Behandelt Methylenblo Parasitten?

D'Fro kléngt wéi eng eenzeg Fro. Tatsächlech sinn et eng Dosen ënnerschiddlech Froen am selwechte Gewand. E Malariaparasitt an de roude Bluttzellen, e Wuerm am Daarm an den Organismus hannert kutaner Leishmaniose hu bal näischt gemeinsam ausser dem Wuert Parasitt. E Medikament, dat engem dovu schuet, muss deenen aneren net schueden. Behal dëst Konzept duerch dës ganz Iwwerpréiwung am Kapp: antiparasitär ass keng Eegenschaft vun engem Molekül eleng. Et ass eng Eegenschaft vun engem Molekül zesumme mat engem spezifeschen Organismus, an engem spezifesche Liewensstadium an an engem spezifesche Beräich vum Kierper.

Wann een d'Organismen trennt, deelt sech d'Donnéeëlag zu Methylenblo géint Parasitte kloer op. Et gëtt Malaria, wou Studie beim Mënsch existéieren. An da gëtt et alles anescht: Petrischuelen, Mais, liichtaktivéiert Hautbehandlungen an Anekdoten, déi méi wéi ee Joerhonnert al sinn. Aus näischt dovu léisst sech en universellt Protokoll géint Parasitten ofleeden.

Déi kuerz Äntwert

Methylenblo ass e reellt experimentellt Antimalariamëttel. Eng systematesch Iwwerpréiwung vun 21 Studie beim Mënsch mat insgesamt 1,504 Malariapatienten huet eng reell Aktivitéit géint Bluttstadien an besonnesch staark Effekter géint d'Gametocytestadium fonnt, dat d'Infektioun op Moustiquen iwwerdréit. Ausserhalb vun der Malaria ënnerstëtzt déi publizéiert Evidenz net, Methylenblo als breetwierkend antiparasitäert Mëttel oder als Darmparasitte-"Cleanse" ze behandelen. Bal all Befund ausserhalb vun der Malaria steet ganz ënnen op der Evidenzleeder: aktiv an enger Schuel, heiansdo aktiv an enger Maus, a praktesch ni bei infizéierte Mënsche getest.

Malaria: deen eenzege Parasitt mat Studie beim Mënsch

1891 hunn de Guttmann an den Ehrlich iwwer d'Behandlung vu Malariapatiente mat Methylenblo bericht, méiglecherweis dat éischt syntheetescht Medikament, dat géint eng mënschlech Krankheet agesat gouf. D'Geschicht vum Faarfstoff bis zum féierende Kandidat als Antimalariamëttel geet bis bei Chloroquin, deem seng Chimie op Verbindungen zeréckgeet, déi fir d'éischt mat dësem Faarfstoff ënnersicht goufen.

Modern Fuerschung huet d'Mëttel erëm opgegraff, well resistent Parasitten nei Optioune néideg gemaach hunn. An der Kultur hemmt Methylenblo chloroquin-empfindlech a resistent Plasmodium falciparum bei nidderegen nanomolare Konzentratiounen, mat enger gemellter Synergie mat Artemisinin-Derivater. Als Monotherapie beim Mënsch huet et sech als lues erwisen: eng kontrolléiert Studie bei deelimmunen Erwuessenen am Burkina Faso huet eng fréi Echec-Taux vu 16 Prozent fonnt, an d'Autoren hunn et als onpassend fir eng kuerz Behandlung mat engem eenzege Medikament bewäert. Kombinatiounen hu besser ofgeschnidden. An enger randomiséierter Studie mat 180 Kanner huet Methylenblo zesumme mat Amodiaquin um Dag 28 eng korrigéiert Äntwert vun 95 Prozent erreecht, a béid Methylenblo-Gruppen hunn an der begleetender Analys vun der Iwwerdroung d'Gametocyten am Blutt däitlech reduzéiert. Eng Studie mat enger Dräifachkombinatioun bei 221 Kanner huet spéider de Gametocyteneffekt souwuel duerch Mikroskopie wéi och duerch molekular Detektioun bestätegt. Dat markantst Resultat huet Moustiquen als Endpunkt benotzt: an enger Phase-2-Studie am Mali huet d'Zousätzlech-Gabe vu Methylenblo iwwer dräi Deeg bis den zweeten Dag eng median Reduktioun vun 100 Prozent vun der Infektiivitéit fir Moustiquen erginn.

Dräi méiglech Mechanisme ginn diskutéiert a sollten net zu engem eenzege Mechanismus zesummegeheit ginn. De Faarfstoff hemmt am Reagenzglas d'Parasittenenzym Glutathionreduktase (Ki bei ongeféier 6.4 Mikromolar) a mécht als Substrat Redox-Zyklen, déi Reduktiounsäquivalenter verbrauchen (bei mënschlechen a parasitäre Reduktasen nogewisen). Mee genetesch Parasitten ouni dëst Enzym behalen déi selwecht Empfindlechkeet, also kann dat net déi ganz Erklärung sinn, an eng méi al Hypothees iwwer eng Stéierung vun der Häm-Entsuergung (korreléiert mat nanomolarer Potenz) ass bei Patienten net bewisen. Déi korrekt Zesummefaassung: reell Wierksamkeet beim Mënsch, keen eenzegt definitiv etabléiert Zil, keng Roll an engem Standardregime. Behandlungsregimen an Daten zur Iwwerdroung stinn an eiser Iwwerpréiwung vu Methylenblo géint Malaria, déi dës Säit net widderhëlt.

Babesia an Toxoplasma: staark an der Kultur, net an der Klinik

Babesia, de Verwandte vun der Malaria an de roude Bluttzellen, gouf an der Schuel erwaart bei submikromolare Konzentratiounen ëmbruecht, an ausgesate Parasitte konnten net méi nogoen (Journal of Protozoology Research), an eng spéider Screening-Studie huet de Faarfstoff mat ongeféier 0.2 Mikromolar als dat potentscht getest Mëttel klasséiert (Carvalho a Mataarbechter, 2020). Bei Mais huet souguer 50 mg/kg nëmme schwaach Hemmung erginn, an et gëtt keng Studie bei Mënsche mat Babesiose.

Bei Toxoplasma gesäit d'Bild genee esou aus. Zwou Kulturstudien, déi Joerzéngten auserneelouchen, hunn eng submikromolar Hemmung vu proliferéierenden Tachyzoite fonnt: 0.45 Mikromolar a Makrophagen 1989 an ongeféier 0.30 Mikromolar an engem Antimalaria-Screening 2018. Keng vun deenen Etüden huet déi latent Bradyzoite-Gewësszyst ënnersicht, dat klinesch schwéier Stadium, an et gouf keng Behandlungsstudie bei Déieren oder Mënsche fonnt. Eng Tachyzoitenzuel an enger Schuel ass keng Evidenz fir eng Infektioun bei engem Mënsch.

Leishmania an Trypanosomen: op d'Liicht an op d'Maus oppassen

E groussen Deel vun der Literatur iwwer Leishmania geet a Wierklechkeet ëm photodynamesch Therapie, e Konzept dat anescht ass wéi e Faarfstoff ze schlécken. D'Photoaktivéierung huet d'inhibitoresch Konzentratioun géint Leishmania amazonensis vun ongeféier 100 op 20 Mikromolar reduzéiert, an déi ganz mënschlech Evidenz besteet aus engem Patient, deem seng Läsione mat Antimon behandelt goufen an eng dovun zousätzlech liichtaktivéierte Faarfstoff krut. Aarbechte mat Hamsteren hunn erginn, datt eng topesch liichtaktivéiert Behandlung gehollef huet, wärend intradermale Faarfstoff dat net gemaach huet (Sbeghen a Mataarbechter, 2015). Lokale Faarfstoff plus rout Liicht op der Haut ass keng systemesch Therapie.

D'Donnéeën iwwer Trypanosome enthalen dat nëtzlechst negativt Resultat vun dëser Iwwerpréiwung: Methylenblo huet Trypanosoma brucei in vitro ëmbruecht, awer konnt infizéiert Mais weder bei 300 mg/kg oral nach bei 200 mg/kg injizéiert heelen. Fir d'Chagas-Krankheet ass d'Evidenz biochemesch, iwwer dat parasitespezifescht Enzym Trypanothionreduktase (Buchholz a Mataarbechter, 2008), plus eng duerch Liicht verstäerkt Wierkung in vitro (Barbosa a Mataarbechter, 2020). D'Desinfektioun vu kënschtlech kontaminéiertem Plasma fir Bluttbanken (Gironés a Mataarbechter, 2006) betrëfft Bluttprodukter, net Patienten. Lieser, déi iwwer Krankheeten duerch Zecken op dës Säit kommen, solle wëssen, datt d'Lyme-Krankheet bakteriell an net parasitär ass; hir Evidenz gëtt an eiser Iwwerpréiwung vu Methylenblo géint d'Lyme-Krankheet bewäert.

Wierm, Saugwierm an d'Behaaptung vum Darm-"Cleanse"

Schistosoma mansoni ass dee beschte Fall ënner de Wierm a geet trotzdem net duer: de Faarfstoff huet Schistosomula ënner 10 Mikromolar an erwuesse Wierm bei 10 bis 30 Mikromolar ëmbruecht, mee bei infizéierte Mais gouf d'Parasittebelaaschtung ëm ongeféier 60 Prozent reduzéiert, mat kenger Heelung. Déi kleng mënschlech Pilotstudie an där Publikatioun huet eng aner Medikamentekombinatioun betraff, also kann se net als Studie vu Methylenblo beim Mënsch duergestallt ginn. Géint Strongyloides-Larven an erwuesse Wierm hunn inhibitoresch Konzentratioune vu ronn 4 bis 6 Mikromolar mat der Penetratioun vum Faarfstoff an de Wuerm korreléiert, mee oral behandelte Mais hunn keng bedeitend Kontroll vun der Infektioun gewisen. Fir Krätz a Läis gouf keng therapeutesch Evidenz beim Mënsch fonnt.

Keng modern Studie, Serie oder iwwerzeegend Fallbeschreiwung weist, datt oral Methylenblo Giardia, Entamoeba, Strongyloides oder intestinal Helminthen beim Mënsch eradikéiert. Dat noosten indexéiert Dokument ass e Bericht vun 1956 iwwer Giardiasis vun der Gallenblos ouni zougänglech Doséierung oder verifizéierbar Heelung. Zwou modern Publikatiounen iwwer Giardia kënne liicht falsch gelies ginn: an där enger war 1 Prozent Faarfstoff d'Fierwung, mat där Trophozoite siichtbar gemaach goufen, an an där anerer war verdënnte Faarfstoff d'Auslies-Fierwung no Standardmedikamenter. Eng Fierwung, déi e Parasitt ënner dem Mikroskop faarweg mécht, ass kee Medikament, dat en am Daarm ëmbréngt. Fir Trichomonas ass déi eenzeg Déierestudie nees photodynamesch: vaginale Faarfstoff plus Liicht bei infizéierte Mais (Fonseca a Mataarbechter, 2019), net en orale "Cleanse".

De Verglach

Wat dës Äntwert géif änneren

D'Lücke sinn konkret genuch, fir se ze benennen. Bis September 2026 gouf keng registréiert interventionell Studie beim Mënsch mat dësem Faarfstoff fir iergendeen net-malariabedéngte Parasitt fonnt, also feelt als Éischt iwwerhaapt eng kontrolléiert mënschlech Studie ausserhalb vu Plasmodium. Zweetens hu Konzentratiounen aus der Schuel, déi iwwer Deeg erhale goufen, bei Déieren ëmmer erëm versot, wéinst séierem Ofbau oder well se déi falsch Kierperkompartimenter erreecht hunn, wéi d'Echecë bei Mais mat Trypanosomen a Strongyloides weisen. Drëttens solle photodynamesch Resultater net méi als systemesch Evidenz zitéiert ginn; Faarfstoff plus eng gemoossen Liichtdosis ass e Konzept fir lokal Desinfektioun mat engem eegene Problem vun der Zoufléierung. Véierten brauchen intestinal Behaaptunge parasitologesch Endpunkten, also d'Verschwanne vum Parasitt aus Hocker oder Gewëss a kontrolléierte Kohorten, net nëmmen subjektiv Symptomer während "Cleanse"-Protokoller mat ville Bestanddeeler.

Zwou Sécherheetsfakte begrenzen Experimenter op eege Fauscht. De Faarfstoff ass bei Glukos-6-Phosphat-Dehydrogenase-Mangel wéinst dem Risiko vun Hämolyse kontraindizéiert, an eng gepoolt Analys vu véier Malaria-Studie bei Kanner huet bei voll defizitäre Kanner bei antiparasitären Dosen ëm 15 mg/kg pro Dag méi grouss Fäll vum Hämoglobin fonnt. En ass och e staarken reversibele Monoaminoxidase-A-Inhibitor (de Mechanismus hannert der Serotonin-Toxizitéit), gëtt an der aktueller Kennzeechnung mat engem boxed warning gefouert, a bloen Urin kann automatiséiert Urintester stéieren. Froen iwwer Doséierung, Rengheet an Interaktioune ginn an eisem praktesche Guide fir d'Benotzung vu Methylenblo behandelt.

Methylenblo huet säin antiparasitäre Ruff zu Recht verdéngt, géint Malaria, a randomiséierte Studie mat Moustiquen als Endpunkt. Alles doriwwer eraus lieft vun där Autoritéit. Bis eng kontrolléiert Studie beim Mënsch fir e konkret benannten Organismus eppes anescht weist, ass déi begrënnbar Positioun enk: e reellt Antimalariamëttel mat Wierkung op d'Blockéiere vun der Iwwerdroung, dat nach ënnersicht gëtt, an iwwerall soss e Laborbefund, deen nach beweise muss, datt en de Kontakt mat engem liewegen Host iwwersteet.