မီသီလင်းဘလူးနှင့် နှလုံးကျန်းမာရေး: တစ်ရှူးလေ့လာမှုများ၊ တိရစ္ဆာန်ပုံစံများနှင့် ဆေးကုသမှုဆိုင်ရာ နောက်ခံအခြေအနေ

စာဖတ်သူတစ်ဦးသည် တစ်ပတ်တည်းအတွင်း ဖော်ပြချက်နှစ်ခုကို တွေ့မိသည်။ တစ်ခုက မီသီလင်းဘလူးသည် ဆီးချိုရှိသော ကြွက်များ၏ နှလုံးတွင် မိုက်တိုကွန်ဒရီးယား၏ ဆဲလ်အသက်ရှူမှုကို တိုးတက်စေသည်ဟု ဆိုသည်။ နောက်တစ်ခုက နှလုံးခွဲစိတ်မှုနှင့် ဆက်စပ်၍ ဆေးရုံများတွင် ၎င်းကို အသုံးပြုသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုအခါ မီသီလင်းဘလူးသည် နှလုံးအားနည်းမှုအတွက် သို့မဟုတ် နှလုံးကို ယေဘုယျကာကွယ်ရန်အတွက် နှလုံးဆိုင်ရာ အကျိုးကျေးဇူးများ ပေးနိုင်သည်ဟု ကောက်ချက်ချမိရန် သဘာဝကျသည်။

ထိုကောက်ချက်သည် သီးခြားသဘောတရားသုံးခုကို ရောထွေးထားသည်။ ပထမမှာ ခွဲထုတ်ထားသော မိုက်တိုကွန်ဒရီးယားအတွင်းရှိ ဇီဝဓာတုသက်ရောက်မှုဖြစ်သည်။ ဒုတိယမှာ ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပရှိ တစ်ရှူး၏ ဓာတုအခြေအနေ ပြောင်းလဲမှုဖြစ်သည်။ တတိယမှာ လူနာတစ်ဦး၏ လက်တွေ့ကုသမှုရလဒ်ဖြစ်ပြီး လက္ခဏာများ လျော့နည်းခြင်း၊ ဆေးရုံသို့ သွားရသည့်အကြိမ် လျော့နည်းခြင်း သို့မဟုတ် အသက်ရှင်သန်ချိန် ပိုရှည်ခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။ တစ်ခုစီတွင် ကိုယ်ပိုင် လုပ်ဆောင်မှုအခြေခံမူ ရှိသည်။ အဆင့်တစ်ခုမှ ရလဒ်သည် နောက်အဆင့်သို့ အလိုအလျောက် သက်ရောက်သွားခြင်း မရှိပါ။

ဤဆောင်းပါးတွင် ထိုအဆင့်များကို သီးခြားခွဲခြားထားသည်။ နှလုံးမိုက်တိုကွန်ဒရီးယားသုတေသန၊ လူ့နှလုံးနှင့် သွေးကြောတစ်ရှူးသုတေသန၊ အကောင်လိုက်တိရစ္ဆာန်လေ့လာမှုနှင့် မီသီလင်းဘလူးက သွေးလည်ပတ်မှုအပေါ် သက်ရောက်သည့် သီးခြားဆေးရုံအခြေအနေတို့ကို ပြန်လည်သုံးသပ်ထားသည်။

နှလုံးဆိုင်ရာ အထောက်အထားဇယား

ဤဇယားသည် ဤအကြောင်းအရာအတွက် အဓိကလမ်းညွှန်ဖြစ်သည်။ ခွဲထုတ်ထားသော တစ်ရှူးနမူနာများ၊ အကောင်လိုက်တိရစ္ဆာန်များနှင့် ဆေးကုသမှုအခြေအနေများသည် မတူညီသော မေးခွန်းများကို ဖြေဆိုပေးသဖြင့် ၎င်းတို့ကို သီးခြားခွဲထားသည်။

နောက်ဆုံးကော်လံကို အရင်ဖတ်ပါ။ မီသီလင်းဘလူး၏ နှလုံးဆိုင်ရာ အကျိုးကျေးဇူးဆိုချက်များအကြောင်း ရေးသားဖော်ပြမှုအများစုတွင် ချန်လှပ်ထားသော နားလည်ပုံ ပြင်ဆင်ချက်ကို ထိုကော်လံတွင် ဖော်ပြထားသည်။

ခွဲထုတ်ထားသော နှလုံးမိုက်တိုကွန်ဒရီးယားများက ပြသသည့်အရာ

ဆီးချိုနှလုံးလေ့လာမှုတွင် ကျန်းမာသော ကြွက်များနှင့် streptozotocin ဖြင့် ဆီးချိုဖြစ်စေထားသော ကြွက်များထံမှ ထုတ်ယူထားသည့် မိုက်တိုကွန်ဒရီးယားများကို စမ်းသပ်ခဲ့သည်။ တိကျမှုမြင့်သော ဆဲလ်အသက်ရှူမှုတိုင်းတာနည်းဖြင့် အောက်ဆီဂျင်သုံးစွဲမှုကို တိုင်းတာခဲ့သည်။ အလင်းပြန်ထွက်မှုသုံး စမ်းသပ်နည်းများဖြင့် ဟိုက်ဒရိုဂျင်ပါအောက်ဆိုဒ်နှင့် ကယ်လ်စီယမ် ကိုင်တွယ်ထိန်းညှိမှုကို တိုင်းတာခဲ့သည်။

အသုံးဝင်ပြီး မမျှော်လင့်ထားသော တွေ့ရှိချက်မှာ ဓာတ်ပြုအခြေခံပစ္စည်းအပေါ် မူတည်နေခြင်းဖြစ်သည်။ complex I ကို အာဟာရပေးသော glutamate နှင့် malate ကို တွဲသုံးသည့်အခါ မီသီလင်းဘလူးက ဆဲလ်အသက်ရှူမှုကို မြှင့်တင်သော်လည်း ဟိုက်ဒရိုဂျင်ပါအောက်ဆိုဒ် ထုတ်လွှတ်မှုကိုလည်း မြှင့်တင်ခဲ့သည်။ complex II ကို အာဟာရပေးသော succinate နှင့်မူ ဆဲလ်အသက်ရှူမှုကို မြှင့်တင်ပြီး ဟိုက်ဒရိုဂျင်ပါအောက်ဆိုဒ်ကို လျော့စေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အောက်ဆီဒေးရှင်းတားဆီးပစ္စည်းဟု သတ်မှတ်ခြင်းက ၎င်း၏ လုပ်ဆောင်ပုံအားလုံးကို မဖော်ပြနိုင်ပါ။ ဓာတ်ပြုလွယ်သော အောက်ဆီဂျင်မျိုးစိတ်များ မြင့်တက်မလား၊ လျော့ကျမလားဆိုသည်မှာ မည်သည့် ဆဲလ်အသက်ရှူလမ်းကြောင်း လုပ်ဆောင်နေသနည်းနှင့် coenzyme Q ၏ ဓာတ်တိုး-ဓာတ်လျှော့ အခြေအနေပေါ် မူတည်သည်။

ဆက်စပ်သော ဆီးချိုကြွက်လေ့လာမှုတစ်ခုက ထိုလုပ်ဆောင်ပုံကို ပိုမိုရှင်းလင်းစေသည်။ မီသီလင်းဘလူးသည် အစားထိုးအီလက်ထရွန်သယ်ဆောင်ပစ္စည်းအဖြစ် လုပ်ဆောင်သည်။ NADH ကို NAD သို့ အောက်ဆီဒေးရှင်းဖြစ်စေရန် ကူညီပြီး ထိုအရာက မိုက်တိုကွန်ဒရီးယားရှိ အက်စီတိုင်လ်အုပ်စုဖယ်ရှားပေးသော အင်ဇိုင်း sirtuin 3 ၏ လုပ်ဆောင်မှုကို မြှင့်တင်သည်။ ထိုအင်ဇိုင်းသည် မိုက်တိုကွန်ဒရီးယားပရိုတင်းများရှိ lysine အကြွင်းအကျန်များမှ အက်စီတိုင်လ်အုပ်စုများကို ဖယ်ရှားပေးသည်။ ပရိုတင်းအစုလိုက် လေ့လာမှုတွင် ဖက်တီးအက်စစ် သယ်ယူမှုနှင့် အောက်ဆီဒေးရှင်း၊ tricarboxylic acid စက်ဝန်း၊ အီလက်ထရွန်သယ်ယူမှု၊ အမိုင်နိုအက်စစ် ဇီဝဖြစ်ပျက်မှုနှင့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးပရိုတင်းများတစ်လျှောက် အက်စီတိုင်လ်အုပ်စု ပေါင်းစည်းမှု လျော့နည်းကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ မူလ complex I ချို့ယွင်းချက် ဆက်ရှိနေသော်လည်း ဆေးပေးထားသော ဆီးချိုကြွက်များတွင် နှလုံးလုပ်ဆောင်မှု တိုးတက်ခဲ့သည်။

၎င်းကို ဓာတ်ပြုလွယ်သော ဖရီးရယ်ဒီကယ်များအား ရိုးရိုးဖယ်ရှားခြင်းထက် အီလက်ထရွန်များကို လမ်းကြောင်းပြောင်းပေးခြင်းဟု စဉ်းစားပါ။ မိုက်တိုကွန်ဒရီးယား အီလက်ထရွန်သယ်ယူမှု လမ်းညွှန် တွင် ဤလမ်းကြောင်းပြောင်းပေးခြင်းသဘောတရားကို ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော ကွင်းဆက်အတွင်း ထည့်သွင်းရှင်းပြထားသည်။ ၎င်းသည် တစ်ရှူးအဆင့် ရှင်းလင်းချက်သာဖြစ်ပြီး ဆေးညွှန်း မဟုတ်ပါ။

လူ့နှလုံးတစ်ရှူးက ထပ်မံဖြည့်စွက်ပေးသည့်အရာနှင့် မပေးနိုင်သည့်အရာ

လူ့တစ်ရှူးလေ့လာမှုသည် ကုသမှုစမ်းသပ်ချက် မဖြစ်သေးဘဲ လူနာများနှင့် တစ်ဆင့်ပိုနီးကပ်လာသည်။ ခွဲစိတ်ဆရာဝန်များသည် နှလုံးအားနည်းလူနာများထံမှ နှလုံးပေါ်တွင် တိုက်ရိုက်ရှိသော နှလုံးအပြင်မျက်နှာပြင်အဆီနှင့် သွေးကြောများကို ဝန်းရံထားသော သွေးကြောပတ်လည်အဆီတို့ကို စုဆောင်းခဲ့သည်။ ဓာတ်ခွဲခန်းတွင် ထိုနမူနာများကို ပြင်းအားနိမ့် မီသီလင်းဘလူးနှင့် တစ်ရက်ကြာ ထိန်းချုပ်ပတ်ဝန်းကျင်၌ ထားရှိခဲ့သည်။

တစ်ရှူးနှစ်မျိုးစလုံးတွင် monoamine oxidase အင်ဇိုင်းများ ထုတ်လုပ်ဖော်ပြမှုရှိပြီး အများစုမှာ MAO-A ပုံစံဖြစ်သည်။ ထိုအင်ဇိုင်းများသည် နေရာတစ်ခုအတွင်း ဓာတ်ပြုလွယ်သော အောက်ဆီဂျင်မျိုးစိတ်များကို ထုတ်လုပ်နိုင်သည်။ မီသီလင်းဘလူးသည် MAO ထုတ်လုပ်ဖော်ပြမှုကို လျော့စေပြီး အောက်ဆီဒေးရှင်းဖိစီးမှု အချက်ပြများကို လျော့စေခဲ့သည်။ သုတေသီများက MAO-A ၏ ဓာတ်ပြုအခြေခံပစ္စည်းဖြစ်သော serotonin ကို ထည့်သောအခါ ဟိုက်ဒရိုဂျင်ပါအောက်ဆိုဒ် မြင့်တက်ခဲ့သည်။ မီသီလင်းဘလူးက ထိုမြင့်တက်မှုကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပြန်လျော့စေခဲ့သည်။

ယခုအခါ နှလုံးနှင့် သွေးကြောပတ်လည်ရှိ အဆီကို နှလုံးနှင့် ဇီဝဖြစ်ပျက်မှုဆိုင်ရာ ရောဂါများတွင် ရောင်ရမ်းမှုနှင့် အောက်ဆီဒေးရှင်း အချက်ပြများကို တက်ကြွစွာ ထုတ်ပေးသော အရင်းအမြစ်ဟု ယူဆလာကြပြီး မလှုပ်ရှားသော ဖြည့်စွက်တစ်ရှူးသက်သက်ဟု မယူဆတော့သဖြင့် ဤတွေ့ရှိချက်သည် အရေးပါသည်။ ဤလေ့လာမှုက အမှန်တကယ် လူ့တစ်ရှူး၏ ထိုအစိတ်အပိုင်းတွင် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော မီသီလင်းဘလူးသက်ရောက်မှုကို ဖော်ထုတ်ပေးသည်။

သို့သော် အထောက်အထား၏ အကန့်အသတ်မှာ ဆက်ရှိနေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပတွင် 24 နာရီကြာ ဆေးပေးထားသော ခွဲစိတ်နမူနာ နှစ်ဆယ့်ငါးခုက မျိုချသောက်သုံးသော မီသီလင်းဘလူးသည် ထိုနေရာသို့ ထိရောက်သည့် ပြင်းအားဖြင့် ရောက်ရှိကြောင်း၊ ဘေးကင်းစွာ ဆက်ရှိနေကြောင်း၊ နှလုံးလုပ်ဆောင်မှုကို ပြောင်းလဲကြောင်း သို့မဟုတ် ကုသမှုရလဒ်များကို ပြောင်းလဲကြောင်း မပြသနိုင်ပါ။ ထိုအကန့်အသတ်၏ နောက်ခံ ယေဘုယျစည်းမျဉ်းများအတွက် မီသီလင်းဘလူးသုတေသနကို ဖတ်ရှုနည်း ကို ကြည့်ပါ။

အကောင်လိုက်တိရစ္ဆာန် လေ့ကျင့်ခန်းလေ့လာမှုက ပြသသည့်အရာ

ခွေးလေ့လာမှုသည် အဓိကအားဖြင့် မျှော်လင့်ထားသည့် အကျိုးသက်ရောက်မှု မတွေ့ရသော ရလဒ်အဖြစ် တန်ဖိုးရှိသည်။ သတိရှိသော ခွေးများသည် အားထုတ်ရမှုအဆင့်နှစ်မျိုးဖြင့် ပြေးစက်ပေါ်တွင် ပြေးခဲ့သည်။ အုပ်စုတစ်ခုကို ဆားရည်ပေးခဲ့သည်။ တစ်ခုကို မီသီလင်းဘလူး ကနဦးဖြည့်တင်းပမာဏပေးပြီး ဆက်တိုက်ဆေးသွင်းခဲ့သည်။ တတိယအုပ်စုကို လေ့ကျင့်ခန်းမလုပ်ဘဲ မီသီလင်းဘလူး ပေးခဲ့သည်။

မီသီလင်းဘလူးသည် NADH နှင့် NAD ဟန်ချက်နှင့် ဆက်စပ်သော အညွှန်းတစ်ခုဖြစ်သည့် သွေးလွှတ်ကြောရှိ lactate နှင့် pyruvate အချိုးကို အမှန်တကယ် လျော့စေခဲ့သည်။ နားနေချိန် နှလုံးမှ တစ်မိနစ်လျှင် ညှစ်ထုတ်သော သွေးပမာဏ၊ နှလုံးခုန်နှုန်း၊ ဖိအားနှင့် ကျုံ့နိုင်စွမ်းတိုင်းတာချက်များမှာ အနည်းငယ်သာ ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်စဉ် ဆားရည်အုပ်စုနှင့် မီသီလင်းဘလူးအုပ်စု နှစ်ခုစလုံးတွင် နှလုံးမှ တစ်မိနစ်လျှင် ညှစ်ထုတ်သော သွေးပမာဏ နှစ်ဆတိုးလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အောက်ဆီဂျင်သုံးစွဲမှု သုံးဆမှ လေးဆအထိ တိုးလာခဲ့သည်။ မီသီလင်းဘလူးကြောင့် နှလုံးမှ ညှစ်ထုတ်သော သွေးပမာဏနှင့် အောက်ဆီဂျင်သုံးစွဲမှုတို့၏ ဆက်နွယ်မှု မပြောင်းလဲခဲ့ပါ။

သဘောတရားအရဆိုလျှင် ဓာတ်တိုး-ဓာတ်လျှော့ အခြေအနေ ပြောင်းလဲခဲ့သော်လည်း နှလုံးညှစ်ထုတ်မှုအခြေအနေ မပြောင်းလဲခဲ့ပါ။ ဇီဝဓာတုပြောင်းလဲမှုတစ်ခုသည် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်စဉ် နှလုံးမှ ညှစ်ထုတ်သော သွေးပမာဏကဲ့သို့ စနစ်များပေါင်းစပ်တုံ့ပြန်မှုကို မဖြစ်မနေ ပြောင်းလဲစေမည် မဟုတ်ပါ။ မိုက်တိုကွန်ဒရီးယားတိုင်းတာချက်များ ပိုကောင်းလာလျှင် လှုပ်ရှားချိန်တွင် နှလုံးပိုအားကောင်းလာရမည်ဟူသော ဆိုချက်များနှင့် ဤခွဲခြားမှုသည် တိုက်ရိုက်သက်ဆိုင်သည်။

ဆေးရုံတွင် အသုံးပြုခြင်းသည် ရေရှည်ကုသမှုနှင့် မတူသော သဘောတရားဖြစ်သည်

ဆေးရုံများတွင် သွေးကြောထဲသွင်းသည့် မီသီလင်းဘလူးကို နှလုံးနှင့်ဆိုင်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း မတူညီသော မေးခွန်းများကို စမ်းသပ်သော အခြေအနေသုံးမျိုး၌ အသုံးပြုသည်။

ပထမအချက်မှာ နှလုံးခွဲစိတ်ပြီးနောက် ဖြစ်သော vasoplegia သည် နှလုံးညှစ်ထုတ်မှု လုံလောက်နေသော်လည်း သွေးကြောတင်းအား အလွန်အမင်း လျော့ကျခြင်းဖြစ်သည်။ စမ်းသပ်မှုများတွင် ပုံမှန်အားဖြင့် ကိုယ်အလေးချိန်တစ် kg အတွက် 1.5 မှ 2 mg ခန့်ကို သွေးကြောထဲ တစ်ကြိမ်တည်း သွင်းခဲ့သည်။ ထပ်တလဲလဲ တွေ့ရှိချက်မှာ နှလုံးမှ ညှစ်ထုတ်သော သွေးပမာဏ တသမတ်တည်း မြင့်တက်မှုမရှိဘဲ ပျမ်းမျှဖိအားနှင့် သွေးကြောခုခံအား ပိုမြင့်လာကာ သွေးပေါင်မြှင့်ဆေး လိုအပ်မှု လျော့နည်းလာခြင်းဖြစ်သည်။ အသေးစိတ် စမ်းသပ်မှုသုံးသပ်ချက်ကို vasoplegia နှင့် ရောဂါပိုးကူးစက်မှုကြောင့် ရှော့ခ်ဖြစ်ခြင်းဆိုင်ရာ အထောက်အထားစာမျက်နှာ တွင် ဖော်ပြထားသည်။

ဒုတိယအချက်မှာ ရောဂါပိုးကူးစက်မှုကြောင့် ရှော့ခ်ဖြစ်ခြင်းအတွက် အထောက်အကူပြုကုသမှုတွင် သွေးကြောထဲသွင်းသည့် နည်းစနစ်အမျိုးမျိုးကို သုံးခြင်းဖြစ်သည်။ ယင်းတွင် 2023 ခုနှစ်က အသုံးပြုခဲ့သော တစ်နေ့လျှင် 100 mg ကို ခြောက်နာရီကြာ သွင်း၍ စုစုပေါင်း သုံးကြိမ်ပေးသည့် နည်းစနစ်လည်း ပါဝင်သည်။ သွေးပေါင်မြှင့်ဆေး ရပ်နိုင်သည်အထိ ကြာချိန်၏ အလယ်တန်ဖိုးသည် 94 နာရီမှ 69 နာရီသို့ လျော့ကျခဲ့သော်လည်း သေဆုံးမှုနှင့် အသက်ရှူစက်သုံးရသည့် ကြာချိန်မှာ ဆင်တူခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်း အချက်အလက်ပေါင်းစည်းဆန်းစစ်မှုများက ရေတိုသေဆုံးမှုဆိုင်ရာ အကျိုးသက်ရောက်မှုတစ်ခု ရှိနိုင်ကြောင်း ညွှန်ပြသော်လည်း အထောက်အထား၏ သေချာမှုကို နိမ့်သည်ဟု သတ်မှတ်ပြီး မည်သည့်စမ်းသပ်မှုများကို ရွေးချယ်သနည်းအပေါ် များစွာမူတည်သည်ဟု ဆိုသည်။ ပိုမိုခိုင်မာသော ဆိုချက်မှာ သွေးပေါင်မြှင့်ဆေးသုံးစွဲမှု လျော့စေခြင်းဖြစ်ပြီး အသက်ရှင်သန်မှု အကျိုးတိုးတက်ကြောင်း အတည်ပြုထားခြင်း မဟုတ်ပါ။

တတိယအချက်မှာ နောက်မှရရှိသော methemoglobinemia သည် သွေးကြောထဲသွင်းကုသရန် တရားဝင်ခွင့်ပြုထားသည့် ရောဂါအခြေအနေဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ကိုယ်အလေးချိန်တစ် kg အတွက် 1 mg ကို သွေးကြောထဲပေးပြီး လိုအပ်ပါက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပေးသည်။ ဤနေရာတွင် မီသီလင်းဘလူးသည် ဟီမိုဂလိုဘင်လုပ်ဆောင်မှုနှင့် အောက်ဆီဂျင်ပို့ဆောင်မှုကို ပြန်လည်ရရှိစေသည်။ ရင်ဘတ်ဆိုင်ရာ လက္ခဏာများ သက်သာလာခြင်းမှာ အောက်ဆီဂျင်သယ်ဆောင်မှု ပိုကောင်းလာသောကြောင့်ဖြစ်ပြီး မီသီလင်းဘလူးက နှလုံးဖွဲ့စည်းပုံကို ပြောင်းလဲပေးသောကြောင့် မဟုတ်ပါ။

ဤအခြေအနေများအနက် မည်သည့်အခြေအနေကမျှ နာတာရှည်နှလုံးအားနည်းမှု၊ နှလုံးသွေးကြောရောဂါ သို့မဟုတ် ကာကွယ်ရေးအတွက် မီသီလင်းဘလူးကို နေ့စဉ်ခံတွင်းမှ သောက်သုံးခြင်းအား မစမ်းသပ်ထားပါ။ လက်ရှိ နှလုံးအားနည်းမှုနှင့် နှလုံးသွေးကြောရောဂါ ကုသမှုလမ်းညွှန်များတွင် ၎င်းကို အကြံပြုထားသော ရေရှည်ကုသမှုအဖြစ် မဖော်ပြထားပါ။ သွေးပေါင်ချိန်ဆိုင်ရာ အထောက်အထား တွင်လည်း သွေးကြောတင်းအားအတွက် ပေးသည့်လမ်းကြောင်းနှင့် အသုံးပြုသည့်အခြေအနေကို ထိုနည်းတူ ခွဲခြားထားသည်။ ရှော့ခ်ဖြစ်ချိန် သွေးကြောထဲဆေးသွင်းရာမှ ရရှိသော သွေးပေါင်ချိန်တုံ့ပြန်မှုသည် ခံတွင်းသောက်ထုတ်ကုန်သုံးပြီး အိမ်တွင် သွေးပေါင်တိုင်းကိရိယာဖြင့် တိုင်းရာ၌ ရရှိမည့် တုံ့ပြန်မှုကို မခန့်မှန်းပေးနိုင်ပါ။

အနာဂတ်တွင် နာတာရှည်ရောဂါဆိုင်ရာ ဆိုချက်များကို စုစည်းသုံးသပ်မည်ဆိုပါက နောက်ထပ် မိုက်တိုကွန်ဒရီးယားစမ်းသပ်ချက်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ် ခံတွင်းသောက်နည်းစနစ်ဖြင့် လက္ခဏာများ၊ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း၊ ဆေးရုံတက်ရမှုနှင့် ဘေးကင်းမှုတို့အပေါ် ကျပန်းခွဲဝေစမ်းသပ်ထားသော ဒေတာ လိုအပ်မည်ဖြစ်သည်။

နှလုံးရောဂါရှိသော စာဖတ်သူများ ဦးစွာရှင်းလင်းထားသင့်သည့် ဘေးကင်းရေးမေးခွန်းများ

နှလုံးလူနာများသည် အချင်းချင်း အပြန်အလှန်သက်ရောက်နိုင်သော ဆေးအမျိုးမျိုးကို မကြာခဏ သောက်နေရသည်။ လုပ်ဆောင်ပုံအပေါ် အကောင်းမြင်မိခြင်းမတိုင်မီ ဘေးကင်းရေးစစ်ဆေးချက် သုံးခုကို ဦးစွာပြုလုပ်သင့်သည်။

ပထမအချက်မှာ မီသီလင်းဘလူးသည် အားပြင်းသော monoamine oxidase တားဆီးပစ္စည်းဖြစ်သည်။ သွေးကြောထဲသွင်းဆေး၏ အညွှန်းတွင် SSRIs၊ SNRIs၊ MAO တားဆီးဆေးများနှင့် opioid ဆေးအချို့တို့နှင့် တွဲသုံးရာတွင် serotonin syndrome ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ဘောင်ခတ်ထားသော သတိပေးချက် ပါရှိသည်။ လက္ခဏာများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမငြိမ်မသက်ဖြစ်ခြင်း၊ စိတ်ရှုပ်ထွေးခြင်း၊ ဖျားခြင်း၊ ချွေးထွက်ခြင်း၊ နှလုံးခုန်နှုန်း သို့မဟုတ် သွေးပေါင်ချိန် မတည်ငြိမ်ခြင်း၊ တုန်ခြင်း၊ ကြွက်သားတောင့်တင်းခြင်းနှင့် ကြွက်သား စည်းချက်ကျကျ ဆက်တိုက်ဆတ်ခနဲ ကျုံ့ခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။ နှလုံးလူနာများသည် ဆေးစာရင်းအပြည့်အစုံကို ဆရာဝန် သို့မဟုတ် ဆေးဝါးပညာရှင်ထံ ယူဆောင်ပြသသင့်ပြီး စိတ်ကျရောဂါကုသဆေးများ သို့မဟုတ် အကိုက်အခဲပျောက်ဆေးများကို မိမိသဘောဖြင့် မရပ်သင့်ပါ။

ဒုတိယအချက်မှာ glucose-6-phosphate dehydrogenase ချို့တဲ့မှုရှိပါက မီသီလင်းဘလူးကို မသုံးရပါ။ အကြောင်းမှာ ၎င်းက ပြင်းထန်သော သွေးနီဥပျက်စီးမှုကို ဖြစ်စေနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ လက်ချောင်းထိပ် အောက်ဆီဂျင်တိုင်းကိရိယာ၏ ရလဒ် ပုံမှန်ဖြစ်နေခြင်းက ဤအန္တရာယ်မရှိကြောင်း မပယ်ဖျက်နိုင်ပါ။ မီသီလင်းဘလူးသည် အောက်ဆီဂျင်တိုင်းကိရိယာနှင့် မေ့ဆေးဆိုင်ရာ စောင့်ကြည့်ကိရိယာအချို့၏ ရလဒ်များကိုလည်း လွဲမှားစေနိုင်သည်။ ယင်းသည် ဆေးရုံတွင် အသုံးပြုရာ၌ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် ထားရသည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

တတိယအချက်မှာ ဇီဝဓာတုလမ်းကြောင်းအပေါ် အခြေခံ၍ ဆင်ခြင်ခြင်းသည် ဆေးပမာဏလမ်းညွှန် မဟုတ်ပါ။ နိုက်ထရိတ်ဆေးများသည် nitric oxide နှင့် cyclic GMP မှတစ်ဆင့် လုပ်ဆောင်သည်။ စမ်းသပ်မှုများတွင် မီသီလင်းဘလူးသည် nitric oxide ကြောင့် ဖြစ်သော သွေးကြောပြေလျော့မှုကို လျော့စေနိုင်သော်လည်း နိုက်ထရိတ်ဆေး၏ သက်ရောက်မှုကို ဘေးကင်းစွာ တန်ပြန်နိုင်ကြောင်း သို့မဟုတ် ဆရာဝန်ညွှန်ထားသော နှလုံးဆေးကို အစားထိုးနိုင်ကြောင်း မပြသပါ။ သွေးကြောထဲသွင်းသည့် မီသီလင်းဘလူးနှင့် ပတ်သက်၍ တင်ပြထားသော သွေးပေါင်ချိန်သက်ရောက်မှုများတွင် သွေးပေါင်မြင့်ခြင်းနှင့် သွေးပေါင်ကျခြင်း နှစ်မျိုးစလုံးအပြင် နှလုံးခုန်မြန်ခြင်းနှင့် နှလုံးခုန်စည်းချက် မမှန်ခြင်းတို့လည်း ပါဝင်သဖြင့် စောင့်ကြည့်မှုသည် အရေးကြီးသည်။

လက်တွေ့လိုက်နာရမည့် စည်းမျဉ်းမှာ ရိုးရှင်းသည်။ တစ်ရှူးနှင့် တိရစ္ဆာန်တွေ့ရှိချက်များသည် ဂရုတစိုက် စမ်းသပ်မှုများ ပြုလုပ်ရန် အကြောင်းရင်းများဖြစ်ပြီး နှလုံးရောဂါကို မိမိဘာသာ ကုသရန် အကြောင်းရင်းများ မဟုတ်ပါ။ နှလုံးအားနည်းမှု၊ နှလုံးသွေးကြောရောဂါ၊ နှလုံးခုန်စည်းချက် မမှန်ခြင်း သို့မဟုတ် နှလုံးဆိုင်ရာ ကိရိယာတပ်ထားခြင်း ရှိသူတိုင်းသည် မီသီလင်းဘလူးနှင့် ထိတွေ့အသုံးပြုမှုမှန်သမျှအကြောင်း နှလုံးအထူးကုအဖွဲ့နှင့် ဆွေးနွေးသင့်ပြီး ထုတ်ကုန်၊ ပြင်းအား၊ ပမာဏ၊ ပေးသည့်လမ်းကြောင်း၊ အချိန်နှင့် လက္ခဏာများကို မှတ်တမ်းတင်ထားသင့်သည်။