မက်သလင်းဘလူးနှင့် အနီရောင်အလင်းကုထုံး — အလင်းဓာတုဗေဒနှင့် လက်တွေ့သုတေသနအထောက်အထား

စာဖတ်သူနှစ်ဦးက ရှာဖွေရေးအကွက်တွင် မက်သလင်းဘလူးနှင့် အနီရောင်အလင်းကုထုံးဟု ရိုက်ထည့်ကြသော်လည်း သူတို့ဆိုလိုသည်မှာ ဆန့်ကျင်ဘက်သဘောတရားများ ဖြစ်နေသည်။ တစ်ဦးက မိုင်တိုကွန်ဒရီးယားများ ပိုကောင်းစွာ အလုပ်လုပ်နိုင်ရန် ကူညီပေးသော အနီရောင်အလင်းပြားတစ်ခုကို စိတ်ကူးထားပြီး ထပ်ဆောင်းအကျိုးသက်ရောက်မှုအတွက် အပြာရောင်ဆိုးဆေး ထည့်သုံးမည်ဟု ယူဆထားသည်။ နောက်တစ်ဦးက မလိုလားအပ်သောအရာတစ်ခုကို ဖျက်ဆီးရန် အလင်းဖြင့် ဆိုးဆေးကို လှုံ့ဆော်သည့် အရေပြားကုသမှုလုပ်ငန်းစဉ်ကို စိတ်ကူးထားသည်။ နှစ်ဦးစလုံး စကားလုံးတူများကို အသုံးပြုကြသည်။ သို့သော် မတူညီသော သဘောတရားများကို ဖော်ပြနေကြခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုရောထွေးမှုသည် အရေးကြီးသည်။ အကြောင်းမှာ အလင်းနှင့် ဆိုးဆေးကို တွဲသုံးခြင်းက ဆဲလ်တစ်ခုသို့ အချက်ပြနိုင်သလို ထိုဆဲလ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤသုံးသပ်ချက်၏ အဓိကအကြောင်းအရာမှာ ထိုကွာခြားချက်ဖြစ်သည်။ အများအားဖြင့် PBM ဟုခေါ်သော အလင်းဖြင့် ဇီဝဖြစ်စဉ်ညှိနှိုင်းခြင်းသည် အလင်းတုံ့ပြန်မှုကို အားပေးသည့်ပစ္စည်း ထည့်မသုံးဘဲ အနီရောင် သို့မဟုတ် အနီအောက်ရောင်ခြည်အနီး အလင်းကို အသုံးပြု၍ ကိုယ်တွင်းအချက်ပြဖြစ်စဉ်များကို ညှိနှိုင်းသည်။ အများအားဖြင့် PDT ဟုခေါ်သော အလင်းလှုံ့ဆော်ကုထုံးသည် အစိတ်အပိုင်းသုံးခုကို တွဲသုံးသည်။ ၎င်းတို့မှာ အလင်းတုံ့ပြန်မှုကို အားပေးသည့်ပစ္စည်းက စုပ်ယူနိုင်သော လှိုင်းအလျားရှိသည့်အလင်း၊ မက်သလင်းဘလူးကဲ့သို့ အလင်းတုံ့ပြန်မှုကို အားပေးသည့်ပစ္စည်းနှင့် အောက်ဆီဂျင်တို့ဖြစ်ပြီး ပစ်မှတ်ကို ထိခိုက်စေသော ဓာတ်ပြုလွယ်သည့်မျိုးစိတ်များ အလျင်အမြန် ဖြစ်ပေါ်စေရန် အသုံးပြုသည်။ အွန်လိုင်းဆွေးနွေးမှုများတွင် မက်သလင်းဘလူး အနီရောင်အလင်းကုထုံးကို သဘောတရားနှစ်မျိုးစလုံးအဖြစ် ဆွေးနွေးကြသည်။ တိကျသော ပေါင်းစပ်အသုံးပြုမှုတစ်ခုသည် မည်သည့်သဘောတရားတွင် ပါဝင်ကြောင်းကို အလင်းဓာတုဗေဒက ဆုံးဖြတ်ပေးသည်။

အလင်းနှင့် ဆိုးဆေး အပြန်အလှန်သက်ရောက်မှု ရှိမရှိကို စုပ်ယူမှုက ဆုံးဖြတ်သည်

ရေထဲရှိ မော်လီကျူးတစ်ခုချင်းစီအဖြစ် တည်ရှိသော မက်သလင်းဘလူးသည် အနီရောင်အလင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စုပ်ယူသည်။ အမြင့်ဆုံးစုပ်ယူမှုသည် 664 မှ 665 nm အနီးတွင်ရှိပြီး လှိုင်းအလျားပိုတိုသော 610 nm အနီးတွင်လည်း စုပ်ယူမှုမျဉ်း၏ ပခုံးပိုင်းတစ်ခု ရှိသည်။ ဆိုးဆေးမော်လီကျူးများ စုဖွဲ့လာသည်နှင့် ထိုပခုံးပိုင်း ပိုမိုကြီးလာသည်။ စုပ်ယူမှုအမြင့်ဆုံးအနီးရှိ မိုလာအလိုက် အလင်းစုပ်ယူကိန်းသည် 65,000 မှ 85,000 M-1 cm-1 ခန့်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မိုက်ခရိုမိုလာ ပြင်းအားရှိသော ပျော်ရည်များပင် အပြာရောင်ရင့်ရင့် ဖြစ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအချက်သည် အသေးအဖွဲမဟုတ်ပါ။ အလင်းတုံ့ပြန်မှုကို အားပေးသည့်ပစ္စည်းဖြင့် ဖြစ်ပေါ်စေသော မည်သည့်ဓာတ်ပြုမှုအတွက်မဆို လိုအပ်သည့် အခြေခံအခြေအနေဖြစ်သည်။

အလင်းစုပ်ယူမှုကြောင့် ဆိုးဆေးသည် သက်တမ်းတိုသော singlet အခြေအနေသို့ ရောက်သွားပြီးနောက် သက်တမ်းပိုရှည်သော triplet အခြေအနေသို့ ကူးပြောင်းသည်။ အစီရင်ခံထားသော triplet ဖြစ်ပေါ်နှုန်းသည် 0.5 အနီးတွင်ရှိသည်။ အောက်ဆီဂျင်ဖယ်ထားသော ပျော်ရည်တွင် ထို triplet သည် မိုက်ခရိုစက္ကန့် ဆယ်ဂဏန်းကြာ တည်ရှိသည်။ လေပါဝင်သော ပျော်ရည်တွင်မူ အောက်ဆီဂျင်က ထိုအခြေအနေကို ငြိမ်းစေသောကြောင့် 2 မိုက်ခရိုစက္ကန့်ခန့်အထိ တိုတောင်းသွားသည်။ ထိုငြိမ်းစေသည့်ဖြစ်စဉ်တွင် အလင်းဓာတုလမ်းကြောင်းနှစ်ခု ကွဲထွက်လာသည်။

Type II ဓာတုဖြစ်စဉ်တွင် triplet အခြေအနေရှိ ဆိုးဆေးက အခြေခံစွမ်းအင်အခြေအနေရှိ အောက်ဆီဂျင်သို့ စွမ်းအင်လွှဲပေးပြီး singlet အောက်ဆီဂျင်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ မကြာခဏ ကိုးကားဖော်ပြသော ဖြစ်ပေါ်နှုန်းမှာ 0.52 အနီးတွင်ရှိသည်။ Type I ဓာတုဖြစ်စဉ်တွင်မူ triplet အခြေအနေရှိ ဆိုးဆေးက ဓာတ်ပြုခံပစ္စည်းတစ်ခုသို့ အီလက်ထရွန် သို့မဟုတ် ဟိုက်ဒရိုဂျင် လွှဲပေးရာမှ စူပါအောက်ဆိုဒ်နှင့် ဟိုက်ဒရောက်ဆီလ်မျိုးစိတ်များ အပါအဝင် လွတ်လပ်ရယ်ဒီကယ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ လမ်းကြောင်းနှစ်ခုစလုံး တစ်ပြိုင်နက် ဖြစ်ပေါ်နိုင်သည်။ အဓိပ္ပာယ်သတ်မှတ်ချက်အရ Type II အတွက် မော်လီကျူးအောက်ဆီဂျင် လိုအပ်ပြီး Type I က ပါဝင်ကူညီသည့်အခါတွင်ပင် သမားရိုးကျ PDT ၏ ဇီဝအကျိုးသက်ရောက်မှုသည် အောက်ဆီဂျင်အပေါ် များစွာ မှီခိုနေဆဲဖြစ်သည်။

လက်တွေ့အသုံးချရာတွင် ယင်းမှ လှိုင်းအလျားဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းတစ်ခု ရရှိသည်။ 630 မှ 680 nm ခန့်ရှိသော အနီရောင်အလင်းသည် ဆိုးဆေး၏ စုပ်ယူမှုအပိုင်းနှင့် ကောင်းစွာ ထပ်တူကျပြီး 660 မှ 665 nm သည် မော်လီကျူးတစ်ခုချင်းစီ၏ စုပ်ယူမှုအမြင့်ဆုံးနှင့် နီးကပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဆိုးဆေးပမာဏ အတော်အတန် ပါဝင်သော တစ်ရှူးတွင် အလင်းတုံ့ပြန်မှုကို အားပေးသည့်ပစ္စည်းဆိုင်ရာ ဓာတုဖြစ်စဉ်ကို မောင်းနှင်နိုင်သည်။ 810 nm ရှိသော အနီအောက်ရောင်ခြည်အနီး အလင်းသည် ထိုအခြေခံစွမ်းအင်အခြေအနေ၏ စုပ်ယူမှုအပိုင်းအပြင်ဘက်၌ များစွာကွာဝေးနေသဖြင့် မက်သလင်းဘလူးကို တိုက်ရိုက်လှုံ့ဆော်ရန် မသင့်လျော်သော လှိုင်းအလျားဖြစ်သည်။ 810 nm အလင်းပေးခြင်းနှင့် မက်သလင်းဘလူး တွဲသုံးခြင်းကို ဆိုးဆေးအား အလင်းဖြင့် အသက်သွင်းခြင်းဟု မဖော်ပြသင့်ပါ။ မိုင်တိုကွန်ဒရီးယားကို ပစ်မှတ်ထားသော လုပ်ဆောင်မှုနှစ်ခုကို တစ်ချိန်တည်း အသုံးပြုခြင်းဟု ဖော်ပြခြင်းက ပိုမှန်ကန်သည်။ အောက်ပါအကြောင်းအရာအားလုံးကို ဤကွာခြားချက်အပေါ် အခြေခံ၍ စီစဉ်ထားပြီး ဓာတုဗေဒဘက်မှ ရှင်းလင်းချက်ကိုလည်း မက်သလင်းဘလူး ဓာတုဗေဒကိုးကားချက် တွင် ဖတ်ရှုနိုင်သည်။

မိုင်တိုကွန်ဒရီးယားကို တူညီစွာ ပစ်မှတ်ထားသော်လည်း ယန္တရားမတူသော သဘောတရားနှစ်ခု

ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ကိုးကားထားသော အာရုံကြောကာကွယ်မှု၏ ပစ်မှတ်အဖြစ် မိုင်တိုကွန်ဒရီးယားကို သုံးသပ်ထားသည့်စာတမ်း သည် ချဉ်းကပ်မှုနှစ်ခုကို တွဲဖက်ဆွေးနွေးထားသည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့သည် မတူညီသောနေရာများမှ စတင်သော်လည်း ဆဲလ်အသက်ရှူဖြစ်စဉ်တွင် ဆုံစည်းသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ စံ PBM ပုံစံတွင် အလင်းစုပ်ယူသည့်အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် အဆိုပြုထားသည်မှာ Complex IV ရှိ cytochrome c oxidase ဖြစ်သည်။ အဓိကယူဆချက်အရ ဖိုတွန်များသည် အင်ဇိုင်းကို တားဆီးထားသော နိုက်ထရစ်အောက်ဆိုဒ်ကို အင်ဇိုင်းမှ ခွဲထွက်စေပြီး အီလက်ထရွန်စီးဆင်းမှုနှင့် ATP ထုတ်လုပ်မှုကို တိုးစေသည်။ ထိုပုံစံကို ယူဆချက်အဖြစ်သာ ဆက်လက်သတ်မှတ်ထားသင့်သည်။ တိုက်ရိုက်သက်သေပြမှုများမှာ အကန့်အသတ်ရှိနေဆဲဖြစ်သောကြောင့် ဤနေရာတွင် ယုံကြည်မှုကို အလွန်မမြင့်ထားသင့်ပါ။

အလင်းမရှိချိန်တွင် မက်သလင်းဘလူးသည် မတူညီစွာ လုပ်ဆောင်သည်။ ပမာဏနည်းသည့်အခါ ဓာတ်ကူပစ္စည်းအဖြစ် အောက်ဆီဒေးရှင်းနှင့် ရီဒတ်ရှင်းကို အလှည့်ကျလုပ်ဆောင်ပြီး အစားထိုး အီလက်ထရွန်သယ်ဆောင်သူအဖြစ် ပြုမူသည်။ ရီဒတ်ရှင်းဖြစ်ထားသော ပိုင်ရစ်ဒင်းနျူကလီယိုတိုက်များက ၎င်းကို လျူကိုမက်သလင်းဘလူးအဖြစ် ရီဒတ်ရှင်းလုပ်ပေးသည်။ ထိုပစ္စည်းသည် အီလက်ထရွန်များကို ဆက်လက်လွှဲပေးပြီး မူလအခြေအနေသို့ ပြန်လည်လည်ပတ်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် အီလက်ထရွန်ယိုစိမ့်မှုကို လျှော့ချရင်း Complex I နှင့် Complex III ကြားရှိ ချို့ယွင်းနေသော အပိုင်းများကို ရှောင်ကွင်းသည့် စီးဆင်းမှုကို အထောက်အကူပြုသည်။ ဤဖော်ပြချက်တွင် ဆိုးဆေးက ဖိုတွန်စုပ်ယူခြင်း ပါဝင်မှုမရှိပါ။ ဤသည်မှာ အလင်းဓာတုဗေဒမဟုတ်ဘဲ ဓာတုဗေဒဖြစ်ပြီး ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော အီလက်ထရွန်လက်ဆင့်ကမ်းဖြစ်စဉ်ကို မက်သလင်းဘလူးက အီလက်ထရွန်လက်ဆင့်ကမ်းပစ္စည်းအဖြစ် မည်သို့လုပ်ဆောင်သနည်း တွင် ရှင်းပြထားသည်။

PDT တွင် တတိယအစိတ်အပိုင်းကို ပြန်လည်ထည့်သွင်းသည်။ အလင်းက အလင်းတုံ့ပြန်မှုကို အားပေးသည့်ပစ္စည်းကို လှုံ့ဆော်ပြီး ထိုပစ္စည်းက အောက်ဆီဂျင်နှင့် ဓာတ်ပြုခံပစ္စည်းများကို တုံ့ပြန်စေသည်။ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သတ်မှတ်နေရာ၌ အောက်ဆီဒေးရှင်းကြောင့် ထိခိုက်မှု ဖြစ်စေရန်ဖြစ်သည်။ PBM သည် ဆဲလ်ကို အဆိပ်သင့်စေသော ဓာတ်ပြုမှု အလျင်အမြန် ဖြစ်ပေါ်စေရန် ပြင်ပမှ အလင်းတုံ့ပြန်မှုကို အားပေးသည့်ပစ္စည်းကို တမင်ထည့်မသုံးဘဲ ဇီဝစွမ်းအင်ဖြစ်စဉ်များကို ပြောင်းလဲရန် အပူမဖြစ်စေသော အနီရောင် သို့မဟုတ် အနီအောက်ရောင်ခြည်အနီး အလင်းပေးမှုကို အသုံးပြုသည်။ PDT က ဓာတ်ပြုလွယ်သော အောက်ဆီဂျင်ကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး PBM က မဖြစ်ပေါ်စေဟူသော အဆိုသည် မမှန်ပါ။ အမှန်တကယ် ကွာခြားချက်မှာ အလင်းတုံ့ပြန်မှုကို အားပေးသည့်ပစ္စည်းဖြင့် ဖြစ်ပေါ်စေသော ဆဲလ်အဆိပ်သင့် ဓာတုဖြစ်စဉ်နှင့် ညှိနှိုင်းပေးသော အချက်ပြဖြစ်စဉ်တို့အကြား ကွာခြားချက်ဖြစ်သည်။ ပမာဏတစ်ခုတည်းဖြင့် ၎င်းတို့ကို ခွဲခြား၍မရပါ။ လူများတွင် မက်သလင်းဘလူးဖြင့် ပိုးမွှားတိုက်ဖျက်ရေး PDT လုပ်ရာ၌ တစ်စတုရန်း cm လျှင် 6 မှ 18 J အသုံးပြုခဲ့ပြီး ယင်းသည် PBM ပမာဏများနှင့် ထပ်တူကျနေသည်။ အလင်းတုံ့ပြန်မှုကို အားပေးသည့်ပစ္စည်း ရှိမရှိ၊ စုပ်ယူသော လှိုင်းအလျား၊ အချိန်သတ်မှတ်မှု၊ တည်နေရာ၊ အောက်ဆီဂျင်ရရှိမှုနှင့် ရည်ရွယ်ချက်တို့က အသုံးပြုမှု၏ သဘောသဘာဝကို ဆုံးဖြတ်သည်။ အလင်းလှုံ့ဆော်ကုထုံး လေ့လာမှုစုစည်းချက် အပြည့်အစုံတွင် အသုံးပြုမှုတစ်မျိုးစီအတွက် ထိုအချက်များကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။

810 nm ပေါင်းစပ်အသုံးပြုမှုဆိုင်ရာ ကြွက်လေ့လာမှုများက အမှန်တကယ် ဖော်ပြသည့်အရာ

အများဆုံး ကိုးကားခံရသော ပေါင်းစပ်အသုံးပြုမှုစာတမ်းနှစ်စောင်စလုံးသည် ကြွက်များတွင် 810 nm အလင်းနှင့် ပမာဏနည်းသော မက်သလင်းဘလူးကို အသုံးပြုထားသည်။ 810 nm သည် ဆိုးဆေးကို တိုက်ရိုက်လှုံ့ဆော်နိုင်မှု နည်းပါးသောကြောင့်ပင် ထိုစာတမ်းများက အသုံးဝင်သော အချက်အလက်ကို ပေးနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့က မက်သလင်းဘလူး PDT ကို မဟုတ်ဘဲ မတူညီသော ယန္တရားများ၏ ပေါင်းစပ်အသုံးပြုမှုကို စမ်းသပ်ထားသည်။

အိပ်ရေးပျက်စေခြင်းမတိုင်မီ ကြိုတင်ကုသမှုဆိုင်ရာ ကြွက်လေ့လာမှုတစ်ခု တွင် အထီး BALB/c ကြွက် 60 ကို အိပ်ရေးမပျက်စေမီ ဆယ်ရက်ကြာ နေ့စဉ် မက်သလင်းဘလူး တစ် kg လျှင် 0.5 mg၊ တစ်ရက်ခြား 810 nm ပလပ်စ်လေဆာ သို့မဟုတ် နှစ်မျိုးစလုံး ပေးခဲ့သည်။ အိပ်ရေးပျက်စေခြင်းက T ပုံသဏ္ဌာန် ဝင်္ကပါ၊ လူမှုဆက်ဆံရေးနှင့် shuttle box စမ်းသပ်မှုများတွင် စွမ်းဆောင်ရည်ကို ကျဆင်းစေပြီး ဟစ်ပိုကမ်ပတ်စ်ရှိ GAP-43၊ PSD-95 နှင့် synaptophysin တို့ကို လျော့နည်းစေခဲ့သည်။ ကုသမှုတစ်မျိုးချင်းစီသည် အပြုအမူဆိုင်ရာ ရလဒ်များတွင် အများအားဖြင့် အကျိုးမပြနိုင်ခဲ့သော်လည်း ပေါင်းစပ်ကြိုတင်ကုသမှုအုပ်စုသည် အိပ်ရေးပျက်စေထားသော အုပ်စုနှင့် စာရင်းအင်းအရ ထင်ရှားစွာ ကွာခြားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ တမင်အိပ်ရေးပျက်စေထားသော စမ်းသပ်ပုံစံတွင် ကြိုတင်ကာကွယ်မှုဖြစ်ပြီး လူ၏ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းချို့ယွင်းမှုကို ကုသခြင်းမဟုတ်ပါ။

တစ်ပြိုင်နက် ကုသမှုပေးသော နာတာရှည်စိတ်ဖိစီးမှုလေ့လာမှုတစ်ခု တွင် ကြွက်များကို နာတာရှည် အပျော့စားစိတ်ဖိစီးမှု ဖြစ်စေရင်း တစ်ပတ်လျှင် သုံးကြိမ် တစ်စတုရန်း cm လျှင် 8 J ဖြင့် 810 nm PBM၊ နေ့စဉ် တစ် kg လျှင် 0.5 mg မက်သလင်းဘလူး သို့မဟုတ် နှစ်မျိုးစလုံးကို လေးပတ်ကြာ ပေးခဲ့သည်။ ပေါင်းစပ်အသုံးပြုမှုအုပ်စုတွင် လေဆာကို အရင်ပေးပြီး နှစ်နာရီကြာမှ ဆိုးဆေးထိုးခဲ့သည်။ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဆိုးဆေးပါဝင်နေသော တစ်ရှူးကို အလင်းပေးမိခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန်ဖြစ်သည်။ အုပ်စုသုံးခုစလုံးတွင် သင်ယူမှုချို့ယွင်းချက်များ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ ပေါင်းစပ်အသုံးပြုမှုသည် ယေဘုယျအားဖြင့် ပိုကောင်းခြင်းမရှိပါ။ ထပ်ပေါင်းအကျိုးကျေးဇူးကို အဓိကအားဖြင့် သွေးရည်ကြည်ရှိ ကော်တီဆောနှင့် ဦးနှောက်ရှိ ဓာတ်ပြုလွယ်သော အောက်ဆီဂျင်မျိုးစိတ်များတွင်သာ တွေ့ခဲ့သည်။

စာတမ်းနှစ်စောင်စလုံးက လူအတွက် သောက်သုံးရမည့်ပမာဏ၊ စားသုံးသူသုံးစက်၏ ဆက်တင်၊ ဆေးပေးချိန်နှင့် အလင်းပေးချိန်ကြား ကြားကာလ သို့မဟုတ် အိမ်တွင် အသုံးပြုရမည့် အချိန်ဇယားကို မသတ်မှတ်ပေးပါ။ တစ်စောင်သည် ကြိုတင်သိနိုင်သော ထိခိုက်စေမှုမတိုင်မီ ကြိုတင်ကုသခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်တစ်စောင်သည် စိတ်ဖိစီးမှု ဖြစ်စေနေစဉ်အတွင်း ကုသခြင်းဖြစ်သည်။ မည်သည့်စာတမ်းကိုမဆို အနီရောင်အလင်းပြားအောက်တွင် ဆိုးဆေးသုံးခြင်းအတွက် ချဲ့ထွင်ကောက်ချက်ချခြင်းသည် ရလဒ်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးခဲ့သော အချက်အားလုံးကို ကျော်လွှားလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

အရေပြားဆိုင်ရာ အထောက်အထားအများစုသည် အားဖြည့်ထားသော PBM မဟုတ်ဘဲ PDT ဖြစ်သည်

မက်သလင်းဘလူးနှင့် အလင်းကို တွဲသုံးထားသော လူ့အရေပြားအချက်အလက်များသည် အများအားဖြင့် PDT ဘက်တွင် ပါဝင်သည်။ ဥပမာများတွင် လူနာ 15 ဦး၏ မျက်နှာနှစ်ခြမ်းကို နှိုင်းယှဉ်သော ဝက်ခြံစမ်းသပ်မှု၌ လိမ်းသုံးမက်သလင်းဘလူး နာနိုအီမလ်ရှင်းဂျယ်နှင့် 665 nm ဒိုင်အုတ်လေဆာ တွဲသုံးခြင်း၊ ချွေးဂလင်းရောင်ရမ်းမှုဆိုင်ရာ ပိုမိုသေးငယ်သော လေ့လာမှုများ၌ 630 nm ပြင်းအားမြင့် ပလပ်စ်အလင်း သို့မဟုတ် 635 nm LED နှင့် မက်သလင်းဘလူး တွဲသုံးခြင်း၊ မိုက်ခရိုအပ်ဖောက်ခြင်းနှင့် PDT တွဲသုံးရာတွင် ဆိုးဆေး 0.1 ရာခိုင်နှုန်းနှင့် 1 ရာခိုင်နှုန်းကို နှိုင်းယှဉ်သော 2025 ခုနှစ် ကျပန်းခွဲဝေ အမာရွတ်စမ်းသပ်မှု၊ ဆိုးဆေး 1 ရာခိုင်နှုန်းနှင့် 660 nm လေဆာ တွဲသုံးသော 2026 ခုနှစ် ဆီးချိုနှင့်ဆက်စပ်သည့် ခြေထောက်အနာ လေ့လာမှုအစီအစဉ်တို့ ပါဝင်သည်။ လှိုင်းအလျားများသည် ဆိုးဆေး စုပ်ယူနိုင်သော အပိုင်းတွင် စုနေသည်။ ရည်ရွယ်ချက်မှာ နေရာကန့်သတ်ထားသော ဖျက်ဆီးမှု သို့မဟုတ် တစ်ရှူးဖွဲ့စည်းပုံ ပြန်လည်ပြုပြင်မှုဖြစ်သည်။ ဆေးဖော်စပ်ပုံမှာ လိမ်းသုံးခြင်း သို့မဟုတ် အနာနေရာအတွင်း ထိုးသွင်းခြင်းအတွက်ဖြစ်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ရောက်ရှိစေရန် မဟုတ်ပါ။

ထိုသို့ ခွဲခြားနားလည်ခြင်းသည် အရေပြားထိန်းသိမ်းမှုအကြောင်း ဖတ်ရှုသူများအတွက် အရေးကြီးသည်။ ဆိုးဆေးပမာဏနည်းကို တစ်မျိုးတည်းသုံးခြင်းအတွက် ဖိုင်ဘရိုဘလတ်ဆဲလ်ဆိုင်ရာ သုတေသနစာပေ သီးခြားရှိသလို အနီရောင်အလင်းတစ်မျိုးတည်းအတွက်လည်း အနာဆိုင်ရာ သုတေသနစာပေ သီးခြားရှိသည်။ သို့သော် 2026 ခုနှစ်နှောင်းပိုင်းအထိ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ရောက်ရှိစေရန် ပါးစပ်မှသောက်သုံးသော ဆိုးဆေးနှင့် အနီရောင် PBM ကို အရေပြား သို့မဟုတ် သိမြင်နိုင်စွမ်းအတွက် ပေါင်းစပ်လုပ်ဆောင်မှုတစ်ခုအဖြစ် စမ်းသပ်ထားသည့် ပညာရှင်အချင်းချင်း သုံးသပ်အတည်ပြုထားသော လူ့စမ်းသပ်မှု မရှိပါ။ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုချင်းစီအတွက် အထောက်အထားရှိခြင်းသည် ပေါင်းစပ်အသုံးပြုမှုအတွက် အထောက်အထားရှိခြင်း မဟုတ်ပါ။

ကိုက်ညီသော လှိုင်းအလျားရှိရုံဖြင့် အသုံးပြုမှုအစီအစဉ် မဖြစ်နိုင်သည့်အကြောင်း

မက်သလင်းဘလူးကို အနီရောင်အလင်းကုထုံးနှင့် မည်သို့တွဲသုံးရမည်ဟူသော မေးခွန်းအတွက် အဆင့်ဆင့်လုပ်နည်းတစ်ခုထက် သေချာစွာ စဉ်းစားထားသော အဖြေလိုအပ်သည်။ စုပ်ယူမှုက အပြန်အလှန်သက်ရောက်မှု ဖြစ်နိုင်ကြောင်းကိုသာ ပြောပြသည်။ ရလဒ်သည် ဆိုးဆေးပြင်းအား၊ ဆေးဖော်စပ်ပုံ၊ တစ်ယူနစ်ဧရိယာအပေါ် ကျရောက်သော အလင်းပါဝါနှင့် စုစုပေါင်းအလင်းစွမ်းအင်၊ ဆေးပေးချိန်နှင့် အလင်းပေးချိန်ကြား ကြားကာလ၊ အောက်ဆီဂျင်ရရှိမှုနှင့် အနက်တို့အပေါ်လည်း မူတည်သည်။ 660 nm တွင် ဆိုးဆေးထည့်သုံးခြင်းက မူလက PBM နှင့် ဆင်တူသည့် အလင်းပေးမှုတစ်ခုကို အလင်းတုံ့ပြန်မှုကို အားပေးသည့်ပစ္စည်းက မောင်းနှင်သော အလင်းဓာတုဖြစ်စဉ်အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် 810 nm ကြွက်လေ့လာမှုရလဒ်များသည် ဆိုးဆေးပါဝင်နေချိန်တွင် စားသုံးသူများက 630 မှ 680 nm ကို အသုံးပြုခြင်းအား အတည်မပြုပေးနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဘေးကင်းရေးအချက်များကလည်း ဤနယ်နိမိတ်ကို ပိုမိုခိုင်မာစေသည်။ ဆရာဝန်ညွှန်ကြားချက်ဖြင့် သုံးရသော ဆိုးဆေးတွင် ဆီရိုတိုနင်စနစ်အပေါ် သက်ရောက်သော ဆေးများနှင့် အချို့ အိုပီယွိုက်ဆေးများကို တွဲသုံးပါက ဆီရိုတိုနင်အဆိပ်သင့်မှု ဖြစ်နိုင်ကြောင်း အထူးသတိပေးဘောင်ဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။ ဂလူးကို့စ်-6-ဖော့စဖိတ် ဒီဟိုက်ဒရိုဂျနေးစ် ချို့တဲ့သူများတွင် အသုံးမပြုရပါ။ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ရောက်ရှိသော ဆိုးဆေး၏ အသိအမှတ်ပြုထားသည့် ဆိုးကျိုးတစ်ခုမှာ အလင်းကြောင့် အဆိပ်သင့်ထိခိုက်မှုဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် ၎င်း၏ စုပ်ယူမှုအမြင့်ဆုံးနှင့် နီးသော လှိုင်းအလျားဖြင့် တစ်ရှူးကို အလင်းပေးသည့်အခါ ဖြစ်နိုင်သည်။ မျက်စိဘေးကင်းရေးသည် လှိုင်းအလျား၊ တစ်ယူနစ်ဧရိယာအပေါ် ကျရောက်သော အလင်းပါဝါနှင့် အလင်းရင်းမြစ်အမျိုးအစားအပေါ် မူတည်သည်။ သာမန်နေကာမျက်မှန်များသည် စက်အတွက် သတ်မှတ်ထားသော အကာအကွယ်ပစ္စည်းကို အစားမထိုးနိုင်ပါ။ ဤအချက်များကို ဘေးကင်းရေးနှင့် ဆေးအပြန်အလှန်သက်ရောက်မှု လမ်းညွှန်တွင် အသေးစိတ်ဖော်ပြထားပြီး အိမ်သုံးအစီအစဉ်များထက် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်သူများ၏ စီမံကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် ရှိသင့်သည်။

စက်ကို မရွေးချယ်မီ သဘောတရားကို အရင်သတ်မှတ်ပါ။ အလင်းတုံ့ပြန်မှုကို အားပေးသည့်ပစ္စည်း မပါဘဲ ဇီဝစွမ်းအင်ဆိုင်ရာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိလျှင် PBM ဖြစ်သည်။ အကျိုးသက်ရောက်နိုင်လောက်သော ပြင်းအားရှိသည့် ဆိုးဆေး၊ စုပ်ယူနိုင်သော လှိုင်းအလျား၊ အောက်ဆီဂျင်နှင့် ဖျက်ဆီးရန် ရည်ရွယ်ချက်တို့ ပါရှိလျှင် PDT ဖြစ်သည်။ ထုတ်ဝေထားသော ကြွက်လေ့လာမှုများတွင် မက်သလင်းဘလူးနှင့် 810 nm တွဲသုံးခြင်းသည် တတိယအခြေအနေဖြစ်သည်။ ယင်းမှာ တိုက်ရိုက်အလင်းအသက်သွင်းမှု မပါဘဲ မိုင်တိုကွန်ဒရီးယားကို ပစ်မှတ်ထားသော ချဉ်းကပ်မှုနှစ်မျိုးကို တွဲသုံးခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအခြေအနေသုံးမျိုးကို သီးခြားခွဲထားခြင်းဖြင့် ဤအကြောင်းအရာတွင် အများဆုံးဖြစ်တတ်သော အမှားကို ရှောင်ရှားနိုင်သည်။ ထိုအမှားမှာ PDT ဖြင့် အရေပြားပြဿနာများ ရှင်းလင်းသွားခြင်းကို ဆိုးဆေးက PBM ကို အားဖြည့်ပေးကြောင်း သက်သေအဖြစ် ကိုးကားခြင်း သို့မဟုတ် 810 nm ဖြင့် ကြွက်များတွင် ချို့ယွင်းမှု ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခြင်းကို 660 nm အလင်းပြားနှင့် ဆိုးဆေး တွဲသုံးခြင်းသည် သိမြင်နိုင်စွမ်းအတွက် အသုံးပြုမှုအစီအစဉ်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သက်သေအဖြစ် ကိုးကားခြင်းဖြစ်သည်။