ເມທິລີນບລູກັບການເບິ່ງເຫັນ: ການວິຈັຍຈໍປະສາດຕາພົບຫຍັງ ແລະ ມີຂອບເຂດຢູ່ໃສ

ຜູ້ອ່ານພົບການສຶກສາທີ່ເມທິລີນບລູປົກປ້ອງຈໍປະສາດຕາ, ແລ້ວຕັ້ງຄຳຖາມທີ່ເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າ: ຄວນໃສ່ມັນເຂົ້າໃນຕາບໍ? ການວິຈັຍເມທິລີນບລູກັບການເບິ່ງເຫັນບໍ່ໄດ້ຕອບຄຳຖາມນີ້, ເພາະບໍ່ມີການສຶກສາຫຼັກໃດທົດສອບການໃຊ້ແບບນັ້ນ. ການສຶກສາໜຶ່ງສັກສີຍ້ອມນີ້ເຂົ້າໃນວຸ້ນຕາຂອງໜູຮ່ວມກັບສານພິດ. ອີກການສຶກສາໜຶ່ງເພີ່ມມັນລົງໃນອາຫານລ້ຽງເຊວທີ່ຫຸ້ມເຊວແຍກດ່ຽວຢູ່ໃນຈານລ້ຽງ. ອີກການສຶກສາໜຶ່ງໃສ່ມັນໃນນ້ຳດື່ມຂອງໜູກາຍພັນ. ຜົນແຕ່ລະອັນຈຳກັດຢູ່ກັບເສັ້ນທາງໃຫ້ສານ ແລະ ແບບຈຳລອງຂອງມັນເອງ.

ບົດຄວາມນີ້ອະທິບາຍການສຶກສາກ່ອນຄລີນິກສາມຄັ້ງ, ເຊວຈໍປະສາດຕາສອງຊະນິດ ແລະ ເສັ້ນແບ່ງລະຫວ່າງການປົກປ້ອງໃນຫ້ອງທົດລອງກັບການຮັກສາຕາໃນຄລີນິກ. ຮູບແບບຂອງຜົນທີ່ພົບສອດຄ່ອງກັນ: ເມທິລີນບລູສາມາດປັບປ່ຽນຄວາມເຄັ່ງຕຶງຂອງໄມໂທຄອນເດຣຍໃນເຊວຈໍປະສາດຕາພາຍໃຕ້ສະພາວະທີ່ຄວບຄຸມ, ແລະ ຂໍ້ຄົ້ນພົບນັ້ນບໍ່ໄດ້ໃຫ້ເຫດຜົນຮອງຮັບການນຳສານລະລາຍທີ່ຂາຍປີກມາໃຊ້ກັບຕາ.

ເຊວສອງຊະນິດ, ພະຍາດສອງຢ່າງທີ່ຕ່າງກັນ

ຈໍປະສາດຕາມີຫຼາຍຊັ້ນ, ແລະ ຊັ້ນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງມີຄວາມສຳຄັນ. ແສງຕົກກະທົບເຊວຮັບແສງໃນຈໍປະສາດຕາຊັ້ນນອກກ່ອນ. ສັນຍານຈາກເຊວເຫຼົ່ານັ້ນຜ່ານເຊວປະສາດຕົວກາງໄປຫາເຊວແກງກລຽນໃນຈໍປະສາດຕາຊັ້ນໃນ, ເຊິ່ງແອັກຊອນຂອງມັນອອກໄປທາງເສັ້ນປະສາດຕາ. ແຜນວາດຂ້າງລຸ່ມລະບຸຊື່ຂອງຊັ້ນຕ່າງໆຕາມລຳດັບ.

ເຊວແກງກລຽນໃນຈໍປະສາດຕາແມ່ນເຊວທີ່ຖືກກະທົບໃນພະຍາດຕໍ້ຫີນ ແລະ ພະຍາດເສັ້ນປະສາດຕາ. ເມື່ອການຄົ້ນຫາກ່າວເຖິງເມທິລີນບລູກັບຕໍ້ຫີນ, ໂດຍທົ່ວໄປຈະໝາຍເຖິງຊັ້ນໃນນີ້ ແລະ ແອັກຊອນຂອງມັນ. ເຊວຮັບແສງແມ່ນເຊວທີ່ຖືກກະທົບໃນການເສື່ອມຂອງຈໍປະສາດຕາຊັ້ນນອກ. ມັນມີຄວາມຕ້ອງການພະລັງງານສູງທີ່ສຸດໃນຈໍປະສາດຕາ ແລະ ເຮັດວຽກໃກ້ຂີດຈຳກັດຂອງການຫາຍໃຈລະດັບເຊວ, ຈຶ່ງມີກຳລັງສຳຮອງໜ້ອຍເມື່ອຄອມເພລັກຊ໌ I ຂອງໄມໂທຄອນເດຣຍລົ້ມເຫຼວ. ຜົນທີ່ພົບໃນເຊວຊະນິດໜຶ່ງບໍ່ສາມາດນຳໄປໃຊ້ກັບອີກຊະນິດໜຶ່ງໄດ້, ແລະ ການສຶກສາສາມຄັ້ງຂ້າງລຸ່ມກໍແຍກເຊວເຫຼົ່ານີ້ອອກຈາກກັນ. ທັກສະທົ່ວໄປໃນການແຍກແບບຈຳລອງອອກຈາກຂໍ້ສະຫຼຸບມີອະທິບາຍໃນ ວິທີອ່ານງານວິຈັຍເມທິລີນບລູ.

ເຊວແກງກລຽນໃນຕາຂອງໜູທີ່ມີຊີວິດ

ໃນການສຶກສາທີ່ເຮັດກ່ອນໝູ່ໃນສາມຄັ້ງນີ້, ນັກວິຈັຍສ້າງແບບຈຳລອງພະຍາດເສັ້ນປະສາດຕາໂດຍສັກໂຣເທໂນນປະລິມານນ້ອຍເຂົ້າໃນວຸ້ນຕາຂອງໜູຂ້າງໜຶ່ງ, ແລະ ໃຊ້ຕາອີກຂ້າງເປັນຕົວຄວບຄຸມທີ່ໄດ້ຮັບສານຕົວພາ. ໂຣເທໂນນຂັດຂວາງຄອມເພລັກຊ໌ I ຂອງໄມໂທຄອນເດຣຍ, ເຊິ່ງເປັນຈຸດເຂົ້າທີ່ສົ່ງຕໍ່ອິເລັກຕຣອນຈາກ NADH. ການເຮັດວຽກຜິດປົກກະຕິຂອງຄອມເພລັກຊ໌ I ຍັງເປັນລັກສະນະທີ່ເຊື່ອມແບບຈຳລອງນີ້ກັບພະຍາດເສັ້ນປະສາດຕາທາງພັນທຸກຳຊະນິດ Leber, ເຊິ່ງເປັນພະຍາດຂອງເຊວແກງກລຽນ ແລະ ເສັ້ນປະສາດຕາ.

ຊາວສີ່ຊົ່ວໂມງຕໍ່ມາ, ຊັ້ນເຊວແກງກລຽນໃນຕາທີ່ໄດ້ຮັບໂຣເທໂນນບາງລົງ ແລະ ມີເຊວໜ້ອຍກວ່າຕາຄວບຄຸມ. ເມື່ອສັກເມທິລີນບລູຮ່ວມກັບໂຣເທໂນນ, ຄວາມເສຍຫາຍນັ້ນຖືກປ້ອງກັນໃນລັກສະນະທີ່ຂຶ້ນກັບຂະໜາດສານ, ໂດຍຂະໜາດສູງສຸດທີ່ທົດສອບ (0.07 mg/kg, ຕ່ຳກວ່າ LD50 ໃນໜູຫຼາຍ) ຮັກສາໄດ້ທັງຄວາມໜາ ແລະ ຈຳນວນເຊວ. ການທົດສອບຄູ່ຂະໜານໃນເນື້ອສະໝອງທີ່ບົດເປັນເນື້ອດຽວກັນພົບຜົນສອງຢ່າງ: ເມທິລີນບລູເຮັດໃຫ້ຄວາມເຄັ່ງຕຶງອອກຊິເດຊັນທີ່ໂຣເທໂນນກໍ່ຂຶ້ນຫຼຸດລົງ ແລະ ເຮັດໃຫ້ການໃຊ້ອອກຊີເຈນທີ່ຫຼຸດລົງກັບຄືນ. ຜູ້ຂຽນງານວິຈັຍສະເໜີກົນໄກຄວາມເປັນພິດຈາກການກະຕຸ້ນຫຼາຍເກີນໄປ, ໂດຍໂຣເທໂນນທຳລາຍເຊວອາມາຄຣີນທີ່ຊ່ວຍປັບສັນຍານ, ເຊວແກງກລຽນຈຶ່ງສົ່ງສັນຍານຫຼາຍເກີນໄປ, ແລະ ການຕ້ານອອກຊິເດຊັນຂັດຂວາງຄວາມເສຍຫາຍທີ່ຕາມມາ. ກົນໄກທາງເຄມີທີ່ສະເໜີເພື່ອອະທິບາຍການປົກປ້ອງນັ້ນມີລາຍລະອຽດໃນ ກົນໄກຂອງເມທິລີນບລູໃນໄມໂທຄອນເດຣຍ.

ຜົນນີ້ມີຂໍ້ຈຳກັດສາມຢ່າງ. ສີຍ້ອມຖືກສັກຮ່ວມກັບສານພິດເຂົ້າໃນຕາໂດຍກົງ, ເຊິ່ງເປັນວິທີນຳສົ່ງສານ ບໍ່ແມ່ນແຜນການຮັກສາ. ໄລຍະສັງເກດແມ່ນ 24 ຊົ່ວໂມງ. ແລະ ຄ່າວັດໄຊໂທໂຄຣມອອກຊິເດສສູງຂຶ້ນໃນທັງສອງກຸ່ມທີ່ບາດເຈັບ, ເຊິ່ງຜູ້ຂຽນຕີຄວາມວ່າເປັນການເຮັດວຽກຫຼາຍເກີນໄປ ບໍ່ແມ່ນຫຼັກຖານວ່າການຫາຍໃຈລະດັບເຊວໃນຈໍປະສາດຕາທີ່ມີຊີວິດໄດ້ຟື້ນຄືນ.

ເຊວແກງກລຽນທີ່ແຍກມາຢູ່ໃນຈານລ້ຽງ

ການສຶກສາທີສອງບໍ່ໄດ້ໃຊ້ຕາທັງອະໄວຍະວະເລີຍ. ນັກວິຈັຍແຍກເຊວແກງກລຽນຈໍປະສາດຕາປະຖົມພູມຈາກໜູແຣັດອາຍຸນ້ອຍ ແລະ ໃຫ້ມັນສຳຜັດກັບໂຣເທໂນນ, ສະເຕົາໂຣສະປໍຣີນທີ່ກະຕຸ້ນການຕາຍຂອງເຊວແບບອາພອບໂທຊິສ, ຫຼື ສະພາວະອອກຊີເຈນຕ່ຳເປັນເວລາ 72 ຊົ່ວໂມງ, ແລ້ວວັດການລອດຊີວິດດ້ວຍສີຍ້ອມແຍກເຊວມີຊີວິດ/ເຊວຕາຍ. ເມທິລີນບລູທີ່ຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນ 1 ແລະ 10 micromolar ໃນອາຫານລ້ຽງເຊວເພີ່ມການລອດຊີວິດຈາກປັດໄຈທຳລາຍແຕ່ລະຢ່າງ, ປະມານ 1.5 ຫາ 1.9 ເທົ່າຕາມສະພາວະ. ການທົດສອບປະກອບພົບວ່າເມທິລີນບລູຮັກສາການເຮັດວຽກຂອງໄຊໂທໂຄຣມ c ອອກຊິເດສໃນຂະນະທີ່ເຊວຖືກທົດສອບດ້ວຍໄຮໂດຣເຈນເປີອອກໄຊດ໌.

ນີ້ແມ່ນການສຶກສາເພສັດວິທະຍາໃນເຊວແຍກດ່ຽວ. ສານປະກອບເຂົ້າເຖິງເຊວໂດຍການແຜ່ຜ່ານອາຫານລ້ຽງເຊວທີ່ມີຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນກຳນົດໄວ້, ໂດຍບໍ່ມີແກ້ວຕາ, ຟິມນ້ຳຕາ, ເລນຕາ, ວຸ້ນຕາ, ເລືອດທີ່ມາລ້ຽງ ຫຼື ລະບົບພູມຄຸ້ມກັນຢູ່ໃນເສັ້ນທາງ. ຄວາມຮຽບງ່າຍນັ້ນແມ່ນຈຸດປະສົງຂອງແບບຈຳລອງ: ມັນສະແດງວ່າເຊວແກງກລຽນເອງສາມາດຖືກປົກປ້ອງໄດ້ເມື່ອສານປະກອບເຂົ້າເຖິງມັນ. ມັນບໍ່ໄດ້ບອກຫຍັງວ່າການຢອດລົງໃສ່ຜິວແກ້ວຕາຈະນຳສົ່ງສານໃນຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນທີ່ກຳນົດໄດ້ໄປຫາຈໍປະສາດຕາຊັ້ນໃນຫຼືບໍ່. ນັກວິຈັຍຫຼີກລ້ຽງຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນສູງກວ່າ 10 micromolar ເພາະຄວາມເປັນພິດຕໍ່ເຊວຊະນິດດຽວກັນ, ເຊິ່ງເຕືອນວ່າການຕອບສະໜອງຕໍ່ຂະໜາດສານໃນຈານລ້ຽງສາມາດເປັນໄດ້ທັງສອງທິດທາງ.

ເຊວຮັບແສງໃນໜູກາຍພັນ ແລະ ສາຍເຊວ

ການສຶກສາທີສາມກ່ຽວກັບຈໍປະສາດຕາຊັ້ນນອກ. ນັກວິຈັຍໃຊ້ໜູ Harlequin ທີ່ຂາດປັດໄຈກະຕຸ້ນອາພອບໂທຊິສ ເຮັດໃຫ້ຄອມເພລັກຊ໌ I ປະກອບຕົວບໍ່ສົມບູນ, ແລະ ກວດໂຄງສ້າງເຊວຮັບແສງ, ຕົວບົ່ງຊີ້ຂອງສ່ວນນອກ ແລະ ຄວາມສົມບູນຂອງໄມໂທຄອນເດຣຍເມື່ອໜູມີອາຍຸ 11 ເດືອນ. ເມທິລີນບລູຖືກໃຫ້ເຂົ້າສູ່ລະບົບທົ່ວຮ່າງກາຍຜ່ານນ້ຳດື່ມຫຼັງຢ່ານົມ ໃນຂະໜາດປະມານ 10 mg/kg ຕໍ່ມື້. ໜູກາຍພັນທີ່ໄດ້ຮັບສານຮັກສາຄວາມໜາຂອງຈໍປະສາດຕາໄດ້ຫຼາຍກວ່າ, ມີຕົວບົ່ງຊີ້ໂຣດອບຊິນ ແລະ ອອບຊິນຫຼາຍກວ່າ, ແລະ ມີໂຄງສ້າງໄມໂທຄອນເດຣຍທີ່ສົມບູນກວ່າໜູກາຍພັນທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບສານ.

ການທົດລອງເຊວປະກອບໃຊ້ເຊວ 661W, ເຊິ່ງເປັນສາຍເຊວຄ້າຍເຊວຮັບແສງຂອງໜູທີ່ສາມາດແບ່ງຕົວໄດ້ຕໍ່ເນື່ອງ, ໂດຍໃຫ້ສຳຜັດໂຣເທໂນນຮ່ວມກັບ ຫຼື ບໍ່ມີເມທິລີນບລູເປັນເວລາ 24 ຊົ່ວໂມງ. ການລອດຊີວິດດີຂຶ້ນທີ່ 30 micromolar, ແລະ ຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນທີ່ຕ່ຳກວ່າເຮັດໃຫ້ອັດຕາສ່ວນ NADH ຕໍ່ NAD+ ກັບສູ່ປົກກະຕິ ແລະ ຫຼຸດຄວາມເຄັ່ງຕຶງອອກຊິເດຊັນ. ລາຍລະອຽດທີ່ໜ້າສົນໃຈແມ່ນສິ່ງທີ່ເມທິລີນບລູບໍ່ໄດ້ເຮັດ: ມັນບໍ່ໄດ້ຟື້ນຄືນ ATP. ການປົກປ້ອງສອດຄ່ອງກັບການບັນເທົາຄວາມເຄັ່ງຕຶງຣີດອກຊ໌ ແລະ ການຫຼຸດການກະຕຸ້ນຂອງເສັ້ນທາງຕອບສະໜອງຕໍ່ຄວາມເຄັ່ງຕຶງ, ລວມທັງການຕອບສະໜອງຕໍ່ໂປຣຕີນທີ່ພັບຕົວບໍ່ຖືກຕ້ອງໃນໄມໂທຄອນເດຣຍ ແລະ ຕົວບົ່ງຊີ້ການຍ່ອຍສະຫຼາຍໄມໂທຄອນເດຣຍ, ບໍ່ແມ່ນການຟື້ນຄືນການສະໜອງພະລັງງານ.

ຄວາມແຕກຕ່າງນັ້ນມີຄວາມສຳຄັນຕໍ່ຂໍ້ອ້າງກ່ຽວກັບເມທິລີນບລູແລະຈໍປະສາດຕາ. ສານປະກອບໜຶ່ງສາມາດຮັກສາເຊວຮັບແສງທີ່ຢູ່ພາຍໃຕ້ຄວາມເຄັ່ງຕຶງໃຫ້ມີຊີວິດໄດ້ ໂດຍບໍ່ໄດ້ແກ້ໄຂການຂາດພະລັງງານຂອງມັນ, ເຊິ່ງຈຳກັດການອະທິບາຍດ້ານການຮັກສາໃຫ້ແຄບລົງຢູ່ທີ່ຄວາມເຄັ່ງຕຶງຣີດອກຊ໌ ບໍ່ແມ່ນການຟື້ນຟູໃນວົງກວ້າງ.

ປຽບທຽບການສຶກສາທັງສາມ

ການປຽບທຽບຂ້າງລຸ່ມລະບຸແຕ່ລະການສຶກສາຕາມແບບຈຳລອງ ແລະ ເສັ້ນທາງໃຫ້ສານ, ເພາະສອງຖັນນັ້ນກຳນົດວ່າຜົນການສຶກສາສາມາດຮອງຮັບຫຍັງໄດ້.

ທຸກແຖວແມ່ນການສຶກສາກ່ອນຄລີນິກ. ບໍ່ມີແຖວໃດຮັບຜູ້ປ່ວຍເຂົ້າຮ່ວມ, ວັດການເບິ່ງເຫັນ ຫຼື ທົດສອບສູດຕຳຮັບສຳລັບໃຊ້ກັບຕາ.

ເຫດໃດນີ້ຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນການຮັກສາຕໍ້ຫີນ

ການດູແລຕໍ້ຫີນຫຼຸດຄວາມດັນພາຍໃນຕາ. ການປົກປ້ອງເຊວປະສາດພະຍາຍາມເຮັດອີກຢ່າງໜຶ່ງ: ຮັກສາເຊວແກງກລຽນ ແລະ ແອັກຊອນຂອງມັນໃຫ້ມີຊີວິດພາຍໃຕ້ຄວາມເຄັ່ງຕຶງ. ການສຶກສາຂ້າງເທິງຢູ່ໃນແນວທາງທີສອງ, ບໍ່ແມ່ນແນວທາງທຳອິດ. ບໍ່ມີການສຶກສາໃດຫຼຸດຄວາມດັນ, ແລະ ບໍ່ມີການສຶກສາໃດປຽບທຽບເມທິລີນບລູກັບການຮັກສາເພື່ອຫຼຸດຄວາມດັນ. ນັ້ນແມ່ນເຫດຜົນທີ່ວິທີຮັກສາຕໍ້ຫີນ ແລະ ຄວບຄຸມຄວາມດັນທີ່ໃຊ້ກັນຢູ່ແລ້ວຍັງເປັນຄຳຖາມແຍກຕ່າງຫາກຈາກການປົກປ້ອງເຊວປະສາດຜ່ານຣີດອກຊ໌, ແລະ ເປັນເຫດຜົນທີ່ບໍ່ສາມາດຕີຄວາມຜົນການລອດຊີວິດຂອງເຊວວ່າເປັນການຮັກສາການເບິ່ງເຫັນໄວ້ໄດ້.

ຄວາມແຕກຕ່າງຂອງເສັ້ນທາງໃຫ້ສານຍິ່ງຕອກຍ້ຳປະເດັນນີ້. ການສັກຮ່ວມເຂົ້າໃນວຸ້ນຕານຳສານປະລິມານທີ່ຮູ້ແນ່ນອນໄປວາງໄວ້ຂ້າງຈໍປະສາດຕາໃນຂະນະທີ່ເກີດການບາດເຈັບ. ການໃຫ້ສານຜ່ານນ້ຳດື່ມເຮັດໃຫ້ສັດທັງຕົວໄດ້ຮັບສານເປັນເວລາຫຼາຍເດືອນ ໂດຍບໍ່ຮູ້ຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນໃນຈໍປະສາດຕາ. ອາຫານລ້ຽງເຊວເຮັດໃຫ້ເຊວທີ່ບໍ່ມີສິ່ງຫຸ້ມກັ້ນສຳຜັດສານໂດຍກົງ. ບໍ່ມີວິທີໃດໃນນີ້ຄາດຄະເນໄດ້ວ່າສານທີ່ໃຊ້ສະເພາະທີ່ຈະມີສັດສ່ວນເທົ່າໃດທີ່ຜ່ານແກ້ວຕາ, ຍັງຄົງຢູ່ຫຼັງການຊະລ້າງດ້ວຍນ້ຳຕາ, ຜ່ານເລນຕາ ແລະ ວຸ້ນຕາ, ແລ້ວໄປເຖິງຈໍປະສາດຕາຊັ້ນໃດຊັ້ນໜຶ່ງໃນຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນທີ່ເປັນປະໂຫຍດ. ບັນຫາການນຳສົ່ງນັ້ນເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄຳຖາມທີ່ກວ້າງກວ່າກ່ຽວກັບ ເສັ້ນທາງໃຫ້ສານ ແລະ ການກະຈາຍຂອງເມທິລີນບລູ, ເຊິ່ງແຕ່ລະເສັ້ນທາງຕ້ອງມີການວັດຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນຂອງຕົນເອງ.

ຄວາມແຕກຕ່າງຂອງເນື້ອເຍື່ອເພີ່ມອຸປະສັກອີກຊັ້ນໜຶ່ງ. ສີຍ້ອມທີ່ເຂົ້າເຖິງສ່ວນໜ້າຂອງຕາຍັງບໍ່ໄດ້ເຂົ້າເຖິງສ່ວນຫຼັງ, ແລະ ຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນທີ່ຊ່ວຍຊັ້ນໜຶ່ງອາດທຳລາຍອີກຊັ້ນໜຶ່ງ. ສານລະລາຍທີ່ຂາຍປີກບໍ່ໄດ້ຖືກຜະລິດ, ເຮັດໃຫ້ປາສະຈາກເຊື້ອ, ປັບດ້ວຍສານບັບເຟີ ຫຼື ໃຊ້ສານກັນເສຍຕາມມາດຕະຖານຕຳຮັບສຳລັບຕາ, ແລະ ຄວາມບໍລິສຸດ, pH, ອອສໂມລາລິຕີ ແລະ ສານປະກອບຊ່ວຍ ລ້ວນມີຄວາມສຳຄັນຕໍ່ການສຳຜັດຂອງແກ້ວຕາ ແລະ ພາຍໃນຕາ. ບໍ່ມີສິ່ງໃດໃນຂໍ້ຄົ້ນພົບກ່ຽວກັບຈໍປະສາດຕາເຫຼົ່ານີ້ຢືນຢັນວ່າສາມາດໃສ່ສານລະລາຍເຊັ່ນນັ້ນເຂົ້າໃນຕາ ຫຼື ໃສ່ຜິວຕາໄດ້. ຄຳຖາມກ່ຽວກັບມາດຕະຖານການກຽມສານເປັນປະເດັນດ້ານຄວາມປອດໄພ ແລະ ການຈັດການເມທິລີນບລູ.

ຫຼັກຖານສິ້ນສຸດຢູ່ໃສ

ເມື່ອອ່ານຮ່ວມກັນ, ບົດວິຈັຍທັງສາມຮອງຮັບຂໍ້ອ້າງທີ່ມີຂອບເຂດແຄບ: ພາຍໃຕ້ສະພາວະທີ່ຄວບຄຸມ, ເມທິລີນບລູສາມາດບັນເທົາຄວາມເຄັ່ງຕຶງຣີດອກຊ໌ຂອງໄມໂທຄອນເດຣຍໃນເຊວປະສາດຈໍປະສາດຕາ ແລະ ຮັກສາໂຄງສ້າງຂອງມັນ. ຂໍ້ອ້າງນີ້ສິ້ນສຸດຢູ່ຂອບເຂດຂອງສະພາວະເຫຼົ່ານັ້ນ. ແບບຈຳລອງທີ່ໃຊ້ສານພິດ ແລະ ຄວາມບົກພ່ອງຂອງຄອມເພລັກຊ໌ I ຈາກພັນທຸກຳ ບໍ່ແມ່ນຕໍ້ຫີນ, ຕະກອນດຣູເຊນ ຫຼື ພະຍາດທີ່ກ່ຽວກັບເບົາຫວານ. ໄລຍະສັງເກດສັ້ນ ແລະ ຕົວຊີ້ວັດຜົນດ້ານໂຄງສ້າງ ບໍ່ແມ່ນການເບິ່ງເຫັນທີ່ຄົງຢູ່ໃນໄລຍະຍາວ. ແລະ ຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນທີ່ປົກປ້ອງໄດ້ໃນບໍລິເວນໜຶ່ງ ບໍ່ແມ່ນຂະໜາດສານສຳລັບອີກບໍລິເວນໜຶ່ງ.

ການຮອງຮັບທີ່ໜັກແໜ້ນກວ່າຈະຕ້ອງມີຫຼັກຖານແຍກເປັນສ່ວນໆ: ລະດັບສານທີ່ຈໍປະສາດຕາໄດ້ຮັບທີ່ກຳນົດໄດ້ຫຼັງໃຫ້ຜ່ານເສັ້ນທາງທີ່ໃຊ້ໄດ້ໃນຄລີນິກ, ຕົວຊີ້ວັດຜົນດ້ານການເຮັດວຽກຂອງການເບິ່ງເຫັນໃນສັດ, ປະໂຫຍດທີ່ບໍ່ຂຶ້ນກັບຄວາມດັນໃນແບບຈຳລອງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຕໍ້ຫີນ, ແລ້ວຈຶ່ງມີຂໍ້ມູນຄວາມປອດໄພ ແລະ ປະສິດທິຜົນໃນມະນຸດ. ຈົນກວ່າຈະມີຫຼັກຖານເຫຼົ່ານັ້ນ, ເມທິລີນບລູກັບການເບິ່ງເຫັນຍັງຄົງເປັນສົມມຸດຕິຖານການວິຈັຍທີ່ມີຂອບເຂດຊັດເຈນ: ການອອກ຤ິດທາງເພສັດວິທະຍາຕໍ່ໄມໂທຄອນເດຣຍໃນຈໍປະສາດຕາທີ່ມີຄວາມເປັນໄປໄດ້, ແຕ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນພຽງໃນເຊວ ແລະ ສັດເທົ່ານັ້ນ, ໂດຍບໍ່ມີເສັ້ນທາງຈາກການສຶກສາເຫຼົ່ານີ້ໄປສູ່ການຮັກສາຕາ.