Metileenblou en veelvuldige sklerose: wat die dierenavorsing getoets het

Soek na metileenblou vir MS en jy vind artikels wat lyk asof hulle dieselfde vraag beantwoord. Hulle doen nie. Een artikel het metileenblou as behandeling aan siek muise toegedien. Die ander het geen dier daarmee behandel nie. Dit het metileenblou as 'n blou kleurstof op dun snitte van die rugmurg gebruik sodat 'n patoloog miëlien onder 'n mikroskoop kon sien.

Dit is die kernidee van die hele artikel. Die kleurstof het twee rolle in biologie wat niks buiten die bottel gemeen het nie. As 'n kandidaatgeneesmiddel word dit aan 'n lewende dier toegedien, en die vraag is of die siekte verander. As 'n weefselkleurstof word dit ná die eksperiment op dooie, gefikseerde weefsel aangebring, en die vraag is hoe die weefsel gelyk het. As jy dié onderskeid miskyk, sal jy 'n patologie-metodeafdeling lees asof dit 'n behandelingsresultaat is.

Wat EAE is, in eenvoudige terme

Eksperimentele outo-immuun-ensefalomiëlitis, gewoonlik afgekort tot EAE, is die standaarddiermodel vir aspekte van veelvuldige sklerose. 'n Navorser immuniseer 'n vatbare muis met 'n fragment van 'n miëlienproteïen plus 'n sterk adjuvant. Die immuunstelsel val dan die dier se eie sentrale senuweestelsel aan. Die muis ontwikkel opstygende swakheid wat maklik op 'n skaal van 0 tot 5 beoordeel kan word, van 'n slap stert tot verlamming van die agterledemate.

Dié gerieflike puntetoekenning verduidelik waarom EAE gewild is, maar ook waarom dit misleidend kan wees. MS by mense ontstaan vanself, behels 'n breër en minder duidelik omskrewe stel teikens, en veroorsaak optiese, sensoriese, kognitiewe, serebellêre en motoriese simptome in 'n verloop wat deur terugvalle of progressie gekenmerk word. EAE boots geselekteerde meganismes soos inflammasie, demiëlinisering en aksonbesering onder beheerde toestande na. Dit boots nie MS in miniatuur na nie. Lesers wat die algemene raamwerk wil verstaan, kan nagaan hoe metileenblou vermoedelik op sellulêre vlak werk voordat hulle enige afsonderlike siekte-aanspraak beoordeel.

Die twee artikels hieronder het ook verskillende EAE-antigene gebruik, en dit maak saak. Die behandelingstudie het siekte geïnduseer met MOG35-55, 'n kort peptied uit miëlien-oligodendrosietglikoproteïen. Die patologiestudie het siekte geïnduseer met MP4, 'n samesmelting van segmente van miëlienbasiese proteïen en proteolipiedproteïen. Die keuse van muisstam en antigeen verander waar letsels voorkom en hoe inflammasie verloop; die twee studies is dus nie twee herhalings van dieselfde eksperiment nie.

Die oorsig: van model na vraag na beperkings

Hou hierdie tabel oop. Dit is die oorspronklike verwysingspunt vir hierdie artikel. Elke ry dui aan watter kliniese vraag die model kan aanspreek, wat werklik gemeet is en waar toepassing op mense ophou.

Enigiemand wat die volgende opskrif nagaan, kan dieselfde kolomme hergebruik met behulp van hoe om prekliniese studies te lees: vra na die spesie en antigeen, die rol van die verbinding, die eindpunte, en of die resultaat 'n siekteverloop of 'n momentopname van weefsel weerspieël.

Die behandelingsresultaat: wat toediening verander het

Die 2016-behandelingstudie in die Journal of Neuroimmunology het vroulike C57BL/6-muise van ongeveer 8 tot 10 weke oud gebruik, wat met 250 mikrogram MOG35-55 per muis geïmmuniseer is. Ná induksie is die EAE-diere ewekansig aan 'n metileenblougroep of 'n onbehandelde EAE-groep toegewys, en kliniese tellings is tot ongeveer dag 30 gevolg.

Kliniese tellings was van dag 15 tot dag 30 beduidend laer by behandelde muise as by EAE-kontroles, met P kleiner as 0.01. Rugmurgontleding het in dieselfde rigting gewys, met minder inflammatoriese infiltrasie, minder demiëlinisering en minder aksonverlies by behandelde diere.

Die onderskeidende deel was die stel seinprosesmetings. Behandeling het AMPK-aktivering en SIRT1-uitdrukking verhoog en NF-kB-aktivering, 'n sentrale skakelaar van inflammasie, onderdruk. Aan die kant van die aanpasbare immuunstelsel het dit die Th17-respons verminder en die Treg-respons versterk. Die voorgestelde ketting is dus van metileenblou na AMPK en SIRT1, na laer NF-kB-seinaktiwiteit, na 'n verskuiwing van inflammatoriese Th17 na regulerende Treg, na ligter weefselbesering, na laer tellings.

Dié ketting is 'n interpretasie, nie 'n bewese oorsaaklike volgorde nie. Die studie wys dat die geneesmiddel, die veranderinge in seinprosesse en die verbetering in die siekte saam voorkom. Dit bewys nie dat AMPK en SIRT1 vir die volle voordeel verantwoordelik is nie, en die publiek geïndekseerde teks gee nie die presiese dosis in milligram per kilogram, toedieningsroete, aanvangsdag of duur duidelik genoeg weer om die behandelingsregime uit die opsomming alleen te herhaal nie. Beskou enige doseringsgetal wat op 'n verkoopsblad oor hierdie artikel aangehaal word as ongeverifieer, tensy dit na die metodes in die volledige teks verwys. Die breër bewysbasis vir metileenblou by mense is waar nagegaan moet word of hierdie vroeë immuunsein ooit tot kliniese data ontwikkel het.

Die patologieresultaat: wat ses maande se weefsel getoon het

Die 2015-MP4-studie in PLoS ONE het vroulike C57BL/6-muise gebruik wat met 200 mikrogram MP4 in volledige Freund-adjuvant geïmmuniseer is, met pertussistoksien op die dag van immunisering en weer 48 uur later. Geen dier het metileenblou as 'n geneesmiddel ontvang nie. Ná fiksasie en inbedding is dwarsrugmurgsnitte van een mikrometer met metileenblou gekleur vir ligmikroskopie, met elektronmikroskopie van die ventrolaterale baan vir fyner besonderhede.

Weefsel is op drie stadiums bemonster: die akute piek met 7 muise, drie maande ná aanvang met 5 muise, en ses maande ná aanvang met 10 muise. Gemiddelde kliniese tellings op dié stadiums het byna identies gelyk, naby 1.7 tot 1.8 op die skaal van 0 tot 5. Die weefsel het 'n ander verhaal vertel. Geïsoleerde miëlienskade het van ongeveer 569,000 vesels per vierkante millimeter by die akute piek tot ongeveer 1,496,000 op ses maande toegeneem, met die vergelyking tussen die akute en langtermynstadium beduidend by P gelyk aan 0.027. Gekombineerde miëlien- en aksonskade het teen ses maande ongeveer verdubbel. Vesels wat remiëlinisering ondergaan het, het in elke stadium onder een persent gebly, 'n ontnugterende besonderheid vir die hoop op herstel.

Aksonbesering het 'n U-vormige patroon gevolg: hoog by die akute piek, laer op drie maande en die hoogste op ses maande. Dit het met mitochondriale swelling en met verminderde afstand tussen neurofilamente gekorreleer. Die beoordeling is sonder kennis van die telling en stadium gedoen, wat die interpretasie versterk dat kliniese tellings die voortgaande strukturele skade onderskat het.

Dié wanverhouding is die studie se werklike bydrae vir 'n leser wat in MS belangstel. 'n Stabiele gestremdheidstelling het nie stabiele weefsel beteken nie. Dit wys ook waarom hierdie artikel geen aanspraak oor metileenblou as behandeling vir MS kan ondersteun nie. Dit het tyd getoets, nie behandeling nie.

Waarom geen van die studies voordeel by pasiënte vasstel nie

Beskou elke artikel as een wat 'n nou omskrewe vraag goed beantwoord, maar glad nie die vraag oor pasiënte nie.

Eerstens verskil die oorsaak. EAE word doelbewus met 'n bepaalde antigeen en adjuvant veroorsaak. MS by mense ontwikkel spontaan met 'n breër immuunrepertoire wat T-selle, B-selle, aangebore immuniteit en inwonende gliaselle insluit. 'n Verbinding wat 'n MOG-gerigte respons in 'n muis verskuif, verskuif nie noodwendig daardie breër menslike respons nie.

Tweedens verskil die fenotipe. Opstygende swakheid van die stert tot die agterledemate by 'n muis is 'n gerieflike meetuitkoms. Dit druk die heterogeniteit van MS by mense saam tot een motoriese getal. Geneesmiddels verander gereeld korttermyn-EAE-tellings sonder om die verloop by mense te verander; daarom is EAE 'n hulpmiddel vir sifting en meganisme-ondersoek, eerder as 'n miniatuurkliniek.

Derdens bly blootstelling en tydsberekening onopgeklaar. Deurlopende vroeë toediening in 'n muiseksperiment van 30 dae is nie chroniese orale gebruik by 'n persoon met gevestigde siekte nie, en geen van die studies het geneesmiddelvlakke in die senuweestelsel gemeet nie. Sonder daardie skakel is daar geen brug van 'n konsentrasie op 'n plaat of 'n dosis in 'n muis na 'n behandelingsregime by mense nie.

Vierdens herhaal die twee artikels nie mekaar se bevindings nie. Verskillende antigene, verskillende vrae, verskillende eindpunte, en in een geval glad geen behandeling nie. Om hulle saam as twee positiewe MS-behandelingstudies aan te haal, is 'n kategoriefout.

Wat dit beteken vir lesers wat die bewyse opweeg

Daar is geen gevestigde metileenblouprotokol vir MS in hierdie artikels nie. Die behandelingstudie ondersteun verdere navorsing oor AMPK, SIRT1, NF-kB en die balans tussen Th17 en Treg in MOG EAE. Die patologiestudie is 'n herinnering dat weefselbesering kan voortgaan terwyl tellings onveranderd lyk, en dat metileenblou in 'n metodeafdeling soms 'n pot kleurstof eerder as 'n medisynekas beteken. Lesers wat voortgaande navorsing oor veelvuldige sklerose volg, moet dié onderskeid tussen kleurstof en geneesmiddel in gedagte hou. Veiligheidsvrae, insluitend bloedverwante risiko's en interaksierisiko's, hoort in 'n gesprek met 'n klinikus, saam met algemene veiligheidsdata oor metileenblou, voordat enigiemand op grond van opskrifte oor laboratoriumbevindinge optree.

Die kern pas in een sin. Een aangehaalde studie het metileenblou aan MOG-EAE-muise toegedien en ligter siekte met 'n anti-inflammatoriese immuunverskuiwing gerapporteer, terwyl die ander aangehaalde studie niks toegedien het nie en metileenblou slegs gebruik het om rugmurgweefsel te kleur terwyl dit ses maande van toenemende miëlien- en aksonskade gedokumenteer het; die twee saam stel dus nie vas dat metileenblou met MS by mense help nie.