မက်ဟီမိုဂလိုဘင်နီးမီးယားအတွက် မီသိုင်လင်းဘလူး: ဆေးရုံများတွင် အသုံးပြုရသည့်အကြောင်းရင်း

လူနာတစ်ဦးသည် ကျောက်ပြားရောင်ကဲ့သို့ မီးခိုးပြာရောင် နှုတ်ခမ်းများနှင့် ရောက်လာသည်။ အသက်ရှူမြန်နေပြီး မေးခွန်းများကို ဖြည်းဖြည်းချင်းသာ ဖြေနိုင်သည်။ စောင့်ကြည့်စက်တွင် အောက်ဆီဂျင်ပြည့်ဝမှု 85 ရာခိုင်နှုန်းဟု ပြနေသည်။ သူနာပြုက အောက်ဆီဂျင်ပေးသည့်ပမာဏကို တိုးလိုက်သည်။ ကိန်းဂဏန်းက မပြောင်းပါ။ သွေးဖောက်ယူလိုက်သည့်အခါ ချောကလက်ညိုရောင်ဖြစ်နေပြီး လေနှင့်ထိတွေ့စေသော်လည်း ညိုရောင်အတိုင်း ရှိနေသည်။ ဤဖြစ်စဉ်အစဉ်အဆက်သည် မက်ဟီမိုဂလိုဘင်နီးမီးယားကို မီသိုင်လင်းဘလူးဖြင့် ကုသစောင့်ရှောက်ရန် စတင်သတိပြုမိစေသည့် ပုံမှန်လက္ခဏာများဖြစ်ပြီး ဤအခြေအနေက မိသားစုဝင်များရော စက်ကိရိယာများကိုပါ အဘယ်ကြောင့် အထင်မှားစေသလဲဆိုသည်ကို ပြသနေသည်။

ပြဿနာသည် အဆုတ်တွင် မဟုတ်ပါ။ ဟီမိုဂလိုဘင်အတွင်းရှိ သံဓာတ်တွင် ဖြစ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

သံအက်တမ်တစ်မျိုးတည်း၏ အခြေအနေနှစ်မျိုး

ဟီမိုဂလိုဘင်မော်လီကျူးတစ်ခုစီတွင် Fe2+ ဟု ရေးသားသည့် ဖဲရပ်စ်အခြေအနေရှိ သံဓာတ် ပါဝင်သည်။ ထိုအခြေအနေတွင် ၎င်းသည် အဆုတ်၌ အောက်ဆီဂျင်ကို တွဲဖက်ယူပြီး တစ်ရှူးများ၌ ပြန်လွှတ်ပေးသည်။ အောက်ဆီဒေးရှင်းဖြစ်စေသော ဓာတုပစ္စည်းများက ထိုသံဓာတ်မှ အီလက်ထရွန်တစ်ခု ထပ်မံဖယ်ရှားနိုင်ပြီး ဖဲရစ်အခြေအနေဖြစ်သော Fe3+ သို့ ပြောင်းလဲစေသည်။ ထိုသို့ဖြစ်လာသည့် ရောင်ခြယ်ပစ္စည်းကို မက်ဟီမိုဂလိုဘင်ဟု ခေါ်သည်။ ဖဲရစ်သံဓာတ်သည် အောက်ဆီဂျင်ကို မတွဲဖက်နိုင်သည့်အပြင် ပိုဆိုးသည်မှာ မော်လီကျူးတစ်ခုတည်းအတွင်း ကျန်ရှိနေသော ဖဲရပ်စ်နေရာများကို အောက်ဆီဂျင်အား ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ချုပ်ကိုင်ထားစေခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အောက်ဆီဂျင်လိုအပ်သည့်နေရာတွင် လွှတ်ပေးနိုင်သော အောက်ဆီဂျင်ပမာဏ လျော့နည်းသွားသည်။

ကျန်းမာသောသွေးတွင် ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးသည့် အင်ဇိုင်းတစ်မျိုးက အဆက်မပြတ် လုပ်ဆောင်နေသောကြောင့် မက်ဟီမိုဂလိုဘင်ကို 1 ရာခိုင်နှုန်းခန့်အောက်တွင် ထိန်းထားနိုင်သည်။ အဓိကပြုပြင်သည့် လမ်းကြောင်းသည် သွေးနီဥအတွင်း ပုံမှန် ဂလိုက်ကိုလိုက်စစ်ဖြစ်စဉ်မှ ပံ့ပိုးပေးသည့် NADH နှင့် cytochrome b5 reductase ကို အသုံးပြုသည်။ အရန်လမ်းကြောင်းတစ်ခုက NADPH ကို အသုံးပြုသော်လည်း ပုံမှန်အခြေအနေတွင် လုပ်ဆောင်မှု နည်းပါးသည်။ ရောဂါလက္ခဏာများသည် ရာခိုင်နှုန်းနှင့် အကြမ်းဖျင်း ဆက်စပ်နေသော်လည်း သွေးအားနည်းခြင်း သို့မဟုတ် နှလုံးနှင့်အဆုတ်ရောဂါရှိခြင်းက ရာခိုင်နှုန်းနည်းနေသည့်အချိန်တွင်ပင် အန္တရာယ်ရှိစေနိုင်သည်။ 10 မှ 20 ရာခိုင်နှုန်းဝန်းကျင်တွင် မြင်သာသော ပြာနှမ်းခြင်းနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ 30 ရာခိုင်နှုန်းအထက်တွင် ခေါင်းကိုက်ခြင်း၊ အသက်ရှူမဝခြင်းနှင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးခြင်းတို့ ဖြစ်လေ့ရှိသည်။ 70 ရာခိုင်နှုန်းဝန်းကျင်တွင် မကြာခဏ အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်သည်။ အရေးကြီးသည်မှာ ဓာတ်ခွဲခန်းရလဒ်တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ အောက်ဆီဂျင်ပို့ဆောင်နိုင်မှု ဖြစ်သောကြောင့် ဤကိန်းဂဏန်းများသည် အကြမ်းဖျင်းအပိုင်းအခြားများသာဖြစ်ပြီး အာမခံချက်များ မဟုတ်ပါ။

ပြင်ပမှ ရရှိလာသော အဖြစ်များသည့် အကြောင်းရင်းများတွင် dapsone၊ နိုက်ထရိုက်များနှင့် နိုက်ထရိတ်များ၊ အနီလင်းဒြပ်ပေါင်းများ၊ benzocaine နှင့် prilocaine ကဲ့သို့သော နေရာကွက်ထုံဆေးများ ပါဝင်သည်။ မွေးရာပါ အင်ဇိုင်းချို့တဲ့မှုများလည်း ရှိသော်လည်း ရှားပါးသည်။ ဆေးရုံတွင် တွေ့ရသည့် ဖြစ်ရပ်အများစုသည် ပြင်ပမှ ရရှိလာသော ဖြစ်ရပ်များဖြစ်သဖြင့် ကုသမှု၏ ပထမဆုံးအဆင့်မှာ ထိုပစ္စည်းနှင့် ထိတွေ့မှုကို ရပ်တန့်ရန် အမြဲဖြစ်သည်။

ဆေးရုံများက အသုံးချသည့် အီလက်ထရွန်လွှဲပြောင်းစနစ်

မီသိုင်လင်းဘလူးသည် အောက်ဆီဂျင်ကို မဖြည့်ဆည်းပေးပါ။ အီလက်ထရွန်သယ်ယူပို့ဆောင်မှုကို ပံ့ပိုးပေးခြင်းဖြစ်သည်။ သွေးနီဥအတွင်း အင်ဇိုင်းတစ်မျိုးက NADPH ကို အသုံးပြုပြီး အပြာရောင်ဆိုးဆေးကို ၎င်း၏ အရောင်မဲ့ပုံစံဖြစ်သော လျူကိုမီသိုင်လင်းဘလူးသို့ ရီဒတ်စ်လုပ်ပေးသည်။ ထိုအရောင်မဲ့ပုံစံက အင်ဇိုင်းမပါဝင်သော နည်းလမ်းဖြင့် ဖဲရစ်သံဓာတ်ထံ အီလက်ထရွန်များ ပေးအပ်ကာ ဖဲရပ်စ်ဟီမိုဂလိုဘင်အဖြစ် ပြန်လည်ပြောင်းပေးပြီး အပြာရောင်ပုံစံသို့ ပြန်ရောက်သည်။ ဆိုးဆေးသည် ဤသို့ သံသရာလည်နေသည်။ ထိုလွှဲပြောင်းမှုကိုယ်တိုင်ကို မီသိုင်လင်းဘလူးက အီလက်ထရွန်ပေးသူနှင့် လက်ခံသူများအကြား အီလက်ထရွန်များ မည်သို့ရွှေ့ပြောင်းပေးသည်ဆိုသည့် ရှင်းလင်းချက်တွင် ဖော်ပြထားပြီး၊ ရီဒတ်စ်လုပ်ထားသော အရောင်မဲ့ပုံစံကို မီသိုင်လင်းဘလူးနှင့် လျူကိုမီသိုင်လင်းဘလူး နှိုင်းယှဉ်ချက် တွင် ရှင်းပြထားသည်။

ဤလုပ်ဆောင်ပုံက စတင်လေ့လာသူများ မမျှော်လင့်တတ်သည့် ကန့်သတ်ချက်နှစ်ခုကို ရှင်းပြပေးသည်။ ပထမအချက်မှာ လွှဲပြောင်းစနစ်အတွက် NADPH လိုအပ်ပြီး သွေးနီဥရှိ NADPH သည် glucose-6-phosphate dehydrogenase ဖြစ်သော G6PD အပေါ် မူတည်နေခြင်းဖြစ်သည်။ G6PD ချို့တဲ့မှုရှိလျှင် ဆိုးဆေးသည် အာနိသင်ရှိသောပုံစံသို့ မပြောင်းနိုင်သည့်အပြင် ၎င်းကိုယ်တိုင်ကလည်း အောက်ဆီဒေးရှင်းဆိုင်ရာ ဖိစီးမှုကို ထပ်တိုးစေနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဆေးရုံသုံးဆေး၏ အညွှန်းတွင် G6PD ချို့တဲ့မှုကို မသုံးသင့်သောအခြေအနေအဖြစ် ဖော်ပြထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ စုစုပေါင်းဆေးပမာဏ များလာလျှင် မီသိုင်လင်းဘလူးကိုယ်တိုင်က အောက်ဆီဒေးရှင်းဖြစ်စေသော ပစ္စည်းဖြစ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ စုစုပေါင်း 7 mg per kg ခန့်ထက် ကျော်လွန်လျှင် သို့မဟုတ် ထပ်ခါထပ်ခါပေးရာတွင် တစ်ခါတစ်ရံ ထိုထက်နည်းသော ပမာဏ၌ပင် မက်ဟီမိုဂလိုဘင်ကို တိုးစေပြီး သွေးနီဥများကို ပြုပြင်ပေးမည့်အစား ဖျက်ဆီးနိုင်သည်။ ဆိုးဆေးပိုများခြင်းသည် ပိုမိုကယ်တင်နိုင်ခြင်း မဟုတ်ပါ။ ဆေးပမာဏအပိုင်းအခြားကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ကျဉ်းမြောင်းစွာ သတ်မှတ်ထားသည်။

အလွယ်တကူမြင်ရသည့် စစ်ဆေးချက်က အဘယ်ကြောင့် အထင်မှားစေသနည်း

မိသားစုဝင်များသည် အိမ်တွင် လုပ်နိုင်သော မီသိုင်လင်းဘလူးစစ်ဆေးမှုကို ရှာဖွေလေ့ရှိသည်။ ထိုသို့သော စစ်ဆေးမှု မရှိပါ။ ထိုအသုံးအနှုန်းသည် မက်ဟီမိုဂလိုဘင်နီးမီးယားဟု သံသယရှိသည့်အခါ ပြုလုပ်သော ရောဂါရှာဖွေစစ်ဆေးမှုများကို ရည်ညွှန်းလေ့ရှိပြီး ထိုစစ်ဆေးမှုများကို ဓာတ်ခွဲခန်းတွင်သာ လုပ်ဆောင်ရသည်။

ပုံမှန် လက်ချောင်းထိပ်တပ် အောက်ဆီဂျင်တိုင်းစက်များသည် အလင်းလှိုင်းအလျားနှစ်မျိုးကိုသာ ဖတ်ရှုသည်။ မက်ဟီမိုဂလိုဘင် များလာသည်နှင့်အမျှ ထိုလှိုင်းအလျားနှစ်မျိုး၌ အလင်းစုပ်ယူမှုများ နီးစပ်လာပြီး အမှန်တကယ်အခြေအနေ မည်သို့ရှိသည်ဖြစ်စေ ပြသသော အောက်ဆီဂျင်ပြည့်ဝမှုသည် 85 ရာခိုင်နှုန်းခန့်ဘက်သို့ ရွေ့လာသည်။ အာရုံခံကိရိယာက ဖြစ်နေသောပြဿနာကို တိုင်းတာနေခြင်း မဟုတ်သောကြောင့် အောက်ဆီဂျင်ပိုပေးခြင်းက ထိုကိန်းဂဏန်းကို မပြင်ပေးနိုင်ပါ။ တစ်ချိန်တည်းတွင် သွေးလွှတ်ကြောအတွင်း အောက်ဆီဂျင်ဖိအားဖြစ်သော PaO2 သည် ပုံမှန်ဟု ထင်ရနိုင်သည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းက ဟီမိုဂလိုဘင်သယ်ဆောင်ထားသော အောက်ဆီဂျင်ကို မဟုတ်ဘဲ သွေးရည်ကြည်ထဲတွင် ပျော်ဝင်နေသော အောက်ဆီဂျင်ကို တိုင်းတာခြင်းဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် PaO2 မှ အောက်ဆီဂျင်ပြည့်ဝမှုကို တွက်ချက်ပေးသော သွေးဓာတ်ငွေ့စစ်ဆေးစက်က လူနာ ပြာနှမ်းနေဆဲဖြစ်သော်လည်း စိတ်ချရသည်ဟု ထင်ရစေမည့် ကိန်းဂဏန်းကို ဖော်ပြနိုင်သည်။ လက်ချောင်းတပ် အာရုံခံကိရိယာ၏ တိုင်းတာချက်နှင့် တွက်ချက်ထားသော သွေးလွှတ်ကြောတန်ဖိုးတို့အကြား ကွာဟချက်သည် မကြာခဏ ရာခိုင်နှုန်းအမှတ် 5 ထက် ပိုများပြီး ထိုကွာဟချက်ကို အောက်ဆီဂျင်ပြည့်ဝမှုကွာဟချက်ဟု ခေါ်သည်။ ၎င်းသည် သဲလွန်စသာဖြစ်ပြီး ရောဂါအတည်ပြုချက် မဟုတ်ပါ။

အတည်ပြုရန် သွေးနမူနာကို လှိုင်းအလျားများစွာ အသုံးပြုသော co-oximetry ဖြင့် စစ်ဆေးရန် လိုအပ်ပြီး ၎င်းက မက်ဟီမိုဂလိုဘင်ကို တိုက်ရိုက်တိုင်းတာပေးသည်။ အောက်ဆီဂျင်ပေးသော်လည်း အရောင်တောက်မလာသော ချောကလက်ညိုရောင်သွေးကလည်း ထိုအခြေအနေကို ညွှန်ပြသည်။ မက်ဟီမိုဂလိုဘင်နီးမီးယားအတွက် မည်သည့်ကုသမှုဆုံးဖြတ်ချက်မဆို ထိုတိုင်းတာချက်နှင့် ရောဂါလက္ခဏာများကို အခြေခံရပြီး လက်ချောင်းထိပ်တပ် အောက်ဆီဂျင်တိုင်းစက်တစ်ခုတည်းကို ဘယ်တော့မှ မအခြေခံရပါ။

ဆေးအညွှန်းတွင် ကြီးကြပ်မှုအောက်မှ ကုသပုံကို မည်သို့ဖော်ပြထားသနည်း

ဤအပိုင်းသည် ဆေးကုသသူများက ပေးသော ဆရာဝန်ညွှန်းစာလိုအပ်သည့် ထိုးဆေးအကြောင်းကို ဖော်ပြထားခြင်းဖြစ်သည်။ ပါးစပ်မှ သောက်သုံးရန် လမ်းညွှန်မဟုတ်သလို ဤအသေးစိတ်အချက်များကို စားသုံးသူများအတွက် ရောင်းချသော ဆေးရည်စက်များ သို့မဟုတ် ဆေးတောင့်များတွင်လည်း အသုံးချ၍ မရပါ။

လက်ရှိ မီသိုင်လင်းဘလူးထိုးဆေး ညွှန်းဆိုအသုံးပြုမှုဆိုင်ရာ အချက်အလက် တွင် ပြင်ပမှ ရရှိလာသော မက်ဟီမိုဂလိုဘင်နီးမီးယားရှိသည့် လူကြီးနှင့် ကလေးများအတွက် 1 mg per kg ကို 5 မှ 30 မိနစ်အတွင်း သွေးကြောထဲသို့ ပေးရန် သတ်မှတ်ထားသည်။ စံပြင်းအား 5 mg per mL ရှိသော ထုတ်ကုန်အတွက် ၎င်းသည် 0.2 mL per kg နှင့် ညီမျှသည်။ တစ်နာရီကြာပြီးနောက် မက်ဟီမိုဂလိုဘင်သည် 30 ရာခိုင်နှုန်းအထက်တွင် ရှိနေဆဲ သို့မဟုတ် ရောဂါလက္ခဏာများ ဆက်ရှိနေပါက ဒုတိယအကြိမ် 1 mg per kg ပမာဏကို ပေးနိုင်သည်။ ဆေးနှစ်ကြိမ်ပေးပြီး ပြဿနာမပြေလည်ပါက တတိယအကြိမ် ထပ်ပေးမည့်အစား အခြားကုသမှုကို အသုံးပြုရန် ဆေးအညွှန်းက ဆေးကုသသူများကို ညွှန်ကြားထားသည်။

ဆေးပေးသွင်းပုံ အသေးစိတ်သည် အရေးကြီးသည်။ ဆေးပေးသွင်းသည့်လိုင်းသည် ကောင်းစွာအလုပ်လုပ်နေသော သွေးကြောသွင်းလိုင်း ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး အရေပြားအောက်ထိုးဆေးအဖြစ် လုံးဝ မပေးရပါ။ အထူးသဖြင့် ကလေးများတွင် ထိုးသည့်နေရာနာကျင်မှု လျော့နည်းစေရန် ဆေးရည်ကို 5 ရာခိုင်နှုန်း dextrose 50 mL တွင် ဖျော်နိုင်ပြီး ချက်ချင်းအသုံးပြုရသည်။ ကလိုရိုက်က ဆိုးဆေး၏ ပျော်ဝင်နိုင်မှုကို လျော့နည်းစေသောကြောင့် sodium chloride ဆေးရည်များတွင် မဖျော်ရပါ။ မသုံးဘဲကျန်သော ဆေးရည်ကို စွန့်ပစ်ရပြီး ဆေးရည်ကို မသုံးမီ စစ်ဆေးရသည်။

ဆေးရုံ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်တိုင်းတွင် သတိပေးချက်သုံးခုကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရသည်။ အထူးဘောင်ခတ်သတိပေးချက်သည် ဆီရိုတိုနင်လက္ခဏာစုအကြောင်း ဖြစ်သည်။ မီသိုင်လင်းဘလူးကို SSRIs၊ SNRIs၊ MAO တားဆီးဆေးများ၊ အချို့သော အိုပီယွိုက်ဆေးများနှင့် dextromethorphan အပါအဝင် ဆီရိုတိုနင်စနစ်အပေါ် သက်ရောက်သော ဆေးများနှင့် တွဲသုံးမိလျှင် ထိုလက္ခဏာစုက အသက်ဆုံးရှုံးစေနိုင်သည်။ နောက်ဆုံးဆေးပေးပြီးနောက် 72 နာရီအတွင်း ထိုဆေးမျိုးများ မသုံးရန် လူနာများကို ပြောကြားထားပြီး၊ တွဲသုံးခြင်းကို မရှောင်လွှဲနိုင်ပါက အနီးကပ်စောင့်ကြည့်မှုနှင့်အတူ ဖြစ်နိုင်သမျှ အနည်းဆုံးပမာဏကို အသုံးပြုရန် ဆေးအညွှန်းက ညွှန်ကြားထားသည်။ ဆီရိုတိုနင်ဆိုင်ရာ အပြန်အလှန်သက်ရောက်မှုများကို မီသိုင်လင်းဘလူး၏ ဆေးဝါးအပြန်အလှန်သက်ရောက်မှုများနှင့် ဆီရိုတိုနင်လက္ခဏာစု တွင် ဖော်ပြထားသည်။ ဒုတိယသတိပေးချက်မှာ သွေးနီဥပျက်စီးခြင်း ဖြစ်သည်။ Heinz bodies များ ဖြစ်ပေါ်ခြင်း၊ သွယ်ဝိုက်ဘီလီရူဘင် တိုးလာခြင်း၊ ဟက်ပ်တိုဂလိုဘင် လျော့ကျခြင်းတို့နှင့်အတူ သွေးနီဥများ ပြိုကွဲပျက်စီးကာ တစ်ရက်ကြာပြီးနောက် သို့မဟုတ် ထို့ထက်နောက်ကျမှ သွေးအားနည်းခြင်း ပေါ်လာနိုင်ပြီး သွေးသွင်းရန် လိုအပ်နိုင်သည်။ တတိယအချက်မှာ အာနိသင်ပျောက်ဆုံးခြင်း သို့မဟုတ် ပြန်လည်မြင့်တက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး dapsone သို့မဟုတ် အနီလင်းအမျိုးအစားပစ္စည်းများနှင့် ထိတွေ့မှု၊ G6PD ချို့တဲ့မှုတို့တွင် တွေ့ရသည်။ ဤအခြေအနေ၌လည်း ဆေးအညွှန်းက အခြားကုသမှုသို့ ပြောင်းရန် ထပ်မံညွှန်ပြထားသည်။ ကျောက်ကပ်လုပ်ဆောင်မှု ချို့ယွင်းခြင်းရှိလျှင် အသုံးပြုမှုကို တားမြစ်ထားခြင်း မရှိသော်လည်း အလယ်အလတ်မှ ပြင်းထန်သော ချို့ယွင်းမှုရှိပါက ကုသမှုတစ်လျှောက် 1 mg per kg ကို တစ်ကြိမ်သာ ပေးရန် ကန့်သတ်ထားသည်။ လူကြီးများအတွက် ဆေးအညွှန်းတွင် အသုံးပြုထားသော အချက်အလက်စု၌ တွေ့ရသည့် မလိုလားအပ်သော ဖြစ်ရပ်များမှာ ခေါင်းကိုက်ခြင်း၊ ပျို့ခြင်း၊ ဝမ်းလျှောခြင်း၊ ပိုတက်စီယမ်နှင့် မဂ္ဂနီစီယမ် နည်းခြင်း၊ ကြွက်သားဆတ်ခနဲလှုပ်ခြင်းနှင့် တက်ခြင်းနှင့်တူသော ဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်သည်။ လူနာ 31 ဦးအနက် တစ်ဦးတွင် ပြင်းထန်သော တက်ခြင်းနှင့်တူသည့် ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ရှိခဲ့သည်။ ဆိုးဆေးသွင်းပြီးနောက် လက်ချောင်းထိပ်တပ် အောက်ဆီဂျင်တိုင်းစက်၏ ဖတ်ရှုချက်များကိုလည်း အမှန်ထက် နိမ့်အောင် လွဲမှားစေသဖြင့် ဆေးကုသသူများသည် co-oximetry နှင့် ရောဂါလက္ခဏာများကိုသာ အခြေခံ၍ ဆက်လက်စောင့်ကြည့်သည်။

အထောက်အပံ့ပြု စောင့်ရှောက်မှုများကိုလည်း တစ်ပြိုင်နက် ဆောင်ရွက်သည်။ ၎င်းတို့မှာ စီးဆင်းနှုန်းမြင့် အောက်ဆီဂျင်ပေးခြင်း၊ အသက်ရှူလမ်းကြောင်းနှင့် သွေးလည်ပတ်မှုကို ပံ့ပိုးခြင်း၊ ဂလူးကို့စ်ပမာဏကို ပြန်လည်မှန်ကန်စေခြင်းနှင့် စောင့်ကြည့်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ မပြင်းထန်ဘဲ လက္ခဏာမပြသော ဖြစ်ရပ်များသည် ဖြစ်စေသည့်အကြောင်းရင်းကို ဖယ်ရှားပြီးနောက် ပြေလည်သွားနိုင်သည်။ အများအားဖြင့် ကိုးကားသည့် သတ်မှတ်အဆင့်များအရ လက္ခဏာရှိသော လူနာများကို 20 ရာခိုင်နှုန်းခန့်မှ စတင်ကုသကြပြီး အောက်ဆီဂျင်ပို့ဆောင်မှု ထိခိုက်နေပြီးသားဖြစ်ပါက 10 မှ 20 ရာခိုင်နှုန်းမှ စတင်ကုသကြသည်။ လက္ခဏာမရှိသော လူနာများတွင် 30 ရာခိုင်နှုန်းခန့်မှ ကုသရန် စဉ်းစားကြသည်။ ပြင်းထန်သော လက္ခဏာများရှိလျှင် ဓာတ်ခွဲခန်းကိန်းဂဏန်းကို မစောင့်ဘဲ ကုသသည်။ မီသိုင်လင်းဘလူးကို မသုံးနိုင်လျှင် သို့မဟုတ် အလုပ်မဖြစ်လျှင် အက်စ်ကော်ဘစ်အက်စစ်၊ သွေးလဲသွင်းခြင်းနှင့် ဖိအားမြင့်အောက်ဆီဂျင်ကုသမှုတို့ကို အရေးပေါ်အစားထိုးနည်းများအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သော်လည်း အက်စ်ကော်ဘစ်အက်စစ်သည် များစွာပိုနှေးကွေးစွာ လုပ်ဆောင်သည်။ မည်သည့်ထိုးဆေးထုတ်ကုန်အတွက်မဆို သန့်စင်မှုဆိုင်ရာ အထောက်အထားစာရွက်စာတမ်းများသည် သီးခြားထုတ်လုပ်မှုဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်ဖြစ်ပြီး မီသိုင်လင်းဘလူး ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုလက်မှတ်ကို ဖတ်ရှုနည်း တွင် ရှင်းပြထားသည်။

Benzocaine နှင့် သွားပေါက်ချိန်သုံး ဂျယ်ဆေးဆိုင်ရာ မေးခွန်း

စားသုံးသူများ၏ ရှာဖွေမှုအများအပြားသည် ပါးစပ်တွင်းသုံး benzocaine ဂျယ် သို့မဟုတ် ဖျန်းဆေးကို သုံးထားပြီးနောက် ကလေး၏ နှုတ်ခမ်းများ ပြာလာခြင်း သို့မဟုတ် အောက်ဆီဂျင်တိုင်းစက်တွင် နိမ့်သောကိန်းဂဏန်း ပေါ်လာခြင်းကို တွေ့ရသည့် မိဘများထံမှ ဖြစ်သည်။ အဆင့်သုံးဆင့်ကို သီးခြားခွဲထားရန် လိုအပ်သည်။

ထိတွေ့မှုရှိနိုင်သည်ဟု သံသယဝင်ခြင်းသည် အိမ်တွင်းအဆင့် ဖြစ်သည်။ Benzocaine သည် အောက်ဆီဒေးရှင်းဖြစ်စေသည့် အကြောင်းရင်းအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုထားသော ပစ္စည်းဖြစ်သည်။ Benzocaine နှင့် ဆက်စပ်သော မက်ဟီမိုဂလိုဘင်နီးမီးယားသည် ပြင်းထန်နိုင်ပြီး သွားပေါက်ချိန်နာကျင်မှုအတွက် အကျိုးကျေးဇူးနည်းပါးသောကြောင့် ဆရာဝန်ညွှန်းစာမလိုဘဲ ဝယ်ယူနိုင်သည့် ပါးစပ်တွင်းသုံး benzocaine ထုတ်ကုန်များကို သွားပေါက်ချိန်အတွက် သို့မဟုတ် အသက် 2 နှစ်အောက် ကလေးများတွင် မသုံးသင့်ကြောင်း စည်းမျဉ်းကြီးကြပ်ရေးအဖွဲ့များက သတိပေးထားသည်။ ထုတ်ကုန်အသုံးပြုမှုကို ရပ်တန့်ပါ။ အသုံးပြုခဲ့သည့်အချိန်နှင့် ပမာဏကို မှတ်သားပါ။ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ဖြူဖျော့ခြင်း၊ နှုတ်ခမ်းနှင့် လက်သည်းအောက်ခံနေရာများ မီးခိုးရောင် သို့မဟုတ် အပြာရောင်ဖြစ်ခြင်း၊ အသက်ရှူမဝခြင်း၊ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ အိပ်ငိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် နို့စို့အားနည်းခြင်းကဲ့သို့သော လက္ခဏာများကို မှတ်သားပြီး အရေးပေါ်စစ်ဆေးမှုကို ချက်ချင်း ရယူပါ။ အိမ်တွင် မီသိုင်လင်းဘလူးကို မည်သည့်ပုံစံနှင့်မျှ မပေးပါနှင့်။ အိမ်တွင်သုံးရန် ဆေးပမာဏဟူ၍ မရှိသလို ဤအခြေအနေ မရှိကြောင်း အတည်ပြုပယ်ချနိုင်သော အိမ်တွင်းစစ်ဆေးမှုလည်း မရှိပါ။

ရောဂါအတည်ပြုခြင်းသည် ဆေးရုံအဆင့် ဖြစ်သည်။ ဆေးကုသသူများသည် co-oximetry ဖြင့် အတည်ပြုကာ dapsone၊ နိုက်ထရိုက်များနှင့် အနီလင်းဒြပ်ပေါင်းများ အပါအဝင် အောက်ဆီဒေးရှင်းဖြစ်စေသော ပစ္စည်းများနှင့် ထိတွေ့မှုအားလုံးကို ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီး ကိန်းဂဏန်းတစ်ခုတည်းကို သီးခြားကြည့်မည့်အစား ရောဂါလက္ခဏာများနှင့် အောက်ဆီဂျင်ပို့ဆောင်မှုကို အကဲဖြတ်သည်။

ကြီးကြပ်မှုအောက်မှ ကုသခြင်းသည် အထက်တွင် ဖော်ပြထားသည့် ဆေးရုံလူနာဆောင်အဆင့် ဖြစ်သည်။ Benzocaine က ဖြစ်စေသည့်အကြောင်းရင်း ဟုတ်မဟုတ်သည် ဆေးပမာဏဇယားကို မပြောင်းလဲစေပါ။ လက်ရှိထိုးဆေးအညွှန်းတွင် benzocaine ကို သီးသန့်အမည်တပ် ဖော်ပြထားခြင်း မရှိပါ။ Benzocaine ကြောင့်ဖြစ်သော ဖြစ်ရပ်သည် ပြင်ပမှ ရရှိလာသော မက်ဟီမိုဂလိုဘင်နီးမီးယားအောက်တွင် အကျုံးဝင်ပြီး G6PD၊ ကျောက်ကပ်နှင့် ဆီရိုတိုနင်ဆိုင်ရာ စစ်ဆေးမှုများ အပါအဝင် တူညီသော ကြီးကြပ်ကုသမှုလုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း ကိုင်တွယ်ရသည်။

မီသိုင်လင်းဘလူးသည် အဖြေမဟုတ်သော အခြေအနေများ

G6PD ချို့တဲ့မှုရှိကြောင်း သိထားလျှင် မီသိုင်လင်းဘလူးသည် အဖြေမဟုတ်ပါ။ ဆေးအညွှန်းအတိုင်း နှစ်ကြိမ်ပေးပြီး အလုပ်မဖြစ်လျှင် သို့မဟုတ် မက်ဟီမိုဂလိုဘင်နီးမီးယား ပြန်တက်လာလျှင်လည်း အဖြေမဟုတ်ပါ။ ပြန်တက်လာခြင်းသည် dapsone ကဲ့သို့သော ဆေးများ ဆက်လက်စုပ်ယူခံနေရခြင်းကို ညွှန်ပြသည်။ ကာကွယ်ရန်၊ ဖြည့်စွက်ဆေးအဖြစ် ပုံမှန်သုံးရန် သို့မဟုတ် ဓာတုပစ္စည်းနှင့် ထိတွေ့ပြီးနောက် အိမ်တွင်းကုထုံးအဖြစ် သုံးရန်အတွက်လည်း အဖြေမဟုတ်ပါ။ ပမာဏမြင့်မြင့် သို့မဟုတ် ထပ်ခါထပ်ခါ အသုံးပြုခြင်းက လျှော့ချရန် ရည်ရွယ်ထားသည့် ကိန်းဂဏန်းကိုပင် ပိုဆိုးစေနိုင်ပြီး လူနာ အိမ်ပြန်ရောက်နေပြီးဖြစ်သည့် တစ်ရက်အကြာတွင် သွေးနီဥပျက်စီးခြင်း ပေါ်လာနိုင်သည်။ ထိုနောက်ကျမှ ပေါ်လာသော အန္တရာယ်သည် ဆေးရုံများက အမြန်ဆင်းခွင့်ပေးမည့်အစား ဆက်လက်စောင့်ကြည့်ရသည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အမှန်အတိုင်း အနှစ်ချုပ်ရလျှင် တိုတောင်းပါသည်။ မက်ဟီမိုဂလိုဘင်နီးမီးယားသည် အောက်ဆီဒေးရှင်းခံထားရသော သံဓာတ်က အောက်ဆီဂျင်ကို မသယ်ဆောင်နိုင်သည့် အခြေအနေဖြစ်သည်။ မီသိုင်လင်းဘလူးသည် သွေးနီဥများကို ထိုသံဓာတ်အား ရီဒတ်စ်လုပ်နိုင်စေသည့် အီလက်ထရွန်လွှဲပြောင်းစနစ်ဖြစ်သော်လည်း ဆဲလ်က NADPH ထုတ်လုပ်နိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ဆေးပမာဏသည် ဆေးအညွှန်းတွင် ဖော်ပြထားသော ကျဉ်းမြောင်းသည့် ကုသမှုအတိုင်းအတာအတွင်း ရှိရမည်။ ပိုမိုရိုးရှင်းသော စောင့်ကြည့်စက်များက အထင်မှားစေသောကြောင့် ရောဂါအတည်ပြုရန် co-oximetry လိုအပ်သည်။ ဖျော်ရန်သုံးသော dextrose ဆေးရည်မှ ဆီရိုတိုနင်ဆိုင်ရာ ဆေးသုံးစွဲမှုရာဇဝင်၊ ဆေးဗီရိုထဲရှိ benzocaine ဆေးဘူးအထိ အခြားအရာအားလုံးသည် ထိုလွှဲပြောင်းစနစ်တစ်ခု အလုပ်လုပ်နိုင်ရေးအတွက် အထောက်အကူပြုသော အသေးစိတ်အချက်များသာ ဖြစ်သည်။