মূত্ৰ লিক আৰু ফিষ্টুলাৰ বাবে মিথিলিন ব্লু ৰঞ্জক পৰীক্ষা: নীলা স্বাবে কি প্ৰমাণ কৰে

শ্ৰোণীৰ অস্ত্ৰোপচাৰৰ কেইসপ্তাহমান পাছত এগৰাকী ৰোগীয়ে লক্ষ্য কৰে যে তেওঁৰ অবিৰতভাৱে মূত্ৰ লিক হৈ আছে। তেওঁ ইয়াক মূত্ৰাশয়ৰ সংক্ৰমণ বুলি ধৰি লয়, এণ্টিবায়’টিকৰ এটা কোৰ্ছ সম্পূৰ্ণ কৰে, আৰু লিক একেদৰেই চলি থকাত বিভ্ৰান্ত হয়। এণ্টিবায়’টিকে কাম কৰাৰ কথা নাছিল, কাৰণ সমস্যাটো সম্পৰ্কে তেওঁৰ ধাৰণাটোৱেই ভুল আছিল। সংক্ৰমণ মানে অণুজীৱে কলাত প্ৰৱেশ কৰা। ফিষ্টুলা মানে এটা ফুটা: পৃথক হৈ থাকিবলগীয়া দুটা স্থানক সংযোগ কৰা এটা অস্বাভাৱিক পথ, এই ক্ষেত্ৰত মূত্ৰাশয় আৰু যোনি। কোনো এণ্টিবায়’টিকে ফুটা বন্ধ নকৰে।

এনেকুৱা পৰিস্থিতিৰ বাবেই মিথিলিন ব্লু ৰঞ্জক পৰীক্ষা প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল। এই পৰীক্ষাই কোনো চিকিৎসা নকৰে, সংক্ৰমণ ধৰা নেপেলায় আৰু নিজে নিজে ৰোগ নিৰ্ণয় নকৰে। ই কেৱল এটা নিৰ্দিষ্ট প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিয়ে: যোনিত থকা তৰল ৰঞ্জকভৰ্তি মূত্ৰাশয়ৰ পৰা আহিছে নেকি? প্ৰক্ৰিয়াটোৰ সকলো দিশ, ইয়াৰ ব্যৰ্থতাৰ কাৰণসমূহকে ধৰি, এই একক উদ্দেশ্যৰ পৰাই নিৰ্ধাৰিত হয়। আমাৰ চিকিৎসাত মিথিলিন ব্লুৰ ব্যৱহাৰৰ সামগ্ৰিক পৰিচয়ত এই ৰোগ-নিৰ্ণয়মূলক ব্যৱহাৰক যৌগটোৰ অনুমোদিত আৰু গৱেষণাধীন ভূমিকাসমূহৰ সৈতে আলোচনা কৰা হৈছে।

মূল ধাৰণা: অনুসৰণকাৰী হিচাপে নিয়ন্ত্ৰিত নীলা তৰল

মূল নীতিটো ইচ্ছাকৃতভাৱেই সহজ। কেথেটাৰৰ জৰিয়তে বিপৰীত দিশে মূত্ৰাশয়ত পাতল মিথিলিন ব্লু থকা জীৱাণুমুক্ত ধোৱন তৰল ভৰোৱা হয়। যোনিত কোনো নীলা তৰল থাকিব নালাগে। তাৰ পাছত যদি যোনিৰ কোনো অস্বাভাৱিক স্থানত নীলা তৰল দেখা যায়, তেন্তে মূত্ৰাশয় বা মূত্ৰনলী আৰু যোনিৰ মাজত এটা সংযোগ আছে। ৰঞ্জকটো এটা অনুসৰণকাৰী, আৰু পৰীক্ষাটো হৈছে লিকৰ স্থান চিনাক্ত কৰাৰ এটা পদ্ধতি।

ইয়াৰ পৰা তৎক্ষণাৎ দুটা সিদ্ধান্ত ওলাই আহে। প্ৰথমতে, ৰঞ্জক য’ত ৰখা হয়, তাৰ পৰা তৰলৰ প্ৰবাহৰ তলৰ দিশত থকা লিকহে পৰীক্ষাই বিচাৰি পাব পাৰে। মূত্ৰাশয়ত থকা নীলা ৰঞ্জকে কেতিয়াও ইউৰেটাৰ-যোনি ফিষ্টুলা দেখুৱাব নোৱাৰে, কাৰণ ক্ষতিগ্ৰস্ত ইউৰেটাৰৰ মূত্ৰ মূত্ৰাশয়ত সোমোৱা অবিহনেই যোনিলৈ যায়। দ্বিতীয়তে, ধনাত্মক ফলে লিকৰ স্থান চিনাক্ত কৰে, কিন্তু কলাৰ অৱস্থা, ফিষ্টুলাৰ আকাৰ বা ইয়াক কেনেকৈ মেৰামতি কৰিব লাগে, সেই বিষয়ে একো নকয়। সেইবাবেই অস্ত্ৰোপচাৰ আৰু ৰোগ-নিৰ্ণয়মূলক প্ৰক্ৰিয়াৰ পৰিকল্পনা সদায় ৰঞ্জক পৰীক্ষাৰ বাহিৰলৈ যায়।

তিনিটা স্বাবৰ পৰীক্ষা, ধাপে ধাপে

কোনো ৰঞ্জক ব্যৱহাৰ কৰাৰ আগতেই পৰীক্ষা আৰম্ভ হয়। স্পেকুলামৰ সহায়ত কৰা পৰীক্ষাত স্বচ্ছ মূত্ৰ জমা হৈছে নেকি আৰু, দেখা পালে, যোনিৰ ফালে ফিষ্টুলাৰ মুখখন বিচৰা হয়। মূত্ৰ ফিষ্টুলা সম্পৰ্কীয় ইউৰোপীয় মূত্ৰৰোগবিজ্ঞানৰ নিৰ্দেশনাত ৰোগৰ ইতিহাস লোৱা আৰু লক্ষ্যভিত্তিক শাৰীৰিক পৰীক্ষা কৰাৰ জোৰালো পৰামৰ্শ আছে; চকুৰে পোনপটীয়াকৈ দেখা কথাক কোনো ৰঞ্জক পৰীক্ষাৰ ফলে নাকচ কৰিব নোৱাৰে।

ICS/IUGA পৰিভাষা প্ৰতিবেদনত সংজ্ঞায়িত আনুষ্ঠানিক তিনিটা স্বাবৰ প্ৰক্ৰিয়াটো এনেদৰে কৰা হয়। যোনিত ক্ৰমে তিনিটা শুকান স্পঞ্জ স্বাব ৰখা হয়: এটা ওপৰত, এটা মাজত, এটা তলত। বিকল্প পদ্ধতিত গজৰ পেক, কপাহৰ বল বা টেম্পন ব্যৱহাৰ কৰা হয়, কিন্তু তিনিটা পৃথক স্বাবেই মানক ৰূপ। তাৰ পাছত কেথেটাৰৰ জৰিয়তে মূত্ৰাশয়ত পাতল নীলা ধোৱন তৰল ভৰোৱা হয়, আৰু ভৰোৱাৰ সময়ত যোনিৰ কোনো মুখেৰে নীলা তৰল ওলাইছে নেকি, চিকিৎসকে লক্ষ্য কৰে। ভৰোৱাৰ আগতে স্বাব ৰখাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ: যোনিৰ প্ৰৱেশমুখৰ চাৰিওফালে ৰঞ্জক ছিটিকি পৰাৰ পাছত টেম্পন সুমুৱালে ই নিশ্চিতভাৱে বাহিৰৰ ৰঞ্জকেৰে ৰঞ্জিত হ’ব আৰু ফলটো অৰ্থহীন হ’ব।

সকলো ক্ষেত্ৰতে প্ৰযোজ্য একক আয়তন, ঘনত্ব বা তৰল ৰাখি থোৱাৰ সময় নাই, আৰু এখন সৎ প্ৰবন্ধত এই কথা স্পষ্টকৈ কোৱা উচিত। FIGO-ৰ ফিষ্টুলা অস্ত্ৰোপচাৰ প্ৰশিক্ষণ হাতপুথিত 60ৰ পৰা 100 mL পাতল ৰঞ্জক ব্যৱহাৰ কৰি লগে লগে পৰিদৰ্শন কৰাৰ কথা আছে; একো দেখা নাপালে, ৰঞ্জক মূত্ৰাশয়তে ৰাখি 30ৰ পৰা 60 মিনিট খোজ কঢ়া আৰু পানী খোৱাৰ কথা আছে। অস্ত্ৰোপচাৰৰ পাছৰ এটা প্ৰট’কলত 250ৰ পৰা 300 mL ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল আৰু বিশেষভাৱে সতৰ্ক কৰা হৈছিল যে পৰ্যাপ্তভাৱে নভৰালে সৰু ফিষ্টুলাৰ ক্ষেত্ৰত মিছা ঋণাত্মক ফল আহে। ICS/IUGA-ৰ সংজ্ঞা অনুসৰি 10 মিনিটৰ পাছত স্বাব উলিওৱা হয়, কিন্তু অতি সৰু বা পাক খোৱা পথৰ বাবে 30 মিনিটলৈকে সময় দিব পাৰি। যুক্তিসংগত নিৰ্দেশনা হৈছে স্থানীয় প্ৰট’কল অনুসৰি পাতল দ্ৰৱণেৰে পৰ্যাপ্তভাৱে ভৰোৱা, সকলোৰে বাবে একেটা পদ্ধতি নিৰ্ধাৰণ কৰা নহয়।

স্বাবৰ ফল বুজা

প্ৰতিটো স্বাব পৃথকে উলিয়াই তাৰ তিতাভাব আৰু ৰং নথিভুক্ত কৰা হয়। ICS/IUGA-ৰ সংজ্ঞা অনুসৰি মানক ব্যাখ্যা:

দ্বিতীয় শাৰীটোৱেই আটাইতকৈ বিপজ্জনক। কেৱল আটাইতকৈ তলৰ স্বাব নীলা হোৱা ফলটো কোনো ফিষ্টুলা নথকাকৈও অতি সহজে হ’ব পাৰে—সাধাৰণ মূত্ৰনলীৰ লিকৰ বাবে বা মূত্ৰনলীৰ বাহ্যিক মুখৰ পৰা নীলা তৰল উভতি ছিটিকি অহাৰ বাবে। কেৱল তলৰ ফালৰ নীলা স্বাব এটাৰে কেতিয়াও বিষয়টো নিষ্পত্তি কৰিব নোৱাৰি।

দ্বৈত-ৰঞ্জক পৰীক্ষা: মূত্ৰাশয় আৰু ইউৰেটাৰ পৃথক কৰা

যেতিয়া যোনিত মূত্ৰ দেখা গৈয়েই থাকে কিন্তু তাত মূত্ৰাশয়ৰ ৰঞ্জক কেতিয়াও দেখা নাযায়, তেতিয়া সন্দেহ প্ৰবাহৰ ওপৰৰ দিশে ইউৰেটাৰলৈ যায়। দ্বৈত-ৰঞ্জক পৰীক্ষাই দুয়োটা উৎসক দৃশ্যগতভাৱে পৃথক কৰে। মূত্ৰ উজ্জ্বল কমলা ৰঙৰ নোহোৱালৈকে ৰোগীয়ে মুখেৰে ফেনাজ’পাইৰিডিন গ্ৰহণ কৰে (আনুষ্ঠানিক সংজ্ঞাত এদিনৰ পৰা দুদিনলৈ দৈনিক তিনিবাৰ 200 mg ব্যৱহাৰ কৰা হয়, যদিও চিকিৎসালয়ৰ কিছুমান প্ৰট’কলত একক মাত্ৰা ব্যৱহাৰ কৰা হয়), আৰু তাৰ পাছত আগৰ দৰে মূত্ৰাশয়ত নীলা ধোৱন তৰল ভৰোৱা হয়।

ইয়াৰ যুক্তিটো হৈছে তৰলৰ যাত্ৰাপথ বুজাৰ এটা সৰু অনুশীলন। যোনি নীলা ৰঙেৰে ৰঞ্জিত হোৱাৰ অৰ্থ তৰল মূত্ৰাশয় বা মূত্ৰনলীৰ পৰা আহিছে। নীলা ৰং নথকাকৈ কমলা ৰং দেখাৰ অৰ্থ তৰল মূত্ৰাশয়ৰ ওপৰৰ ইউৰেটাৰৰ পৰা আহিছে। দুয়োটা ৰঙে দুয়ো ঠাইতে সংযোগ থকাৰ ইংগিত দিয়ে। মূত্ৰাশয় নীলা হোৱা সত্ত্বেও যোনিৰ ওপৰৰ অংশত স্বচ্ছ মূত্ৰ থাকিলে, ই কমলা ৰঙৰ দৰেই প্ৰবাহৰ ওপৰৰ দিশৰ উৎসলৈ আঙুলিয়ায়। এইটো চিকিৎসকৰ নিৰ্দেশনাত কৰা ৰোগ-নিৰ্ণয়মূলক ব্যৱস্থা, ঘৰত কৰা পৰীক্ষা নহয়।

চিষ্টোস্ক’পি আৰু অস্ত্ৰোপচাৰ কক্ষ

ৰঞ্জক পৰীক্ষা আনটো ফালৰ পৰাও কাম কৰে। শ্ৰোণীৰ অস্ত্ৰোপচাৰৰ সময়ত অস্ত্ৰোপচাৰৰ অংশটো পৰিদৰ্শন কৰি থাকোঁতে বিপৰীত দিশে মূত্ৰাশয়ত নীলা ৰঙৰ ধোৱন তৰল ভৰাব পাৰি; অস্ত্ৰোপচাৰৰ অংশলৈ নীলা তৰল ওলাই আহিলে মূত্ৰাশয়ৰ ত্ৰুটি চিনাক্ত হয়, আৰু মেৰামতিৰ পাছত বন্ধ কৰা অংশটো পানী নোসৰকাকৈ বন্ধ হোৱা যেন দেখা যায় নে নাই, চাবলৈ এই পদ্ধতি পুনৰাবৃত্তি কৰিব পাৰি। প্ৰতিবেদনত উল্লেখ কৰা এটা কৌশলত এই উদ্দেশ্যে 600 mL পৰ্যন্ত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল; ইয়াক সকলো মূত্ৰাশয়তে এই পৰিমাণ দিবলগীয়া মানক নিয়ম বুলি নহয়, অস্ত্ৰোপচাৰৰ প্ৰতিবেদন বুলিহে পঢ়িব লাগে।

স্বাবে যিবোৰ নিৰ্ধাৰণ কৰিব নোৱাৰে, চিষ্টোস্ক’পিয়ে সেইবোৰ নিৰ্ধাৰণ কৰে: মূত্ৰাশয়ৰ ত্ৰুটিৰ সংখ্যা, আকাৰ আৰু অৱস্থান, লগতে ট্ৰাইগন আৰু ইউৰেটাৰৰ মুখসমূহৰ সৈতে সেইবোৰৰ সম্পৰ্ক। ইউৰোপীয় নিৰ্দেশনাত ফিষ্টুলা নিশ্চিত কৰিবলৈ বিপৰীত দিশে ৰঙীন তৰল ভৰোৱাৰ সৈতে চিষ্টোস্ক’পিৰ পৰামৰ্শ দিয়া হৈছে, যদিও প্ৰমাণৰ ভিত্তি সীমিত বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। ইয়াৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কিন্তু পৃথক এটা পদ্ধতিত চিষ্টোস্ক’পিৰ সময়ত ইউৰেটাৰৰ মুখৰ পৰা ৰঞ্জকৰ ধাৰ ওলাইছে নেকি চাই ইউৰেটাৰ খোলা আছে নে নাই পৰীক্ষা কৰা হয়। ইয়াত চিহ্নিতকাৰী পদাৰ্থটো তেজৰ প্ৰবাহ বা মূত্ৰৰ জৰিয়তে ওপৰৰ পৰা আহিব লাগিব, কাৰণ মূত্ৰাশয়ৰ ভিতৰত দিয়া ৰঞ্জক ইতিমধ্যে ইউৰেটাৰৰ পৰা প্ৰবাহৰ তলৰ দিশত থাকে আৰু ইয়াৰ দ্বাৰা ইউৰেটাৰ পৰীক্ষা কৰিব নোৱাৰি। ৰঞ্জকৰ এই দুটা পথৰ মাজত বিভ্ৰান্ত হোৱাটোৱেই সেই ধৰণৰ ধাৰণাগত ভুল, যিটো স্বাবৰ তালিকাখনে ৰোধ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। এই অস্ত্ৰোপচাৰমূলক কৌশলসমূহৰ বিশদ বিৱৰণ আমাৰ অস্ত্ৰোপচাৰ আৰু ৰোগ নিৰ্ণয়ত মিথিলিন ব্লুৰ সহায়ক নিৰ্দেশিকাত আছে।

পৰীক্ষাটো দুয়ো দিশতে কিয় ব্যৰ্থ হয়

মিছা ঋণাত্মক ফলৰ সাধাৰণ কাৰণৰ তালিকাখন চুটি: মূত্ৰাশয়ত অতি কম তৰল ভৰোৱা, দহ মিনিটতকৈ বেছি সময় প্ৰয়োজন হোৱা অতি সৰু বা পাক খোৱা পথ, মাজে মাজে বা শৰীৰৰ অৱস্থান অনুসৰি হোৱা লিক, মূত্ৰাশয়ৰ ৰঞ্জক কেতিয়াও গৈ নোপোৱা ইউৰেটাৰ-যোনি ফিষ্টুলা, অথবা প্ৰথমে পোৱা ফিষ্টুলাৰ আঁৰত লুকাই থকা দ্বিতীয় এটা ফিষ্টুলা। অস্ত্ৰোপচাৰৰ পাছত ফিষ্টুলা হোৱা 56 গৰাকী ৰোগীৰ পূৰ্বৰ তথ্যভিত্তিক এটা অধ্যয়নত, ৰেফাৰ কৰাৰ আগতে কৰা 13টা ৰঞ্জক পৰীক্ষাৰ 10টা ধনাত্মক আছিল। এই 13টাৰ ভিতৰত 10টা সংখ্যাটোক কেতিয়াবা সংবেদনশীলতাৰ পৰিমাপ যেন উদ্ধৃত কৰা হয়। ই তেনে নহয়: ৰোগীৰ গোটটো বিশেষভাৱে বাছনি কৰা হৈছিল আৰু অধ্যয়নটো ৰোগ-নিৰ্ণয়ৰ সঠিকতা পৰীক্ষা কৰিবলৈ প্ৰস্তুত কৰাই হোৱা নাছিল। 2020 চনৰ অস্ত্ৰোপচাৰ-পৰৱৰ্তী অধ্যয়নটোৱে ৰঞ্জক পৰীক্ষাক দ্ৰুত প্ৰাথমিক পদ্ধতি হিচাপে সমৰ্থন কৰে, সংবেদনশীলতাৰ জোখা সংখ্যা হিচাপে নহয়।

মিছা ধনাত্মক আৰু বিভ্ৰান্তিকৰ ফল বেছিভাগেই বাহিৰৰ তৰলে স্বাব ৰঞ্জিত কৰাৰ সৈতে জড়িত: টেম্পন ৰখাৰ সময়ত ৰঞ্জক ছিটিকি পৰা, পেকিঙৰ মাজেৰে মূত্ৰ শোষিত হৈ বিয়পি যোৱা, পৰীক্ষাৰ সময়ত মূত্ৰত্যাগ কৰা, অথবা সাধাৰণ চাপজনিত বা তীব্ৰ মূত্ৰবেগজনিত অসংযমে আটাইতকৈ তলৰ স্বাব ৰঞ্জিত কৰা। এইবোৰৰ কোনোটোৱেই ফিষ্টুলাৰ ইংগিত নিদিয়ে। সেইবাবেই ভৰোৱাৰ সময়ত পোনপটীয়া পৰ্যবেক্ষণ আৰু মূত্ৰনলীৰ বাহ্যিক মুখত উভতি অহা তৰলৰ ওপৰত নজৰ ৰখাটো প্ৰক্ৰিয়াৰ অংশ, ঐচ্ছিক সংযোজন নহয়।

ধনাত্মক ৰঞ্জক পৰীক্ষা UTI-ৰ ফল নহয়, আৰু ইয়াৰ বিপৰীতটোও সত্য

মূত্ৰপথৰ সংক্ৰমণে মূত্ৰাশয় আৰু যোনিৰ মাজত পথ সৃষ্টি নকৰে, গতিকে কেৱল সংক্ৰমণৰ বাবে নিয়ন্ত্ৰিত পৰিস্থিতিত মূত্ৰনলীৰ বাহ্যিক মুখৰ বাহিৰে অন্য ঠাইৰে নীলা তৰল লিক হ’ব নোৱাৰে। এই দুটা অৱস্থাৰ লক্ষণৰ মিল আছে আৰু একেলগেও থাকিব পাৰে; সেইবাবেই এইবোৰৰ মাজত বিভ্ৰান্তি হয়। সংক্ৰমণৰ ফলত হোৱা তীব্ৰ মূত্ৰবেগ আৰু মূত্ৰবেগজনিত অসংযমত মূত্ৰ স্বাভাৱিক মূত্ৰনলীৰে ওলাই যায়; ফিষ্টুলাৰ লিক সেই পথ এৰি যায়। সংক্ৰমণৰ সন্দেহ থাকিলে মূত্ৰ বিশ্লেষণ আৰু কালচাৰ এতিয়াও গুৰুত্বপূৰ্ণ, আৰু সংগ্ৰহ কৰা যোনিৰ তৰলত ক্ৰিয়েটিনিন জুখি সেই তৰল মূত্ৰ বুলি নিশ্চিত কৰিব পাৰি, যদিও ইয়াৰ দ্বাৰা অকলে লিকৰ স্থান চিনাক্ত কৰিব নোৱাৰি। আন এটা বিভ্ৰান্তিকৰ কাৰক মনত ৰাখিব: মিথিলিন ব্লু থকা কিছুমান যৌগিক মূত্ৰপথৰ ঔষধ নিজেই মূত্ৰৰ ৰং সলনি কৰে; সেয়ে যিকোনো ৰঞ্জকভিত্তিক মূল্যায়নৰ আগতে চিকিৎসকক এই কথা জনোৱা উচিত।

স্বাবৰ পৰীক্ষাৰ পাছতো কি কৰিব লাগিব

ৰঞ্জক পৰীক্ষাই মূল্যায়নৰ আৰম্ভণি কৰে; ই সম্পূৰ্ণ নকৰে। শ্ৰোণীৰ পৰীক্ষাই কলাৰ অৱস্থা, দাগযুক্ত কলা আৰু ফিষ্টুলাৰ অৱস্থান মূল্যায়ন কৰে। যিকোনো মেৰামতিৰ আগতে চিষ্টোস্ক’পি আৰু ইউৰেথ্ৰোস্ক’পিয়ে ভিতৰৰ মুখসমূহৰ মানচিত্ৰ প্ৰস্তুত কৰে। ইউৰেটাৰৰ উৎস সন্দেহ কৰিলে বা শাৰীৰিক গঠন অস্পষ্ট হ’লে, পলমকৈ হোৱা নিষ্কাশন পৰ্যায় অন্তৰ্ভুক্ত কৰা কনট্ৰাষ্ট CT অথবা MRI-য়ে মূত্ৰপথৰ ওপৰৰ অংশ দেখুৱায়, আৰু ৰেট্ৰ’গ্ৰেড পাইল’গ্ৰাফিয়ে অনিশ্চিত ইউৰেটাৰক পোনপটীয়াকৈ স্পষ্ট কৰিব পাৰে। আল্ট্ৰাছাউণ্ডৰ তুলনামূলক অধ্যয়নো আছে: বাৰগৰাকী ৰোগীৰ এটা সৰু সম্ভাৱ্যতা অধ্যয়নত কনট্ৰাষ্ট-বৃদ্ধিকৃত ৰঙীন ডপলাৰে 12টা ক্ষেত্ৰৰ 11টা সঠিকভাৱে শ্ৰেণীবদ্ধ কৰিছিল, কিন্তু সেই ফল আল্ট্ৰাছাউণ্ড পদ্ধতিৰ, ৰঞ্জক পৰীক্ষাৰ নহয় (ভল্কমাৰ আৰু সহকৰ্মীসকল, 2000)।

চিকিৎসাৰ পাছতো ৰঞ্জক পৰীক্ষা পুনৰ কৰা হয়। FIGO-ৰ উত্তম অনুশীলনৰ পৰামৰ্শ অনুসৰি ফিষ্টুলা মেৰামতিৰ 10ৰ পৰা 14 দিন পাছত, কেথেটাৰ আঁতৰোৱাৰ আগতে, ৰোগীয়ে পৰ্যবেক্ষণৰ অধীনত কাহি থাকোঁতে ৰঞ্জক পৰীক্ষা কৰিব লাগে (ব্ৰাউনিং আৰু সহকৰ্মীসকল, 2025)। সেই সাক্ষাৎত ঋণাত্মক ফলৰ অৰ্থ হৈছে তেতিয়া ফিষ্টুলাৰ পৰা কোনো লিক দেখা নগ’ল; ইয়াৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে পাছলৈ অসংযম, মূত্ৰ ৰৈ যোৱা, সংক্ৰমণ বা ধৰা নপৰা ইউৰেটাৰৰ উৎসৰ পৰা কেতিয়াও লিক নহ’ব।

মিথিলিন ব্লুৰ আন এটা ৰোগ-নিৰ্ণয়মূলক ভূমিকা আছে, যিটোক ফিষ্টুলাৰ পৰীক্ষাৰ পৰা পৃথককৈ ৰখা উচিত: ফেল’পিয়ান নলী খোলা আছে নে নাই পৰীক্ষা কৰিবলৈও ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এই প্ৰক্ৰিয়া আমাৰ প্ৰজননক্ষমতা পৰীক্ষা আৰু নলীৰ উন্মুক্ততা মূল্যায়নৰ নিৰ্দেশিকাত আলোচনা কৰা হৈছে। ৰঞ্জক একেই, প্ৰশ্ন বেলেগ, শাৰীৰিক গঠনো বেলেগ। ফলৰ সৈতে প্ৰশ্নটোৰ সম্পৰ্ক বজাই ৰখাটোৱেই ৰঞ্জক পৰীক্ষাৰ মূল শৃংখলা। নীলা স্বাবে এটা পথ থকাৰ প্ৰমাণ দিয়ে। বাকী সকলো—আকাৰ, মেৰামতি কৰিব পৰা সম্ভাৱনা, ভৱিষ্যৎ ফলাফল—এতিয়াও পৰীক্ষা কৰিব লাগে।