Artikel

Metileenblou en blootstellingsterapie: waarom suksesvolle leer saak maak

Metileenblou en blootstellingsterapie: waarom suksesvolle leer saak maak

Stel jou voor twee mense voltooi dieselfde blootstellingsessie vir klaustrofobie. Die eerste vertrek kalm. Vrees aan die einde van die laaste poging is byna nul. Die tweede vertrek bewerig. Vrees aan die einde is steeds hoog. Albei neem daarna dieselfde kapsule. Een maand later gaan dit beter met die kalm persoon en slegter met die bewerige persoon. Dieselfde middel, dieselfde dosis, teenoorgestelde uitkomste.

Dit is wat die literatuur oor metileenblou en vreesuitwissing rapporteer. Die middel het nie soos ’n kalmeermiddel opgetree wat vrees direk verminder nie. Dit het opgetree as ’n hulpmiddel vir konsolidasie wat versterk waarmee die brein ná die sessie ook al besig was. Wanneer die sessie uitwissingsleer opgelewer het, het latere toetse minder vrees getoon. Wanneer dit nie gebeur het nie, het die voordeel verdwyn en het die tendens in die teenoorgestelde rigting gewys. Hierdie artikel vergelyk die diere-eksperimente met die menslike blootstellingsterapiestudie sodat dié onderskeid duidelik bly.

Uitwissing is nuwe leer, nie die uitvee van geheue nie

Vreeskondisionering koppel ’n neutrale leidraad aan ’n onaangename gebeurtenis totdat die leidraad alleen verstarring of vermyding uitlok. Uitwissingsoefening bied die leidraad dan herhaaldelik sonder die gebeurtenis aan. Die proefpersoon of proefdier leer iets nuuts: die leidraad voorspel nie meer gevaar hier nie. Die ou assosiasie word nie uitgevee nie. Dit ding met die nuwe een mee en kan terugkeer met ’n konteksverandering, met verloop van tyd, of ná ’n herinnering. Navorsers noem hierdie terugkere hernuwing, spontane herstel en herinstelling.

Dié mededinging is waarom tydsberekening saak maak. ’n Verbinding wat vóór ’n sessie gegee word, kan waarneming of angs tydens die sessie verander. ’n Verbinding wat daarna gegee word, kan nie. Dit kan slegs konsolidasie beïnvloed: die proses wat oor etlike ure ’n nuwe geheuespoor stabiliseer. Alles hieronder berus op hierdie onderskeid.

Vier stadiums van uitwissingsleer: vreesleer, die uitwissingsessie, die konsolidasievenster ná die sessie waartydens metileenblou gegee is, en latere toetsing in dieselfde en in nuwe kontekste.

Die diagram toon die vier stadiums. Leer vind in stadium twee plaas. Metileenblou kom in stadium drie ter sprake. Sukses word in stadium vier getoets, verkieslik in ’n ander konteks as dié van die oefening, omdat vrees wat slegs in die behandelingskamer wegbly van beperkte nut is.

Wat die rotte eerste getoon het

Die beginpunt was ’n eksperiment oor geheuebehoud. Gonzalez-Lima en Bruchey het rotte gekondisioneer om by ’n toon te verstaar, die reaksie uitgewis en toe ná elke sessie metileenblou of ’n soutoplossing ingespuit. Die dosis was 4 mg/kg intraperitoneaal, die eerste keer 30 minute ná uitwissing toegedien en oor vyf dae herhaal. Behandelde rotte het tydens latere toetse minder op die toon verstaar, oor die geheel ongeveer die helfte soveel en tydens die finale toetse ongeveer een vyfde soveel, terwyl verstarring vóór die toon en maatstawwe van algemene beweging en vreesagtigheid nie verskil het nie. Beter geheuebehoud het saamgehang met hoër sitochroomoksidase-aktiwiteit, ’n merker van mitochondriale energiekapasiteit, veral in prefrontale streke, waaronder die anterior infralimbiese, dorsale en mediale frontale, en laterale orbitale korteks. Die skrywers het dit vertolk as metaboliese ondersteuning vir konsolidasie in die stroombane wat uitwissingsgeheue berg.

Die tweede rotstudie het gevra of die effek standhou by diere met ’n ingebore neiging om nie met uitwissing te slaag nie. Wrubel en kollegas het aangebore hulpelose rotte gebruik, ’n stam wat voorgestel is as ’n model van vatbaarheid vir aanhoudende vrees. Hierdie rotte het vrees normaal aangeleer, maar dit skaars uitgewis; hul verstarringskurwes het plat gebly terwyl dié van die kontrolegroep gedaal het. Ná ’n maand het die hulpelose diere nog vyf dae se blootstelling aan slegs die toon ontvang, elke dag gevolg deur 4 mg/kg metileenblou of ’n soutoplossing. Binne die uitwissingskonteks het die middel min verander. By terugkeer na die oorspronklike aanleerkonteks was vreeshernuwing aansienlik laer in die metileenblougroep. Vir blootstellingsterapie is dit die interessante eindpunt, omdat pasiënte verbeterings nodig het wat na nuwe plekke oordra.

Toe het die beperkende voorwaarde na vore gekom. Auchter en kollegas het rotte getoets wat selektief vir hoë, lae of gemiddelde uitwissingsvermoë geteel is, en het ’n enkele inspuiting onmiddellik ná die uitwissingsessie gegee. Metileenblou het latere herinstelling slegs verminder by rotte wat in daardie sessie goed met uitwissing gevaar het, gedefinieer as prestasie ongeveer 0.2 standaardafwykings bo die steekproefgemiddelde. By rotte wat swak met uitwissing gevaar het, het die middel niks gedoen nie. ’n Parallelle prosedure van herroeping plus uitwissing het ongeag sessiesukses gehelp, wat getoon het dat die mislukking spesifiek tot die middelgroep was, eerder as ’n eienskap van die diere. Die beginsel wat die skrywers geformuleer het, is die een waarvolgens hierdie navorsingsveld georden word: ’n konsolidasieversterker konsolideer die netwerk wat aktief was, en suksesvolle leer maak saak.

Die menslike toets: een blootstellingsessie vir klaustrofobie

Die kliniese studie het die rotprotokol so direk toegepas as wat etiese oorwegings toelaat. Telch en kollegas het 42 volwassenes met uitgesproke klaustrofobiese vrees ewekansig toegewys aan metileenblou of placebo, wat slegs ná ’n enkele blootstellingsessie gegee is. Die sessie het bestaan uit ses blootstellings van vyf minute terwyl deelnemers in ’n klein, geslote kamer gelê het, altesaam 30 minute. Gemiddelde piekvrees het gedaal van 73 uit 100 tydens die eerste blootstelling tot ongeveer 24 tydens die laaste. Dosering het onmiddellik ná die sessie begin: altesaam 260 mg metileenblou, verdeel oor drie kapsules wat ongeveer ses tot tien uur uitmekaar geneem is om die konsolidasievenster te dek. Die menslike bewyse oor metileenblou vir depressie en angs plaas hierdie proef in konteks; dit staan op sy eie as die gekontroleerde blootstellingsterapie-eksperiment.

Die voorafbepaalde vraag was nie of die middel gemiddeld beter as placebo gevaar het nie. Dit was of die effek afgehang het van die vrees wat aan die einde van die sesde blootstelling oor was. Dit het. Ná een maand, toe hulle in ’n ander kamer getoets is, het pasiënte wat die sessie met geen vrees beëindig het, ’n gemiddelde piekvrees van ongeveer 11 op metileenblou gehad, teenoor ongeveer 30 op placebo. Pasiënte wat met ongeveer 47 geëindig het, het die omgekeerde getoon, ongeveer 33 teenoor 17, hoewel dié omkering ’n tendens eerder as ’n vaste bevinding was. Binne die metileenblougroep het hoër vrees aan die einde hoër vrees ná een maand voorspel; binne die placebogroep het dit nie.

’n Tweede bevinding ondersteun die geheuevertolking. Deelnemers het ook neutrale besonderhede in die kamer teëgekom: getalle en liggings wat hulle geen rede gehad het om te memoriseer nie. Herroeping het ná een dag nie verskil nie, maar ná 30 dae het die metileenblougroep ongeveer twee keer soveel items onthou. Die skrywers het die twee resultate saam vertolk: metileenblou ná die sessie het geheuebehoud versterk, van uitwissingsleer wanneer uitwissing plaasgevind het en van konteksbesonderhede ongeag of dit plaasgevind het. Dit strook met ’n algemene konsolidasie-effek eerder as ’n akute kalmerende effek.

Vergelyking tussen spesies

StudieProefpersone of proefdiere en ontwerpDosis en tydsberekeningKernbevinding
Gonzalez-Lima en Bruchey, 200416 normale rotte, toonkondisionering gevolg deur uitwissing4 mg/kg IP, 30 min ná elke sessie, 5 daeMinder toonuitgelokte verstarring tydens latere toetse; geen verandering in verstarring vóór die toon of motoriese maatstawwe nie; geheuebehoud het met prefrontale sitochroomoksidase gekorreleer
Wrubel et al., 2007Aangebore hulpelose rotte met plat uitwissingskurwes4 mg/kg IP, 30 min ná elk van 5 daaglikse toonsessiesMin verandering in die uitwissingskonteks; groot vermindering in vreeshernuwing by terugkeer na die aanleerkonteks
Auchter et al., 201784 rotte geteel vir hoë, lae of gemiddelde uitwissingsvermoë4 mg/kg IP onmiddellik ná uitwissingVerminderde herinstelling slegs by rotte wat suksesvol met uitwissing gevaar het; herroeping plus uitwissing het ongeag sessiesukses gehelp
Telch et al., 201442 volwassenes met klaustrofobie, een 30-min-blootstellingsessie260 mg oraal, verdeel oor ongeveer 12 tot 20 h ná die sessieNá 1 maand in ’n nuwe kamer het voordeel van vrees aan die einde afgehang: beter ná kalm eindes, ’n tendens na swakker uitkomste ná vreesbevange eindes; toevallige konteksherroeping het ná 30 dae verdubbel

Die tabel maak die patroon sigbaar. Dosering ná die sessie is ’n konstante kenmerk van al vier studies. Voordeel hang saam met sessiesukses in die twee studies wat ontwerp is om daardie wisselwerking te toets. Veralgemening na ’n nuwe konteks word in die twee latere studies getoets en in albei gevind, wat die klinies relevante rigting is.

Hoe om hierdie bewyse te lees sonder om te veel daarin te lees

Eerstens, onderskei tussen leer en prestasie. Vrees wat tydens ’n sessie gemeet word, weerspieël prestasie met ondersteuning: die terapeut is teenwoordig, die kamer is bekend en die reëls is duidelik. Vrees wat ’n maand later in ’n nuwe kamer gemeet word, weerspieël wat behoue gebly het. Metileenblou is nooit getoets as iets wat die sessie makliker laat voel nie. Dit is getoets as iets wat die sessie se leer laat vassteek.

Tweedens, hou die steekproef se beperkings in gedagte. Twee-en-veertig deelnemers, meestal jong studente, een blootstellingsessie, een vaste orale toedieningsregime en ’n sein in die rigting van skade wat nie statistiese beduidendheid bereik het nie, is ’n bewys van die meganisme, nie ’n behandelingsprotokol nie. Die breër navorsing oor metileenblou in selle en diere, en die vrae oor dosering en veiligheid, verduidelik waarom geen konsolidasiebevinding tot selfmedikasie behoort te lei nie. Die risiko van serotonieninteraksie alleen, wat in die literatuur oor gemoedsversteurings gedokumenteer is, sluit onversigtige gebruik uit. Die proefskrywers het gebruik ná die sessie voorgestel op voorwaarde dat die sessie goed verloop het, nie roetinedosering nie.

Derdens, hou die aanspraak oor die meganisme beperk. Metileenblou in lae dosisse ondersteun mitochondriale respirasie, en die rotnavorsing verbind geheuebehoud met sitochroomoksidase in die prefrontale korteks. Dit ondersteun ’n energie-intensiewe konsolidasieproses, nie ’n aanspraak dat die verbinding vrees uitvee nie. Lesers wat siektespesifieke aansprake beoordeel, kan die siftingsbenadering in ons gids vir die lees van metileenbloustudies gebruik: vra wat aangeleer is, wanneer die middel gegee is, waar geheuebehoud getoets is en of kontroles ’n verandering in beweging of basislynangs uitsluit.

Die eerlike opsomming is kort. Ná suksesvolle uitwissing het metileenblou wat ná die sessie gegee is, geheuebehoud by rotte en, in een studie, by mense met klaustrofobie verbeter. Ná onsuksesvolle uitwissing het dit nie gehelp nie en het dit moontlik die verkeerde geheuespoor gekonsolideer. Om geheue te verbeter, is nie dieselfde as om vrees te verminder nie. Watter geheue verbeter word, word deur die sessie bepaal, nie deur die kapsule nie.