ເມທິລີນບລູໃນພາວະຫຼອດເລືອດສູນເສຍຄວາມຕຶງຕົວ ແລະ ພາວະຊັອກຈາກການຕິດເຊື້ອ: ທົບທວນຫຼັກຖານການທົດລອງ

ຜູ້ປ່ວຍຄົນໜຶ່ງອອກຈາກຫ້ອງຜ່າຕັດຫຼັງຈາກຜ່າຕັດຫົວໃຈ ໂດຍມີປະລິມານເລືອດທີ່ຫົວໃຈສູບອອກຕໍ່ນາທີເປັນປົກກະຕິ ແຕ່ຄວາມດັນເລືອດບໍ່ສາມາດຄົງຢູ່ໄດ້. ໃນອີກຕຽງໜຶ່ງ, ຜູ້ປ່ວຍທີ່ຕິດເຊື້ອຮຸນແຮງຕ້ອງການນໍເອພິເນຟຣິນໃນຂະໜາດທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນເລື້ອຍໆ ເພື່ອຮັກສາຄວາມດັນໃຫ້ສູງກວ່າຄ່າເປົ້າໝາຍ. ທັງສອງກໍລະນີມີຫຼອດເລືອດທີ່ສູນເສຍຄວາມຕຶງຕົວ, ແລະ ທັງສອງໄດ້ນຳໃຫ້ແພດດູແລຜູ້ປ່ວຍວິກິດລອງໃຊ້ເມທິລີນບລູ. ບົດຄວາມນີ້ທົບທວນວ່າການທົດລອງທາງຄລີນິກໄດ້ທົດສອບຫຍັງແທ້ໆ ແລະ ໄດ້ພົບຫຍັງ.

ມີສອງປະເດັນທີ່ຕ້ອງແຍກໃຫ້ຊັດເຈນສຳລັບເນື້ອຫາທັງໝົດຂ້າງລຸ່ມ. ປະການທຳອິດ, ພາວະຫຼອດເລືອດສູນເສຍຄວາມຕຶງຕົວຫຼັງຜ່າຕັດຫົວໃຈ ແລະ ພາວະຊັອກຈາກການຕິດເຊື້ອເປັນພາວະທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ແລະ ມີຮູບແບບການທົດລອງທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ຈຶ່ງແຍກອອກເປັນຄົນລະພາກ. ປະການທີສອງ, ການຕ້ອງການຢາກະຕຸ້ນຄວາມດັນເລືອດໜ້ອຍລົງ ບໍ່ເທົ່າກັບການມີອັດຕາລອດຊີວິດສູງຂຶ້ນ. ການທົດລອງສ່ວນໃຫຍ່ວັດຜົນຢ່າງທຳອິດ; ເກືອບບໍ່ມີການທົດລອງໃດທີ່ໃຫຍ່ພໍຈະຕອບປະເດັນທີສອງໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນ.

ເປັນຫຍັງເມທິລີນບລູຈຶ່ງອາດເພີ່ມຄວາມຕຶງຕົວຂອງຫຼອດເລືອດ

ຫຼອດເລືອດແດງແຄບລົງ ແລະ ກວ້າງຂຶ້ນເມື່ອກ້າມຊີ້ນລຽບຂອງມັນຫົດຕົວ ແລະ ຄາຍຕົວ, ແລະ ເສັ້ນຜ່າສູນກາງນັ້ນເປັນຕົວກຳນົດສ່ວນໃຫຍ່ຂອງຄວາມຕ້ານທານຫຼອດເລືອດທົ່ວຮ່າງກາຍ. ສັນຍານການຄາຍຕົວທາງໜຶ່ງເລີ່ມຈາກໄນຕຣິກອອກໄຊດ໌ ຜ່ານກວານີເລດໄຊເຄລສຊະນິດລະລາຍໄດ້ ໄປສູ່ GMP ແບບວົງ, ເຊິ່ງສົ່ງເສີມການຄາຍຕົວ. ເມທິລີນບລູລົບກວນເສັ້ນທາງນີ້, ຈຶ່ງສາມາດຕ້ານການຂະຫຍາຍຫຼອດເລືອດຢ່າງຮຸນແຮງໃນພາວະຊັອກໄດ້. ກົນໄກທາງເພສັດວິທະຍາຂອງມັນກວ້າງກວ່າການປິດກັ້ນຈຸດດຽວແບບຈຳເພາະ: ໃນງານທົດລອງກ່ຽວກັບການສັງເຄາະໄນຕຣິກອອກໄຊດ໌ ແລະ ການຄາຍຕົວຂອງຫຼອດເລືອດ, ເມທິລີນບລູອອກ຤ິດຢູ່ຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງຈຸດໃນລຳດັບການສົ່ງສັນຍານ. ງານນັ້ນອະທິບາຍກົນໄກທີ່ເປັນໄປໄດ້. ແຕ່ບໍ່ໄດ້ທຳນາຍການຕອບສະໜອງດ້ານຄວາມດັນຂອງຜູ້ປ່ວຍແຕ່ລະຄົນ.

ການທົດລອງທັງໝົດຂ້າງລຸ່ມໃຊ້ເມທິລີນບລູທາງຫຼອດເລືອດດຳໃນໂຮງໝໍ, ເພີ່ມຈາກການດູແລຜູ້ປ່ວຍວິກິດຕາມມາດຕະຖານ. ບໍ່ມີການສຶກສາໃດໃນນີ້ທົດສອບຜະລິດຕະພັນຊະນິດກິນທີ່ໃຊ້ຢູ່ເຮືອນ.

ພາວະຫຼອດເລືອດສູນເສຍຄວາມຕຶງຕົວຫຼັງຜ່າຕັດຫົວໃຈ

ພາວະຫຼອດເລືອດສູນເສຍຄວາມຕຶງຕົວໃນທີ່ນີ້ໝາຍເຖິງ ຄວາມຕຶງຕົວຂອງຫຼອດເລືອດທີ່ຫຼຸດລົງຢ່າງຮຸນແຮງຫຼັງການໃຊ້ເຄື່ອງຫົວໃຈແລະປອດທຽມ: ຄວາມດັນຕ່ຳ ແລະ ຄວາມຕ້ານທານຕ່ຳ ເຖິງແມ່ນປະລິມານເລືອດທີ່ຫົວໃຈສູບອອກຕໍ່ນາທີຍັງຄົງຢູ່. ຫຼັກຖານຈາກການທົດລອງແບບສຸ່ມສຳລັບການຮັກສາພາວະນີ້ທີ່ເກີດຂຶ້ນແລ້ວ ສ່ວນໃຫຍ່ອີງໃສ່ການທົດລອງຂະໜາດນ້ອຍພຽງໜຶ່ງການທົດລອງ. ອີກສອງການທົດລອງໄດ້ທົດສອບເມທິລີນບລູກ່ອນ ຫຼື ລະຫວ່າງຜ່າຕັດ ເພື່ອປ້ອງກັນພາວະນີ້, ເຊິ່ງເປັນຄຳຖາມທາງຄລີນິກທີ່ແຕກຕ່າງກັນ.

ໃນການທົດລອງແບບສຸ່ມຂອງ Levin ແລະ ຄະນະ ກ່ຽວກັບພາວະຫຼອດເລືອດສູນເສຍຄວາມຕຶງຕົວທີ່ເກີດຂຶ້ນແລ້ວຫຼັງຜ່າຕັດ, ຜູ້ປ່ວຍ 56 ຄົນຖືກຈັດໃຫ້ໄດ້ຮັບຢາ 1.5 mg/kg ໂດຍຢອດທາງຫຼອດເລືອດເປັນເວລາໜຶ່ງຊົ່ວໂມງ ຫຼື ໄດ້ຮັບຢາຫຼອກ. ພາວະຫຼອດເລືອດສູນເສຍຄວາມຕຶງຕົວຫາຍໄປຢ່າງວ່ອງໄວໃນກຸ່ມທີ່ໄດ້ຮັບຢາ, ຂະນະທີ່ຜູ້ປ່ວຍ 8 ໃນ 28 ຄົນຂອງກຸ່ມຢາຫຼອກຍັງມີພາວະນີ້ຫຼັງຈາກ 48 ຊົ່ວໂມງ, ແລະ ຈຳນວນຜູ້ເສຍຊີວິດແມ່ນ 0 ໃນ 28 ຄົນ ທຽບກັບ 6 ໃນ 28 ຄົນ. ຜົນຂອງການແກ້ໄຂພາວະຊັອກນີ້ໂດດເດັ່ນ, ແຕ່ຜູ້ປ່ວຍ 56 ຄົນບໍ່ພຽງພໍທີ່ຈະຢືນຢັນຜົນຕໍ່ການລອດຊີວິດ, ແລະ ຄວາມແຕກຕ່າງດ້ານການເສຍຊີວິດກໍບໍ່ໝັ້ນຄົງພໍທີ່ຈະສະຫຼຸບໃຊ້ກັບຜູ້ປ່ວຍທົ່ວໄປ.

ການທົດລອງດ້ານການປ້ອງກັນໃຫ້ຜົນທີ່ບໍ່ເປັນໄປໃນທິດທາງດຽວກັນ. ໃນການສຶກສາຂອງ Ozal ແລະ ຄະນະ ໃນຜູ້ປ່ວຍຜ່າຕັດທາງບ່ຽງຫຼອດເລືອດຫົວໃຈທີ່ມີຄວາມສ່ຽງສູງ, ການຢອດຢາກ່ອນຜ່າຕັດໄດ້ຫຼຸດພາວະຫຼອດເລືອດສູນເສຍຄວາມຕຶງຕົວຈາກ 13 ໃນ 50 ຄົນ ເຫຼືອ 0 ໃນ 50 ຄົນ. Maslow ແລະ ຄະນະພົບຜົນທີ່ຄົງຢູ່ໃນໄລຍະສັ້ນກວ່າໃນລະຫວ່າງຜ່າຕັດຂະນະໃຊ້ເຄື່ອງຫົວໃຈແລະປອດທຽມ, ຂະນະທີ່ Cho ແລະ ຄະນະແທບບໍ່ພົບຜົນດີດ້ານການໄຫຼວຽນເລືອດ ຫຼື ການໃຊ້ຢາກະຕຸ້ນຄວາມດັນເລືອດ. ການປ້ອງກັນໃນຜູ້ປ່ວຍຜ່າຕັດທີ່ຖືກຄັດເລືອກ ແລະ ການຮັກສາເພື່ອແກ້ໄຂພາວະຫຼອດເລືອດສູນເສຍຄວາມຕຶງຕົວທີ່ເກີດຂຶ້ນແລ້ວ ຄວນຖືກພິຈາລະນາເປັນຂໍ້ອ້າງທີ່ແຍກຈາກກັນ ແລະ ມີຫຼັກຖານຄົນລະຊຸດ.

ພາວະຊັອກຈາກການຕິດເຊື້ອ

ພາວະຊັອກຈາກການຕິດເຊື້ອປະກອບດ້ວຍການຕິດເຊື້ອຮ່ວມກັບການໄຫຼວຽນເລືອດລົ້ມເຫຼວທີ່ຍັງຄົງຢູ່ຫຼັງໃຫ້ສານນ້ຳ, ດັ່ງນັ້ນ ນໍເອພິເນຟຣິນຈຶ່ງເປັນຫຼັກຂອງການດູແລ ແລະ ການທົດລອງຈຶ່ງຖາມວ່າເມທິລີນບລູຫຼຸດໄລຍະເວລາການໄດ້ຮັບຢາກຸ່ມຄາເທໂຄລາມີນຫຼືບໍ່. ແນວໂນ້ມຂອງຜົນມີຄວາມສອດຄ່ອງກັນຫຼາຍກວ່າໃນການຜ່າຕັດ ແຕ່ຍັງມີຄວາມແຕກຕ່າງກັນ, ແລະ ເປັນຜົນກ່ຽວກັບການຫຼຸດການໃຊ້ຢາກະຕຸ້ນຄວາມດັນເລືອດ ບໍ່ແມ່ນການລອດຊີວິດ.

ການທົດລອງຍຸກໃໝ່ທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດແມ່ນການສຶກສາແບບສຸ່ມປີ 2023 ຂອງ Ibarra-Estrada ແລະ ຄະນະ ກ່ຽວກັບການໃຫ້ເມທິລີນບລູເປັນຢາເສີມໃນໄລຍະຕົ້ນ, ເຊິ່ງຜູ້ໃຫຍ່ 91 ຄົນທີ່ຖືກນຳມາວິເຄາະໄດ້ຮັບການຢອດຢາເປັນເວລາຫົກຊົ່ວໂມງຕໍ່ມື້ ລວມສາມຄັ້ງ ຫຼື ຢາຫຼອກທີ່ຈັດໃຫ້ຄືກັນ, ເພີ່ມຈາກນໍເອພິເນຟຣິນ, ໄຮໂດຣຄອດຕິໂຊນ ແລະ ວາໂຊເພຣສຊິນຕາມຂໍ້ບົ່ງໃຊ້. ຄ່າມັດທະຍະຖານຂອງເວລາຈົນຢຸດຢາກະຕຸ້ນຄວາມດັນເລືອດແມ່ນ 69 ຊົ່ວໂມງ ທຽບກັບ 94 ຊົ່ວໂມງ, ຂະນະທີ່ອັດຕາການເສຍຊີວິດ ແລະ ໄລຍະເວລາໃຊ້ເຄື່ອງຊ່ວຍຫາຍໃຈໃກ້ຄຽງກັນ. ການທົດລອງກ່ອນໜ້ານັ້ນມີຂະໜາດນ້ອຍກວ່າ: ການສຶກສານຳຮ່ອງໃນຜູ້ປ່ວຍ 20 ຄົນຂອງ Kirov ແລະ ຄະນະ ສະແດງການຫຼຸດການໃຊ້ຄາເທໂຄລາມີນຢ່າງຫຼາຍ ດ້ວຍການສັກຢາ 2 mg/kg ໃນຄັ້ງດຽວ ແລ້ວຕາມດ້ວຍການຢອດຢາທີ່ເພີ່ມຂະໜາດຂຶ້ນ, ແລະ Memis ແລະ ຄະນະພົບຄວາມດັນເລືອດແດງສະເລ່ຍຫຼັງຢອດຢາທີ່ສູງກວ່າ (85 ທຽບກັບ 74 mmHg) ໂດຍບໍ່ມີຈຸດວັດຜົນດ້ານການຫຼຸດການໃຊ້ຢາກະຕຸ້ນຄວາມດັນເລືອດ. ແຕ່ຕ່າງຈາກຜົນເຫຼົ່ານີ້, ການທົດລອງທີ່ມີຢາຫຼອກເປັນກຸ່ມຄວບຄຸມໃນຜູ້ປ່ວຍ 72 ຄົນຂອງ Dong ແລະ ຄະນະ ບໍ່ພົບຜົນດີທີ່ມີຄວາມໝາຍດ້ານການໃຊ້ນໍເອພິເນຟຣິນ ຫຼື ຄວາມດັນ, ແລະ ການປຽບທຽບໜຶ່ງພົບວ່າວາໂຊເພຣສຊິນໃຫ້ຜົນດີກວ່າເມທິລີນບລູເມື່ອໃຊ້ເປັນຢາກະຕຸ້ນຄວາມດັນເລືອດຕົວທີສອງ ທີ່ 12 ແລະ 24 ຊົ່ວໂມງ. ງານສຶກສາເພື່ອຫາຂະໜາດຢາຂອງ Juffermans ແລະ ຄະນະ ສະແດງວ່າຄວາມດັນ ແລະ ຄວາມຕ້ານທານເພີ່ມຂຶ້ນຕາມຂະໜາດຢາ, ໂດຍມີຄວາມກັງວົນກ່ຽວກັບການໄຫຼຂອງເລືອດໄປລ້ຽງອະໄວຍະວະໃນຊ່ອງທ້ອງທີ່ບົກພ່ອງ ເມື່ອໃຊ້ 7 mg/kg.

ຕາຕະລາງການທົດລອງ

IV ໝາຍເຖິງທາງຫຼອດເລືອດດຳ. NE ໝາຍເຖິງນໍເອພິເນຟຣິນ. MAP ໝາຍເຖິງຄວາມດັນເລືອດແດງສະເລ່ຍ. SVR ໝາຍເຖິງຄວາມຕ້ານທານຫຼອດເລືອດທົ່ວຮ່າງກາຍ. ແຕ່ລະແຖວສະແດງການໃຫ້ຢາໃນການສຶກສາ, ບໍ່ແມ່ນຄຳແນະນຳການຮັກສາ.

ການທົດລອງ ແລະ ບໍລິບົດ	ຮູບແບບການໃຫ້ຢາ	ຜົນດ້ານຢາກະຕຸ້ນຄວາມດັນເລືອດ	ຜົນດ້ານການໄຫຼວຽນເລືອດ	ການເສຍຊີວິດ	ເຫດການບໍ່ພຶງປະສົງ
Levin 2004: ພາວະຫຼອດເລືອດສູນເສຍຄວາມຕຶງຕົວທີ່ເກີດຂຶ້ນແລ້ວຫຼັງຜ່າຕັດຫົວໃຈ, 28 ທຽບກັບ 28	1.5 mg/kg IV ເປັນເວລາ 1 ຊົ່ວໂມງ	ພາວະຫຼອດເລືອດສູນເສຍຄວາມຕຶງຕົວຫາຍໄປໃນຜູ້ປ່ວຍທີ່ໄດ້ຮັບຢາທຸກຄົນພາຍໃນ 6 ຊົ່ວໂມງ; 8 ໃນ 28 ຄົນຂອງກຸ່ມຄວບຄຸມຍັງມີພາວະນີ້ຫຼັງຈາກ 48 ຊົ່ວໂມງ	MAP ແລະ SVR ຟື້ນຕົວຢ່າງວ່ອງໄວໃນກຸ່ມທີ່ໄດ້ຮັບຢາ	0 ໃນ 28 ຄົນ ທຽບກັບ 6 ໃນ 28 ຄົນ; ຂະໜາດນ້ອຍເກີນໄປທີ່ຈະຢືນຢັນຜົນຕໍ່ການລອດຊີວິດ	ບໍ່ມີລາຍງານສັນຍານຄວາມເປັນພິດຮຸນແຮງໃນຮູບແບບການໃຫ້ຢານີ້
Ozal 2005: ການປ້ອງກັນໃນຜູ້ປ່ວຍຜ່າຕັດທາງບ່ຽງທີ່ມີຄວາມສ່ຽງສູງ 100 ຄົນ, 50 ທຽບກັບ 50	ຢອດສານລະລາຍ 1 ເປີເຊັນ ໂດຍເລີ່ມ 1 ຊົ່ວໂມງກ່ອນຜ່າຕັດ	ພາວະຫຼອດເລືອດສູນເສຍຄວາມຕຶງຕົວ 0 ໃນ 50 ຄົນ ທຽບກັບ 13 ໃນ 50 ຄົນ; ເປັນການປ້ອງກັນ, ບໍ່ແມ່ນການແກ້ໄຂພາວະທີ່ເກີດຂຶ້ນແລ້ວ	ຄວາມດັນໃນລະຫວ່າງຜ່າຕັດສູງກວ່າໃນກຸ່ມທີ່ໄດ້ຮັບຢາ	ບໍ່ແມ່ນການທົດລອງທີ່ມຸ່ງວັດການເສຍຊີວິດ	ບໍ່ມີລາຍງານສັນຍານຄວາມເປັນພິດຮຸນແຮງ
Cho: ເມທິລີນບລູເພື່ອປ້ອງກັນໃນການຜ່າຕັດຫົວໃຈ	ການຢອດຢາໃນໄລຍະກ່ຽວເນື່ອງກັບການຜ່າຕັດ	ບໍ່ມີຄວາມແຕກຕ່າງດ້ານຢາກະຕຸ້ນຄວາມດັນເລືອດຢ່າງມີນັຍສຳຄັນ	MAP ແລະ SVR ບໍ່ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງມີນັຍສຳຄັນ	ບໍ່ແມ່ນການທົດລອງທີ່ມຸ່ງວັດການເສຍຊີວິດ	ບໍ່ມີລາຍງານອັດຕາເຫດການບໍ່ພຶງປະສົງໂດຍສະເພາະ
Kirov 2001: ການສຶກສານຳຮ່ອງໃນພາວະຊັອກຈາກການຕິດເຊື້ອ, 10 ທຽບກັບ 10	ສັກ 2 mg/kg ໃນຄັ້ງດຽວ ແລ້ວຢອດຢາເພີ່ມເປັນຂັ້ນໆ ຈົນລວມ 5.75 mg/kg	NE ຫຼຸດລົງເຖິງ 87 ເປີເຊັນ; ເອພິເນຟຣິນຫຼຸດລົງ 81 ເປີເຊັນ; ໂດພາມີນຫຼຸດລົງ 40 ເປີເຊັນ	MAP ສູງກວ່າຢ່າງມີນັຍສຳຄັນທີ່ 6 ແລະ 24 ຊົ່ວໂມງ	ການເສຍຊີວິດພາຍໃນ 28 ມື້: 5 ໃນ 10 ຄົນ ທຽບກັບ 7 ໃນ 10 ຄົນ; ບໍ່ແມ່ນການທົດລອງທີ່ມຸ່ງວັດການເສຍຊີວິດ	ປັດສະວະສີຟ້າ ແລະ ຜິວໜັງປ່ຽນສີ; ບໍ່ມີສັນຍານຄວາມເປັນພິດຮຸນແຮງຕໍ່ອະໄວຍະວະ
Memis 2002: ພາວະຕິດເຊື້ອຮຸນແຮງ, 15 ທຽບກັບ 15	0.5 mg/kg ຕໍ່ຊົ່ວໂມງ ເປັນເວລາ 6 ຊົ່ວໂມງ	ບໍ່ມີຈຸດວັດຜົນເຊິງປະລິມານດ້ານການຫຼຸດການໃຊ້ຢາ	MAP ຫຼັງຢອດຢາ 85 ທຽບກັບ 74 mmHg	ຂະໜາດການສຶກສາບໍ່ພຽງພໍສຳລັບປະເມີນການເສຍຊີວິດ	ບໍ່ມີລາຍງານສັນຍານຄວາມເປັນພິດຮຸນແຮງ
Ibarra-Estrada 2023: ພາວະຊັອກຈາກການຕິດເຊື້ອ, ນຳ 91 ຄົນມາວິເຄາະ	ຢອດຢາເປັນເວລາຫົກຊົ່ວໂມງຕໍ່ມື້ ລວມສາມຄັ້ງ	ຄ່າມັດທະຍະຖານຂອງເວລາຈົນຢຸດຢາກະຕຸ້ນຄວາມດັນເລືອດ 69 ທຽບກັບ 94 ຊົ່ວໂມງ	ຄວບຄຸມຄວາມດັນໃຫ້ໄດ້ຄ່າເປົ້າໝາຍໃນທັງສອງກຸ່ມ	ອັດຕາການເສຍຊີວິດໃກ້ຄຽງກັນລະຫວ່າງກຸ່ມ	ປັດສະວະສີຟ້າ ຫຼື ສີຂຽວພົບໄດ້ເລື້ອຍ; ຜູ້ທີ່ຂາດ G6PD ແລະ ຜູ້ທີ່ໃຊ້ SSRI ເມື່ອບໍ່ດົນມານີ້ຖືກຄັດອອກ
Dong 2025: ພາວະຊັອກຈາກການຕິດເຊື້ອທີ່ໃຊ້ເຄື່ອງຊ່ວຍຫາຍໃຈ, 36 ທຽບກັບ 36	2 mg/kg ໃນເວລາ 15 ນາທີ ບວກກັບ 1 mg/kg ໃນເວລາ 12 ຊົ່ວໂມງ	ຄວາມແຕກຕ່າງຂອງ NE ໃກ້ສູນ; ບໍ່ມີຄວາມແຕກຕ່າງຂອງເວລາຈົນຢຸດຢາກະຕຸ້ນຄວາມດັນເລືອດ	ຄວາມແຕກຕ່າງຂອງ MAP ແມ່ນລົບ 1.2 mmHg, ບໍ່ມີນັຍສຳຄັນ; ການໄຫຼວຽນໃນຫຼອດເລືອດຂະໜາດນ້ອຍດີຂຶ້ນ	ການເສຍຊີວິດພາຍໃນ 28 ມື້: 9 ໃນ 36 ຄົນ ທຽບກັບ 15 ໃນ 36 ຄົນ, ບໍ່ມີນັຍສຳຄັນ	ປັດສະວະສີຟ້າ ຫຼື ສີຂຽວໃນຜູ້ປ່ວຍທີ່ໄດ້ຮັບຢາທຸກຄົນ; ບໍ່ມີສັນຍານຜົນກະທົບຕໍ່ຕັບ, ໝາກໄຂ່ຫຼັງ ຫຼື ການໃຫ້ອອກຊີເຈນແກ່ເລືອດ

ຫຼັກຖານເຫຼົ່ານີ້ສະແດງວ່າການເສຍຊີວິດຫຼຸດລົງຫຼືບໍ່?

ການວິເຄາະລວມຫຼາຍການສຶກສາເບິ່ງຄືຈະໃຫ້ຜົນດີກວ່າການທົດລອງແຕ່ລະອັນ, ແຕ່ຄ່າປະເມີນທີ່ເປັນຜົນດີນັ້ນອ່ອນລົງເມື່ອກວດສອບຢ່າງລະອຽດ. ການສັງເຄາະປີ 2024 ທີ່ລວມຫົກການທົດລອງໃນພາວະຊັອກຈາກການຕິດເຊື້ອ ພົບອັດຕາສ່ວນຄວາມສ່ຽງຕໍ່ການເສຍຊີວິດໄລຍະສັ້ນເທົ່າກັບ 0.66, ແຕ່ຜົນນັ້ນບໍ່ມີນັຍສຳຄັນອີກເມື່ອຄັດການທົດລອງທີ່ມີຄວາມສ່ຽງຕໍ່ອະຄະຕິສູງອອກ. ການສັງເຄາະຫຼ້າສຸດທີ່ລວມສະເພາະການທົດລອງແບບສຸ່ມມີກຸ່ມຄວບຄຸມ (RCT), ຄອບຄຸມເກົ້າການທົດລອງ ແລະ ຜູ້ປ່ວຍ 535 ຄົນ, ພົບອັດຕາສ່ວນອອດສ໌ຂອງການເສຍຊີວິດພາຍໃນ 28 ຫາ 30 ມື້ເທົ່າກັບ 0.73 ໂດຍມີຊ່ວງຄວາມເຊື່ອໝັ້ນຈາກ 0.40 ຫາ 1.36, ເຊິ່ງບໍ່ມີນັຍສຳຄັນ, ແລະ ການວິເຄາະການທົດລອງຕາມລຳດັບຂອງມັນປະເມີນວ່າຈະຕ້ອງມີຜູ້ປ່ວຍ 1,773 ຄົນ ທຽບກັບພຽງບໍ່ເທົ່າໃດຮ້ອຍຄົນທີ່ມີຢູ່. ຂໍ້ສະຫຼຸບທີ່ກົງໄປກົງມາແມ່ນ ຜົນປະໂຫຍດຕໍ່ການລອດຊີວິດຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບການພິສູດ, ບໍ່ແມ່ນວ່າໄດ້ພິສູດແລ້ວວ່າບໍ່ມີຜົນປະໂຫຍດ.

ຂໍ້ສັງເກດດ້ານຄວາມປອດໄພຈາກຫຼັກຖານໃນໂຮງໝໍ

ຜົນທີ່ພົບເລື້ອຍໃນການທົດລອງແມ່ນປັດສະວະສີຟ້າ ຫຼື ສີຂຽວ ແລະ ຜິວໜັງປ່ຽນສີ, ພ້ອມກັບລະດັບເມດເຮໂມໂກລບິນທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນເລັກນ້ອຍ. ຄວາມສ່ຽງຮ້າຍແຮງມາຈາກຂໍ້ມູນຜະລິດຕະພັນທາງຫຼອດເລືອດດຳທີ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດ ຫຼາຍກວ່າຈາກຈຳນວນເຫດການໃນການທົດລອງ: ກຸ່ມອາການເຊໂຣໂທນິນເມື່ອໃຊ້ຮ່ວມກັບຢາທີ່ອອກ຤ິດຕໍ່ເຊໂຣໂທນິນ ຫຼື ຢາກຸ່ມໂອພິອອຍດ໌, ຂໍ້ຫ້າມໃຊ້ໃນຜູ້ທີ່ຂາດ G6PD ເນື່ອງຈາກຄວາມສ່ຽງຕໍ່ເມັດເລືອດແດງແຕກ, ຄ່າຈາກເຄື່ອງວັດຄວາມອີ່ມຕົວຂອງອອກຊີເຈນທີ່ປາຍນິ້ວທີ່ຕ່ຳກວ່າຄວາມເປັນຈິງໃນລະຫວ່າງ ແລະ ບໍ່ດົນຫຼັງຢອດຢາ, ແລະ ຄວາມດັນເລືອດສູງທີ່ມີລາຍງານເປັນປະຕິກິລິຍາບໍ່ພຶງປະສົງ. ການທົດລອງຍຸກໃໝ່ຫຼາຍການທົດລອງຄັດຜູ້ປ່ວຍທີ່ຂາດ G6PD ຫຼື ໄດ້ຮັບຢາທີ່ອອກ຤ິດຕໍ່ເຊໂຣໂທນິນເມື່ອບໍ່ດົນມານີ້ອອກ, ດັ່ງນັ້ນ ຕາຕະລາງຄວາມປອດໄພທີ່ບໍ່ພົບບັນຫາຂອງພວກເຂົາ ຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ວັດຄວາມສ່ຽງໃນກຸ່ມເຫຼົ່ານັ້ນ. ຫຼັກຖານນີ້ຄວນຖືກພິຈາລະນາຄຽງຄູ່ກັບພາບລວມການໃຊ້ທາງຄລີນິກທີ່ກວ້າງກວ່າ ແລະ ການປະເມີນຄວາມປອດໄພ; ຜູ້ອ່ານທີ່ບໍ່ຄຸ້ນເຄີຍກັບການອອກແບບການທົດລອງ ອາດເລີ່ມຈາກຄູ່ມືການອ່ານງານວິຈັຍເມທິລີນບລູ.

ພາວະຫຼອດເລືອດສູນເສຍຄວາມຕຶງຕົວ ແລະ ພາວະຊັອກຈາກການຕິດເຊື້ອ ອາດສົມຄວນມີບົດທົບທວນເຊິງເລິກແຍກຈາກກັນໃນອະນາຄົດ ຖ້າຫຼັກຖານເພີ່ມຂຶ້ນ, ແຕ່ງານວິຊາການປັດຈຸບັນເໝາະກັບບົດທົບທວນດ້ານການດູແລຜູ້ປ່ວຍວິກິດພຽງບົດດຽວ: ມີຜົນເຮັດໃຫ້ຫຼອດເລືອດຫົດຕົວ ແລະ ຫຼຸດການໃຊ້ຢາກະຕຸ້ນຄວາມດັນເລືອດຢ່າງແທ້ຈິງ, ໂດຍຊັດເຈນທີ່ສຸດໃນພາວະຫຼອດເລືອດສູນເສຍຄວາມຕຶງຕົວທີ່ເກີດຂຶ້ນແລ້ວ ແລະ ພາວະຊັອກຈາກການຕິດເຊື້ອໃນໄລຍະຕົ້ນ, ແຕ່ຍັງບໍ່ມີຜົນປະໂຫຍດຕໍ່ການລອດຊີວິດທີ່ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນ ແລະ ມີຂໍ້ຈຳກັດດ້ານຄວາມປອດໄພທີ່ບໍ່ລວມຜູ້ປ່ວຍຫຼາຍກຸ່ມ. ຜູ້ທີ່ປະສົບພາວະເຫຼົ່ານີ້ຢູ່ໃນການດູແລຜູ້ປ່ວຍວິກິດແລ້ວ, ແລະ ການໃຊ້ເມທິລີນບລູໃນບໍລິບົດນີ້ເປັນການຕັດສິນໃຈໃນຫ້ອງດູແລຜູ້ປ່ວຍວິກິດ (ICU) ໂດຍທີມຮັກສາ, ບໍ່ແມ່ນການຮັກສາຢູ່ເຮືອນທີ່ອະນຸມານຈາກການຢອດຢາໃນໂຮງໝໍ.