Paul Ehrlich ແລະ ເມທິລີນບລູ: ສີຍ້ອມຊ່ວຍວາງແນວທາງການຄົ້ນພົບຢາແນວໃດ

ສິ່ງທີ່ Paul Ehrlich ມອບໃຫ້ການແພດບໍ່ແມ່ນຢາຊະນິດໜຶ່ງ. ມັນແມ່ນແນວຄິດທີ່ມີເຫດຜົນວ່າຄວນມອງຢາຊະນິດໜຶ່ງແນວໃດ.

ໃນປີ 1878 ລາວໄດ້ສົ່ງວິທະຍານິພົນປະລິນຍາເອກ ເຊິ່ງພາກເປີດມີຊື່ວ່າ "ແນວຄິດທາງເຄມີຂອງການຍ້ອມສີ." ເຫດຜົນຂອງມັນຄື ການຍ້ອມສີຊິ້ນເນື້ອເຍື່ອບາງໆ ແລະການຍ້ອມຜ້າເປັນໄປຕາມຫຼັກການດຽວກັນ. ໃນທັງສອງກໍລະນີ, ສີຕິດຢູ່ເພາະຄວາມສາມາດໃນການຈັບກັນທາງເຄມີລະຫວ່າງສີຍ້ອມກັບວັດສະດຸ, ບໍ່ແມ່ນເພາະເນື້ອເຍື່ອດູດຊຶມໄດ້ດີ, ມີໄຂມັນ, ຫຼືມີຮູບຮ່າງທີ່ກັກເມັດສີໄວ້. Ehrlich ເຕີບໃຫຍ່ມາໂດຍໄດ້ເບິ່ງ Karl Weigert, ຍາດຜູ້ເປັນແພດພະຍາດວິທະຍາຂອງລາວ, ກະກຽມຊິ້ນເນື້ອເຍື່ອຍ້ອມສີ. ສິ່ງທີ່ດຶງດູດຄວາມສົນໃຈຂອງລາວບໍ່ແມ່ນພາບທີ່ເຫັນ, ແຕ່ເປັນຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າສີຍ້ອມເລືອກວ່າຈະໄປຢູ່ບ່ອນໃດ.

ຂໍ້ສະເໜີນີ້ຟັງເບິ່ງຄືບໍ່ໃຫຍ່ຫຼວງ. ແຕ່ມັນບໍ່ແມ່ນເຊັ່ນນັ້ນ. ຖ້າສີຍ້ອມຈັບກັບເນື້ອເຍື່ອດ້ວຍເຫດຜົນທາງເຄມີ, ຮູບແບບການຕິດສີກໍເປັນລາຍງານກ່ຽວກັບເຄມີຂອງເນື້ອເຍື່ອນັ້ນ. ແຜ່ນສະໄລດ໌ຍ້ອມສີຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນພຽງພາບປະກອບອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ກາຍເປັນການວັດແທກ.

ລາວຕໍ່ຍອດຈາກແນວຄິດນັ້ນທັນທີ. ໃນປີ 1880 ລາວປະສົມເມທິລີນບລູກັບອາຊິດຟຸກຊິນ ແລະເອີ້ນສ່ວນປະສົມນັ້ນວ່າສີຍ້ອມເປັນກາງ, ສານສີເປັນກາງ, ເຊິ່ງສາມາດແຍກປະເພດຂອງເມັດເລືອດຂາວໄດ້ ໃນຂະນະທີ່ສີຍ້ອມດ່ຽວທີ່ໃຊ້ໃນເວລານັ້ນເຮັດບໍ່ໄດ້. ສອງປີຕໍ່ມາ ລາວນຳສະເໜີວິທີໃຊ້ເມທິລໄວໂອເລັດເພື່ອຍ້ອມເຊື້ອວັນນະໂລກ, ແລະ Koch ກໍນຳຂັ້ນຕອນນີ້ໄປໃຊ້ໃນວຽກຂອງຕົນ.

ທິດສະດີທີ່ຕໍ່ມາໃຫ້ພື້ນຖານຮ່ວມແກ່ວິທີປະຕິບັດເຫຼົ່ານີ້ເປັນອີກເລື່ອງໜຶ່ງ, ແລະຊ່ວງເວລາຂອງມັນມັກຖືກລວມເຂົ້າກັນຈົນສູນເສຍຄວາມແຕກຕ່າງ. ທິດສະດີສາຍໂສ້ຂ້າງຂອງ Ehrlich, ແນວຄິດທີ່ວ່າສານໜຶ່ງອອກລິດຕໍ່ເຊລເພາະທັງສອງເຂົ້າກັນໄດ້ທາງເຄມີ, ເປັນຂອງຊ່ວງປີ 1890 ຫາ 1899, ບໍ່ແມ່ນຊ່ວງປີທີ່ລາວເຮັດວຽກກັບສີຍ້ອມ. ສິ່ງທີ່ວຽກໃນໄລຍະກ່ອນໜ້າໃຫ້ໄວ້ແມ່ນຄວາມເຊື່ອທີ່ປູທາງມາກ່ອນ: ຄວາມຈຳເພາະເປັນເລື່ອງເຄມີ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງສາມາດຄົ້ນຫາມັນໄດ້ ແທນທີ່ຈະພົບມັນໂດຍບັງເອີນ.

ການທົດລອງທີ່ປ່ຽນສີຍ້ອມໃຫ້ເປັນແຜນທີ່

ໃນປີ 1885 Ehrlich ຕີພິມໜັງສືວິຊາການສະເພາະເລື່ອງຄວາມຕ້ອງການອົກຊີເຈນຂອງສິ່ງມີຊີວິດ, ມີຊື່ຮອງວ່າການສຶກສາໂດຍວິເຄາະສີ. ວິທີການຂອງມັນຄືສັກສີຍ້ອມທີ່ສີຂອງມັນຂຶ້ນກັບສະຖານະອອກຊິເດຊັນ, ແລ້ວປຽບທຽບວ່າອະໄວຍະວະຕ່າງໆຣີດິວຊ໌ຫຼືຮັກສາສີຍ້ອມເຫຼົ່ານັ້ນໄວ້ແນວໃດ. ສີຍ້ອມຖືກໃຊ້ເປັນເຄື່ອງມື, ໃນທຳນອງດຽວກັບການໃຊ້ເຄື່ອງວັດອຸນຫະພູມ: ມັນລາຍງານສະພາບພາຍໃນເນື້ອເຍື່ອທີ່ບໍ່ສາມາດສຳຫຼວດໄດ້ໂດຍກົງ. Ehrlich ເອງລະບຸເປົ້າໝາຍວ່າ ເພື່ອກຳນົດຄວາມສາມາດໃນການຣີດິວຊ໌ຂອງອະໄວຍະວະທີ່ຍັງມີຊີວິດ ໂດຍອາໄສສີຍ້ອມບາງຊະນິດ.

ຜົນການທົດລອງກັບເມທິລີນບລູອອກມາໃນປີ 1886, ໃນບົດຄວາມກ່ຽວກັບ ປະຕິກິລິຍາຂອງສີຍ້ອມກັບສານປະສາດທີ່ຍັງມີຊີວິດ, ເຊິ່ງຖືກອ່ານຕໍ່ສະມາຄົມການແພດໃນເດືອນທັນວາຂອງປີກ່ອນ. ເມທິລີນບລູຖືກນຳເຂົ້າສູ່ລະບົບໄຫຼວຽນເລືອດຂອງສັດທີ່ຍັງມີຊີວິດ, ຈາກນັ້ນຈຶ່ງຕັດເນື້ອເຍື່ອບາງໆອອກມາ ແລະໃຫ້ສຳຜັດກັບອາກາດ ເພື່ອໃຫ້ສີຍ້ອມຮູບແບບບໍ່ມີສີທີ່ສະສົມຢູ່ຖືກອອກຊິໄດຊ໌ກັບເປັນສີຟ້າ ແລະສະແດງວ່າມັນສະສົມຢູ່ບ່ອນໃດ. ເຊລປະສາດແລະໃຍປະສາດຕິດສີ, ແລະຕິດຢ່າງຈຳເພາະພຽງພໍຈົນເຕັກນິກນີ້ກາຍເປັນວິທີມາດຕະຖານສຳລັບສະແດງເນື້ອເຍື່ອປະສາດ. ສານປະກອບນີ້ບໍ່ແມ່ນພຽງສານໃຫ້ສີທີ່ນຳໄປໃຊ້ກັບຊິ້ນເນື້ອເຍື່ອຕາຍຢູ່ເທິງໂຕະທົດລອງອີກຕໍ່ໄປ. ມັນເປັນຕົວບົ່ງຊີ້ທີ່ກະຈາຍຕົວເອງພາຍໃນຮ່າງກາຍທີ່ມີຊີວິດ, ແລະສາມາດອ່ານການກະຈາຍນັ້ນໄດ້.

ຄຸນສົມບັດທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງການທົດລອງທັງສອງຄວນຖືກກ່າວໃຫ້ຊັດເຈນ, ເພາະທຸກຢ່າງອື່ນໃນເລື່ອງນີ້ຂຶ້ນກັບມັນ. ເມທິລີນບລູປ່ຽນກັບຄືນໄດ້. ຮູບແບບທີ່ຖືກຣີດິວຊ໌ຂອງມັນ, ລິວໂຄເມທິລີນບລູ, ບໍ່ມີສີ, ແລະເມື່ອສຳຜັດກັບອົກຊີເຈນ ມັນຈະກັບເປັນໄອອອນບວກສີຟ້າ. ສານລະລາຍກລູໂຄສທີ່ມີສີຍ້ອມນີ້ຢູ່ໃນໂຖປິດສະໜິດບໍ່ມີສີ; ເມື່ອເປີດໂຖ ມັນຈະປ່ຽນເປັນສີຟ້າ. ມີລາຍງານວ່າ Ehrlich ໄດ້ສະແດງປະເດັນນີ້ໂດຍກົງ ໂດຍໃຊ້ທັງເຫຼັກຄລໍໄຣດ໌ແລະອາກາດກັບຊິ້ນເນື້ອເຍື່ອຍ້ອມສີ ແລ້ວສັງເກດວ່າສີກັບຄືນມາ. ສີຍ້ອມທີ່ປ່ຽນສີຕາມສະຖານະຣີດອກຊ໌ຂອງສິ່ງແວດລ້ອມຮອບມັນ ແມ່ນເຄື່ອງມືສຳຫຼວດສິ່ງແວດລ້ອມນັ້ນ.

ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງມີສອງຄຸນສົມບັດຢູ່ຄຽງຄູ່ກັນ. ສີຍ້ອມສາມາດແຍກເນື້ອເຍື່ອຊະນິດໜຶ່ງອອກຈາກອີກຊະນິດໜຶ່ງ. ແລະສີຍ້ອມສາມາດຖືກເປີດແລະປິດສີໄດ້ດ້ວຍການປ່ຽນສະຖານະອອກຊິເດຊັນ.

ເມື່ອມອງຍ້ອນກັບໄປ, ຄຸນສົມບັດທີສອງແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງການບຳບັດດ້ວຍສານເຄມີ. ຖ້າສານປະກອບໜຶ່ງຈັບກັບເນື້ອເຍື່ອຊະນິດໜຶ່ງແຕ່ບໍ່ຈັບກັບອີກຊະນິດໜຶ່ງ, ສານປະກອບດຽວກັນນັ້ນກໍອາດເຂົ້າເຖິງສິ່ງມີຊີວິດຊະນິດໜຶ່ງແຕ່ບໍ່ເຂົ້າເຖິງອີກຊະນິດໜຶ່ງ. Ehrlich ລະບຸຂໍ້ອະນຸມານນີ້ໂດຍກົງ: ຖ້າເຊື້ອກໍ່ພະຍາດສາມາດຖືກຍ້ອມສີໄດ້ຢ່າງຈຳເພາະ, ການຕິດສີອາດບົ່ງຊີ້ເຖິງຜົນທີ່ເປັນອັນຕະລາຍຢ່າງຈຳເພາະຕໍ່ເຊື້ອນັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ສີຍ້ອມຈຶ່ງອາດໃຊ້ເປັນຢາໄດ້, ໂດຍມຸ່ງເປົ້າໄປທີ່ຜູ້ບຸກລຸກ ແທນທີ່ຈະເປັນຄົນເຈັບ.

ການທົດສອບຄັ້ງທຳອິດໃນຄົນເຈັບບໍ່ແມ່ນສຳລັບໄຂ້ຍຸງ. ໃນປີ 1890 Ehrlich ຮ່ວມກັບຈິດຕະແພດ Arthur Leppmann ລາຍງານວ່າເມທິລີນບລູບັນເທົາອາການເຈັບປວດຈາກເສັ້ນປະສາດແລະພາວະຣູມາຕິກຂອງກ້າມຊີ້ນ, ຂໍ້ຕໍ່ ແລະເສັ້ນເອັນ. ທັງສອງໄດ້ຫາລືກັນວ່າຢານີ້ອາດອອກລິດຕໍ່ພະຍາດທາງຈິດຫຼືບໍ່ ແລະຕັດສິນໃຈບໍ່ທົດລອງ. ແຕ່ແພດຊາວອິຕາລີ Pietro Bodoni ຈາກ Genoa ກໍດຳເນີນການຕໍ່. ບົດຄວາມຂອງລາວໃນປີ 1899 ມີຊື່ກ່ຽວກັບລິດສະຫງົບປະສາດໃນພາວະຈິດຜິດປົກກະຕິຫຼາຍຮູບແບບ: ລາວອະທິບາຍ ການສະຫງົບລົງຂອງຄົນເຈັບທີ່ກະວົນກະວາຍສິບສີ່ຄົນ, ແລະລະບຸວ່າແພດຄົນອື່ນໃນ Genoa ກຳລັງໃຊ້ສີຍ້ອມນີ້ເພື່ອຈຸດປະສົງດຽວກັນຢູ່ແລ້ວ. ການສະຫງົບປະສາດບໍ່ແມ່ນຜົນຕໍ່ຕົວພະຍາດ, ແລະຄວາມແຕກຕ່າງນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ປະຫວັດສາດເລື່ອງນີ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນຊ້ຳໆ.

ວຽກກ່ຽວກັບໄຂ້ຍຸງເກີດຂຶ້ນໃນປີ 1891, ຮ່ວມກັບແພດພະຍາດວິທະຍາ Paul Guttmann, ຢູ່ໂຮງໝໍ Moabit ໃນ Berlin. ເມທິລີນບລູຖືກໃຫ້ແກ່ຄົນເຈັບສອງຄົນ, ແລະລາຍງານປາກົດໃນ Berliner klinische Wochenschrift ສະບັບວັນທີ 28 ກັນຍາ 1891. ໃນກໍລະນີທຳອິດ ຄົນເຈັບກິນສີຍ້ອມ 0.5 g ໃນຄັ້ງດຽວໃນຕອນແລງຂອງວັນທີ 29 ມິຖຸນາ; ອາການກຳເລີບທີ່ຄາດໄວ້ບໍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເຕັມຮູບແບບ, ແລະອາການທີ່ຄົນເຈັບຈົ່ມແລະຖືກບັນທຶກຫຼັງຈາກນັ້ນມີພຽງປັດສະວະຂັດແລະເຈັບເລັກນ້ອຍ ພ້ອມກັບປັດສະວະສີຟ້າ. ອາການໄຂ້ກຳເລີບຫາຍໄປໃນຊ່ວງມື້ທຳອິດໆ, ແລະຢ່າງຊ້າທີ່ສຸດໃນມື້ທີແປດ ບໍ່ພົບແມ່ກາຝາກໃນເລືອດອີກ. ຜູ້ຂຽນເອງສະຫຼຸບວ່າຜົນໄດ້ບັນລຸຄວາມຄາດຫວັງຂອງພວກເຂົາຢ່າງສົມບູນ. ສອງກໍລະນີທີ່ບໍ່ມີກຸ່ມຄວບຄຸມບໍ່ແມ່ນການພິສູດ. ລາຍລະອຽດທີ່ຄົບຖ້ວນກວ່າກ່ຽວກັບ ເມທິລີນບລູແລະໄຂ້ຍຸງ, ລວມທັງການທົດລອງສະໄໝໃໝ່, ຄວນຢູ່ໃນໜ້າຂອງມັນເອງ. ຄຳຖາມທີ່ໜ້າສົນໃຈໃນທີ່ນີ້ແຄບກວ່ານັ້ນ: ເຫດຜົນຂອງ Ehrlich ຍັງຄົງໃຊ້ໄດ້ຫຼາຍປານໃດເມື່ອພົບກັບແມ່ກາຝາກຕົວຈິງ.

ຈຸດທີ່ເຫດຜົນຍັງໃຊ້ໄດ້ ແລະຈຸດທີ່ລົ້ມເຫຼວ

ຄຳອະທິບາຍກົນໄກບໍ່ໄດ້ຄົງຢູ່ຫຼາຍນັກ, ຢ່າງໜ້ອຍກໍບໍ່ແມ່ນໃນຮູບແບບທີ່ Ehrlich ສະເໜີ. ຄຳອະທິບາຍທີ່ເບິ່ງເປັນລະບຽບ, ເຊິ່ງໄອອອນບວກຮູບແບນທີ່ມີສາມວົງແຫວນສອດເຂົ້າລະຫວ່າງຄູ່ເບສຂອງ DNA ແມ່ກາຝາກ, ບໍ່ສາມາດອະທິບາຍກໍລະນີຂອງ Plasmodium ໄດ້. ເມັດເລືອດແດງທີ່ຕິດເຊື້ອຣີດິວຊ໌ເມທິລີນບລູໄດ້ງ່າຍຫຼາຍ ຈົນມັນບໍ່ໄດ້ໄປເຖິງແມ່ກາຝາກໃນຮູບໄອອອນບວກແບບແບນເລີຍ. ຄຳອະທິບາຍການສອດແຊກລະຫວ່າງຄູ່ເບສທີ່ໃຊ້ໄດ້ກັບສີຍ້ອມອາຄຣິດີນ ຈຶ່ງໃຊ້ບໍ່ໄດ້ກັບສີຍ້ອມນີ້.

ສິ່ງທີ່ຫຼັກຖານສະໜັບສະໜູນມີຄວາມສັບຊ້ອນກວ່າ. ເມທິລີນບລູ ຍັບຍັ້ງເອນໄຊມ໌ກລູຕາໄທໂອນຣີດັກເຕສຂອງແມ່ກາຝາກ ໃນລະດັບຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນທີ່ສາມາດເກີດຂຶ້ນໃນຄົນເຈັບ. ມັນຂັດຂວາງການປ່ຽນຮີມເປັນຮີໂມໂຊອິນ, ເມັດສີທີ່ບໍ່ວ່ອງໄວຕໍ່ປະຕິກິລິຍາ ເຊິ່ງແມ່ກາຝາກສ້າງຂຶ້ນເພື່ອຫຼີກລ່ຽງພິດຈາກການຍ່ອຍຮີໂມໂກລບິນຂອງມັນເອງ, ໄດ້ປະມານເທົ່າກັບຄລໍໂຣຄວິນ ແລະໄດ້ຫຼາຍກວ່າຄວິນິນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ວົງຈອນຣີດອກຊ໌ຂອງມັນຍັງສ້າງອົກຊີເຈນຮູບແບບທີ່ວ່ອງໄວຕໍ່ປະຕິກິລິຍາ ໃນເຊລທີ່ກຳລັງສ້າງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຢູ່ແລ້ວ. ຂໍ້ໃດໃນເຫຼົ່ານີ້ເປັນກົນໄກຕົວຈິງ, ຫຼືທຸກຂໍ້ມີສ່ວນຮ່ວມ, ຍັງບໍ່ມີຂໍ້ສະຫຼຸບ.

ຍັງມີຄວາມສັບຊ້ອນອີກປະການໜຶ່ງ, ແລະມັນຄວນມີຜົນຕໍ່ວິທີອ່ານຂໍ້ອ້າງທາງປະຫວັດສາດທຸກຂໍ້ກ່ຽວກັບສານປະກອບນີ້. ເມທິລີນບລູທີ່ຂາຍໃນໄລຍະນັ້ນບໍ່ໄດ້ເປັນສານດຽວ. ຕົວຢ່າງມີ Azure B, ສານຮ່ວມຕະກູນທີ່ຖືກຕັດໝູ່ເມທິລອອກໜຶ່ງໝູ່, ແລະສານລະລາຍທີ່ເກົ່າລົງກໍສະສົມມັນຫຼາຍຂຶ້ນ. Azure B ແມ່ນສີຍ້ອມທີ່ໃຫ້ສີຕ່າງກັນເມື່ອຈັບກັບສານຕ່າງຊະນິດ ແລະມີເປົ້າໝາຍຕ່າງອອກໄປ: ມັນຍ້ອມ DNA ສາຍຄູ່ໃຫ້ເປັນສີຟ້າເຂັ້ມ ແລະ RNA ໃຫ້ເປັນສີຂຽວ. ສ່ວນປະສົມຂອງສີຍ້ອມສອງຊະນິດທີ່ໄປສູ່ບ່ອນຕ່າງກັນ, ໃນສັດສ່ວນທີ່ບໍ່ມີໃຜບັນທຶກໄວ້, ບໍ່ສາມາດຮອງຮັບຂໍ້ສະຫຼຸບທີ່ຊັດເຈນວ່າເມທິລີນບລູໃນນັ້ນເຮັດຫຍັງ.

ຕົວສີຍ້ອມເອງບໍ່ເຄີຍເຂົ້າມາແທນຄວິນິນ. ແຕ່ວິທີການໄດ້ຜົນດີກວ່າ. Wilhelm Roehl, ລູກສິດຂອງ Ehrlich ທີ່ເຮັດວຽກໃຫ້ກຸ່ມບໍລິສັດສີຍ້ອມແລະຢາ IG Farben, ຍັງຄົງຜັກດັນອະນຸພັນຂອງສີຍ້ອມໃຫ້ເປັນຢາສຳລັບພະຍາດເຂດຮ້ອນ ແລະຈັດຫາເຄື່ອງມືທີ່ຍັງຂາດຢູ່: ນົກຄານາຣີທີ່ຕິດເຊື້ອໄຂ້ຍຸງຂອງນົກ, ເພື່ອໃຊ້ຄັດກອງສານປະກອບທີ່ອາດເປັນຢາເປັນປະຈຳ. ຈາກນັ້ນ Werner Schulemann ໄດ້ດັດແປງສາຍໂສ້ຂ້າງ, ແລະເກືອຟີໂນໄທອາຊິນຽມທີ່ໄດ້ຮັບກໍຮັກສາການຕິດເຊື້ອໃນການທົດລອງໃຫ້ຫາຍໄດ້. ມັນຍັງຄົງເຮັດໃຫ້ຄົນເຈັບເປັນສີຟ້າ.

ສິ່ງທີ່ຄົງຢູ່ໃນໄລຍະຍາວກັບບໍ່ແມ່ນທັງສີຍ້ອມຫຼືລະບົບວົງແຫວນ, ແຕ່ແມ່ນສາຍໂສ້ຂ້າງ. ການເພີ່ມໝູ່ໄດອັລຄິລອາມິໂນອັລຄິລອາມິໂນປ່ຽນພຶດຕິກຳຂອງໂມເລກຸນ, ແລະສ່ວນນີ້ຍັງຄົງຢູ່ໃນການອອກແບບໃໝ່ທຸກຄັ້ງຫຼັງຈາກນັ້ນ. ຖ້າຮັກສາໝູ່ນັ້ນໄວ້ ແລະປ່ຽນວົງແຫວນຟີໂນໄທອາຊິນຽມເປັນອາຄຣິດີນ, ຜົນທີ່ໄດ້ຄືຄວິນາຄຣິນ. ຖ້າປ່ຽນເປັນຄວິໂນລີນ, ຜົນທີ່ໄດ້ຄືຄລໍໂຣຄວິນ. ພາມາຄວິນ, ພຣີມາຄວິນ ແລະອາໂມໄດອາຄວິນ, ເຊິ່ງທັງໝົດຍັງຢູ່ໃນບັນຊີຢາຕ້ານໄຂ້ຍຸງ, ລ້ວນມີໝູ່ດຽວກັນນີ້. ສານປະກອບທີ່ລົ້ມເຫຼວໃນຖານະຢາຮັກສາ ໄດ້ໃຫ້ຊິ້ນສ່ວນທີ່ປະສົບຜົນສຳເລັດ.

ຄວາມເຊື່ອມໂຍງກັບຢາຕ້ານພາວະຈິດຜິດປົກກະຕິຜ່ານໂຄງສ້າງວົງແຫວນ ແທນທີ່ຈະຜ່ານຕົວຢາ. ການອະທິບາຍໂຄງສ້າງຂອງເມທິລີນບລູໃຫ້ຊັດເຈນໄດ້ນຳ Heinrich August Bernthsen ໄປສູ່ແກນໂຄງສ້າງຕົ້ນແບບຟີໂນໄທອາຊີນໃນປີ 1883. ໂຄງສ້າງພື້ນຖານນັ້ນ, ທີ່ເພີ່ມໝູ່ແທນທີ່ໃນແບບຕ່າງໆ, ເປັນສິ່ງທີ່ນັກເຄມີຢູ່ Rhône-Poulenc ກຳລັງສຶກສາໃນຊ່ວງປີ 1940 ຫາ 1949 ຂະນະຄົ້ນຫາຢາຕ້ານຮິສຕາມີນ. ສານປະກອບໜຶ່ງໃນກຸ່ມນັ້ນຖືກສັງເຄາະຂຶ້ນປະມານທ້າຍປີ 1950 ແລະຖືກທົດສອບໂດຍໝໍຜ່າຕັດ Henri Laborit, ຜູ້ສັງເກດວ່າມັນເຮັດໃຫ້ຄົນເຈັບສະຫງົບແລະບໍ່ສົນໃຈຕໍ່ສິ່ງຮອບຕົວ. ການໃຊ້ທາງຈິດຕະເວດຄັ້ງທຳອິດທີ່ຖືກຕີພິມ, ໃນຄົນເຈັບທີ່ມີພາວະແມເນຍ, ເກີດຂຶ້ນໃນເດືອນມັງກອນ 1952. ຢາຕ້ານພາວະຈິດຜິດປົກກະຕິຊະນິດທຳອິດຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ເປັນລູກຫຼານຂອງຢາຕ້ານໄຂ້ຍຸງຂອງ Ehrlich ຫຼາຍເທົ່າກັບເປັນຍາດຫ່າງໆຂອງສີຍ້ອມທີ່ລາວເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ.

ສາມແນວປະຕິບັດຈາກເຫດການນີ້ທີ່ຄວນຮັກສາໄວ້

1. "ຢາສັງເຄາະຊະນິດທຳອິດທີ່ໃຊ້ໃນການແພດ" ອະທິບາຍປະເພດໜຶ່ງ, ແລະມີເງື່ອນໄຂກຳກັບຫຼາຍກວ່າທີ່ວະລີນີ້ສື່ອອກມາ. ວະລີນີ້ກາຍເປັນຄຳທີ່ໃຊ້ກັນຈົນຄຸ້ນເຄີຍ; ບົດທົບທວນຂອງ Schirmer ແລະຄະນະທີ່ຖືກອ້າງອີງຫຼາຍ ໃນ Neurobiology of Aging ເອີ້ນເມທິລີນບລູວ່າຢາທີ່ສັງເຄາະທັງໝົດຊະນິດທຳອິດທີ່ໃຊ້ໃນການແພດ. ຄລໍຣັລໄຮເດຣດຖືກນຳມາໃຊ້ເປັນຢາສະຫງົບປະສາດສັງເຄາະໃນປີ 1869, ກ່ອນໜ້ານັ້ນຫຼາຍກວ່າຊາວປີ. ບົດຄວາມປີ 1891 ເອງໃຫ້ຄຳຕອບບາງສ່ວນ, ເພາະຜູ້ຂຽນລະບຸຊື່ຢາຫຼຸດໄຂ້ສັງເຄາະທີ່ເຄີຍໃຊ້ກັບໄຂ້ຍຸງແລ້ວລົ້ມເຫຼວ, ລວມມີຄວິໂນລີນ, ອັນຕິໄພຣິນ ແລະອັນຕິເຟບຣິນ. ຢາທີ່ມີສານອາເຊນິກຂອງ Ehrlich ເອງສຳລັບຊີຟີລິສກໍເກີດຂຶ້ນພາຍຫຼັງກວ່ານັ້ນອີກ. ຮູບແບບຂອງຂໍ້ອ້າງທີ່ມີເຫດຜົນຮອງຮັບແມ່ນເລື່ອງວິທີການ ແທນທີ່ຈະເປັນຄວາມເປັນທຳອິດ: ເມທິລີນບລູເປັນໜຶ່ງໃນສານປະກອບສັງເຄາະຍຸກທຳອິດທີ່ຖືກເລືອກໃຫ້ອອກລິດຕໍ່ສິ່ງມີຊີວິດຈຳເພາະ ໂດຍອີງໃສ່ທິດສະດີເຄມີຂອງຄວາມຈຳເພາະ.
2. ການກະຈາຍຢ່າງຈຳເພາະບໍ່ແມ່ນການໃຫ້ປະໂຫຍດຢ່າງຈຳເພາະ. ຜົນຂອງ Ehrlich ໃນປີ 1886 ແມ່ນສີຍ້ອມໄປສູ່ເນື້ອເຍື່ອປະສາດ. ສານປະກອບໄປບ່ອນໃດ ແລະມັນເຮັດຫຍັງເມື່ອໄປເຖິງ ເປັນການວັດແທກສອງຢ່າງທີ່ຕ່າງກັນ, ແລະຢ່າງທຳອິດວັດໄດ້ງ່າຍກວ່າຫຼາຍ. ຊ່ອງຫວ່າງນັ້ນແມ່ນບ່ອນທີ່ຂໍ້ອ້າງສ່ວນໃຫຍ່ກ່ຽວກັບເມທິລີນບລູແລະສະໝອງຢູ່ມາຕັ້ງແຕ່ນັ້ນ.
3. ຄວາມບໍລິສຸດເປັນສ່ວນຂອງຫຼັກຖານ, ບໍ່ແມ່ນການຕະຫຼາດ. ບັນທຶກທາງປະຫວັດສາດມີຄວາມຄຸມເຄືອດ້ວຍເຫດຜົນນີ້ໂດຍກົງ. ຄວາມແຕກຕ່າງເລັກນ້ອຍຂອງໂຄງສ້າງປ່ຽນບ່ອນທີ່ສານປະກອບນີ້ໄປຢູ່, ນັ້ນຈຶ່ງເປັນເຫດຜົນທີ່ໃບຢັ້ງຢືນຜົນວິເຄາະຕ້ອງຜູກກັບລັອດສະເພາະ ແທນທີ່ຈະສະເໜີເປັນພຽງຄຳຢືນຢັນວ່າຜະລິດຕະພັນຜ່ານການທົດສອບແລ້ວ. ຜູ້ຂາຍທີ່ອ້າງວ່າສອດຄ່ອງກັບຂໍ້ກຳນົດສະເພາະສານໃນຕຳລາຢາ ແຕ່ທົດສອບພຽງໂລຫະໜັກ ກຳລັງອ້າງເກີນກວ່າທີ່ລາຍງານຮອງຮັບໄດ້. Blupreme ຈັດຫາເມທິລີນບລູຈາກຜູ້ຜະລິດຢາ ແລະທົດສອບຂໍ້ກຳນົດທັງໝົດທີ່ບົດມາດຕະຖານລະບຸໄວ້: ເອກະລັກຂອງສານ, ຄວາມບໍລິສຸດ, ສິ່ງເຈືອປົນອິນຊີ, ຕົວທຳລະລາຍຕົກຄ້າງ, ສິ່ງເຈືອປົນທາດ, ສານຕົກຄ້າງຫຼັງການເຜົາ, ຂີດຈຳກັດຈຸລິນຊີ ແລະເອນໂດທັອກຊິນຈາກແບັກທີເຣຍ. ລາຍງານຖືກເຜີຍແຜ່ຄຽງຄູ່ກັບຜະລິດຕະພັນ, ແລະໜ້າ ເມທິລີນບລູເກຣດ USP ອະທິບາຍຂີດຈຳກັດເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະເຫດຜົນທີ່ຜົນ Azure B ເປັນລາຍການທຳອິດທີ່ຄວນຊອກເບິ່ງ.

ເສັ້ນທາງແຫຼ່ງຂໍ້ມູນຕາມວັນທີ

ລຳດັບເຫດການສຳຄັນຕາມວັນທີ, ລວມທັງເຄມີຂອງສີຍ້ອມທີ່ມີມາກ່ອນ Ehrlich ແລະເກຣດກັບຂໍ້ກຳນົດທີ່ມີມາຫຼັງລາວ, ຖືກອະທິບາຍແຍກໄວ້ໃນ ປະຫວັດຂອງເມທິລີນບລູ, ແລະເອກະລັກຂອງຕົວສານປະກອບເອງຖືກກ່າວເຖິງໃນ ເມທິລີນບລູແມ່ນຫຍັງ.

ພາບເອກະສານທີ່ເປັນພື້ນຖານຂອງບົດນີ້, ເຊິ່ງນຳມາສະແດງຄືນໃນ ບົດທົບທວນປີ 2012 ຂອງ Krafts, Hempelmann ແລະ Skórska-Stania, ບໍ່ໄດ້ມີຄຸນຄ່າເປັນຫຼັກຖານເທົ່າກັນ, ແລະຕົວຢ່າງໜຶ່ງສະແດງເຫດຜົນວ່າເປັນຫຍັງ. ພາບເອກະສານປີ 1891 ແມ່ນບັນທຶກປະຖົມຂອງການທົດລອງ; ຮູບບຸກຄົນປີ 1910 ທີ່ຢູ່ຂ້າງມັນບົ່ງບອກຊ່ວງເວລາຂອງຊື່ສຽງ ແລະບໍ່ມີຫຍັງອື່ນ. ໜ້າຕ່າງໆຈາກປຶ້ມບັນທຶກປີ 1934 ຂອງ Andersag ເປັນຮ່ອງຮອຍໂດຍກົງຂອງການປ່ຽນເປັນຄວິໂນລີນ, ໃນລາຍມືຂອງນັກເຄມີເອງ.

ຂໍ້ສະຫຼຸບຢ່າງຊື່ຕົງຂອງການທົດລອງສີຍ້ອມຂອງ Ehrlich ຄື ລາວເຂົ້າໃຈຄວາມຈຳເພາະຖືກ ແລະເລືອກເປົ້າໝາຍຖືກ, ແຕ່ເຂົ້າໃຈກົນໄກຜິດ. ເມທິລີນບລູສະສົມຢູ່ໃນເນື້ອເຍື່ອປະສາດແທ້ ແລະເປັນອັນຕະລາຍຕໍ່ແມ່ກາຝາກໄຂ້ຍຸງແທ້. ມັນບໍ່ໄດ້ເຮັດຢ່າງທີສອງເພາະຢ່າງທຳອິດ, ແລະເຫດຜົນທາງເຄມີທີ່ລາວໃຫ້ສຳລັບທັງສອງກໍຜິດ. ສິ່ງທີ່ລາວສະແດງໃຫ້ເຫັນຢ່າງບໍ່ອາດໂຕ້ແຍ້ງໄດ້ ມີຄຸນຄ່າຍືນຍົງກວ່າກົນໄກທີ່ຖືກຕ້ອງ: ສານປະກອບສາມາດຖືກເລືອກ ແທນທີ່ຈະຖືກພົບ, ແລະເລືອກໂດຍອີງໃສ່ຫຼັກຖານທີ່ເກັບຮວບຮວມກ່ອນທີ່ຈະມີໃຜໃຫ້ມັນແກ່ຄົນເຈັບ.