिरामी छुट्ने अवस्थाले प्रत्यक्ष तुलना अविश्वसनीय बनाउँछन्।
पाठकले ध्यानमा राख्नुपर्ने सीमितताहरू
यस प्रक्रियालाई समर्थन गर्ने कुनै यादृच्छिकीकृत परीक्षण छैन। माथिका सबै प्रभावकारिता अनुमान नियन्त्रण समूहविनाका बिरामी-शृङ्खला वा पश्चदर्शी बिरामी समूहबाट आएका हुन्। त्यसैले प्लेसिबोबाट हुने सुधार, समयसँगै असामान्य रूपमा तीव्र लक्षण औसत स्तरतिर फर्कनु र सँगसँगै अपनाइएका सरसफाइका उपायलाई उपचारको प्रभावबाट अलग गर्न सकिँदैन। इन्जेक्सन दिइने तह, आयतन, सान्द्रता रिपोर्ट गर्ने तरिका, संवेदनाहारी औषधिको मिश्रण र स्टेरोइड प्रयोगमा प्रोटोकलहरू फरक छन्। यसको अर्थ कुनै मानकीकृत मात्रा छैन: स्टकको लेबल होइन, अन्तिम मिश्रणको सान्द्रता तुलना गर्नुहोस्। 6 देखि 103 बिरामीका शृङ्खलाले अतिसंवेदनशीलता वा शरीरव्यापी प्रतिक्रिया जस्ता दुर्लभ घटनाको दर स्थापित गर्न सक्दैनन्। धेरैजसो अध्ययनमा ढिलो गरी समस्या दोहोरिने अवस्थाको अनुगमन पनि अपूरो छ।
तन्तु मरेका घटनाको इतिहास स्पष्ट रूपमा उल्लेख गर्नुपर्छ। 1990 को Eusebio शृङ्खलामा 23 मध्ये तीन बिरामीको छालाको पूरै मोटाइमा तन्तु मरेको थियो र मृत तन्तु हटाउनुपरेको थियो। त्यसपछि विधि अझ पातला अन्तिम मिश्रण र गहिरो स्थानको सट्टा छालाभित्र दिने दिशातिर गएको छ। पछिल्ला शृङ्खलाले कम गम्भीर जटिलता रिपोर्ट गरेका छन्, तर त्यो ऐतिहासिक घटना अभिलेखको अंश हो र यस प्रक्रियालाई हल्का रूपमा अपनाउन नहुने चेतावनी दिन्छ।
शरीरव्यापी औषधिसम्बन्धी चेतावनीहरू पनि सैद्धान्तिक रूपमा लागू हुन्छन्। हालको मेथिलिन ब्लु इन्जेक्सनको औषधि लेखनसम्बन्धी जानकारीमा सेरोटोनिनमा प्रभाव पार्ने औषधि र ओपिओइडसँग प्रयोग गर्दा सम्भावित घातक सेरोटोनिन सिन्ड्रोमबारे बाकसभित्रको चेतावनी छ। यसमा एनाफिल्याक्सिसका रिपोर्ट उल्लेख छन् र G6PD कमी तथा थायाजिन रङप्रति गम्भीर अतिसंवेदनशीलता भएका व्यक्तिमा प्रयोग निषेध गरिएको छ। यी चेतावनीहरू मुख्यतः नसाभित्र दिइने शरीरव्यापी प्रयोगबाट आएका हुन्। गुदा वरिपरि इन्जेक्सन दिएपछि शरीरभरि कति औषधि पुग्छ भन्ने पर्याप्त रूपमा मापन गरिएको छैन, त्यसैले यी चेतावनी असान्दर्भिक छन् भन्ने मान्न सकिँदैन। कुनै पनि मेथिलिन ब्लु प्रक्रियाअघि आफूले लिइरहेका सबै अवसादरोधी औषधि, ओपिओइड र आफ्नो G6PD अवस्थाबारे जानकारी दिनुहोस्।
कसले चिकित्सकसँग यसबारे छलफल गर्न सक्छ
यसका लागि सम्भावित बिरामीको दायरा साँघुरो छ: अन्तर्निहित कारणहरू खोजिसकेपछि र गैर-आक्रामक उपाय असफल भएपछि पनि रहिरहने, अज्ञात कारणको चिलाउने समस्या भएका व्यक्ति। लक्षण यति गम्भीर हुनुपर्छ कि नीलो रङको दाग, सुन्नपन र सङ्क्रमण वा दिसा नियन्त्रणमा गडबडीको सानो जोखिमलाई स्वीकार्य सम्झौता मान्न सकियोस्। लक्षणको समयक्रम, मितिसहित पहिले गरिएका उपचार, एनोस्कोपी र गरिएको भए बायोप्सीसहितका जाँच रिपोर्ट, अनि औषधिको पूर्ण सूची लिएर जानुहोस्। उपयोगी प्रश्नहरू हाम्रो मेथिलिन ब्लुबारे चिकित्सकलाई सोध्नुपर्ने प्रश्नहरूमा सङ्कलन गरिएका छन्। निदान प्रक्रिया छोड्ने स्वास्थ्यकर्मीबाट इन्जेक्सन नलिनुहोस्, र आफैँ इन्जेक्सन दिने प्रयास कहिल्यै नगर्नुहोस्।