ເມທິລີນບລູ ແລະ ພະຍາດອາລົມສອງຂົ້ວ: ການພິຈາລະນາງານວິຈັຍທາງຄລີນິກ

ສະຫຼຸບໂດຍຫຍໍ້

ເມທິລີນບລູໄດ້ຖືກສຶກສາໃນພະຍາດອາລົມສອງຂົ້ວມາດົນກວ່າທີ່ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ຄິດ, ໂດຍເລີ່ມໃນຊ່ວງປີ 1970 ເມື່ອນັກວິຈັຍຊອກຫາທາງເລືອກ ແລະ ຢາເສີມສຳລັບລິທຽມ. ຖານຫຼັກຖານທັງໝົດມີຂະໜາດນ້ອຍ: ລາຍງານກຸ່ມກໍລະນີແບບເປີດເຜີຍໜຶ່ງຊຸດ, ການທົດລອງແບບມີກຸ່ມຄວບຄຸມໃນອະດີດສອງການສຶກສາ ແລະ ການສຶກສາແບບສຸ່ມສະຫຼັບການປິ່ນປົວສະໄໝໃໝ່ໜຶ່ງການສຶກສາ. ສັນຍານທີ່ສອດຄ່ອງກັນໃນທຸກການສຶກສາແມ່ນອາການຊຶມເສົ້າ ແລະ ອາການທີ່ຍັງຫຼົງເຫຼືອດີຂຶ້ນ ເມື່ອເພີ່ມເມທິລີນບລູເຂົ້າໃນການປິ່ນປົວທີ່ມີຢູ່. ບໍ່ມີການສຶກສາໃດສະແດງຜົນຕ້ານພາວະອາລົມຄຶກຄັກຜິດປົກກະຕິ ແລະ ບໍ່ມີການສຶກສາໃດພົບສັນຍານທີ່ຊັດເຈນຂອງການປ່ຽນໄປສູ່ພາວະດັ່ງກ່າວ, ແມ່ນວ່າກຸ່ມຕົວຢ່າງຈະນ້ອຍເກີນໄປຫຼາຍທີ່ຈະຕອບຄຳຖາມເລື່ອງການປ່ຽນຂົ້ວອາລົມໄດ້. ຜູ້ທີ່ປະເມີນສານນີ້ຄວນອ່ານງານເຫຼົ່ານີ້ໃນຖານະການສຶກສາການປິ່ນປົວເສີມ, ບໍ່ແມ່ນຫຼັກຖານຂອງການໃຊ້ຢາດຽວ, ແລະ ຄວນພິຈາລະນາຂໍ້ຄວນລະວັງເລື່ອງປະຕິສຳພັນລະຫວ່າງຢາກ່ອນສະຫຼຸບສິ່ງໃດເພື່ອນຳໄປໃຊ້ຈິງ.

ເປັນຫຍັງພະຍາດອາລົມສອງຂົ້ວຈຶ່ງໄດ້ຮັບຄວາມສົນໃຈຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ

ເຫດຜົນບໍ່ເຄີຍແມ່ນວ່າເມທິລີນບລູມີລັກສະນະຄ້າຍຢາປັບອາລົມໃຫ້ຄົງທີ່ແບບທົ່ວໄປ. ໂຄງສ້າງຂອງມັນຄ້າຍຄືກຸ່ມຟີໂນໄທອາຊີນ, ແລະ ນັກວິຈັຍໃນໄລຍະແລກຕັ້ງສົມມຸດຖານວ່າມັນອາດຣີດິວຊ໌ວານາເດດໃນພລາສມາໃຫ້ກາຍເປັນຮູບແບບທີ່ມີລິດໜ້ອຍລົງ, ໂດຍປ່ຽນແປງການເຮັດວຽກຂອງໂຊດຽມ-ໂພແທສຊຽມ ATPase ທີ່ຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບການສະຫຼັບຂົ້ວອາລົມ. ເພື່ອທົດສອບແນວຄິດນີ້ເບື້ອງຕົ້ນ, Naylor ແລະ ຄະນະໄດ້ປິ່ນປົວຜູ້ປ່ວຍສອງຄົນທີ່ມີອາລົມສະຫຼັບຂົ້ວຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ແລະ ສັງເກດພົບວ່າໄລຍະທີ່ອາລົມຢູ່ໃນພາວະປົກກະຕິຍາວຂຶ້ນ, ເຊິ່ງເປັນແຮງຜັກດັນໃຫ້ກັບງານທັງໝົດທີ່ຕາມມາ. ບົດຄວາມຂອງ Howland ກ່ຽວກັບປະຫວັດເມທິລີນບລູໃນຈິດຕະເວດ ອະທິບາຍບໍລິບົດຂອງງານນີ້, ໂດຍຕິດຕາມພັດທະນາການຂອງສານຈາກສານຕັ້ງຕົ້ນຂອງຟີໂນໄທອາຊີນໄປສູ່ສານອອກລິດຕໍ່ຈິດປະສາດໃນຂັ້ນທົດລອງ.

ງານສຶກສາກົນໄກໃນໄລຍະຕໍ່ມາໄດ້ປັບກອບເຫດຜົນໄປສູ່ການເຮັດວຽກຂອງໄມໂທຄອນເດຣຍ ແລະ ສົມດຸນຣີດອກຊ໌. ຄວາມຜິດປົກກະຕິໃນການເຮັດວຽກຂອງໄມໂທຄອນເດຣຍຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບພະຍາດອາລົມສອງຂົ້ວຜ່ານການສຶກສາຄອບຄົວ, ຜົນການສຶກສາການສະແດງອອກຂອງຍີນຫຼັງເສຍຊີວິດ ແລະ ແບບຈຳລອງໃນສັດ ເຊັ່ນ ໜູທີ່ມີຍີນ POLG1 ກາຍພັນ, ເຊິ່ງລັກສະນະທີ່ຄ້າຍພະຍາດອາລົມສອງຂົ້ວຂອງມັນຕອບສະໜອງຕໍ່ລິທຽມບາງສ່ວນ. ບົດທົບທວນປີ 2019 ຂອງ Alda ກ່ຽວກັບເມທິລີນບລູໃນພະຍາດທາງປະສາດແລະຈິດຕະເວດ ໃຫ້ເຫດຜົນວ່າ ຄວາມສາມາດຂອງສານນີ້ໃນການຂົນສົ່ງອິເລັກຕຣອນຜ່ານຈຸດທີ່ຖືກຂັດຂວາງໃນລະບົບຂົນສົ່ງອິເລັກຕຣອນ, ເຊິ່ງຊ່ວຍຫຼຸດການຮົ່ວໄຫຼຂອງອະນຸພັນອົກຊີເຈນທີ່ວ່ອງໄວຕໍ່ປະຕິກິລິຍາ, ເຮັດໃຫ້ມັນມີຄຸນຄ່າໃນການສຳຫຼວດແນວຄິດໃນຖານະສານປັບການເຮັດວຽກຂອງໄມໂທຄອນເດຣຍ. ບົດທົບທວນອີກບົດໜຶ່ງກ່ຽວກັບເມທິລີນບລູໃນຖານະສານທີ່ອາດພັດທະນາເປັນຢາຕ້ານຊຶມເສົ້າ ເພີ່ມການຍັບຍັ້ງ MAO-A, ການຍັບຍັ້ງໄນຕຣິກອອກໄຊດ໌ຊິນເທສ ແລະ ກວານີເລດໄຊເຄລສ, ພ້ອມທັງຜົນຕ້ານການອັກເສບ ເຂົ້າໃນພາບລວມດ້ານກົນໄກ. ແຕ່ກົນໄກເຫຼົ່ານີ້ຍັງເປັນສົມມຸດຖານ. ຄຳຖາມທາງຄລີນິກແມ່ນການທົດລອງໄດ້ວັດແທກຫຍັງ ແລະ ພາຍໃຕ້ເງື່ອນໄຂໃດ.

ການທົດລອງແຕ່ລະການສຶກສາ

ລາຍງານກຸ່ມກໍລະນີຂອງ Narsapur ແລະ Naylor: ຜູ້ປ່ວຍທີ່ບໍ່ຕອບສະໜອງຕໍ່ການປິ່ນປົວ, ການປິ່ນປົວແບບເປີດເຜີຍ

ລາຍງານທຳອິດແມ່ນກຸ່ມກໍລະນີທີ່ບໍ່ມີກຸ່ມຄວບຄຸມ ປະກອບດ້ວຍຜູ້ປ່ວຍ 24 ຄົນທີ່ປ່ວຍຊຳເຮື້ອ ຫຼື ຮຸນແຮງ, ໄດ້ຮັບເມທິລີນບລູເສີມໃນຂະໜາດ 200 ຫຼື 300 mg ຕໍ່ມື້ ເປັນໄລຍະຕັ້ງແຕ່ສອງສາມມື້ຈົນເຖິງຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງປີ. ໃນນັ້ນ 19 ຄົນມີພະຍາດອາລົມສອງຂົ້ວ (ຄຶກຄັກຜິດປົກກະຕິ-ຊຶມເສົ້າ), ແລະ 14 ໃນ 19 ຄົນນັ້ນຖືກປະເມີນວ່າດີຂຶ້ນຢ່າງຊັດເຈນ, ເປັນສັດສ່ວນການຕອບສະໜອງ 74 ເປີເຊັນ. ຜູ້ປ່ວຍສາມຄົນທີ່ການວິນິດໄສພະຍາດອາລົມສອງຂົ້ວຍັງບໍ່ແນ່ນອນ ບໍ່ຕອບສະໜອງ.

ຄວນມອງງານນີ້ເປັນການສ້າງສົມມຸດຖານ, ບໍ່ແມ່ນຂໍ້ມູນຢືນຢັນປະສິດທິຜົນ. ບໍ່ມີການສຸ່ມ, ບໍ່ມີການປົກປິດວ່າໃຜໄດ້ຮັບການປິ່ນປົວໃດ, ບໍ່ມີແບບປະເມີນມາດຕະຖານ ແລະ ລາຍງານຢາທີ່ໃຊ້ຢູ່ເດີມບໍ່ຄົບຖ້ວນ. ຕົວເລກ 74 ເປີເຊັນຈາກລາຍງານກຸ່ມກໍລະນີແບບເປີດເຜີຍໃນຜູ້ປ່ວຍທີ່ບໍ່ຕອບສະໜອງຕໍ່ການປິ່ນປົວ ສະທ້ອນການຕັດສິນຂອງຜູ້ສັງເກດ ແລະ ການຄັດເລືອກຜູ້ປ່ວຍ ພໍໆກັບຜົນທາງເພສັດວິທະຍາ.

Naylor ແລະ ຄະນະ 1986: ການປ້ອງກັນການກຳເລີບແບບສະຫຼັບການປິ່ນປົວໃນໄລຍະສອງປີ ຮ່ວມກັບລິທຽມ

ນີ້ແມ່ນການສຶກສາທີ່ມີຂອບເຂດກວ້າງທີ່ສຸດໃນບັນດາງານໄລຍະແລກ: ການທົດລອງແບບສຸ່ມ, ປົກປິດສອງຝ່າຍ ແລະ ສະຫຼັບການປິ່ນປົວໃນໄລຍະສອງປີ ໃນຜູ້ປ່ວຍພະຍາດອາລົມສອງຂົ້ວ 31 ຄົນ. ຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມແຕ່ລະຄົນຖືກກຳນົດໃຫ້ໄດ້ຮັບ 300 mg ຕໍ່ມື້ເປັນເວລາໜຶ່ງປີ ແລະ 15 mg ຕໍ່ມື້ໃນອີກປີໜຶ່ງ, ໂດຍສຸ່ມລຳດັບ. ຂະໜາດ 15 mg ໃຊ້ເປັນຕົວປຽບທຽບ, ສ່ວນໃຫຍ່ເລືອກເພາະການປ່ຽນສີຂອງປັດສະວະເຮັດໃຫ້ບໍ່ສາມາດປົກປິດການໃຊ້ຢາຫຼອກທີ່ບໍ່ມີລິດແທ້ໆໄດ້. ຈຸດສຳຄັນຄື ຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມທຸກຄົນຍັງຄົງໃຊ້ລິທຽມຕະຫຼອດການສຶກສາ, ດັ່ງນັ້ນ ນີ້ຈຶ່ງເປັນການປ້ອງກັນການກຳເລີບແບບເສີມຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ.

ໃນ 31 ຄົນ ມີ 17 ຄົນທີ່ເຂົ້າຮ່ວມຄົບທັງສອງປີ. ໃນຜູ້ທີ່ເຂົ້າຮ່ວມຄົບ, ອາການຊຶມເສົ້າມີຄວາມຮຸນແຮງໜ້ອຍກວ່າຢ່າງມີນັຍສຳຄັນໃນປີທີ່ໄດ້ຮັບ 300 mg ທຽບກັບປີທີ່ໄດ້ຮັບ 15 mg, ຂະນະທີ່ຄວາມຮຸນແຮງຂອງອາການອາລົມຄຶກຄັກຜິດປົກກະຕິບໍ່ແຕກຕ່າງກັນລະຫວ່າງສອງຂະໜາດ. ມີລາຍງານວ່າອັດຕາການເຂົ້າໂຮງໝໍໃນຊ່ວງທົດລອງຕ່ຳກວ່າກ່ອນການທົດລອງ, ແມ່ນວ່າບົດທົບທວນພາຍຫຼັງຂອງ Alda ຈະລະບຸວ່າຜົນນີ້ເກີດຂຶ້ນແມ່ນແຕ່ໃນຊ່ວງທີ່ໄດ້ຮັບ 15 mg, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ການຕີຄວາມຊັບຊ້ອນຂຶ້ນ. ນັກວິຈັຍເອງໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຈຸດອ່ອນ: ກຸ່ມຕົວຢ່າງນ້ອຍ, ການອອກຈາກການສຶກສາ 45 ເປີເຊັນ, ແບບປະເມີນທີ່ງ່າຍ, ຄວາມບໍ່ແນ່ນອນຂອງການປົກປິດ ແລະ ຄວາມບໍ່ແນ່ໃຈວ່າ 15 mg ບໍ່ມີລິດທາງເພສັດວິທະຍາແທ້ຫຼືບໍ່. ຄວາມກັງວົນຂໍ້ສຸດທ້າຍນີ້ພາຍຫຼັງພົບວ່າເປັນການຄາດການທີ່ຖືກຕ້ອງ, ດັ່ງທີ່ອະທິບາຍຕໍ່ໄປ.

ການສຶກສາຊຶມເສົ້າດ້ວຍຂະໜາດຕ່ຳຂອງ Naylor: ເປັນຫຍັງ “ຢາຫຼອກ” ຈຶ່ງອາດມີລິດ

ການປຽບທຽບແບບປົກປິດສອງຝ່າຍໃນໄລຍະສາມອາທິດຕໍ່ມາ ໄດ້ທົດສອບ 15 mg ຕໍ່ມື້ທຽບກັບຢາຫຼອກທີ່ບໍ່ມີລິດໃນຜູ້ປ່ວຍຊຶມເສົ້າຮຸນແຮງ 35 ຄົນ ແລະ ພົບວ່າເມທິລີນບລູໃຫ້ຜົນດີກວ່າຢ່າງມີນັຍສຳຄັນ. ກຸ່ມນີ້ສ່ວນໃຫຍ່ເປັນຜູ້ປ່ວຍຊຶມເສົ້າແບບຂົ້ວດຽວ ບໍ່ແມ່ນການທົດລອງໃນພະຍາດອາລົມສອງຂົ້ວ, ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງຄວນຈັດຢູ່ໃນຫຼັກຖານກ່ຽວກັບຊຶມເສົ້າໂດຍທົ່ວໄປ ຫຼາຍກວ່າໃນກຸ່ມພະຍາດອາລົມສອງຂົ້ວ. ຄວາມສຳຄັນຂອງມັນສຳລັບຜູ້ອ່ານທີ່ສົນໃຈພະຍາດອາລົມສອງຂົ້ວແມ່ນດ້ານວິທີວິຈັຍ: ຂະໜາດ 15 mg ທີ່ໃຊ້ເປັນຕົວປຽບທຽບໃນການທົດລອງແບບສະຫຼັບການປິ່ນປົວທັງສອງງານ ເຄີຍໃຫ້ຜົນດີກວ່າຢາຫຼອກທີ່ບໍ່ມີລິດມາແລ້ວ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມແຕກຕ່າງຂອງຜົນການປິ່ນປົວທີ່ວັດທຽບກັບ 15 mg ຈຶ່ງອາດປະເມີນຄວາມແຕກຕ່າງເຕັມຮູບແບບເມື່ອທຽບກັບການບໍ່ໃຫ້ສານນີ້ຕ່ຳເກີນໄປ, ແລະ ຍັງໝາຍຄວາມວ່າການທົດລອງໃນອະດີດທັງສອງບໍ່ມີກຸ່ມຢາຫຼອກແທ້ໆ.

Alda ແລະ ຄະນະ 2017: ການທົດລອງການປິ່ນປົວເສີມແບບສະຫຼັບສະໄໝໃໝ່

ການສຶກສາທີ່ເຂັ້ມງວດທີ່ສຸດຈົນເຖິງປັດຈຸບັນໄດ້ສຸ່ມຜູ້ໃຫຍ່ 37 ຄົນທີ່ມີພະຍາດອາລົມສອງຂົ້ວປະເພດ I ຫຼື II ແລະ ຍັງມີອາການຫຼົງເຫຼືອ ໃຫ້ໄດ້ຮັບເມທິລີນບລູ 195 mg ຕໍ່ມື້ທຽບກັບ 15 mg ຕໍ່ມື້, ແຕ່ລະຂະໜາດເປັນເວລາ 13 ອາທິດ ໃນຮູບແບບສະຫຼັບການປິ່ນປົວ. ນີ້ເປັນການປິ່ນປົວເສີມຢ່າງຊັດເຈນ: ຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມທຸກຄົນມີອາການຄົງທີ່ຂະນະໃຊ້ລາໂມທຣິຈີນມາຢ່າງໜ້ອຍສາມເດືອນ ແລະ ຍັງຄົງໃຊ້ຕໍ່ໄປ, ໂດຍອະນຸຍາດໃຫ້ໃຊ້ລິທຽມ, ໄດວາລໂປຣເອັກຊ໌, ຢາຕ້ານໂຣກຈິດ ແລະ ຢາຕ້ານຊຶມເສົ້າໃນຂະໜາດຄົງທີ່. ການທົດລອງນີ້ມີລາຍການຢູ່ທີ່ PubMed 27284082. ອາການເມື່ອເລີ່ມການສຶກສາຢູ່ໃນລະດັບເບົາເຖິງປານກາງ, ໂດຍຄະແນນຊຶມເສົ້າ Hamilton ສະເລ່ຍປະມານ 7.6 ແລະ ຄະແນນ Montgomery-Asberg ປະມານ 12.7.

ຜົນຕົວຊີ້ວັດຊຶມເສົ້າ ແລະ ຄວາມກັງວົນດີກວ່າໃນຂະໜາດ 195 mg. ໃນຜູ້ທີ່ເຂົ້າຮ່ວມຄົບ, ຂະໜາດຜົນປະມານ 0.71 ໃນແບບປະເມີນຊຶມເສົ້າ Hamilton, 0.80 ໃນແບບປະເມີນ Montgomery-Asberg ແລະ 0.79 ໃນແບບປະເມີນຄວາມກັງວົນ Hamilton, ແຕ່ລະຄ່າມີນັຍສຳຄັນທາງສະຖິຕິ. ການວິເຄາະໃນຜູ້ປ່ວຍທັງ 37 ຄົນ ໂດຍໃຊ້ຄ່າສັງເກດຄັ້ງສຸດທ້າຍແທນຂໍ້ມູນທີ່ຂາດຫາຍໃນໄລຍະຕໍ່ມາ ກໍໃຫ້ຜົນທີ່ມີນັຍສຳຄັນຄ້າຍຄືກັນ. ຄະແນນພາວະອາລົມຄຶກຄັກຜິດປົກກະຕິຍັງຕ່ຳ ແລະ ຄົງທີ່ ໂດຍບໍ່ພົບຜົນຈາກການປິ່ນປົວ, ແລະ ຊຸດທົດສອບການຮູ້ຄິດບໍ່ພົບປະໂຫຍດທີ່ມີນັຍສຳຄັນຕໍ່ຄວາມຈຳດ້ານພາສາ, ການເຮັດວຽກດ້ານການວາງແຜນແລະຄວບຄຸມ ຫຼື ຕົວຊີ້ວັດຄວາມໃສ່ໃຈ. ຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມສິບຄົນຖອນຕົວ ດ້ວຍເຫດຜົນທີ່ລວມມີອາການພະຍາດອາລົມສອງຂົ້ວຮຸນແຮງຂຶ້ນ, ຄວາມກັງວົນ, ການຄັ່ງຂອງນ້ຳໃນຮ່າງກາຍ ແລະ ການຖອນຄວາມຍິນຍອມ. ຜົນຂ້າງຄຽງສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນອາການແສບຂັດເວລາປັດສະວະຊົ່ວຄາວ, ອາການບໍ່ສະບາຍໃນລະບົບທາງເດີນອາຫານ ແລະ ເຈັບຫົວ.

ຕາຕະລາງການທົດລອງທາງຄລີນິກ: ສິ່ງທີ່ໄດ້ທົດສອບຕົວຈິງ

ການອ່ານແນວໂນ້ມຢ່າງຊື່ຕົງ

ເມື່ອພິຈາລະນາຂໍ້ຈຳກັດແລ້ວ ຍັງມີຂໍ້ສັງເກດສາມປະການທີ່ຄົງຢູ່. ປະການທຳອິດ, ທິດທາງຂອງຜົນສອດຄ່ອງກັນ: ອາການຊຶມເສົ້າ ແລະ ອາການຫຼົງເຫຼືອດີຂຶ້ນດ້ວຍຂະໜາດທີ່ສູງກວ່າໃນການສຶກສາພະຍາດອາລົມສອງຂົ້ວແບບມີກຸ່ມຄວບຄຸມທັງສອງ, ໂດຍມີຂະໜາດຜົນລະດັບປານກາງໃນການທົດລອງສະໄໝໃໝ່. ປະການທີສອງ, ບໍ່ມີສິ່ງໃດໃນງານວິຈັຍເຫຼົ່ານີ້ສະໜັບສະໜູນຂໍ້ອ້າງເລື່ອງການຕ້ານພາວະອາລົມຄຶກຄັກຜິດປົກກະຕິ. ການທົດລອງສະເພາະພາວະນີ້ບໍ່ພົບຜົນດີ, ແລະ ການສຶກສາແບບສະຫຼັບການປິ່ນປົວບໍ່ພົບຄວາມແຕກຕ່າງດ້ານອາລົມຄຶກຄັກຜິດປົກກະຕິ. ນີ້ແມ່ນການບໍ່ພົບປະສິດທິຜົນຕ້ານພາວະດັ່ງກ່າວ, ບໍ່ແມ່ນຫຼັກຖານຂອງການປັບອາລົມໃຫ້ຄົງທີ່ໃນທັງສອງຂົ້ວ. ປະການທີສາມ, ບໍ່ພົບສັນຍານພາວະອາລົມຄຶກຄັກຜິດປົກກະຕິທີ່ເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງການປິ່ນປົວ, ແຕ່ຂໍ້ຄວາມນີ້ມີນ້ຳໜັກໜ້ອຍ. ຄະແນນພາວະດັ່ງກ່າວໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນໃກ້ສູນ ແລະ ກຸ່ມຕົວຢ່າງທີ່ໄດ້ຮັບສານມີພຽງຫຼັກສິບຄົນ, ດັ່ງນັ້ນ ການສຶກສາເຫຼົ່ານີ້ຈຶ່ງບໍ່ສາມາດກວດພົບຄວາມສ່ຽງການປ່ຽນຂົ້ວອາລົມໃນລະດັບທີ່ມີຄວາມສຳຄັນທາງຄລີນິກໄດ້. ການໃຊ້ຖ້ອຍຄຳທີ່ຖືກຕ້ອງຄື ບໍ່ໄດ້ສັງເກດພົບສັນຍານການປ່ຽນຂົ້ວ, ບໍ່ແມ່ນວ່າໄດ້ຕັດຄວາມສ່ຽງການປ່ຽນຂົ້ວອອກແລ້ວ.

ບັນຫາດ້ານວິທີວິຈັຍສອງປະການຄວນໄດ້ຮັບການເນັ້ນຍ້ຳ ເພາະມີຜົນຕໍ່ຖານຫຼັກຖານທັງໝົດ. ການປົກປິດມີຂໍ້ບົກພ່ອງຕາມລັກສະນະຂອງການສຶກສາໃນທຸກງານທີ່ສະຫຼັບການປິ່ນປົວ, ເພາະເມທິລີນບລູປ່ຽນສີປັດສະວະ ແລະ ຕົວປຽບທຽບຂະໜາດຕ່ຳຖືກເລືອກມາເພື່ອລຽນແບບຜົນນັ້ນໂດຍສະເພາະ ພ້ອມກັບສົມມຸດວ່າບໍ່ມີລິດ. ແຕ່ສົມມຸດຖານນັ້ນບໍ່ເປັນຈິງ: ຂະໜາດຕ່ຳໃຫ້ຜົນດີກວ່າຢາຫຼອກທີ່ບໍ່ມີລິດໃນຊຶມເສົ້າ. ນັ້ນໝາຍຄວາມວ່າການປຽບທຽບທີ່ເປັນຫົວໃຈຂອງຫຼັກຖານແມ່ນການປຽບທຽບຂະໜາດລະຫວ່າງສອງແຜນການໃຊ້ຢາທີ່ອາດມີລິດທັງຄູ່, ບໍ່ແມ່ນການທົດສອບຢາທຽບກັບຢາຫຼອກ. ຂະໜາດຜົນທີ່ວັດແບບນີ້ຕີຄວາມໄດ້ຍາກ ແລະ ບໍ່ສາມາດນຳໄປລວມກັບການທົດລອງຢາຕ້ານຊຶມເສົ້າແບບມີຢາຫຼອກຄວບຄຸມຕາມມາດຕະຖານໄດ້.

ການຮັກສາຂອບເຂດຂອງຫຼັກຖານເປັນສິ່ງສຳຄັນໃນທີ່ນີ້. ງານເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນການທົດລອງໃນພະຍາດອາລົມສອງຂົ້ວ ໂດຍມີຕົວຊີ້ວັດຂອງພະຍາດອາລົມສອງຂົ້ວ, ແລະ ບໍ່ຄວນນຳໄປປະປົນກັບຫຼັກຖານຈາກປະຊາກອນກຸ່ມອື່ນ. ຜູ້ອ່ານທີ່ສົນໃຈງານວິຈັຍໃນຂົງເຂດໃກ້ຄຽງຄວນອ່ານຜົນການສຶກສາດ້ານຄວາມກັງວົນ, ງານວິຈັຍດ້ານການຮູ້ຄິດ ແລະ ຂໍ້ມູນຄວາມປອດໄພແລະປະຕິສຳພັນລະຫວ່າງຢາ ແຍກຕ່າງຫາກ, ເພາະແຕ່ລະຂົງເຂດມີຮູບແບບການສຶກສາ ແລະ ຂໍ້ພິຈາລະນາດ້ານຄວາມສ່ຽງທີ່ແຕກຕ່າງກັນ.

ບໍລິບົດດ້ານຄວາມປອດໄພສຳລັບການໃຊ້ຢາຫຼາຍຊະນິດໃນພະຍາດອາລົມສອງຂົ້ວ

ຂໍ້ຄວນລະວັງສອງປະການກ່ຽວຂ້ອງໂດຍກົງກັບຜູ້ປ່ວຍພະຍາດອາລົມສອງຂົ້ວ, ເຊິ່ງມັກໄດ້ຮັບຢາທີ່ອອກລິດຕໍ່ລະບົບເຊໂຣໂທນິນ. ເມທິລີນບລູ ແລະ ສານທີ່ເກີດຈາກການເຜົາຜານຂອງມັນ Azure B ເປັນຕົວຍັບຍັ້ງ MAO-A ແບບປີ້ນກັບໄດ້ທີ່ມີລິດແຮງ, ແລະ ການໃຊ້ຮ່ວມກັບ SSRIs, SNRIs ແລະ ຢາອື່ນທີ່ອອກລິດຕໍ່ເຊໂຣໂທນິນ ສາມາດກະຕຸ້ນໃຫ້ເກີດກຸ່ມອາການເຊໂຣໂທນິນໄດ້. ເກືອບທຸກກໍລະນີພິດທີ່ຕີພິມເຜີຍແຜ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບເມທິລີນບລູທາງຫຼອດເລືອດດຳ, ແລະ ການທົດລອງພະຍາດອາລົມສອງຂົ້ວສະໄໝໃໝ່ອະນຸຍາດໃຫ້ຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມ 20 ໃນ 37 ຄົນໃຊ້ຢາຕ້ານຊຶມເສົ້າ ໂດຍບໍ່ພົບເຫດການຜິດປົກກະຕິຈາກເຊໂຣໂທນິນ. ແຕ່ປະສົບການຈາກກຸ່ມນ້ອຍນີ້ບໍ່ໄດ້ຫັກລ້າງຄຳເຕືອນເລື່ອງປະຕິສຳພັນລະຫວ່າງຢາ, ແລະ ເອກະສານກຳກັບຜະລິດຕະພັນສຳລັບໃຊ້ທາງຫຼອດເລືອດດຳໃນປັດຈຸບັນມີຄຳເຕືອນໃນກອບກ່ຽວກັບປະເດັນນີ້. ອີກປະການໜຶ່ງ, ພາວະຂາດເອນໄຊມ໌ກລູໂຄສ-6-ຟອສເຟດດີໄຮໂດຣຈີເນສ ເປັນຂໍ້ຫ້າມໃຊ້ ເພາະເມທິລີນບລູສາມາດກະຕຸ້ນໃຫ້ເມັດເລືອດແດງແຕກໄດ້, ແລະ ການທົດລອງສະໄໝໃໝ່ບໍ່ໄດ້ຮັບຜູ້ປ່ວຍດັ່ງກ່າວເຂົ້າຮ່ວມ. ຜູ້ທີ່ໃຊ້ສານເຫຼົ່ານີ້ຮ່ວມກັນຕ້ອງຢູ່ພາຍໃຕ້ການດູແລຂອງແພດ; ນີ້ແມ່ນເພສັດວິທະຍາທີ່ມີຄວາມສ່ຽງຕໍ່ຜົນເສຍທີ່ເກີດຂຶ້ນໄດ້ຈິງ, ບໍ່ແມ່ນປະຕິສຳພັນຂອງອາຫານເສີມທີ່ບໍ່ເປັນອັນຕະລາຍ.

ຄຳຖາມນີ້ຢູ່ຈຸດໃດໃນປັດຈຸບັນ

ງານວິຈັຍເມທິລີນບລູໃນພະຍາດອາລົມສອງຂົ້ວປະກອບດ້ວຍຫຼັກຖານຈຳນວນນ້ອຍ, ເກົ່າ ແລະ ໃຫ້ຂໍ້ບົ່ງຊີ້ ບວກກັບການສຶກສານຳຮ່ອງສະໄໝໃໝ່ທີ່ມີຄຸນນະພາບໜຶ່ງການສຶກສາ. ສະຫຼຸບຢ່າງຊື່ຕົງຄື: ເມທິລີນບລູທີ່ໃຊ້ເສີມໃນຂະໜາດປະມານ 195 ເຖິງ 300 mg ຕໍ່ມື້ ບັນເທົາອາການຊຶມເສົ້າ ແລະ ອາການຫຼົງເຫຼືອຊ້ຳໆໃນກຸ່ມຕົວຢ່າງນ້ອຍ, ພົບສັນຍານຜົນດ້ານຄວາມກັງວົນໜຶ່ງຄັ້ງ, ບໍ່ພົບປະໂຫຍດດ້ານການຮູ້ຄິດ, ບໍ່ພົບຜົນຕ້ານພາວະອາລົມຄຶກຄັກຜິດປົກກະຕິ ແລະ ບໍ່ພົບສັນຍານການປ່ຽນໄປສູ່ພາວະດັ່ງກ່າວທີ່ກຸ່ມຕົວຢ່າງຂະໜາດນີ້ຈະກວດພົບໄດ້. ຍັງບໍ່ມີການທົດລອງຂະໜາດໃຫຍ່ກວ່າ ທີ່ມີຢາຫຼອກແທ້ເປັນກຸ່ມຄວບຄຸມ, ສຶກສາໃນກຸ່ມຜູ້ປ່ວຍຊຶມເສົ້າສ້ວຍແຫຼມຂອງພະຍາດອາລົມສອງຂົ້ວ, ກຳນົດການຕິດຕາມການປ່ຽນໄປສູ່ພາວະອາລົມຄຶກຄັກຜິດປົກກະຕິໄວ້ລ່ວງໜ້າ ແລະ ມີຂັ້ນຕອນການປົກປິດທີ່ພຽງພໍ. ຈົນກວ່າຈະມີການທົດລອງເຫຼົ່ານັ້ນ, ເມທິລີນບລູຍັງຄົງເປັນການປິ່ນປົວເສີມທີ່ຢູ່ໃນຂັ້ນວິຈັຍສຳລັບບໍລິບົດນີ້, ມີຄວາມນ່າສົນໃຈພຽງພໍທີ່ຈະສຶກສາຕໍ່ ແຕ່ຫຼັກຖານຍັງຈຳກັດເກີນໄປຫຼາຍທີ່ຈະຮອງຮັບຂໍ້ສະຫຼຸບ.