পল এৰ্লিখ আৰু মিথিলিন ব্লু: এটা ৰঞ্জকে ঔষধ আৱিষ্কাৰৰ পথ গঢ়াত কেনেকৈ সহায় কৰিছিল

চিকিৎসাবিজ্ঞানলৈ পল এৰ্লিখৰ অৱদান কোনো ঔষধ নাছিল। সেয়া আছিল এটা ঔষধক কেনেকৈ বিচাৰ কৰিব লাগে, সেই বিষয়ে এক যুক্তি।

1878 চনত তেওঁ এখন ডক্টৰেট গৱেষণাপত্ৰ দাখিল কৰিছিল, যাৰ আৰম্ভণিৰ অংশটোৰ শিৰোনাম আছিল "ৰঞ্জনৰ ৰাসায়নিক ধাৰণা।" ইয়াৰ যুক্তি আছিল যে কলাৰ পাতল ছেদন এটা ৰঞ্জিত কৰা আৰু কাপোৰৰ টুকুৰা এটা ৰং কৰা একে যুক্তিৰে চলে। দুয়ো ক্ষেত্ৰতে ৰঞ্জক আৰু উপাদানটোৰ মাজৰ ৰাসায়নিক আকৰ্ষণৰ বাবে ৰং লাগি ধৰে; কলাখন শোষণক্ষম, তৈলাক্ত বা ৰঞ্জক ধৰি ৰাখিব পৰা আকৃতিৰ হোৱা বাবে নহয়। এৰ্লিখে সৰুৰে পৰা তেওঁৰ সম্পৰ্কীয় ভাই, ৰোগতত্ত্ববিদ কাৰ্ল ভাইগাৰ্টে ৰঞ্জিত ছেদন প্ৰস্তুত কৰা চাইছিল। কিন্তু ছবিবোৰে নহয়, ৰঞ্জকে নিজেই ক’লৈ যাব বাছি লয় বুলি দেখা কথাটোৱেহে তেওঁৰ মনোযোগ ধৰি ৰাখিছিল।

দাবীটো সাধাৰণ যেন শুনায়। কিন্তু সেয়া নহয়। যদি কোনো ৰঞ্জক ৰাসায়নিক কাৰণত কলাৰ সৈতে বান্ধ খায়, তেন্তে ৰঞ্জনৰ বিন্যাসটোৱেই সেই কলাৰ ৰসায়নৰ এক প্ৰতিবেদন। ৰঞ্জিত শ্লাইড এখন তেতিয়া কেৱল চিত্ৰণ হৈ নাথাকে, এটা পৰিমাপ হৈ পৰে।

তেওঁ লগে লগে এই ধাৰণাৰ ওপৰত কাম আগবঢ়ালে। 1880 চনত তেওঁ মিথিলিন ব্লুৰ সৈতে এচিড ফুকচিন মিহলাই মিশ্ৰণটোক নিৰপেক্ষ ৰঞ্জক, এক নিৰপেক্ষ ৰংকাৰী পদাৰ্থ, বুলি ক’লে। সেই সময়ত ব্যৱহৃত একক ৰঞ্জকবোৰে নোৱাৰা ধৰণে ই বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ শ্বেত ৰক্তকণিকাক পৃথককৈ দেখুৱাইছিল। দুবছৰ পিছত তেওঁ টিউবাৰ্কল বেচিলাই ৰঞ্জিত কৰাৰ বাবে মিথাইল ভায়োলেটৰ এটা পদ্ধতি উপস্থাপন কৰিলে, আৰু কখে নিজৰ কামত সেই পদ্ধতি গ্ৰহণ কৰিলে।

পিছলৈ এই পদ্ধতিবোৰক এক উমৈহতীয়া ভিত্তি দিয়া তত্ত্বটো বেলেগ বিষয়, আৰু ইয়াৰ সময়কাল প্ৰায়ে ভুলকৈ একে সময়ৰ বুলি ধৰা হয়। এৰ্লিখৰ পাৰ্শ্ব-শৃংখল তত্ত্ব—এটা পদাৰ্থ আৰু এটা কোষ ৰাসায়নিকভাৱে সামঞ্জস্যপূৰ্ণ হোৱা বাবে পদাৰ্থটোৱে কোষটোত ক্ৰিয়া কৰে বুলি ধাৰণাটো—1890ৰ দশকৰ, ৰঞ্জক লৈ কৰা আগৰ কামৰ সময়ৰ নহয়। আগৰ কামখিনিয়ে দিছিল সেই তত্ত্বৰ পূৰ্বসূৰী বিশ্বাসটো: বাছনিমূলকতা ৰাসায়নিক, গতিকে ইয়াক আকস্মিকভাৱে পোৱাৰ সলনি বিচাৰি উলিয়াব পাৰি।

ৰঞ্জকক মানচিত্ৰলৈ ৰূপান্তৰ কৰা পৰীক্ষাটো

1885 চনত এৰ্লিখে জীৱদেহৰ অক্সিজেনৰ প্ৰয়োজনীয়তা সম্পৰ্কে এখন একক-বিষয়ক গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰিলে, যাৰ উপশিৰোনাম আছিল এক বৰ্ণ-বিশ্লেষণমূলক অধ্যয়ন। ইয়াৰ পদ্ধতি আছিল জাৰণ অৱস্থাৰ ওপৰত ৰং নিৰ্ভৰ কৰা ৰঞ্জক বেজীৰে প্ৰৱেশ কৰোৱা, তাৰ পিছত বিভিন্ন অঙ্গে সেইবোৰ কেনেকৈ বিজাৰিত কৰে বা অপৰিৱৰ্তিত ৰাখে, সেয়া তুলনা কৰা। ৰঞ্জকটো তাপমাত্ৰা মাপিবলৈ থাৰ্ম’মিটাৰ ব্যৱহাৰ কৰাৰ দৰে এটা যন্ত্ৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল: ই কলাৰ ভিতৰৰ এনে অৱস্থাৰ তথ্য দিছিল, যিবোৰ পোনপটীয়াকৈ পৰ্যবেক্ষণ কৰিব পৰা নাছিল। এৰ্লিখে নিজে কোৱা মতে, লক্ষ্য আছিল বিশেষ কিছুমান ৰঞ্জকৰ সহায়ত জীৱিত অংগৰ বিজাৰণ ক্ষমতা নিৰ্ণয় কৰা।

মিথিলিন ব্লুৰ ফলাফল আহিল 1886 চনত, জীৱিত স্নায়ু-পদাৰ্থৰ সৈতে ৰঞ্জকটোৰ বিক্ৰিয়া সম্পৰ্কীয় এখন গৱেষণাপত্ৰত, যিখন আগৰ ডিচেম্বৰত এখন চিকিৎসা সমিতিৰ আগত পাঠ কৰা হৈছিল। এটা জীৱিত জন্তুৰ ৰক্তসঞ্চালনত মিথিলিন ব্লু প্ৰৱেশ কৰোৱা হৈছিল, আৰু তাৰ পিছত কলাৰ পাতল ছেদন উলিয়াই বায়ুৰ সংস্পৰ্শলৈ অনা হৈছিল, যাতে জমা হোৱা বৰ্ণহীন ৰঞ্জক পুনৰ জাৰিত হৈ নীলা হয় আৰু ক’ত জমা হৈছিল দেখুৱায়। স্নায়ুকোষ আৰু স্নায়ুতন্তুৱে ৰং গ্ৰহণ কৰিছিল, আৰু ইমান বাছনিমূলকভাৱে গ্ৰহণ কৰিছিল যে স্নায়ুকলা দেখুৱাবলৈ এই কৌশল এটা মানক পদ্ধতি হৈ পৰিল। যৌগটো আৰু কেৱল পৰীক্ষাগাৰৰ বেঞ্চত মৃত কলাৰ ছেদনত লগোৱা ৰংকাৰী পদাৰ্থ হৈ নাথাকিল। ই জীৱিত দেহৰ ভিতৰত নিজে বিতৰিত হোৱা এটা চিহ্নক আছিল, আৰু সেই বিতৰণৰ বিন্যাস পঢ়িব পৰা গৈছিল।

দুয়োটা পৰীক্ষাৰ আঁৰত থকা বৈশিষ্ট্যটো স্পষ্টকৈ কোৱা উচিত, কাৰণ এই কাহিনীৰ বাকী সকলো তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। মিথিলিন ব্লুৰ পৰিৱৰ্তন প্ৰত্যাৱৰ্তনযোগ্য। ইয়াৰ বিজাৰিত ৰূপ, লিউকোমিথিলিন ব্লু, বৰ্ণহীন; অক্সিজেনৰ সংস্পৰ্শত ই পুনৰ নীলা ধনায়নলৈ ঘূৰি যায়। বন্ধ পাত্ৰত ৰঞ্জকটোৰ গ্লুক’জ দ্ৰৱণ বৰ্ণহীন থাকে; পাত্ৰটো খুলিলে ই নীলা হয়। ৰঞ্জিত ছেদনক বায়ুৰ লগতে আইৰন ক্ল’ৰাইডেৰে প্ৰক্ৰিয়াকৰণ কৰি ৰং ঘূৰি অহা চাই এৰ্লিখে কথাটো পোনপটীয়াকৈ দেখুৱাইছিল বুলি উল্লেখ আছে। চাৰিওফালৰ জাৰণ-বিজাৰণ অৱস্থাৰ সৈতে ৰং সলনি কৰা ৰঞ্জক এটা সেই পৰিৱেশ পৰীক্ষা কৰাৰ সাধন।

গতিকে দুটা বৈশিষ্ট্য কাষে কাষে আছিল। এটা ৰঞ্জকে এখন কলাক আন এখনৰ পৰা পৃথক কৰিব পাৰিছিল। আৰু জাৰণ অৱস্থাৰ পৰিৱৰ্তনে ৰঞ্জক এটাৰ ৰং দৃশ্যমান বা অদৃশ্য কৰিব পাৰিছিল।

পিছৰ ঘটনাৰ পোহৰত চালে, দ্বিতীয় বৈশিষ্ট্যটো কেম’থেৰাপিৰ আৰম্ভণি। যদি কোনো যৌগ এটা প্ৰকাৰৰ কলাৰ সৈতে বান্ধ খায়, আন এটা প্ৰকাৰৰ সৈতে নাখায়, তেন্তে একেটা যৌগ হয়তো এটা প্ৰকাৰৰ জীৱলৈ গৈ পাব পাৰে, আন এটা প্ৰকাৰলৈ নোৱাৰে। এৰ্লিখে অনুমানটো পোনপটীয়াকৈ কৈছিল: যদি কোনো ৰোগকাৰকক বাছনিমূলকভাৱে ৰঞ্জিত কৰিব পৰা যায়, তেন্তে সেই ৰঞ্জনে ৰোগকাৰকটোৰ বিশেষ ক্ষতিৰ ইংগিত দিব পাৰে। সেয়ে ৰঞ্জক এটা ৰোগীৰ সলনি আক্ৰমণকাৰীক লক্ষ্য কৰা ঔষধ হিচাপে ব্যৱহাৰযোগ্য হ’ব পাৰে।

ৰোগীৰ ওপৰত প্ৰথম পৰীক্ষাটো মেলেৰিয়াৰ বাবে নাছিল। 1890 চনত মনোৰোগ বিশেষজ্ঞ আৰ্থাৰ লেপমানৰ সৈতে এৰ্লিখে প্ৰতিবেদন দিছিল যে মিথিলিন ব্লুৱে পেশী, গাঁঠি আৰু কণ্ডৰাৰ স্নায়ুশূলজনিত আৰু বাতজনিত অৱস্থাত বিষ উপশম কৰিছিল। ঔষধটোৱে মানসিক ৰোগত ক্ৰিয়া কৰিব পাৰে নেকি, সেই বিষয়ে দুয়োজনে আলোচনা কৰিছিল আৰু পৰীক্ষা নকৰিবলৈ সিদ্ধান্ত লৈছিল। জেনোৱাৰ ইটালীয় চিকিৎসক পিয়েট্ৰ’ ব’ডনিয়ে তথাপি আগবাঢ়িল। তেওঁৰ 1899 চনৰ গৱেষণাপত্ৰৰ শিৰোনামত বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ মনোবিকৃতিত প্ৰশমনমূলক ক্ৰিয়াৰ কথা আছিল: তেওঁ চৈধ্যজন উত্তেজিত ৰোগী শান্ত হোৱাৰ বৰ্ণনা দিছিল আৰু উল্লেখ কৰিছিল যে জেনোৱাৰ আন চিকিৎসকেও ইতিমধ্যে একে উদ্দেশ্যত ৰঞ্জকটো ব্যৱহাৰ কৰি আছিল। প্ৰশমন মানেই ৰোগটোৰ ওপৰত প্ৰভাৱ নহয়, আৰু এই পাৰ্থক্যটো এই ইতিহাসত বাৰে বাৰে ওলাই আহে।

মেলেৰিয়াৰ কাম আৰম্ভ হৈছিল 1891 চনত, ৰোগতত্ত্ববিদ পল গুটমানৰ সৈতে, বাৰ্লিনৰ মোৱাবিট চিকিৎসালয়ত। দুজন ৰোগীক মিথিলিন ব্লু দিয়া হৈছিল, আৰু প্ৰতিবেদনটো 28 ছেপ্টেম্বৰ 1891ৰ Berliner klinische Wochenschriftত প্ৰকাশ পাইছিল। প্ৰথম ঘটনাটোত ৰোগীয়ে 29 জুনৰ সন্ধিয়া একেবাৰতে 0.5 g ৰঞ্জক গ্ৰহণ কৰিছিল; আশা কৰা জ্বৰৰ আক্ৰমণ সম্পূৰ্ণকৈ দেখা নিদিলে, আৰু তাৰ পিছত নথিভুক্ত একমাত্ৰ অভিযোগ আছিল সামান্য কষ্টকৰ আৰু টোপাটোপে হোৱা প্ৰস্ৰাৱ, লগতে প্ৰস্ৰাৱৰ নীলা ৰং। প্ৰথম কেইদিনতে জ্বৰৰ আক্ৰমণ নোহোৱা হৈছিল, আৰু বেছি হ’লেও অষ্টম দিনলৈ তেজৰ পৰা পৰজীৱীবোৰ আঁতৰি গৈছিল। লেখকসকলৰ নিজৰ সাৰাংশ আছিল যে তেওঁলোকৰ আশা সম্পূৰ্ণৰূপে পূৰণ হৈছিল। নিয়ন্ত্ৰণহীন দুটা ঘটনা কোনো প্ৰমাণ নহয়। আধুনিক পৰীক্ষাসহ মিথিলিন ব্লু আৰু মেলেৰিয়াৰ বিস্তৃত বিৱৰণ নিজস্ব পৃষ্ঠাত আছে; ইয়াত আগ্ৰহৰ প্ৰশ্নটো অধিক সীমিত: পৰজীৱীটোৰ সৈতে মুখামুখি হোৱাৰ পিছত এৰ্লিখৰ যুক্তিৰ কিমানখিনি টিকি থাকিল।

যুক্তি ক’ত টিকিল আৰু ক’ত বিফল হ’ল

ক্ৰিয়া-পদ্ধতিৰ বিশেষ একো টিকি নাথাকিল, অন্ততঃ এৰ্লিখে প্ৰস্তাৱ কৰা ৰূপত নহয়। পৰজীৱীৰ DNAৰ ক্ষাৰক-যোৰৰ মাজত এটা সমতল ত্ৰিচক্ৰীয় ধনায়ন সোমাই যায় বুলি সৰল ব্যাখ্যাটো প্লাজম’ডিয়ামৰ ক্ষেত্ৰত খাপ নাখায়। সংক্ৰমিত লোহিত ৰক্তকণিকাই মিথিলিন ব্লুক ইমান সহজে বিজাৰিত কৰে যে ই সমতল ধনায়ন হিচাপে পৰজীৱীটোৰ ওচৰত গৈয়েই নাপায়; এক্ৰিডিন ৰঞ্জকৰ সৈতে খাপ খোৱা ক্ষাৰক-যোৰৰ মাজত সন্নিৱেশৰ ব্যাখ্যা এই ৰঞ্জকৰ সৈতে খাপ নাখায়।

প্ৰমাণে যিখিনি সমৰ্থন কৰে, সেয়া ইমান সৰল নহয়। ৰোগীৰ দেহত লাভ কৰিব পৰা ঘনত্বত মিথিলিন ব্লুৱে পৰজীৱীৰ গ্লুটাথায়ন ৰিডাক্টেজক বাধা দিয়ে। ই হীমৰ পৰা হীম’জ’ইনলৈ ৰূপান্তৰ ৰোধ কৰে—পৰজীৱীয়ে নিজে হিম’গ্লবিন হজম কৰাৰ ফলত বিষক্ৰিয়াৰ পৰা বাচিবলৈ তৈয়াৰ কৰা নিষ্ক্ৰিয় ৰঞ্জক হ’ল হীম’জ’ইন—প্ৰায় ক্ল’ৰ’কুইনৰ সমান কাৰ্যকৰিতাৰে আৰু কুইনিনতকৈ বহু বেছি কাৰ্যকৰিতাৰে। ইয়াৰ জাৰণ-বিজাৰণ চক্ৰই ইতিমধ্যে প্ৰতিক্ৰিয়াশীল অক্সিজেন প্ৰজাতি উৎপন্ন কৰি থকা কোষত এনে প্ৰজাতি আৰু সৃষ্টি কৰে। এইবোৰৰ কোনটো প্ৰকৃত ক্ৰিয়া-পদ্ধতি, বা সকলোবোৰে অৱদান আগবঢ়ায় নেকি, সেয়া এতিয়াও নিষ্পত্তি হোৱা নাই।

আৰু এটা জটিলতা আছে, আৰু এই যৌগ সম্পৰ্কে যিকোনো ঐতিহাসিক দাবী পঢ়োঁতে তাক বিবেচনা কৰা উচিত। সেই সময়ৰ বাণিজ্যিক মিথিলিন ব্লু কেৱল এটা পদাৰ্থ নাছিল। নমুনাবোৰত এটা মিথাইল গোট আঁতৰোৱা সমগোত্ৰীয় যৌগ azure B আছিল, আৰু পুৰণি দ্ৰৱণত ইয়াৰ পৰিমাণ বাঢ়িছিল। Azure B এটা মেটাক্ৰ’মেটিক ৰঞ্জক, যাৰ লক্ষ্যবোৰ বেলেগ: ই দ্বিসূত্ৰীয় DNAক গাঢ় নীলা আৰু RNAক সেউজীয়া ৰং কৰে। বেলেগ বেলেগ গন্তব্য থকা দুটা ৰঞ্জকৰ মিশ্ৰণত কোনোটোৰ কিমান অনুপাত আছিল কোনেও নথিভুক্ত কৰা নাছিল; সেয়ে তাৰ ভিতৰৰ মিথিলিন ব্লুৱে কি কৰিছিল বুলি স্পষ্ট বক্তব্য দিব নোৱাৰি।

ৰঞ্জকটোৱে নিজে কেতিয়াও কুইনিনৰ স্থান লোৱা নাছিল। পদ্ধতিটোৱে অধিক সফলতা পাইছিল। ৰঞ্জক আৰু ঔষধৰ সংযুক্ত উদ্যোগ IG Farbenত কাম কৰা এৰ্লিখৰ ছাত্ৰ ভিলহেল্ম ৰ’লে ৰঞ্জকৰ উৎপন্ন যৌগবোৰক গ্ৰীষ্মমণ্ডলীয় ৰোগৰ ঔষধ হিচাপে আগবঢ়াই থাকিল আৰু অভাৱ থকা সাধনটো যোগান ধৰিলে: সম্ভাব্য যৌগবোৰ নিয়মিতভাৱে যাচাই কৰিবলৈ চৰাইৰ মেলেৰিয়াৰে সংক্ৰমিত কেনাৰী চৰাই। তাৰ পিছত ৱেৰ্নাৰ শুলেমানে পাৰ্শ্ব-শৃংখল সলনি কৰিলে, আৰু তাৰ ফলত পোৱা ফেন’থায়াজিনিয়াম লৱণে পৰীক্ষামূলক সংক্ৰমণ নিৰাময় কৰিলে। তথাপিও ই ৰোগীৰ দেহ নীলা কৰিছিল।

স্থায়ী অৱদানটো ৰঞ্জক বা বলয়-ব্যৱস্থা কোনোটোৱেই নহ’ল; সেয়া হ’ল পাৰ্শ্ব-শৃংখল। এটা ডাইএলকাইলএমিন’এলকাইলএমিন’ গোট যোগ কৰাত অণুটোৰ আচৰণ সলনি হৈছিল, আৰু পিছৰ প্ৰতিটো পুনৰ্নকশাত সেই অংশটো টিকি থাকিল। সেই গোটটো ৰাখি ফেন’থায়াজিনিয়াম বলয়ৰ ঠাইত এক্ৰিডিন বহুৱালে ফল হয় কুইনাক্ৰিন। তাৰ ঠাইত কুইন’লিন বহুৱালে ফল হয় ক্ল’ৰ’কুইন। আজিও মেলেৰিয়া-বিৰোধী ঔষধৰ তালিকাত থকা পামাকুইন, প্ৰাইমাকুইন আৰু এম’ডিয়াকুইন—সকলোতে একেটা গোট আছে। চিকিৎসা হিচাপে বিফল হোৱা যৌগটোৱেই সফল হোৱা অংশটো যোগান ধৰিলে।

মনোবিকৃতি-বিৰোধী ঔষধৰ সৈতে সম্পৰ্কটো ঔষধৰ মাজেৰে নহয়, বলয়ৰ মাজেৰেহে আহে। মিথিলিন ব্লুৰ গঠন স্পষ্ট কৰাৰ ফলতেই হাইনৰিখ অগাষ্ট বেৰ্নথছেনে 1883 চনত মূল ফেন’থায়াজিন কেন্দ্ৰীয় গঠনটো পালে। সেই মৌলিক গঠনতে বিভিন্ন ধৰণৰ প্ৰতিস্থাপন কৰি Rhône-Poulencৰ ৰসায়নবিদসকলে 1940ৰ দশকত এণ্টিহিষ্টামিন বিচাৰি কাম কৰিছিল। সেই যৌগবোৰৰ এটা 1950 চনৰ শেষৰ ফালে সংশ্লেষণ কৰা হৈছিল আৰু শল্যচিকিৎসক অঁৰি লাবৰিয়ে পৰীক্ষা কৰিছিল; তেওঁ লক্ষ্য কৰিছিল যে ই ৰোগীসকলক শান্ত আৰু উদাসীন কৰি ৰাখে। উন্মাদনাগ্ৰস্ত এজন ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত ইয়াৰ প্ৰথম প্ৰকাশিত মনোৰোগ-চিকিৎসামূলক ব্যৱহাৰ হৈছিল জানুৱাৰী 1952ত। প্ৰথম মনোবিকৃতি-বিৰোধী ঔষধটো এৰ্লিখৰ মেলেৰিয়া-বিৰোধী ঔষধৰ বংশধৰ বোলাতকৈ তেওঁ আৰম্ভ কৰা ৰঞ্জকটোৰ দূৰ-সম্পৰ্কীয় বোলাহে অধিক উপযুক্ত।

এই ঘটনাৰ পৰা ৰাখিবলগীয়া তিনিটা অভ্যাস

1. "চিকিৎসাত ব্যৱহৃত প্ৰথম সংশ্লেষিত ঔষধ" বুলিলে এটা শ্ৰেণীক বুজায়, আৰু বাক্যাংশটোৱে সূচোৱাৰ তুলনাত ইয়াৰ চৰ্তবোৰ বহুত বেছি। বাক্যাংশটো বহুল প্ৰচলিত হৈ পৰিছে; Neurobiology of Agingত শিৰ্মাৰ আৰু সহকৰ্মীসকলৰ বহুল উদ্ধৃত পৰ্যালোচনাই মিথিলিন ব্লুক চিকিৎসাত ব্যৱহৃত সৰ্বপ্ৰথম সম্পূৰ্ণ সংশ্লেষিত ঔষধ বুলি কয়। ক্ল’ৰেল হাইড্ৰেটক সংশ্লেষিত প্ৰশমক হিচাপে 1869 চনত, অৰ্থাৎ বিশ বছৰতকৈও অধিক আগতে, প্ৰৱৰ্তন কৰা হৈছিল। 1891 চনৰ গৱেষণাপত্ৰখনেই উত্তৰৰ এটা অংশ দিয়ে, কাৰণ ইয়াৰ লেখকসকলে মেলেৰিয়াৰ বিৰুদ্ধে ইতিমধ্যে বিফল হোৱা সংশ্লেষিত জ্বৰনাশকবোৰৰ নাম উল্লেখ কৰিছে, যাৰ ভিতৰত কুইন’লিন, এণ্টিপাইৰিন আৰু এণ্টিফেব্ৰিন আছিল। চিফিলিছৰ বাবে এৰ্লিখৰ নিজৰ আৰ্ছেনিকযুক্ত ঔষধ আৰু পিছত আহিছিল। দাবীটোৰ সমৰ্থনযোগ্য ৰূপটো প্ৰথমত্বৰ নহয়, পদ্ধতিৰ বিষয়েহে: বাছনিমূলকতাৰ ৰাসায়নিক তত্ত্বৰ ভিত্তিত এটা নিৰ্দিষ্ট জীৱৰ বিৰুদ্ধে ক্ৰিয়া কৰিবলৈ বাছি লোৱা অতি প্ৰাৰম্ভিক সংশ্লেষিত যৌগবোৰৰ ভিতৰত মিথিলিন ব্লু এটা।
2. বাছনিমূলক বিতৰণ মানেই বাছনিমূলক উপকাৰ নহয়। এৰ্লিখৰ 1886 চনৰ ফলাফল আছিল যে ৰঞ্জকটো স্নায়ুকলালৈ যায়। এটা যৌগ ক’লৈ যায় আৰু তাত উপস্থিত হৈ কি কৰে—এইবোৰ দুটা বেলেগ পৰিমাপ, আৰু প্ৰথমটো কৰাটো বহু সহজ। তেতিয়াৰ পৰা মিথিলিন ব্লু আৰু মগজু সম্পৰ্কীয় অধিকাংশ দাবী এই ব্যৱধানতেই ৰৈ আছে।
3. বিশুদ্ধতা প্ৰমাণৰ অংশ, বিপণনৰ নহয়। ঠিক এই কাৰণেই ঐতিহাসিক নথি দ্ব্যৰ্থক। গঠনৰ সৰু পাৰ্থক্যই এই যৌগ ক’লৈ যায় সেয়া সলনি কৰে; সেইবাবেই বিশ্লেষণৰ প্ৰমাণপত্ৰ এটা নিৰ্দিষ্ট লটৰ সৈতে সংযুক্ত হ’ব লাগে, কেৱল সামগ্ৰীটো পৰীক্ষিত বুলি কোৱা বক্তব্য হিচাপে দিয়াৰ সলনি। কেৱল গধুৰ ধাতু পৰীক্ষা কৰি ফাৰ্মাকোপিয়াৰ মনোগ্ৰাফৰ সৈতে সামঞ্জস্যৰ দাবী কৰা বিক্ৰেতাই প্ৰতিবেদনখনে সমৰ্থন কৰাতকৈ বেছি দাবী কৰিছে। Blupreme-এ এজন ঔষধ প্ৰস্তুতকাৰকৰ পৰা মিথিলিন ব্লু সংগ্ৰহ কৰে আৰু মনোগ্ৰাফত দিয়া সম্পূৰ্ণ নিৰ্দিষ্ট মানদণ্ড পৰীক্ষা কৰে: পৰিচয়, বিশুদ্ধতা, জৈৱ অশুদ্ধি, অৱশিষ্ট দ্ৰাৱক, মৌলিক অশুদ্ধি, দহনৰ পিছৰ অৱশিষ্ট, অণুজীৱৰ সীমা আৰু বেক্টেৰিয়াৰ এণ্ড’টক্সিন। প্ৰতিবেদনটো সামগ্ৰীৰ সৈতে প্ৰকাশ কৰা হয়, আৰু USP গ্ৰেডৰ মিথিলিন ব্লু পৃষ্ঠাই সেই সীমাবোৰ আৰু কিয় azure Bৰ ফলাফল প্ৰথমে চাব লাগে, সেয়া ব্যাখ্যা কৰে।

তাৰিখসহ উৎসৰ ধাৰাবাহিকতা

এৰ্লিখৰ আগৰ ৰঞ্জক-ৰসায়ন আৰু তেওঁৰ পিছৰ গ্ৰেড আৰু নিৰ্দিষ্ট মানদণ্ডসহ তাৰিখ অনুসৰি গুৰুত্বপূৰ্ণ ঘটনাৰ ধাৰাবাহিকতা পৃথককৈ মিথিলিন ব্লুৰ ইতিহাসত দিয়া আছে, আৰু যৌগটোৰ নিজস্ব পৰিচয় মিথিলিন ব্লু কি পৃষ্ঠাত আলোচনা কৰা হৈছে।

এই বিৱৰণৰ ভিত্তি হোৱা ছবিফলকবোৰ, যিবোৰ ক্ৰাফ্টছ, হেম্পেলমান আৰু স্কুৰ্স্কা-ষ্টানিয়াৰ 2012 চনৰ পৰ্যালোচনাত পুনৰ প্ৰকাশ কৰা হৈছে, সমতুল্য নহয়; এটা উদাহৰণে ইয়াৰ কাৰণ দেখুৱায়। 1891 চনৰ ছবিফলকটো পৰীক্ষাটোৰ প্ৰাথমিক নথি; তাৰ কাষৰ 1910 চনৰ প্ৰতিকৃতিয়ে তেওঁৰ খ্যাতিৰ সময়কাল নিৰ্দেশ কৰে, আন একো নহয়। আণ্ডাৰছাগৰ 1934 চনৰ টোকাবহীৰ পৃষ্ঠাবোৰ কুইন’লিন প্ৰতিস্থাপনৰ পোনপটীয়া নথি, ৰসায়নবিদজনৰ নিজৰ হাতে লিখা।

এৰ্লিখৰ ৰঞ্জক-পৰীক্ষাবোৰৰ সৎ সাৰাংশ হ’ল যে তেওঁ বাছনিমূলকতা আৰু লক্ষ্যটো সঠিককৈ ধৰিছিল, কিন্তু ক্ৰিয়া-পদ্ধতি বুজাত ভুল কৰিছিল। মিথিলিন ব্লু সঁচাকৈয়ে স্নায়ুকলাত ঘনীভূত হয় আৰু সঁচাকৈয়ে মেলেৰিয়াৰ পৰজীৱীৰ ক্ষতি কৰে। কিন্তু প্ৰথমটোৰ বাবে দ্বিতীয়টো নঘটে, আৰু দুয়োটাৰ বাবে তেওঁ আগবঢ়োৱা ৰাসায়নিক কাৰণ ভুল আছিল। তেওঁ নিৰ্বিবাদে যি দেখুৱাইছিল, সেয়া শুদ্ধ ক্ৰিয়া-পদ্ধতিতকৈও অধিক স্থায়ী: এটা যৌগ কেৱল আকস্মিকভাৱে বিচাৰি পোৱাৰ সলনি বাছি ল’ব পাৰি, আৰু কোনো ৰোগীক দিয়াৰ আগতেই সংগ্ৰহ কৰা প্ৰমাণৰ ভিত্তিত সেই বাছনি কৰিব পাৰি।