মিথিলিন ব্লু আৰু দ্বিমেৰু বিকাৰ: ক্লিনিকেল গৱেষণাৰ পৰ্যালোচনা

সংক্ষিপ্ত সাৰাংশ

অধিকাংশ মানুহে ভবাতকৈ বহু আগৰ পৰাই দ্বিমেৰু বিকাৰত মিথিলিন ব্লুৰ অধ্যয়ন চলি আহিছে। 1970ৰ দশকত গৱেষকসকলে লিথিয়ামৰ বিকল্প আৰু সহায়ক চিকিৎসা বিচাৰিবলৈ আৰম্ভ কৰাৰ সময়তে এই কাম আৰম্ভ হৈছিল। মুঠ প্ৰমাণৰ ভিত্তি সৰু: এটা মুক্ত কেছ শৃংখলা, দুটা পুৰণি নিয়ন্ত্ৰিত পৰীক্ষা আৰু এটা আধুনিক যাদৃচ্ছিক ক্ৰছঅভাৰ অধ্যয়ন। এই আটাইকেইটাতে একে ধৰণৰ সংকেত দেখা যায়—চলি থকা চিকিৎসাত মিথিলিন ব্লু যোগ কৰিলে বিষণ্ণতা আৰু অৱশিষ্ট লক্ষণৰ উন্নতি হৈছিল। কোনো অধ্যয়নে মানিয়া কমোৱাৰ প্ৰভাৱ দেখুওৱা নাছিল, আৰু কোনো অধ্যয়নতে মানিয়ালৈ পৰিৱৰ্তনৰ স্পষ্ট সংকেত দেখা পোৱা নাছিল; অৱশ্যে এই পৰিৱৰ্তনৰ প্ৰশ্নটো মীমাংসা কৰিবলৈ নমুনাবোৰ অত্যন্ত সৰু আছিল। এই যৌগ মূল্যায়ন কৰা যিকোনো ব্যক্তিয়ে এইবোৰক একক ঔষধৰ চিকিৎসাৰ প্ৰমাণ হিচাপে নহয়, সহায়ক চিকিৎসাৰ অধ্যয়ন হিচাপেহে পঢ়িব লাগে, আৰু কোনো ব্যৱহাৰিক সিদ্ধান্ত লোৱাৰ আগতে ঔষধৰ পাৰস্পৰিক ক্ৰিয়া সম্পৰ্কীয় সতৰ্কতাবোৰ বিবেচনা কৰিব লাগে।

দ্বিমেৰু বিকাৰে আৰম্ভণিতে কিয় মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰিছিল

মিথিলিন ব্লু এটা প্ৰচলিত মেজাজ-স্থিতিকাৰক ঔষধৰ দৰে দেখা যায় বুলি এই গৱেষণাৰ যুক্তি কেতিয়াও দিয়া হোৱা নাছিল। গঠনগতভাৱে ই ফেনোথিয়াজিনৰ সৈতে সাদৃশ্যপূৰ্ণ, আৰু আৰম্ভণিৰ গৱেষকসকলে অনুমান কৰিছিল যে ই প্লাজমাৰ ভেনাডেটক কম সক্ৰিয় ৰূপলৈ হ্ৰাস কৰিব পাৰে। ইয়াৰ ফলত মেজাজৰ চক্ৰাকাৰ পৰিৱৰ্তনৰ সৈতে জড়িত বুলি ধৰা ছডিয়াম-পটাছিয়াম ATPaseৰ কাৰ্যকলাপ সলনি হ’ব পাৰে। ধাৰণাটোৰ প্ৰাথমিক যাচাই হিচাপে নেলৰ আৰু সহকৰ্মীসকলে অবিৰত মেজাজ-চক্ৰ থকা দুজন ৰোগীৰ চিকিৎসা কৰিছিল আৰু স্বাভাৱিক মেজাজৰ সময়কাল দীঘল হোৱা লক্ষ্য কৰিছিল। ইয়েই পৰৱৰ্তী সকলো কামৰ প্ৰেৰণা হৈছিল। মনোৰোগ চিকিৎসাত মিথিলিন ব্লুৰ বিষয়ে হাউলেণ্ডৰ ঐতিহাসিক বিৱৰণে এই কামৰ প্ৰেক্ষাপট ব্যাখ্যা কৰিছে আৰু যৌগটোৰ ফেনোথিয়াজিনৰ পূৰ্বসূৰী হোৱাৰ পৰা পৰীক্ষামূলক মনঃপ্ৰভাৱী পদাৰ্থলৈ যাত্ৰা অনুসৰণ কৰিছে।

পৰৱৰ্তী কাৰ্যপদ্ধতি-সম্পৰ্কীয় গৱেষণাই মাইট’কণ্ড্ৰিয়াৰ কাৰ্য আৰু জাৰণ-বিজাৰণৰ ভাৰসাম্যক কেন্দ্ৰ কৰি যুক্তিটো নতুনকৈ উপস্থাপন কৰিছিল। পৰিয়ালভিত্তিক অধ্যয়ন, মৰণোত্তৰ জিন-অভিব্যক্তিৰ ফলাফল আৰু POLG1 মিউটেণ্ট নিগনিৰ দৰে প্ৰাণী মডেলৰ জৰিয়তে দ্বিমেৰু বিকাৰৰ সৈতে মাইট’কণ্ড্ৰিয়াৰ অকাৰ্যকাৰিতাৰ সম্পৰ্কৰ ইংগিত পোৱা গৈছে। এই নিগনিৰ দ্বিমেৰু-সদৃশ বৈশিষ্ট্যই লিথিয়ামৰ প্ৰতি আংশিক সঁহাৰি দিয়ে। স্নায়ু-মনোৰোগজনিত বিকাৰত মিথিলিন ব্লুৰ বিষয়ে আল্ডাৰ 2019ৰ পৰ্যালোচনাই যুক্তি দিয়ে যে ইলেক্ট্ৰন পৰিবহন শৃংখলৰ বাধাপ্ৰাপ্ত স্থানৰ সিপাৰে ইলেক্ট্ৰন বহন কৰি প্ৰতিক্ৰিয়াশীল অক্সিজেন প্ৰজাতিৰ নিঃসৰণ কমোৱাৰ ক্ষমতাই এই যৌগক মাইট’কণ্ড্ৰিয়াৰ কাৰ্য নিয়ন্ত্ৰক হিচাপে অনুসন্ধানৰ মূল্য দিয়ে। বিষণ্ণতাৰোধী ঔষধৰ সম্ভাব্য প্ৰাৰ্থী হিচাপে মিথিলিন ব্লুৰ আন এটা পৰ্যালোচনাই এই কাৰ্যপদ্ধতিৰ চিত্ৰত MAO-A দমন, নাইট্ৰিক অক্সাইড ছিন্থেজ আৰু গুৱানাইলেট চাইক্লেজ অৱৰোধ, আৰু প্ৰদাহৰোধী প্ৰভাৱ যোগ কৰে। কিন্তু এই কাৰ্যপদ্ধতিবোৰ অনুমানহে। ক্লিনিকেল প্ৰশ্নটো হৈছে—পৰীক্ষাবোৰে কি জুখিছিল, আৰু কি পৰিস্থিতিত জুখিছিল।

পৰীক্ষাসমূহ, এটাৰ পিছত এটা

নাৰছাপুৰ আৰু নেলৰৰ কেছ শৃংখলা: চিকিৎসাত সঁহাৰি নিদিয়া ৰোগী, মুক্ত চিকিৎসা

প্ৰথম প্ৰতিবেদনটো আছিল দীৰ্ঘদিন ধৰি বা গুৰুতৰভাৱে অসুস্থ 24 জন ৰোগীৰ এটা অনিয়ন্ত্ৰিত শৃংখলা। তেওঁলোকক চলি থকা চিকিৎসাৰ লগতে দৈনিক 200 বা 300 mg মিথিলিন ব্লু দিয়া হৈছিল; সময়কাল কেইদিনমানৰ পৰা এবছৰতকৈ অধিকলৈকে আছিল। তেওঁলোকৰ 19 জনৰ দ্বিমেৰু (মানিক-ডিপ্ৰেছিভ) অসুস্থতা আছিল, আৰু সেই 19 জনৰ 14 জনৰ নিশ্চিত উন্নতি হোৱা বুলি মূল্যায়ন কৰা হৈছিল—সঁহাৰিৰ অনুপাত আছিল 74 শতাংশ। দ্বিমেৰু ৰোগনিৰ্ণয় অনিশ্চিত বুলি বিবেচিত তিনিজন ৰোগীয়ে সঁহাৰি দিয়া নাছিল।

ইয়াক কাৰ্যকাৰিতাৰ তথ্য হিচাপে নহয়, অনুমান গঢ়াৰ ভিত্তি হিচাপে গণ্য কৰক। কোনো যাদৃচ্ছিক বণ্টন নাছিল, কোনো ব্লাইণ্ডিং নাছিল, কোনো মানকীকৃত স্কেল নাছিল, আৰু আগৰে পৰা চলি থকা ঔষধৰ তথ্য অসম্পূৰ্ণভাৱে দিয়া হৈছিল। চিকিৎসাত সঁহাৰি নিদিয়া ৰোগীৰ মুক্ত শৃংখলাৰ পৰা পোৱা 74 শতাংশৰ সংখ্যাটোৱে ঔষধীয় প্ৰভাৱৰ সমানেই পৰ্যবেক্ষকৰ বিচাৰ আৰু ৰোগী বাছনিৰ প্ৰভাৱো প্ৰতিফলিত কৰে।

নেলৰ আৰু সহকৰ্মীসকলৰ 1986ৰ অধ্যয়ন: লিথিয়ামৰ সৈতে দুই বছৰীয়া ক্ৰছঅভাৰ প্ৰতিৰোধমূলক চিকিৎসা

আৰম্ভণিৰ অধ্যয়নবোৰৰ ভিতৰত এইটোৱেই আটাইতকৈ উচ্চাকাংক্ষী আছিল: দ্বিমেৰু অসুস্থতা থকা 31 জন ৰোগীৰ ওপৰত দুই বছৰীয়া, ডাবল-ব্লাইণ্ড যাদৃচ্ছিক ক্ৰছঅভাৰ পৰীক্ষা। প্ৰতিজন অংশগ্ৰহণকাৰীয়ে যাদৃচ্ছিক ক্ৰমত এবছৰ দৈনিক 300 mg আৰু আন বছৰটো দৈনিক 15 mg পাবলগীয়া আছিল। 15 mg মাত্ৰাটো তুলনামূলক চিকিৎসা হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, মূলতঃ কাৰণ প্ৰস্ৰাৱৰ ৰং সলনি হোৱাত সম্পূৰ্ণ নিষ্ক্ৰিয় প্লেচিবোৰে ব্লাইণ্ডিং বজাই ৰখা অসম্ভৱ হৈছিল। গুৰুত্বপূৰ্ণ কথাটো হ’ল, প্ৰতিজন অংশগ্ৰহণকাৰীয়ে সমগ্ৰ সময়ছোৱাত লিথিয়াম লৈ আছিল, গতিকে আৰম্ভণিৰ পৰাই এইটো সহায়ক প্ৰতিৰোধমূলক চিকিৎসা আছিল।

31 জনৰ ভিতৰত 17 জনে দুয়োটা বছৰ সম্পূৰ্ণ কৰিছিল। সম্পূৰ্ণ কৰা ৰোগীসকলৰ মাজত 15 mg লোৱা বছৰৰ তুলনাত 300 mg লোৱা বছৰত বিষণ্ণতাৰ লক্ষণৰ তীব্ৰতা পৰিসংখ্যাগতভাৱে তাৎপৰ্যপূৰ্ণ পৰিমাণে কম আছিল; কিন্তু মাত্ৰা দুটাৰ মাজত মানিয়াৰ লক্ষণৰ তীব্ৰতাৰ পাৰ্থক্য নাছিল। পৰীক্ষাৰ সময়ত চিকিৎসালয়ত ভৰ্তিৰ হাৰ আগৰ তুলনাত কম বুলি জনোৱা হৈছিল, যদিও আল্ডাৰ পৰৱৰ্তী পৰ্যালোচনাই উল্লেখ কৰিছে যে 15 mg লোৱা সময়তো এই কথা প্ৰযোজ্য আছিল, যাৰ বাবে ব্যাখ্যা জটিল হয়। গৱেষকসকলে নিজেই দুৰ্বলতাবোৰ উল্লেখ কৰিছিল: সৰু নমুনা, 45 শতাংশ অংশগ্ৰহণকাৰী বাদ পৰা, সৰল মূল্যায়ন স্কেল, সন্দেহজনক ব্লাইণ্ডিং আৰু 15 mg ঔষধীয়ভাৱে নিষ্ক্ৰিয় আছিল নে নাই সেই অনিশ্চয়তা। তলত বৰ্ণনা কৰা অনুসৰি, শেষৰ উদ্বেগটো যথাৰ্থ বুলি প্ৰমাণিত হৈছিল।

নেলৰৰ কম-মাত্ৰাৰ বিষণ্ণতা অধ্যয়ন: কিয় “প্লেচিবো” সক্ৰিয় হ’ব পাৰে

পৰৱৰ্তী এটা তিনি সপ্তাহীয়া ডাবল-ব্লাইণ্ড তুলনাত গুৰুতৰ বিষণ্ণ অসুস্থতা থকা 35 জন ৰোগীৰ মাজত দৈনিক 15 mgক নিষ্ক্ৰিয় প্লেচিবোৰ সৈতে পৰীক্ষা কৰা হৈছিল, আৰু মিথিলিন ব্লু পৰিসংখ্যাগতভাৱে তাৎপৰ্যপূৰ্ণভাৱে অধিক ফলপ্ৰসূ বুলি পোৱা গৈছিল। এইটো দ্বিমেৰু পৰীক্ষা নহয়, প্ৰধানত একমেৰু বিষণ্ণতা থকা ৰোগীৰ সমষ্টি আছিল। সেয়ে ইয়াক দ্বিমেৰু প্ৰমাণৰ শ্ৰেণীৰ পৰিৱৰ্তে বিষণ্ণতা সম্পৰ্কীয় সাধাৰণ প্ৰমাণৰ অন্তৰ্গত কৰিব লাগে। দ্বিমেৰু বিকাৰ সম্পৰ্কে পঢ়া লোকসকলৰ বাবে ইয়াৰ গুৰুত্ব পদ্ধতিগত: দুয়োটা ক্ৰছঅভাৰ পৰীক্ষাত তুলনাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা 15 mg মাত্ৰাই নিজেই নিষ্ক্ৰিয় প্লেচিবোতকৈ ভাল ফল দেখুৱাইছিল। সেয়ে 15 mgৰ বিপৰীতে জোখা যিকোনো চিকিৎসাগত পাৰ্থক্যই কোনো চিকিৎসা নকৰাৰ তুলনাত থকা সম্পূৰ্ণ পাৰ্থক্যটো সম্ভৱতঃ কমকৈ দেখুৱায়; একে সময়তে ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে, পুৰণি দুয়োটা পৰীক্ষাৰ কোনোটোতে প্ৰকৃত প্লেচিবো গোট নাছিল।

আল্ডা আৰু সহকৰ্মীসকলৰ 2017ৰ অধ্যয়ন: আধুনিক সহায়ক ক্ৰছঅভাৰ পৰীক্ষা

আজিলৈকে আটাইতকৈ কঠোৰ পদ্ধতিৰে কৰা অধ্যয়নটোত দ্বিমেৰু I বা II বিকাৰ আৰু অৱশিষ্ট লক্ষণ থকা 37 জন প্ৰাপ্তবয়স্কক দৈনিক 195 mg বনাম দৈনিক 15 mg মিথিলিন ব্লু পাবলৈ যাদৃচ্ছিকভাৱে বণ্টন কৰা হৈছিল। ক্ৰছঅভাৰ পদ্ধতিত প্ৰতিটো মাত্ৰা 13 সপ্তাহকৈ দিয়া হৈছিল। এইটো স্পষ্টভাৱে সহায়ক চিকিৎসা আছিল: প্ৰতিজন অংশগ্ৰহণকাৰীৰ লেম’ট্ৰিজিন চিকিৎসা অন্ততঃ তিনি মাহ ধৰি স্থিৰ আছিল আৰু সেয়া চলি আছিল; লগতে স্থিৰ মাত্ৰাত লিথিয়াম, ডাইভালপ্ৰ’এক্স, মনোবিকাৰবিৰোধী ঔষধ আৰু বিষণ্ণতাৰোধী ঔষধৰ অনুমতি আছিল। পৰীক্ষাটো PubMed 27284082ত সূচীভুক্ত আছে। আৰম্ভণিৰ লক্ষণবোৰ মৃদুৰ পৰা মধ্যমীয়া আছিল; গড় হেমিল্টন বিষণ্ণতা স্ক’ৰ প্ৰায় 7.6 আৰু মণ্টগ’মেৰী-আছবাৰ্গ স্ক’ৰ প্ৰায় 12.7 আছিল।

বিষণ্ণতা আৰু উদ্বেগৰ মাপকসমূহত ফলাফল 195 mgৰ পক্ষত আছিল। অধ্যয়ন সম্পূৰ্ণ কৰা লোকসকলৰ মাজত প্ৰভাৱৰ পৰিমাণ হেমিল্টন বিষণ্ণতা স্কেলত প্ৰায় 0.71, মণ্টগ’মেৰী-আছবাৰ্গ স্কেলত 0.80 আৰু হেমিল্টন উদ্বেগ স্কেলত 0.79 আছিল। প্ৰতিটোৱেই পৰিসংখ্যাগতভাৱে তাৎপৰ্যপূৰ্ণ আছিল। সকলো 37 জন ৰোগীৰ বাবে শেষৰ উপলব্ধ পৰ্যবেক্ষণটো পৰৱৰ্তী অনুপস্থিত তথ্যৰ ঠাইত ব্যৱহাৰ কৰা বিশ্লেষণেও একেধৰণৰ তাৎপৰ্যপূৰ্ণ ফল দিছিল। মানিয়া স্ক’ৰ কম আৰু স্থিৰ হৈ আছিল, চিকিৎসাৰ কোনো প্ৰভাৱ দেখা পোৱা নাছিল। জ্ঞানীয় পৰীক্ষাসমূহতো মৌখিক স্মৃতি, কাৰ্যনিৰ্বাহী ক্ষমতা বা মনোযোগৰ মাপকত কোনো তাৎপৰ্যপূৰ্ণ লাভ দেখা পোৱা নাছিল। দ্বিমেৰু লক্ষণৰ অৱনতি, উদ্বেগ, শৰীৰত তৰল জমা হোৱা আৰু সন্মতি প্ৰত্যাহাৰকে ধৰি বিভিন্ন কাৰণত দহজন অংশগ্ৰহণকাৰী আঁতৰি গৈছিল। বিৰূপ প্ৰভাৱ মূলতঃ সাময়িক প্ৰস্ৰাৱৰ জ্বলা-পোৰা, পৰিপাকতন্ত্ৰৰ অস্বস্তি আৰু মূৰৰ বিষ আছিল।

ক্লিনিকেল পৰীক্ষাৰ তালিকা: প্ৰকৃততে কি পৰীক্ষা কৰা হৈছিল

ফলাফলৰ ধাৰাটো সৎভাৱে বুজা

সীমাবদ্ধতাবোৰ বিবেচনা কৰাৰ পাছতো তিনিটা পৰ্যবেক্ষণ টিকি থাকে। প্ৰথমতে, প্ৰভাৱৰ দিশ একে: দুয়োটা নিয়ন্ত্ৰিত দ্বিমেৰু অধ্যয়নত অধিক মাত্ৰাত বিষণ্ণতা আৰু অৱশিষ্ট লক্ষণৰ উন্নতি হৈছিল, আৰু আধুনিক পৰীক্ষাটোত প্ৰভাৱৰ পৰিমাণ মধ্যমীয়া আছিল। দ্বিতীয়তে, এই গৱেষণা-সাহিত্যৰ একোৱেই মানিয়া কমোৱাৰ দাবীক সমৰ্থন নকৰে। মানিয়াৰ বাবে বিশেষভাৱে কৰা পৰীক্ষাটোত ইতিবাচক ফল নাছিল, আৰু ক্ৰছঅভাৰ অধ্যয়নবোৰত মানিয়াৰ কোনো পাৰ্থক্য পোৱা নগ’ল। এইটো মানিয়া কমোৱাৰ কাৰ্যকাৰিতা নথকাৰ কথা, মেজাজৰ দুয়োটা মেৰুতে স্থিতিশীলতা অনাৰ প্ৰমাণ নহয়। তৃতীয়তে, চিকিৎসাৰ সময়ত নতুনকৈ মানিয়া সৃষ্টি হোৱাৰ কোনো সংকেত দেখা নগ’ল, কিন্তু এই বক্তব্যৰ ওজন কম। আৰম্ভণিৰ মানিয়া স্ক’ৰ প্ৰায় শূন্য আছিল আৰু চিকিৎসা পোৱা নমুনাৰ সংখ্যা কেইডজনমানহে আছিল। সেয়ে এই অধ্যয়নবোৰে ক্লিনিকেলভাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ পৰিমাণৰ মানিয়ালৈ পৰিৱৰ্তনৰ ঝুঁকি ধৰা পেলাব নোৱাৰিলেহেঁতেন। সঠিক ভাষ্যটো হ’ল—পৰিৱৰ্তনৰ কোনো সংকেত দেখা পোৱা নগ’ল; পৰিৱৰ্তনৰ ঝুঁকি নথকা বুলি নিশ্চিত কৰা হ’ল, এনে নহয়।

দুটা পদ্ধতিগত সমস্যাত বিশেষ গুৰুত্ব দিয়া উচিত, কাৰণ ই সমগ্ৰ প্ৰমাণৰ ভিত্তিতে প্ৰযোজ্য। প্ৰতিটো ক্ৰছঅভাৰ অধ্যয়নত ব্লাইণ্ডিং গঠনগতভাৱে দুৰ্বল আছিল, কিয়নো মিথিলিন ব্লুৱে প্ৰস্ৰাৱৰ ৰং সলনি কৰে। নিষ্ক্ৰিয় বুলি ধৰি লোৱা কম-মাত্ৰাৰ তুলনামূলক চিকিৎসাটো ঠিক সেই প্ৰভাৱ অনুকৰণ কৰিবলৈকে বাছি লোৱা হৈছিল। কিন্তু সেই অনুমান ভুল প্ৰমাণিত হ’ল: বিষণ্ণতাত কম মাত্ৰাই নিষ্ক্ৰিয় প্লেচিবোতকৈ ভাল ফল দেখুৱাইছিল। অৰ্থাৎ মূল তুলনাবোৰ ঔষধ বনাম প্লেচিবোৰ পৰীক্ষা নহয়, সম্ভাব্যভাৱে সক্ৰিয় দুটা চিকিৎসা-পদ্ধতিৰ মাজত মাত্ৰাৰ তুলনাহে আছিল। এইদৰে জোখা প্ৰভাৱৰ পৰিমাণ ব্যাখ্যা কৰাটো কঠিন, আৰু ইয়াক মানক প্লেচিবো-নিয়ন্ত্ৰিত বিষণ্ণতাৰোধী ঔষধৰ পৰীক্ষাৰ সৈতে একত্ৰ কৰিব নোৱাৰি।

ইয়াত পৰিসৰ ঠিক ৰখাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ। এইবোৰ দ্বিমেৰু বিকাৰৰ পৰীক্ষা, আৰু ফলাফল-মাপকো দ্বিমেৰু বিকাৰৰ; আন জনসমষ্টিৰ প্ৰমাণৰ সৈতে এইবোৰ মিহলি কৰিব নালাগে। সংলগ্ন গৱেষণা-সাহিত্যত আগ্ৰহী পাঠকসকলে উদ্বেগ সম্পৰ্কীয় ফলাফল, জ্ঞানীয় ক্ষমতাৰ গৱেষণা আৰু সুৰক্ষা আৰু পাৰস্পৰিক ক্ৰিয়াৰ বিৱৰণ পৃথককৈ চাব লাগে, কাৰণ প্ৰতিটোত অধ্যয়নৰ পৰিকল্পনা আৰু ঝুঁকিৰ বিবেচনা বেলেগ।

দ্বিমেৰু বিকাৰত একাধিক ঔষধ ব্যৱহাৰৰ সুৰক্ষা-প্ৰেক্ষাপট

দ্বিমেৰু ৰোগীসকলৰ বাবে দুটা সতৰ্কতা পোনপটীয়াকৈ প্ৰাসংগিক, কাৰণ তেওঁলোকক সাধাৰণতে ছেৰ’ট’নিন-সম্পৰ্কীয় ঔষধ দিয়া হয়। মিথিলিন ব্লু আৰু ইয়াৰ বিপাকজাত পদাৰ্থ Azure B শক্তিশালী, প্ৰত্যাৱৰ্তনযোগ্য MAO-A প্ৰতিবন্ধক। SSRIs, SNRIs আৰু অন্যান্য ছেৰ’ট’নিন-সম্পৰ্কীয় ঔষধৰ সৈতে একেলগে দিলে ছেৰ’ট’নিন ছিণ্ড্ৰ’মৰ সৃষ্টি হ’ব পাৰে। প্ৰকাশিত বিষক্ৰিয়াৰ প্ৰায় সকলো ঘটনাতে শিৰাৰ জৰিয়তে দিয়া মিথিলিন ব্লু জড়িত আছিল, আৰু আধুনিক দ্বিমেৰু পৰীক্ষাটোত 37 জনৰ 20 জনক বিষণ্ণতাৰোধী ঔষধৰ অনুমতি দিয়া হৈছিল যদিও কোনো ছেৰ’ট’নিন-সম্পৰ্কীয় ঘটনা নঘটিল। কিন্তু এই সীমিত অভিজ্ঞতাই পাৰস্পৰিক ক্ৰিয়াৰ সতৰ্কতা নাকচ নকৰে, আৰু শিৰাৰ জৰিয়তে ব্যৱহাৰ কৰা সামগ্ৰীৰ বৰ্তমানৰ লেবেলত এই বিষয়ত বাকচবদ্ধ সতৰ্কবাণী আছে। আনহাতে, গ্লুক’জ-6-ফছফেট ডিহাইড্ৰ’জিনেজৰ অভাৱ থাকিলে মিথিলিন ব্লুৰ ব্যৱহাৰ নিষিদ্ধ, কাৰণ ই হিম’লাইছিছ ঘটাব পাৰে; আধুনিক পৰীক্ষাটোত এনে ৰোগীক বাদ দিয়া হৈছিল। এই ঔষধবোৰ একেলগে ব্যৱহাৰ কৰা যিকোনো ব্যক্তিৰ চিকিৎসকৰ তত্ত্বাৱধান প্ৰয়োজন; এয়া বাস্তৱ ক্ষতিৰ সম্ভাৱনা থকা ঔষধবিজ্ঞান, নিৰীহ পৰিপূৰকৰ পাৰস্পৰিক ক্ৰিয়া নহয়।

ইয়াৰ পাছত প্ৰশ্নটো ক’ত ৰৈছে

দ্বিমেৰু বিকাৰত মিথিলিন ব্লুৰ প্ৰমাণ হৈছে সৰু, পুৰণি, সম্ভাৱনাৰ ইংগিত দিয়া গৱেষণা-সাহিত্যৰ লগতে এটা মানসম্পন্ন আধুনিক প্ৰাথমিক অধ্যয়ন। সৎ সাৰাংশটো হ’ল: দৈনিক প্ৰায় 195ৰ পৰা 300 mg সহায়ক মিথিলিন ব্লুৱে সৰু নমুনাত বাৰে বাৰে বিষণ্ণতা আৰু অৱশিষ্ট লক্ষণ কমাইছিল, এবাৰ উদ্বেগৰ ক্ষেত্ৰত সংকেত দেখুৱাইছিল, জ্ঞানীয় ক্ষমতাৰ কোনো লাভ দেখুওৱা নাছিল, মানিয়া কমোৱাৰ কোনো প্ৰভাৱ দেখুওৱা নাছিল, আৰু এই নমুনাৰ আকাৰবোৰে ধৰা পেলাব পৰা মানিয়ালৈ পৰিৱৰ্তনৰ কোনো সংকেত দেখুওৱা নাছিল। প্ৰকৃত প্লেচিবো নিয়ন্ত্ৰণ, তীব্ৰ পৰ্যায়ৰ দ্বিমেৰু বিষণ্ণতা থকা জনসমষ্টি, আগতীয়াকৈ নিৰ্ধাৰিত মানিয়ালৈ পৰিৱৰ্তনৰ নিৰীক্ষণ আৰু পৰ্যাপ্ত ব্লাইণ্ডিং পদ্ধতিৰ সৈতে বৃহত্তৰ পৰীক্ষা এতিয়াও কৰা হোৱা নাই। সেইবোৰ নোহোৱালৈকে এই প্ৰেক্ষাপটত মিথিলিন ব্লু অনুসন্ধানাধীন সহায়ক চিকিৎসা হৈয়ে আছে—অধিক অধ্যয়নৰ বাবে যথেষ্ট আগ্ৰহজনক, কিন্তু সিদ্ধান্ত সমৰ্থন কৰিবলৈ প্ৰমাণ অতি অপৰ্যাপ্ত।