မီသိုင်လင်းဘလူး ဆဲလ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပုံ: ဓာတ်လျှော့ခြင်း၊ ပြန်လည်ဓာတ်တိုးခြင်းနှင့် အမြှေးပါးအတွင်း ခွဲဝေပျော်ဝင်ခြင်း

စမ်းသပ်ပန်းကန်တစ်ခုအတွင်းရှိ သွေးကြောအတွင်းနံရံဆဲလ်များက မီသိုင်လင်းဘလူးကို စုပ်ယူနေသည်ကို ကြည့်လျှင် အလွယ်တကူ ကောက်ချက်ချမိမည့်အရာသည် မှားယွင်းနေသည်။ မွေးမြူအရည်၏ အပြာရောင် ပျောက်သွားပြီး ဆဲလ်များထဲတွင် အပြာရောင်အမှုန်များ ပေါ်လာသောကြောင့် ဆိုးဆေးသည် အပြာရောင်မော်လီကျူးအဖြစ် အမြှေးပါးကို ဖြတ်ဝင်ခဲ့မည်ဟု ယူဆမိနိုင်သည်။ သို့သော် စမ်းသပ်မှုများက ထိုသို့မဟုတ်ကြောင်း ပြသသည်။ အပြာရောင်ပုံစံသည် ဖြတ်ဝင်နိုင်မှု အလွန်နည်းသည်။ ဖြတ်ဝင်သွားသည်မှာ အရောင်မဲ့ပုံစံဖြစ်ပြီး အတွင်း၌ မြင်ရသော အပြာရောင်သည် ဝင်ရောက်ပြီးနောက် အတွင်း၌ပင် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။

ဤပြောင်းပြန်ဖြစ်စဉ်သည် အရေးကြီးသည်။ အကြောင်းမှာ အရောင်စွန်းထင်းမှုက မည်သည့်အချက်ကို ပြောပြနိုင်ပြီး မည်သည့်အချက်ကို မပြောပြနိုင်ကြောင်း ဆုံးဖြတ်ပေးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အပြာရောင်အမှုန်များသည် ဆဲလ်အတွင်းအင်္ဂါငယ်များ၌ ပြန်လည်ဓာတ်တိုးပြီး ပိတ်မိနေသော ဓာတ်တိုးပုံစံဆိုးဆေးကို ဖော်ပြသည်။ ဆဲလ်အတွင်းရှိ ဆိုးဆေးစုစုပေါင်းကို မဖော်ပြသကဲ့သို့ ဓာတ်လျှော့ပုံစံဖြင့် ရှိနေသော ဆိုးဆေးပမာဏကိုလည်း မဖော်ပြဘဲ ဇီဝသက်ရောက်မှုကိုလည်း မတိုင်းတာပါ။ အဘယ်ကြောင့်ဖြစ်သည်ကို နားလည်ရန် အဆင့်သုံးဆင့်ကို လိုက်ကြည့်ပါ။ ယင်းတို့မှာ မျက်နှာပြင်၌ ဓာတ်လျှော့ခြင်း၊ ဓာတ်လျှော့ပုံစံ ပျံ့နှံ့ဝင်ရောက်ခြင်းနှင့် အတွင်း၌ ပြန်လည်ဓာတ်တိုးပြီး ပိတ်မိခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။

ပုံစံနှစ်မျိုးသည် မတူညီသော မော်လီကျူးများကဲ့သို့ ပြုမူသည်

ဓာတ်တိုးပုံစံ မီသိုင်လင်းဘလူးသည် ပြားချပ်ပြီး အပေါင်းလျှပ်စစ်ဓာတ်ရှိသော ကွင်းဖွဲ့စည်းပုံစနစ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ရေတွင် ပျော်ဝင်ပြီး 600 မှ 700 nanometers ဝန်းကျင်ရှိ အလင်းကို အားကောင်းစွာ စုပ်ယူကာ အပြာရောင်အဖြစ် မြင်ရသည်။ အဓိကအချက်မှာ လျှပ်စစ်ဓာတ်ရှိခြင်းဖြစ်သည်။ လျှပ်စစ်ဓာတ်ရှိပြီး ရေနှင့် လိုက်ဖက်သော မော်လီကျူးတစ်ခုသည် လီပစ်အမြှေးပါးကို အလွယ်တကူ မဖြတ်နိုင်ပါ။ ထို့ကြောင့် သုတေသနစာပေများတွင် သေချာစွာ သုံးထားသော အသုံးအနှုန်းမှာ အမြှေးပါးကို လုံးဝမဖြတ်နိုင်ဟူ၍ မဟုတ်ဘဲ အတော်အတန် ဖြတ်သန်းရခက်သည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

လူကိုမီသိုင်လင်းဘလူးဟု ခေါ်သော ဓာတ်လျှော့ပုံစံ မီသိုင်လင်းဘလူးသည် အရောင်မဲ့၊ လျှပ်စစ်ဓာတ်မရှိဘဲ အဆီတွင် ပျော်ဝင်နိုင်သည်။ လျှပ်စစ်ဓာတ်ကို ဖယ်ရှားလိုက်သောအခါ အမြှေးပါးသည် တံတိုင်းကဲ့သို့ မတားဆီးတော့ပါ။ ဓာတ်လျှော့ထားသော မော်လီကျူးသည် အမြှေးပါးကို အလွယ်တကူ ဖြတ်၍ ပျံ့နှံ့ဝင်ရောက်သည်။ ပိုမိုဓာတ်တိုးစေသော အတွင်းနေရာတစ်ခုသို့ ရောက်သွားလျှင် အီလက်ထရွန်များကို ထပ်မံဆုံးရှုံးပြီး အပြာရောင်၊ လျှပ်စစ်ဓာတ်ရှိသော၊ ပိတ်မိနေသည့်ပုံစံသို့ ပြန်ပြောင်းနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဆိုးဆေး၏ ဓာတ်တိုး-ဓာတ်လျှော့ ဓာတုဖြစ်စဉ် သည် ၎င်း၏ သယ်ယူပို့ဆောင်မှုယန္တရားလည်း ဖြစ်သည်။ အီလက်ထရွန်အရေအတွက်ကို ပြောင်းလဲလျှင် ဖြတ်သန်းနိုင်စွမ်းလည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

ပထမအဆင့်အတွက် အီလက်ထရွန်များကို ဆဲလ်ကိုယ်တိုင်က ပေးသည်။ နို့တိုက်သတ္တဝါဆဲလ်များသည် ဆဲလ်အမြှေးပါးကို ဖြတ်၍ အီလက်ထရွန်သယ်ယူပို့ဆောင်မှု လုပ်ဆောင်ကြပြီး ဓာတ်လျှော့စေနိုင်သော အီလက်ထရွန်စွမ်းအားကို ဆဲလ်အတွင်းရှိ ပေးအပ်သူများထံမှ မျက်နှာပြင်ရှိ လက်ခံသူများထံ အပြင်ဘက်သို့ ရွှေ့ပေးသည်။ ဆဲလ်အမြှေးပါးကို ဖြတ်ကျော်သည့် ဤလုပ်ဆောင်မှုသည် ဆဲလ်အမျိုးအစားအများစုတွင် တွေ့ရသော ပုံမှန်ဆဲလ်လုပ်ငန်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ သိုင်ယာဇင်းဆိုးဆေးများကို ကိုင်တွယ်သော သွေးကြောအတွင်းနံရံဆဲလ်မျက်နှာပြင်ရှိ ဓာတ်လျှော့အင်ဇိုင်းသည် အခြားအလားတူအင်ဇိုင်းများနှင့် အရေးပါသော အချက်တစ်ခု၌ တူညီသည်။ နောက်ပိုင်းအဆင့်များကို ရပ်တန့်စေသည့် ပမာဏရှိသော ဆိုင်ယာနိုက်နှင့် အဇိုက်တို့ ရှိနေသော်လည်း ၎င်းက ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေသည်။ ဤလုပ်ဆောင်မှုများကို ခွဲခြားနိုင်ခြင်းက အကြောင်းအရာတစ်ခုလုံး၏ အဓိကသော့ချက်ဖြစ်သည်။

ခွဲဝေပျော်ဝင်ခြင်းကို အရင်လေ့လာခဲ့ပြီး စုပ်ယူမှုကို ရှင်းပြနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်

1929 တွင် ရော့ကဖဲလားအင်စတီကျုမှ မာရီယန် အာဝင်သည် ပိုမိုရိုးရှင်းသော မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးခဲ့သည်။ ဆိုးဆေးဝင်ရောက်ခြင်းသည် ရေနှင့် ဆဲလ်၏ အဆီပါအလွှာများအကြား ခွဲဝေပျော်ဝင်ခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်ပြီး စမ်းသပ်ခုံပေါ်တွင် ကလိုရိုဖောင်းအလွှာတစ်ခုကို ထိုအဆီပါအလွှာများအစား အသုံးပြုနိုင်မလားဟူ၍ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အလင်းစုပ်ယူမှုတိုင်းတာနည်းဖြင့် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်မှု လေ့လာချက်များ တွင် ရေအခြေခံဆိုးဆေးရည်များကို ကလိုရိုဖောင်းနှင့်အတူ လှုပ်ခါပြီး အော်ဂဲနစ်အရည်အလွှာထဲသို့ ဝင်သွားသော ဆိုးဆေးနှင့် သက်ရှိရေညှိဆဲလ်များထဲသို့ ဝင်သွားသော ဆိုးဆေးတို့ကို နှိုင်းယှဉ်ခဲ့သည်။

ထိုလေ့လာမှုမှ တွေ့ရှိချက်နှစ်ခုသည် ယနေ့တိုင် အာရုံစိုက်သင့်သည်။ ပထမအချက်မှာ စီးပွားဖြစ် မီသိုင်လင်းဘလူးရည်များတွင် ယခု azure B ဟု ခေါ်သော ထရိုင်မီသိုင်းသိုင်ယိုနင်း ပါဝင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအညစ်အကြေးသည် မီသိုင်လင်းဘလူးကိုယ်တိုင်ထက် ပိုမိုလျင်မြန်စွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် လီပစ်တွင် ပျော်ဝင်နိုင်သော လွတ်လပ်ဘေ့စ်ပုံစံက အဓိကဖြစ်နေသည့် အယ်လ်ကာလိုင်း pH တွင် ပိုမိုထင်ရှားသည်။ မီသိုင်လင်းဘလူး ဝင်ရောက်ခြင်းဟု ထင်ရသော ဖြစ်ရပ်အချို့မှာ တကယ်တမ်း azure B ရွေးချယ်ဝင်ရောက်ခြင်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ pH က အိုင်ယွန်ဖြစ်နေမှုအခြေအနေကို သတ်မှတ်ပေးခြင်းဖြင့် ရလဒ်ကို သတ်မှတ်ပေးပြီး ထိခိုက်ထားသော ဆဲလ်များသည် မပျက်စီးသေးသော ဆဲလ်များထက် ဆိုးဆေးကို များစွာပို၍ ဝင်ခွင့်ပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ခွဲဝေပျော်ဝင်မှုကိန်းများနှင့် လျှပ်စစ်ဓာတ်အခြေအနေက အတုဖန်တီးထားသော စနစ်နှင့် သက်ရှိဆဲလ်တို့ အသီးသီး စုပ်ယူသည့်အရာကို ထိန်းချုပ်ခဲ့သည်။ ထိုနှစ်ခုကြား ဆင်တူမှုက ဆဲလ်နယ်နိမိတ်၌ ရေမဟုတ်သော အလွှာများရှိသည်ဆိုသည့် အယူအဆကို ထောက်ခံခဲ့သည်။

ဤပုံစံသည် လီပစ်များနှင့် အိုင်ယွန်ဖြစ်ခြင်း၏ အရေးပါမှုကို ကြိုတင်မှန်ကန်စွာ ထောက်ပြနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် မိမိမူလပုံစံအတိုင်း ခွဲဝေပျော်ဝင်သော ဆိုးဆေးနှင့် မျက်နှာပြင်၌ ဓာတုပြောင်းလဲပြီး ပုံစံပြောင်းလျက် ဖြတ်ဝင်ကာ အတွင်း၌ မူလပုံစံသို့ ပြန်ပြောင်းသော ဆိုးဆေးတို့ကို မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ပါ။ ထိုကွာခြားချက်ကို သိရန် မတူညီသော စမ်းသပ်မှုတစ်ခု လိုအပ်ခဲ့ပြီး အနှစ်ခုနစ်ဆယ်ကြာပြီးနောက် အဆုတ်သွေးကြောအတွင်းနံရံဆဲလ်များ၌ ထိုစမ်းသပ်မှု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

အပြင်၌ ဓာတ်လျှော့ပြီး အတွင်း၌ ပိတ်မိခြင်း

မာကာနှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များသည် မွေးမြူထားသော နွားအဆုတ်သွေးလွှတ်ကြော အတွင်းနံရံဆဲလ်များကို အသုံးပြုပြီး အဆင့်သုံးဆင့်ပါ အစီအစဉ်တစ်ခုကို အဆိုပြုခဲ့သည်။ ဓာတ်တိုးပုံစံဆိုးဆေးသည် ဆဲလ်မျက်နှာပြင်၌ အရောင်မဲ့၊ အဆီနှင့် လိုက်ဖက်သောပုံစံသို့ ဓာတ်လျှော့ခံရသည်။ ဓာတ်လျှော့ပုံစံက အတွင်းသို့ ပျံ့နှံ့ဝင်ရောက်သည်။ ထို့နောက် ဆဲလ်အတွင်း ပြန်လည်ဓာတ်တိုးခြင်းက အမြှေးပါးကို မဖြတ်နိုင်သော ဓာတ်တိုးပုံစံကို ပြန်ဖြစ်စေပြီး ထိုပုံစံသည် စုဝေးလာသည်။ ၎င်းတို့၏ သွေးကြောအတွင်းနံရံဆဲလ်များက သိုင်ယာဇင်းကို စုပ်ယူမှုဆိုင်ရာ လေ့လာချက် သည် သတ်မှတ်ထားသော နေရာများ၌ ဤအစီအစဉ်ကို ဖြတ်တောက်ရန် ကြိုးစားခြင်းဖြင့် စမ်းသပ်ခဲ့သည်။

ပထမအသုံးပြုသော ပစ္စည်းမှာ ဆဲလ်ထဲသို့ မဝင်နိုင်သည့် အီလက်ထရွန်လက်ခံပစ္စည်း ဖယ်ရီဆိုင်ယာနိုက် ဖြစ်သည်။ မျက်နှာပြင်အင်ဇိုင်းများက ဆဲလ်အပြင်၌ အပြာရောင်ဆိုးဆေးကို အရောင်မဲ့ပုံစံသို့ ဓာတ်လျှော့သောအခါ ဖယ်ရီဆိုင်ယာနိုက်သည် ထိုအီလက်ထရွန်များကို ပြန်ယူနိုင်ပြီး ဆိုးဆေး အမြှေးပါးကို မဖြတ်ရသေးမီ မွေးမြူအရည်ထဲ၌ အပြာရောင်ဆိုးဆေးကို ပြန်ဖြစ်စေနိုင်သည်။ ဖယ်ရီဆိုင်ယာနိုက် ပိုလျှံနေသရွေ့၊ ဆိုလိုသည်မှာ ဆိုးဆေး 10 micromolar နှင့် ဖယ်ရီဆိုင်ယာနိုက် 50 မှ 500 micromolar ရှိနေသရွေ့ ဆိုးဆေးစုပ်ယူမှုသည် ရပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဖယ်ရီဆိုင်ယာနိုက်ကို အသုံးပြုကုန်သွားပြီးမှသာ စုပ်ယူမှုသည် ပုံမှန်နှုန်းဖြင့် ပြန်စခဲ့သည်။ ဖြစ်စဉ်နှုန်းများကလည်း အလားတူအကြောင်းကို အခြားနည်းတစ်ခုဖြင့် ပြသခဲ့သည်။ ဖယ်ရီဆိုင်ယာနိုက်သည် အကြမ်းဖျင်း တည်ငြိမ်သောနှုန်းဖြင့် လျော့နည်းသွားခဲ့ရာ ယင်းသည် ပြန်လည်အသုံးပြုနိုင်သော ကြားခံတစ်ခုကို အဆက်မပြတ် ဖြည့်ပေးနေသော မျက်နှာပြင်ဓာတ်လျှော့မှု စီးဆင်းနှုန်းနှင့် ကိုက်ညီသည်။ တစ်ဖက်တွင် ဆဲလ်ပြင်ပဆိုးဆေးသည် ရှိနေသောပမာဏ ကုန်ခမ်းလာသည်နှင့်အမျှ အဆညွှန်းကိန်းပုံစံဖြင့် လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။ တည်ငြိမ်သော စီးဆင်းနှုန်းနှင့် ကုန်ခမ်းလာသော ဆိုးဆေးပမာဏတို့ကို တွဲကြည့်လျှင် ဖယ်ရီဆိုင်ယာနိုက်၏ အချက်ပြသည် ပျော်ရည်မှ ထွက်သွားသော ဆိုးဆေးမော်လီကျူးများကို မဟုတ်ဘဲ အဆက်မပြတ် ဓာတ်လျှော့မှုကို ဖော်ပြနေကြောင်း သိနိုင်သည်။

ဒုတိယအသုံးပြုသော ပစ္စည်းက အမြှေးပါးဖြတ်ဝင်သည့်အဆင့်ကို လုံးဝဖယ်ရှားပေးခဲ့သည်။ သုတေသနအဖွဲ့သည် နီးစပ်သော သိုင်ယာဇင်းမျိုးဝင် တိုလူအီဒင်းဘလူး O ကို ပေါ်လီအက်ခရီလာမိုက်ကွင်းဆက်ကြီးတစ်ခုနှင့် ချိတ်ဆက်ခဲ့သည်။ ထိုကွင်းဆက်သည် ဓာတ်တိုးပုံစံဖြစ်စေ၊ ဓာတ်လျှော့ပုံစံဖြစ်စေ ဆဲလ်ထဲသို့ မဝင်နိုင်လောက်အောင် ကြီးသည်။ ဆဲလ်များက ချိတ်ဆက်ထားသော ဆိုးဆေးကို ဆက်လက်ဓာတ်လျှော့နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဓာတ်လျှော့ခြင်းအတွက် ဆဲလ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန် မလိုအပ်ပါ။ လုပ်ဆောင်သည့် ယန္တရားသည် မျက်နှာပြင်၌ ထိတွေ့ရနိုင်အောင် ရှိနေခြင်း သို့မဟုတ် မျက်နှာပြင်နှင့် လျှပ်စစ်ပိုင်းအရ ချိတ်ဆက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သုတေသနစာတမ်း၏ ခေါင်းစဉ်ကို ဖြစ်စေသော လုပ်ဆောင်မှုခွဲခြားချက်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဆိုင်ယာနိုက်နှင့် အဇိုက်တို့ကို 2 millimolar တွင် အသုံးပြုသောအခါ ဆိုးဆေးစုဝေးမှုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တားဆီးခဲ့သည်။ အဏုကြည့်မှန်ပြောင်းအောက်၌လည်း ပုံမှန်အားဖြင့် နျူကလိယပ်ပတ်လည်တွင် ဝိုင်းနေသော အပြာရင့်နှင့် ခရမ်းရောင် စုဝေးအမှုန်များသည် ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုတားဆီးပစ္စည်းနှစ်ခုလုံးသည် ဆဲလ်ပြင်ပဓာတ်လျှော့မှုကို မနှေးကွေးစေခဲ့ပါ။ ဖယ်ရီဆိုင်ယာနိုက်၏ လည်ပတ်မှုသည် မလျော့ဘဲ ဆက်ရှိနေပြီး မဖြတ်ဝင်နိုင်သော ပေါ်လီမာကိုလည်း ဆက်လက်ဓာတ်လျှော့နိုင်ခဲ့သည်။ တားဆီးမှုသည် နောက်ပိုင်းအဆင့်၌ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဆိုင်ယာနိုက်နှင့် အဇိုက်တို့သည် မျက်နှာပြင်ဓာတ်လျှော့မှုကို မဟုတ်ဘဲ ဆဲလ်အတွင်း ပြန်လည်ဓာတ်တိုးခြင်းနှင့် သီးခြားပိတ်သိမ်းထားခြင်းကို ရပ်တန့်စေခဲ့သည်။ ဆဲလ်ရှင်သန်နိုင်မှု စစ်ဆေးချက်များကလည်း ဤအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုမှုကို ထောက်ခံခဲ့သည်။ ဤပစ္စည်းများဖြင့် ဆောင်ရွက်နေစဉ်အတွင်း ဆဲလ်များသည် ဆဲလ်အရည်တွင်း အမှတ်အသားအင်ဇိုင်းဖြစ်သော လက်တိတ်ဒီဟိုက်ဒရိုဂျင်နေးစ်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သောကြောင့် စုပ်ယူမှုလျော့သွားခြင်းသည် အဆိပ်သင့်ခြင်း သို့မဟုတ် အမြှေးပါးပေါက်ပြဲခြင်းကြောင့်သာ မဟုတ်ခဲ့ပါ။

ထိုစာတမ်းမှ သတိပြုစရာတစ်ခုသည် ယခုတိုင် သက်ဆိုင်နေသည်။ အပြာရောင်စုဝေးအမှုန်များသည် နျူကလိယပ်အတွင်း မဟုတ်ဘဲ ၎င်း၏ ပတ်လည်၌ ရှိနေခဲ့ရာ ဆဲလ်အတွင်းအင်္ဂါငယ်များ၌ ဓာတ်တိုးခြင်းနှင့် ကိုက်ညီသည်။ သို့သော် လေ့လာမှုက မည်သည့်အင်္ဂါငယ်များဖြစ်ကြောင်း မဖော်ထုတ်ခဲ့ပါ။ အခြားဆဲလ်အမျိုးအစားများတွင် အလားတူပုံစံများကို လိုင်ဆိုဆိုမ်နှင့် ဆိုင်သည်ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ကြသော်လည်း အထောက်အထား နည်းပါးခဲ့သည်။ ပိတ်မိခြင်းကို အတည်ပြုထားသောအချက်အဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး တည်နေရာအတိအကျကို ယာယီယူဆချက်အဖြစ်သာ ထားသင့်သည်။ အီလက်ထရွန်များ နောက်တစ်ဆင့် မည်သည့်နေရာသို့ သွားသည်ကို လေ့လာလိုသူများသည် မိုင်တိုကွန်ဒရီးယား အီလက်ထရွန်သယ်ယူပို့ဆောင်မှုနှင့် ဓာတ်တိုး-ဓာတ်လျှော့ ကိုင်တွယ်မှု နှင့် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော ဝင်ရောက်လမ်းကြောင်းအလိုက် စုပ်ယူမှုနှင့် ဖြန့်ဝေမှု တို့ကို ဆက်လက်ဖတ်ရှုနိုင်သည်။

အရောင်စွန်းထင်းမှုသည် ထိတွေ့ပမာဏ မဟုတ်ပါ

တတိယလေ့လာမှုတစ်ခုက ဤစုပ်ယူမှုသဘောတရားကို ဇီဝဆိုင်ရာ တိုင်းတာရလဒ်နှင့် တွဲကြည့်သောအခါ မည်သို့ဖြစ်လာသည်ကို ပြသသည်။ စကော့နှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များသည် ကွင်းပုံစံသကြားဖွဲ့စည်းပုံဖြစ်သော မီသိုင်းဘီတာဆိုက်ကလိုဒက်စ်ထရင်က မီသိုင်လင်းဘလူးနှင့် တိုက်ရိုက်ချိတ်ဆက်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ အတွင်းထည့်သွင်းချိတ်ဆက်သော ပေါင်းစည်းဖွဲ့စည်းပုံအတွက် ချိတ်ဆက်မှုကိန်းသည် 310 per molar ဝန်းကျင်ရှိပြီး ဆိုးဆေးမော်လီကျူးနှစ်ခု တွဲဖွဲ့ခြင်းအတွက်မူ 5846 per molar ခန့်ရှိသည်။ L929 ဖိုင်ဘရိုဘလတ်ဆဲလ်များတွင် ဤချိတ်ဆက်မှုက ဆဲလ်အရောင်စွန်းထင်းမှုနှင့် ဂလူးကို့စ်စုပ်ယူမှု တိုးစေခြင်း နှစ်မျိုးလုံးကို တားဆီးခဲ့သည်။ ဆိုက်ကလိုဒက်စ်ထရင်နှင့် ကြိုတင်ထားရှိခြင်းက အပြာရောင်စွန်းထင်းမှုကို ကာကွယ်ခဲ့ပြီး နောက်မှ ထည့်ပေးခြင်းက အရောင်ပျောက်မှုကို မြန်စေခဲ့သည်။ အလင်းဖြင့် မြင်ရသော အပြာရောင်အချက်ပြ ဆဲလ်များမှ ပျောက်ကွယ်လာသည်နှင့်အမျှ တက်ကြွလာခဲ့သော ဂလူးကို့စ်သယ်ယူပို့ဆောင်မှုလည်း အနီးကပ်ယှဉ်တွဲ၍ လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။

စာရေးသူများက ဤဆက်နွယ်မှုသည် ကြာရှည်တည်ရှိသော ဓာတ်တိုးဖိစီးမှုယန္တရားထက် ဆိုးဆေးနှင့် ဂလူးကို့စ်သယ်ယူပို့ဆောင်သူကို အသက်သွင်းသည့် လမ်းကြောင်းရှိ ပရိုတင်းတစ်ခုတို့ တိုက်ရိုက်အပြန်အလှန်သက်ရောက်မှုကို ပိုမိုထောက်ခံသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခဲ့သည်။ ထိုကောက်ချက်သည် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သော်လည်း ကန့်သတ်ချက်ရှိသည်။ စမ်းသပ်မှုက ပရိုတင်းကို အမည်တပ်ဖော်ထုတ်မထားသကဲ့သို့ သယ်ယူပို့ဆောင်သူကိုယ်တိုင်နှင့် ချိတ်ဆက်ကြောင်းလည်း မပြသပါ။ အရောင်ပျောက်ခြင်းနှင့် သက်ရောက်မှုဆုံးရှုံးခြင်းတို့ကြား ဆက်နွယ်မှုရှိခြင်းကလည်း ဓာတ်တိုး-ဓာတ်လျှော့ဖြစ်စဉ်က ကြားခံပေးသော လမ်းကြောင်းအားလုံးကို ပယ်ဖျက်နိုင်ခြင်း မရှိပါ။

ရေရှည်မှတ်သားသင့်သော သင်ခန်းစာမှာ တိုင်းတာမှုအကြောင်း ဖြစ်သည်။ အလင်းဖြင့် မြင်ရသော အရောင်စွန်းထင်းမှုသည် မြင်နိုင်သည့်၊ ဓာတ်တိုးထားသည့်၊ ဆဲလ်နှင့် ဆက်စပ်နေသည့် ဆိုးဆေးကို ဖော်ပြသည်။ အရောင်မဲ့ ဓာတ်လျှော့ပုံစံပမာဏကို လုံးဝမဖမ်းမိသောကြောင့် အရောင်ဖျော့သောဆဲလ်တစ်ခုတွင် ဆိုးဆေးနှင့် ညီမျှသည့်ပမာဏများ ဆက်ရှိနေနိုင်သည်။ အရောင်ပြင်းစွာ စွန်းထင်းသောဆဲလ်တစ်ခုကလည်း တစ်ရှူးထိတွေ့ပမာဏ စုစုပေါင်း သို့မဟုတ် သက်ရောက်မှုအရွယ်အစားကို မဟုတ်ဘဲ ပိတ်မိနေသော ဓာတ်တိုးပုံစံဆိုးဆေးကိုသာ ဖော်ပြသည်။ ဤသတိပြုချက်သည် ပိုမိုကြီးမားသော အတိုင်းအတာတွင်လည်း သက်ဆိုင်သည်။ ဆဲလ်အမျိုးအစားများအကြား အရောင်စွန်းထင်းမှုကို နှိုင်းယှဉ်ခြင်း သို့မဟုတ် အရောင်ရင့်သော တစ်ရှူးအလွှာဖြတ်ပိုင်းကို ထိတွေ့ပမာဏပိုများကြောင်း သက်သေအဖြစ် ယူခြင်းသည် စမ်းသပ်ပန်းကန်ကို ကြည့်ရာမှ ဖြစ်ခဲ့သော မူလအမှားကို ထပ်လုပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ စုပ်ယူမှုသည် ဓာတ်လျှော့ခြင်း၊ ပျံ့နှံ့ခြင်းနှင့် ပြန်လည်ဓာတ်တိုးခြင်းတို့၏ စက်ဝန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး အပြာရောင်ပုံစံကို တစ်ခဏတာ ကြည့်မြင်မှုတိုင်းသည် ထိုစက်ဝန်း၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုသာ မြင်ရသည်။ ဓာတ်ခွဲခန်း အရောင်ဆိုးခြင်းနှင့် ကိုင်တွယ်ခြင်း အတွက် လက်တွေ့သက်ရောက်ချက်များနှင့် ပမာဏ၊ ထိတွေ့ပမာဏဆိုင်ရာ ပြောဆိုချက်များကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရာ၌ သတိပြုရမည့်အချက်များသည် ဤသဘောတရားမှ တိုက်ရိုက်ဆင်းသက်လာသည်။