பால் எர்லிக் மற்றும் மெத்திலீன் நீலம்: மருந்துக் கண்டுபிடிப்பை வடிவமைக்க ஒரு சாயம் உதவிய விதம்

மருத்துவத்துக்குப் பால் எர்லிக் அளித்த பங்களிப்பு ஒரு மருந்து அல்ல. ஒரு மருந்தை எப்படி அணுகிப் பார்க்க வேண்டும் என்பது குறித்த வாதமே அது.

1878-இல் அவர் சமர்ப்பித்த முனைவர் பட்ட ஆய்வேட்டின் தொடக்கப் பகுதிக்கு "நிறமேற்றுதல் பற்றிய வேதியியல் கருத்தாக்கம்" என்று தலைப்பிடப்பட்டிருந்தது. திசுவின் மெல்லிய வெட்டுப் பகுதிக்கு நிறமேற்றுவதும் துணிக்குச் சாயமிடுவதும் ஒரே தர்க்கத்தைப் பின்பற்றுகின்றன என்பதே அதன் வாதம். இரண்டிலும் சாயத்துக்கும் பொருளுக்கும் இடையிலான வேதியியல் ஈர்ப்பால்தான் நிறம் ஒட்டிக்கொள்கிறது; திசு உறிஞ்சக்கூடியதாகவோ, கொழுப்புத்தன்மையுடையதாகவோ, நிறமியைப் பிடித்துவைக்கும் வடிவுடையதாகவோ இருப்பதால் அல்ல. நோயியல் நிபுணரான தனது உறவினர் கார்ல் வைகெர்ட், நிறமேற்றிய திசு வெட்டுப் பகுதிகளைத் தயாரிப்பதைப் பார்த்து எர்லிக் வளர்ந்தார். அவரது கவனத்தை ஈர்த்தது அந்தக் காட்சிகள் அல்ல; சாயம் தான் செல்லும் இடத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கிறது என்ற உண்மையே.

இந்தக் கூற்று எளிமையானதாகத் தோன்றுகிறது. ஆனால் அது அப்படியல்ல. வேதியியல் காரணங்களால் ஒரு சாயம் திசுவுடன் பிணைகிறது என்றால், நிறமேற்றத்தின் அமைப்பு அந்தத் திசுவின் வேதியியலைப் பற்றிய தகவலாகிறது. நிறமேற்றிய நுண்ணோக்கிக் கண்ணாடித் தகடு வெறும் விளக்கப்படமாக இல்லாமல், ஒரு அளவீடாக மாறுகிறது.

அவர் உடனே இதை அடுத்த கட்டத்துக்கு எடுத்துச் சென்றார். 1880-இல் மெத்திலீன் நீலத்தை அமில ஃபுக்சினுடன் கலந்து, அந்தக் கலவையை நடுநிலைச் சாயம், அதாவது neutralen Farbkörper, என்று அழைத்தார். அப்போது பயன்பாட்டிலிருந்த தனித்தனி சாயங்களால் வேறுபடுத்த முடியாத வெள்ளை இரத்த அணுக்களின் வகைகளை இந்தக் கலவை வேறுபடுத்திக் காட்டியது. இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, காசநோய் பேசில்லஸ்களுக்கு நிறமேற்றுவதற்கான மெத்தில் வயலெட் முறையை அவர் அறிமுகப்படுத்தினார்; கோக் தனது பணியில் அந்த முறையை ஏற்றுக்கொண்டார்.

பிற்காலத்தில் இந்த நடைமுறைகளுக்குப் பொதுவான அடித்தளத்தை வழங்கிய கோட்பாடு தனியான ஒன்று; அதன் காலம் வழக்கமாகத் துல்லியமின்றிக் குறிப்பிடப்படுகிறது. ஒரு பொருளுக்கும் செல்லுக்கும் இடையிலான வேதியியல் பொருத்தத்தால்தான் அந்தப் பொருள் செல்லின் மீது செயல்படுகிறது என்ற எர்லிக்கின் பக்கச் சங்கிலிக் கோட்பாடு, 1890-களைச் சேர்ந்தது; சாய ஆய்வுகளின் தொடக்கக் காலத்தைச் சேர்ந்ததல்ல. முந்தைய ஆய்வுகள் வழங்கியது அதற்கு முன்னோடியான நம்பிக்கை: தேர்ந்தெடுக்கும் தன்மை வேதியியல் சார்ந்தது; எனவே அதைத் தற்செயலாகக் கண்டடைவதற்குப் பதிலாகத் திட்டமிட்டுத் தேடலாம்.

சாயத்தை ஒரு வரைபடமாக மாற்றிய பரிசோதனை

1885-இல் உயிரினத்தின் ஆக்சிஜன் தேவைகள் குறித்த ஒரு தனிநூலை எர்லிக் வெளியிட்டார். அதன் துணைத்தலைப்பு, நிறப் பகுப்பாய்வு ஆய்வு என்பதாக இருந்தது. ஆக்சிஜனேற்ற நிலையைப் பொறுத்து நிறம் மாறும் சாயங்களைச் செலுத்தி, வெவ்வேறு உறுப்புகள் அவற்றை எவ்வாறு ஒடுக்குகின்றன அல்லது மாற்றமின்றித் தக்கவைக்கின்றன என்பதை ஒப்பிடுவதே அதன் முறை. வெப்பமானியைப் பயன்படுத்துவதுபோல, சாயம் ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது: நேரடியாக ஆராய முடியாத திசுவின் உட்புற நிலைகளை அது வெளிப்படுத்தியது. குறிப்பிட்ட சாயங்களின் உதவியுடன் உயிருள்ள உறுப்புகளின் ஒடுக்கும் திறனை நிர்ணயிப்பதே நோக்கம் என்று எர்லிக் கூறினார்.

மெத்திலீன் நீலம் குறித்த முடிவு 1886-இல், உயிருள்ள நரம்புப் பொருளுடன் சாயத்தின் வினை பற்றிய கட்டுரையில் வெளியானது. முந்தைய டிசம்பரில் அது ஒரு மருத்துவச் சங்கத்தில் வாசிக்கப்பட்டிருந்தது. உயிருள்ள விலங்கின் இரத்த ஓட்டத்தில் மெத்திலீன் நீலம் செலுத்தப்பட்டது. பின்னர் திசுவின் மெல்லிய துண்டுகள் எடுக்கப்பட்டுக் காற்றில் வைக்கப்பட்டன; இதனால் அங்கு சேர்ந்திருந்த நிறமற்ற சாயம் மீண்டும் ஆக்சிஜனேற்றமடைந்து நீலமாக மாறி, அது எங்கு தேங்கியிருந்தது என்பதைக் காட்டியது. நரம்புச் செல்களும் நரம்பு நார்களும் நிறத்தை ஏற்றுக்கொண்டன. அவற்றின் தேர்ந்தெடுக்கும் தன்மை போதுமானதாக இருந்ததால், நரம்புத் திசுவைக் காட்டுவதற்கான நிலையான முறையாக இந்த நுட்பம் மாறியது. ஆய்வுமேசையில் இறந்த திசுவின் வெட்டுப் பகுதிக்கு இடப்படும் நிறமூட்டும் பொருளாக மட்டும் அந்தச் சேர்மம் இனி இருக்கவில்லை. உயிருள்ள உடலுக்குள் தானாகப் பரவும் ஒரு குறியீட்டுப் பொருளாக அது இருந்தது; அதன் பரவலைப் படித்தறிய முடிந்தது.

இரண்டு பரிசோதனைகளுக்கும் அடிப்படையான பண்பைத் தெளிவாகக் குறிப்பிட வேண்டும்; ஏனெனில் இந்த வரலாற்றின் மற்ற அனைத்தும் அதையே சார்ந்துள்ளன. மெத்திலீன் நீலத்தின் மாற்றம் மீளக்கூடியது. அதன் ஒடுக்கப்பட்ட வடிவமான லியூகோமெத்திலீன் நீலம் நிறமற்றது; ஆக்சிஜனுடன் தொடர்பு கொள்ளும்போது அது மீண்டும் நீல நேர்மின்னயனியாக மாறுகிறது. மூடிய குடுவையில் உள்ள சாயத்தின் குளுக்கோஸ் கரைசல் நிறமற்றதாக இருக்கும்; குடுவையைத் திறந்தால் அது நீலமாக மாறும். நிறமேற்றிய திசு வெட்டுப் பகுதிகளுக்கு இரும்புக் குளோரைடையும் காற்றையும் பயன்படுத்தி, நிறம் மீண்டும் தோன்றுவதைக் கவனித்ததன் மூலம் எர்லிக் இதை நேரடியாகக் காட்டியதாகக் கூறப்படுகிறது. சுற்றுப்புறத்தின் ஆக்சிஜனேற்ற-ஒடுக்க நிலைக்கேற்ப நிறம் மாறும் சாயம், அந்தச் சுற்றுப்புறத்தை ஆராயும் கருவியாகிறது.

இவ்வாறு இரண்டு பண்புகள் ஒன்றுக்கொன்று அருகில் இருந்தன. ஒரு சாயத்தால் ஒரு திசுவை மற்றொரு திசுவிலிருந்து வேறுபடுத்த முடியும். மேலும், ஆக்சிஜனேற்ற நிலையில் ஏற்படும் மாற்றத்தால் ஒரு சாயத்தின் நிறத்தைத் தோன்றச் செய்யவும் மறையச் செய்யவும் முடியும்.

பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது, இரண்டாவது பண்பு வேதிச்சிகிச்சையின் தொடக்கமாகத் தெரிகிறது. ஒரு சேர்மம் ஒரு வகைத் திசுவுடன் பிணைந்து மற்றொரு வகையுடன் பிணையவில்லை என்றால், அதே சேர்மம் ஒரு வகை உயிரினத்தைச் சென்றடைந்து மற்றொரு வகையைச் சென்றடையாமல் இருக்கக்கூடும். எர்லிக் இந்த முடிவை நேரடியாகக் கூறினார்: ஒரு நோய்க்கிருமிக்குத் தேர்ந்தெடுத்து நிறமேற்ற முடிந்தால், அந்த நிறமேற்றம் அந்த நோய்க்கிருமிக்குக் குறிப்பிட்ட தீங்கு ஏற்படுவதைக் குறிக்கலாம். எனவே, நோயாளியை அல்லாமல் உடலுக்குள் நுழைந்த கிருமியை இலக்காகக் கொண்ட மருந்தாக ஒரு சாயத்தைப் பயன்படுத்த முடியும்.

ஒரு நோயாளியிடம் மேற்கொள்ளப்பட்ட முதல் சோதனை மலேரியாவுக்கானது அல்ல. 1890-இல் மனநல மருத்துவர் ஆர்தர் லெப்மானுடன் இணைந்து, தசைகள், மூட்டுகள், தசைநாண்கள் ஆகியவற்றின் நரம்புவலி மற்றும் வாதநோய் நிலைகளில் மெத்திலீன் நீலம் வலியைக் குறைத்ததாக எர்லிக் தெரிவித்தார். மனநோயின் மீது இந்த மருந்து செயல்படுமா என்று இருவரும் விவாதித்து, அதைச் சோதிக்க வேண்டாம் என்று முடிவு செய்தனர். ஜெனோவாவைச் சேர்ந்த இத்தாலிய மருத்துவர் பியெத்ரோ போதோனி அதைப் பொருட்படுத்தாமல் முயன்றார். அவரது 1899 கட்டுரையின் தலைப்பு, பல்வேறு உளப்பிறழ்வு நிலைகளில் அமைதிப்படுத்தும் செயலைக் குறித்தது: கிளர்ச்சியடைந்த பதினான்கு நோயாளிகள் அமைதியடைந்ததை அவர் விவரித்தார். ஜெனோவாவின் மற்ற மருத்துவர்களும் அதே நோக்கத்துக்காகச் சாயத்தை ஏற்கெனவே பயன்படுத்தி வந்ததாகக் குறிப்பிட்டார். அமைதிப்படுத்துதல் என்பது நோயின் மீதான விளைவு அல்ல; இந்த வேறுபாடு இந்த வரலாற்றில் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றுகிறது.

மலேரியா ஆய்வு 1891-இல் பெர்லினின் மோவாபிட் மருத்துவமனையில், நோயியல் நிபுணர் பால் குட்மானுடன் இணைந்து மேற்கொள்ளப்பட்டது. இரண்டு நோயாளிகளுக்கு மெத்திலீன் நீலம் வழங்கப்பட்டது; அதன் அறிக்கை 28 செப்டம்பர் 1891 தேதியிட்ட Berliner klinische Wochenschrift இதழில் வெளியானது. முதல் நோயாளி 29 ஜூன் மாலையில் 0.5 g சாயத்தை ஒரே முறையில் எடுத்துக்கொண்டார்; எதிர்பார்க்கப்பட்ட காய்ச்சல் தாக்கம் முழுமையாக ஏற்படவில்லை. அதன்பிறகு பதிவான ஒரே குறை, நீல நிறச் சிறுநீருடன் லேசான வலியுடனும் சிரமத்துடனும் சிறுநீர் கழித்தல் என்பதாகும். முதல் சில நாட்களில் காய்ச்சல் தாக்கங்கள் மறைந்தன; அதிகபட்சமாக எட்டாவது நாளுக்குள் இரத்தத்திலிருந்து ஒட்டுண்ணிகள் மறைந்திருந்தன. தங்களது எதிர்பார்ப்புகள் முழுமையாக நிறைவேறியதாக ஆசிரியர்கள் சுருக்கமாகக் கூறினர். கட்டுப்பாட்டுக் குழு இல்லாத இரண்டு நோயாளர் பதிவுகள் நிரூபணமாகாது. நவீன சோதனைகள் உட்பட மெத்திலீன் நீலமும் மலேரியாவும் பற்றிய விரிவான விளக்கம் தனிப் பக்கத்துக்குரியது. இங்கு சுவாரசியமான கேள்வி இன்னும் குறுகியது: ஒட்டுண்ணியை நேரில் ஆய்வு செய்தபோது எர்லிக்கின் தர்க்கத்தில் எவ்வளவு நிலைத்தது?

தர்க்கம் நிலைத்த இடங்களும் தோல்வியடைந்த இடங்களும்

செயல்முறை பற்றிய விளக்கத்தில் அதிகம் நிலைக்கவில்லை; குறைந்தபட்சம் எர்லிக் முன்வைத்த வடிவில் நிலைக்கவில்லை. தட்டையான மூன்று வளைய நேர்மின்னயனி, ஒட்டுண்ணியின் DNA கார இணைகளுக்கு இடையில் நுழைகிறது என்ற நேர்த்தியான விளக்கம், பிளாஸ்மோடியம் தொடர்பான ஆதாரங்களுடன் பொருந்தவில்லை. தொற்றுக்குள்ளான சிவப்பு இரத்த அணு மெத்திலீன் நீலத்தை மிகவும் எளிதாக ஒடுக்கிவிடுவதால், அது தட்டையான நேர்மின்னயனியாக ஒட்டுண்ணியைச் சென்றடைவதே இல்லை. அக்ரிடின் சாயங்களுக்குப் பொருந்தும் இடைச்செருகல் விளக்கம் இதற்குப் பொருந்துவதில்லை.

ஆதாரங்கள் ஆதரிக்கும் விளக்கம் இவ்வளவு நேர்த்தியானதல்ல. நோயாளியின் உடலில் அடையக்கூடிய செறிவுகளில் மெத்திலீன் நீலம் ஒட்டுண்ணியின் குளூட்டதையோன் ரிடக்டேஸைத் தடுக்கிறது. ஹீமை ஹீமோசோயினாக மாற்றுவதை அது தடுக்கிறது. ஹீமோசோயின் என்பது, ஹீமோகுளோபினைச் செரிப்பதால் தனக்கே நச்சுத்தன்மை ஏற்படுவதைத் தவிர்க்க ஒட்டுண்ணி உருவாக்கும் செயலற்ற நிறமி. இந்த மாற்றத்தைத் தடுப்பதில் அது குளோரோகுயினுக்கு ஏறத்தாழ இணையாகவும், குயினினைவிட மிக அதிகமாகவும் செயல்படுகிறது. அதன் ஆக்சிஜனேற்ற-ஒடுக்கச் சுழற்சியும், ஏற்கெனவே வினைத்திறனுள்ள ஆக்சிஜன் இனங்களை உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கும் செல்லில் மேலும் அவற்றை உருவாக்குகிறது. இவற்றில் எது உண்மையான செயல்முறை, அல்லது அனைத்தும் பங்களிக்கின்றனவா என்பது இன்னும் முடிவாகவில்லை.

மேலும் ஒரு சிக்கல் உள்ளது; இந்தச் சேர்மம் குறித்த எந்த வரலாற்றுக் கூற்றையும் வாசிக்கும்போது அதை மனதில் கொள்ள வேண்டும். அந்தக் காலத்தில் வணிகரீதியாகக் கிடைத்த மெத்திலீன் நீலம் ஒரே பொருளாக இருக்கவில்லை. மாதிரிகளில், ஒரு மெத்தில் தொகுதி நீக்கப்பட்ட தொடர்புடைய சேர்மமான Azure B இருந்தது; பழைய கரைசல்களில் அது மேலும் சேர்ந்தது. Azure B என்பது வேறுபட்ட இலக்குகளைக் கொண்ட, நிறமேற்றும்போது நிறம் மாறக்கூடிய சாயம்: அது இரட்டை இழை DNA-வுக்கு ஆழ்ந்த நீல நிறத்தையும் RNA-வுக்கு பச்சை நிறத்தையும் அளிக்கிறது. வெவ்வேறு இடங்களைச் சென்றடையும் இரண்டு சாயங்களின் கலவையில், அவற்றின் விகிதங்களை யாரும் பதிவு செய்யாத நிலையில், அதிலுள்ள மெத்திலீன் நீலம் என்ன செய்தது என்று தெளிவாகக் கூற முடியாது.

சாயம் ஒருபோதும் குயினினின் இடத்தைப் பிடிக்கவில்லை. ஆய்வுமுறை அதிக வெற்றி பெற்றது. சாயம் மற்றும் மருந்து நிறுவனங்களின் கூட்டமைப்பான IG Farben-இல் பணிபுரிந்த எர்லிக்கின் மாணவர் வில்ஹெல்ம் ரோல், சாய வழிப்பொருட்களை வெப்பமண்டல நோய்களுக்கான மருந்துகளாக உருவாக்குவதைத் தொடர்ந்து முன்னெடுத்தார். அவர் விடுபட்டிருந்த கருவியையும் வழங்கினார்: பறவை மலேரியா தொற்றுக்குள்ளாக்கப்பட்ட கனரி பறவையை, மருந்தாக வாய்ப்புள்ள சேர்மங்களை வழக்கமாகச் சோதிக்கும் மாதிரியாகப் பயன்படுத்துதல். பின்னர் வெர்னர் ஷூலெமான் பக்கச் சங்கிலியை மாற்றினார்; அதனால் உருவான ஃபீனோதையாசினியம் உப்பு பரிசோதனையில் ஏற்படுத்தப்பட்ட தொற்றைக் குணப்படுத்தியது. இருந்தாலும், அது நோயாளிகளை நீல நிறமாக மாற்றியது.

நிலைத்த பங்களிப்பு சாயமோ வளைய அமைப்போ அல்ல; பக்கச் சங்கிலிதான். டைஆல்கைல்அமினோஆல்கைல்அமினோ தொகுதியைச் சேர்த்தது மூலக்கூறு செயல்படும் விதத்தை மாற்றியது; அந்த மூலக்கூற்றுப் பகுதி, பின்னர் செய்யப்பட்ட ஒவ்வொரு மறுவடிவமைப்பிலும் நீடித்தது. அந்தத் தொகுதியைத் தக்கவைத்து, ஃபீனோதையாசினியம் வளையத்துக்குப் பதிலாக அக்ரிடினைச் சேர்த்தால் குயினாக்ரின் கிடைக்கிறது. குயினோலினைச் சேர்த்தால் குளோரோகுயின் கிடைக்கிறது. மலேரியா எதிர்ப்பு மருந்துகளின் பட்டியலில் இன்றும் இருக்கும் பாமாகுயின், பிரைமாகுயின், அமோடியாகுயின் ஆகிய அனைத்திலும் அதே தொகுதி உள்ளது. சிகிச்சையாகத் தோல்வியடைந்த சேர்மம், வெற்றிபெற்ற பகுதியை வழங்கியது.

உளப்பிறழ்வு எதிர்ப்பு மருந்துகளுடனான தொடர்பு, மருந்தின் வழியாக அல்லாமல் வளையத்தின் வழியாக அமைகிறது. மெத்திலீன் நீலத்தின் கட்டமைப்பைத் தெளிவுபடுத்தியதுதான், 1883-இல் ஹைன்ரிக் ஆகஸ்ட் பெர்ன்த்சனை அதன் அடிப்படையான ஃபீனோதையாசின் மைய அமைப்பைக் கண்டறிய வழிநடத்தியது. அந்த அடிப்படைக் கட்டமைப்பில் பல்வேறு மாற்றீடுகளைச் செய்து, 1940-களில் Rhône-Poulenc நிறுவனத்தின் வேதியியலாளர்கள் ஹிஸ்டமின் எதிர்ப்பு மருந்துகளைத் தேடினர். அந்தச் சேர்மங்களில் ஒன்று 1950-இன் இறுதிப் பகுதியில் தொகுக்கப்பட்டு, அறுவைச் சிகிச்சை மருத்துவர் ஆன்ரி லபோரியால் சோதிக்கப்பட்டது. அது நோயாளிகளை அமைதியாகவும் அக்கறையற்ற நிலையிலும் வைத்திருப்பதை அவர் கவனித்தார். பித்து நிலை கொண்ட ஒரு நோயாளியிடம் அதன் முதல் வெளியிடப்பட்ட மனநலப் பயன்பாடு ஜனவரி 1952-இல் நிகழ்ந்தது. முதல் உளப்பிறழ்வு எதிர்ப்பு மருந்து, எர்லிக்கின் மலேரியா எதிர்ப்பு மருந்தின் வழித்தோன்றல் என்பதைவிட, அவர் தொடங்கிய சாயத்தின் தொலைதூர உறவினராகவே இருந்தது.

இந்த நிகழ்விலிருந்து தக்கவைத்துக்கொள்ள வேண்டிய மூன்று பழக்கங்கள்

1. "மருத்துவத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட முதல் செயற்கை மருந்து" என்பது ஒரு வகைப்பாட்டைக் குறிக்கிறது; அந்தச் சொற்றொடர் உணர்த்துவதைவிட அதன் வரம்புகள் அதிகம். இந்தச் சொற்றொடர் நிலைபெற்றுவிட்டது; Neurobiology of Aging இதழில் வெளியான, ஷிர்மர் மற்றும் சக ஆய்வாளர்களின் பரவலாக மேற்கோள் காட்டப்படும் மதிப்பாய்வு, மருத்துவத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட முற்றிலும் செயற்கையான முதல் மருந்து மெத்திலீன் நீலம்தான் என்று கூறுகிறது. இருபது ஆண்டுகளுக்கும் முன்பே, 1869-இல் குளோரல் ஹைட்ரேட் ஒரு செயற்கை அமைதிப்படுத்தும் மருந்தாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. 1891 கட்டுரையே இதற்கான பதிலின் ஒரு பகுதியை வழங்குகிறது. ஏனெனில், மலேரியாவுக்கு எதிராக ஏற்கெனவே தோல்வியடைந்த செயற்கைக் காய்ச்சல் தணிப்பு மருந்துகளான குயினோலின், ஆன்டிபைரின், ஆன்டிஃபெப்ரின் ஆகியவற்றை அதன் ஆசிரியர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். சிபிலிஸுக்கான எர்லிக்கின் சொந்த ஆர்சனிக் மருந்து இன்னும் பின்னர்தான் வந்தது. ஆதரிக்கக்கூடிய கூற்று, முதன்மையைப் பற்றியதல்ல; ஆய்வுமுறையைப் பற்றியது: வேதியியல் சார்ந்த தேர்ந்தெடுக்கும் தன்மைக் கோட்பாட்டின் அடிப்படையில், ஒரு குறிப்பிட்ட உயிரினத்துக்கு எதிராகச் செயல்படத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மிக ஆரம்பகாலச் செயற்கைச் சேர்மங்களில் மெத்திலீன் நீலமும் ஒன்று.
2. தேர்ந்தெடுத்துப் பரவுதல் என்பது தேர்ந்தெடுத்துப் பயனளித்தல் அல்ல. சாயம் நரம்புத் திசுவுக்குச் செல்கிறது என்பதே எர்லிக்கின் 1886 முடிவு. ஒரு சேர்மம் எங்கு செல்கிறது என்பதும், அங்கு சென்ற பிறகு என்ன செய்கிறது என்பதும் இரண்டு வேறுபட்ட அளவீடுகள்; முதலாவதை அளவிடுவது மிகவும் எளிது. மெத்திலீன் நீலத்துக்கும் மூளைக்கும் இடையிலான தொடர்பு குறித்த பெரும்பாலான கூற்றுகள் அன்றிலிருந்து இந்த இடைவெளியில்தான் நிலைகொண்டுள்ளன.
3. தூய்மை என்பது ஆதாரத்தின் ஒரு பகுதி; சந்தைப்படுத்துதலின் பகுதி அல்ல. துல்லியமாக இந்தக் காரணத்தால்தான் வரலாற்றுப் பதிவுகள் தெளிவற்றவையாக உள்ளன. கட்டமைப்பில் சிறிய வேறுபாடுகள் இந்தச் சேர்மம் எங்கு செல்கிறது என்பதை மாற்றுகின்றன. அதனால்தான் பகுப்பாய்வுச் சான்றிதழ் ஒரு குறிப்பிட்ட உற்பத்தித் தொகுதியுடன் இணைக்கப்பட வேண்டும்; தயாரிப்பு சோதிக்கப்பட்டது என்ற பொதுவான அறிக்கையாக வழங்கப்படக் கூடாது. கன உலோகங்களை மட்டும் சோதித்துவிட்டு, மருந்துத் தரநூலின் தனிவிவரக் குறிப்புக்கு இணங்குவதாகக் கூறும் விற்பனையாளர், அறிக்கை ஆதரிப்பதைவிட அதிகமாகக் கூறுகிறார். Blupreme ஒரு மருந்து உற்பத்தியாளரிடமிருந்து மெத்திலீன் நீலத்தைப் பெற்று, அந்தத் தனிவிவரக் குறிப்பு வகுத்துள்ள முழு விவரக்குறிப்பையும் சோதிக்கிறது: அடையாளம், தூய்மை, கரிம அசுத்தங்கள், எஞ்சிய கரைப்பான்கள், தனிம அசுத்தங்கள், எரித்த பின் மீதம், நுண்ணுயிர் வரம்புகள் மற்றும் பாக்டீரிய அகநச்சுகள். அறிக்கை தயாரிப்புடன் வெளியிடப்படுகிறது. USP தர மெத்திலீன் நீலம் பக்கம் அந்த வரம்புகளையும், முதலில் Azure B முடிவை ஏன் பார்க்க வேண்டும் என்பதையும் விளக்குகிறது.

தேதிவாரியான ஆதாரப் பதிவுகள்

எர்லிக்குக்கு முந்தைய சாய வேதியியலும், அவருக்குப் பிந்தைய தர வகைகளும் விவரக்குறிப்புகளும் உள்ளிட்ட முக்கிய நிகழ்வுகளின் தேதிவாரியான வரிசை, மெத்திலீன் நீலத்தின் வரலாறு பக்கத்தில் தனியாக விளக்கப்பட்டுள்ளது. சேர்மத்தின் அடையாளம் மெத்திலீன் நீலம் என்றால் என்ன பக்கத்தில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்த விளக்கத்துக்கு ஆதாரமான படத்தகடுகள், கிராஃப்ட்ஸ், ஹெம்பெல்மான் மற்றும் ஸ்கோர்ஸ்கா-ஸ்டானியாவின் 2012 மதிப்பாய்வில் மீள்பதிப்பிக்கப்பட்டுள்ளன. அவை சமமான ஆதாரங்கள் அல்ல; ஏன் என்பதை ஒரு எடுத்துக்காட்டு காட்டுகிறது. 1891 படத்தகடு அந்தச் சோதனையின் முதன்மைப் பதிவு; அதன் அருகிலுள்ள 1910 உருவப்படம், அவரது புகழ் நிலவிய காலத்தை மட்டுமே காட்டுகிறது. ஆண்டர்சாக்கின் 1934 குறிப்பேட்டுப் பக்கங்கள், வேதியியலாளரின் சொந்தக் கையெழுத்தில் குயினோலின் மாற்றீட்டுக்கான நேரடி தடயமாக உள்ளன.

எர்லிக்கின் சாயப் பரிசோதனைகளின் நேர்மையான சுருக்கம் இதுதான்: தேர்ந்தெடுக்கும் தன்மையையும் இலக்கையும் அவர் சரியாகக் கண்டறிந்தார்; செயல்முறையைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டார். மெத்திலீன் நீலம் நரம்புத் திசுவில் செறிவடைகிறது; மலேரியா ஒட்டுண்ணிக்குத் தீங்கும் விளைவிக்கிறது. முதல் நிகழ்வின் காரணமாக இரண்டாவது நிகழ்வதில்லை; இரண்டுக்கும் அவர் வழங்கிய வேதியியல் விளக்கம் தவறானது. சரியான செயல்முறை விளக்கத்தைவிட நீடித்த ஒன்றை அவர் சந்தேகத்துக்கு இடமின்றி நிரூபித்தார்: ஒரு சேர்மத்தைத் தற்செயலாகக் கண்டுபிடிப்பதற்குப் பதிலாகத் தேர்ந்தெடுக்க முடியும்; யாரும் அதை ஒரு நோயாளிக்கு வழங்குவதற்கு முன்பே திரட்டிய ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் அந்தத் தேர்வைச் செய்ய முடியும்.