घाउसम्बन्धी अनुसन्धानमा मिथिलिन ब्लु: ड्रेसिङ, प्रकाश र निको हुने नतिजा

निलो रङ लागेको पट्टी र निलो तरल पदार्थको ड्रपर बोतल एउटै हस्तक्षेप जस्तो देखिन्छन्। घाउसम्बन्धी अनुसन्धानमा भने यी एउटै होइनन्। एउटा निश्चित मात्रामा रङ राखिएको, तयार उपकरणका रूपमा परीक्षण गरिएको औद्योगिक ड्रेसिङ हो। अर्को हातले लगाइने घोल हो, जसको सान्द्रता, आयतन र सम्पर्क अवधि प्रत्येक प्रयोगमा फरक हुन्छ। यी दुईका अध्ययनले फरक प्रश्नहरूको उत्तर दिन्छन्, र तिनले मापन गर्ने नतिजाहरू पनि त्यसैअनुसार फरक हुन्छन्।

यस समीक्षाले यी दुईलाई अलग राख्छ। यसले अनुसन्धानकर्ताहरूले के लगाए, केमा लगाए र के मापन गरे भन्ने रूपरेखा प्रस्तुत गर्छ: घाउको क्षेत्रफल, बन्द हुने दर, ब्याक्टेरियाको सङ्ख्या, वा प्रयोगशालाको डिशमा बनाइएको खरोंचको खाली ठाउँ बन्द हुने जस्तो अप्रत्यक्ष सूचक।

तीन अनुसन्धान सन्दर्भ, सरल भाषामा

मिथिलिन ब्लुसँग सम्बन्धित घाउको अनुसन्धान तीन सन्दर्भमा पर्छ। प्रत्येकमा रङले के गरिरहेको छ भन्ने आफ्नै अवधारणा छ।

पहिलो, रङयुक्त फोम ड्रेसिङ। मिथिलिन ब्लु र जेन्सियन भायोलेट भरिएको पोलिभिनाइल अल्कोहल फोमजस्ता उत्पादनहरूमा (Hydrofera Blue ब्याक्टेरियाविरोधी फोमका रूपमा बजारमा उपलब्ध) रङहरू ड्रेसिङको संरचनाभित्र बाँधिएका हुन्छन्। बताइएको कार्यविधि ड्रेसिङसँग सम्बन्धित ब्याक्टेरियाविरोधी गतिविधि हो, जसले फोमले घाउबाट निस्कने तरल सोसिरहँदा घाउको वातावरणमा ब्याक्टेरियाको भार व्यवस्थापन गर्न सहयोग गर्ने उद्देश्य राख्छ। यस्तो उत्पादन प्रयोग गर्ने उपचारसम्बन्धी निर्णय कुनै विशेष घाउका लागि ड्रेसिङ छान्ने चिकित्साकर्मीले गर्छन्; ड्रेसिङका प्रयोग निर्देशनहरूले त्यसलाई कति समय राख्ने र कति पटक फेर्ने भन्ने निर्धारण गर्छन्, निलो रङ प्रयोग गर्ने कुनै सामान्य विधिले होइन।

दोस्रो, मिथिलिन ब्लु फोटोडाइनामिक थेरापी। यसमा मिथिलिन ब्लुको घोललाई प्रकाशसंवेदनशील पदार्थका रूपमा लगाइन्छ र त्यसपछि प्रकाश पारिन्छ, सामान्यतया रङको उच्चतम प्रकाश-अवशोषण बिन्दुनजिकको रातो प्रकाश। प्रकाश र अक्सिजनले सूक्ष्मजीवहरूलाई क्षति पुर्‍याउने प्रतिक्रियाशील पदार्थहरू उत्पन्न गर्न भाग लिन्छन्। यो छालाको हेरचाहसम्बन्धी बजार प्रचारमा प्रयोग गरिने एन्टिअक्सिडेन्ट तर्कभन्दा फरक रसायन प्रक्रिया हो; हाम्रो छालाको हेरचाहमा मिथिलिन ब्लुसम्बन्धी मार्गदर्शिका ले पनि यो भिन्नता स्पष्ट गर्छ। यहाँ हस्तक्षेप भनेको रङ, प्रकाशको मात्रा र अक्सिजनको संयोजन हो, र यी तीनमध्ये कुनै एउटा परिवर्तन गर्दा हस्तक्षेप पनि बदलिन्छ।

तेस्रो, कोशिका र जनावरमा प्रकाशबिनाको मिथिलिन ब्लु। यी प्रयोगहरूले रङ आफैँले फाइब्रोब्लास्टको व्यवहार, म्याट्रिक्स प्रोटिन वा प्रयोगात्मक घाउ बन्द हुने प्रक्रियामा परिवर्तन ल्याउँछ कि ल्याउँदैन भनेर सोध्छन्। यी कार्यविधिका अध्ययन हुन्, ड्रेसिङका परीक्षण होइनन्।

अध्ययन–मोडेल रूपरेखा: के परीक्षण गरियो, केमा गरियो र के बदलियो

यस तालिकालाई लेखको रूपरेखाका रूपमा प्रयोग गर्नुहोस्। प्रत्येक पङ्क्ति बायाँबाट दायाँ पढ्नुहोस्: सामग्री, मोडेल र त्यस पङ्क्तिले समर्थन गर्न सक्ने मापन गरिएको नतिजा। कुनै पङ्क्तिले अर्कोको नतिजा आफ्नो रूपमा लिँदैन।

ड्रेसिङ: तयार उपकरण, रङ प्रयोग गर्ने विधि होइन

घाउको हेरचाहमा अध्ययन गरिएका फोम ड्रेसिङहरू औद्योगिक रूपमा निर्मित उपकरण हुन्। निर्माताको उत्पादन पृष्ठ मा वर्णित Hydrofera Blue शृङ्खलाले सूक्ष्मजीवरहित फोममा दुई रङ संयोजन गर्छ: CLASSIC पोलिभिनाइल अल्कोहल संस्करणमा प्रति ग्राम फोममा प्रत्येक रङ बढीमा 0.00025 g हुन्छ, र READY पोलियुरेथेन संस्करणमा बढीमा 0.00035 g प्रति ग्राम हुन्छ। निर्माणकै क्रममा रङहरू राखिने भएकाले प्रत्येक ड्रेसिङमा ज्ञात मात्रा हुन्छ, र चिकित्सकीय प्रतिवेदनहरूले उत्पादनको नाम, राख्ने अवधि र फेर्ने तालिका उल्लेख गर्छन्।

यी नियामक क्लियरेन्स प्राप्त चिकित्सा उपकरण हुन्, स्वीकृत औषधि होइनन्। मूल ड्रेसिङले 2002 को FDA क्लियरेन्स K013462, पोलियुरेथेन Hydrofera Blue संस्करणले 2014 को क्लियरेन्स K130670, र किनारायुक्त READY संस्करणले 2019 को क्लियरेन्स K190268 प्राप्त गरेका छन्। 510(k) प्रक्रियाबाट दिइने क्लियरेन्सले पहिलेको उपकरणसँग पर्याप्त समानता स्थापित गर्छ; यो प्रभावकारिताको स्वीकृति होइन। उपकरणका कागजातहरूमा रहेका सूक्ष्मजीवविरोधी दाबीहरू मुख्यतः ड्रेसिङभित्रको गतिविधि र प्रयोगशाला परीक्षणमा आधारित छन्। त्यसलाई ड्रेसिङले कुनै निर्दिष्ट लग घटावटद्वारा सङ्क्रमित ऊतकलाई सूक्ष्मजीवरहित बनाउँछ भन्ने दाबीका रूपमा लिनु हुँदैन।

प्रकाशित चिकित्सकीय अनुभवमा मुख्यतः साना, नियन्त्रण समूह नभएका शृङ्खलाहरू छन्। Woo र Heil को 29 दीर्घकालीन घाउसम्बन्धी भावी अध्ययन मा Hydrofera Blue Classic चार हप्तासम्म हप्तामा तीन पटक फेरिँदा घाउको औसत क्षेत्रफल 21.4 बाट 12.3 cm² मा घट्यो (42.5% कमी), र PUSH स्कोर 13.3 बाट 10.7 मा घट्यो। Coutts, Ryan र Sibbald को खुट्टाका तल्ला भागमा भएका 15 घाउको केस शृङ्खला मा मूल्याङ्कन गर्न सकिने 14 घाउमध्ये 8 मा चार हप्तामा आकार घटेको पाइयो। केही बिरामीमा, विशेषतः मधुमेहजन्य खुट्टाका अल्सर भएका व्यक्तिहरूमा, दुखाइमा पनि सुधार देखियो। Lullove ले प्रतिवेदन गरेको 53 घाउको विगतका अभिलेखमा आधारित समूह अध्ययन मा फोमसँग भेडाबाट प्राप्त कोलाजेन म्याट्रिक्स संयोजन गरिएको थियो। त्यसैले बाह्र हप्तामा देखिएको औसत 91.3% क्षेत्रफल घटावटलाई फोमको मात्र परिणाम भन्न सकिँदैन। Hurd को विगतका अभिलेखमा आधारित ठूलो कार्यक्रम विश्लेषण ले मानकीकृत हेरचाहको संयुक्त प्याकेजभित्र ड्रेसिङहरू प्रयोग गर्दा छिटो निको भएको प्रतिवेदन गर्‍यो। यसले पनि रङलाई होइन, समग्र प्याकेजलाई परीक्षण गर्छ।

यी सबैमा एउटा साझा सीमा छ: ब्याक्टेरियाको भार चिकित्सकीय सङ्क्रमण स्कोर वा अर्धपरिमाणात्मक स्वाब परीक्षणका रूपमा प्रस्तुत हुन्छ, क्रमिक परिमाणात्मक ऊतक कल्चरका रूपमा होइन। इमानदार सारांश यो हो कि दुई रङयुक्त फोमका अध्ययनहरूले क्षेत्रफल घटेको, घाउको आधारभागका स्कोर सुधारिएको र कहिलेकाहीँ दुखाइ कम भएको प्रतिवेदन गर्छन्। तर तिनले मिथिलिन ब्लुको मात्रासँग विशिष्ट रूपमा सम्बन्धित प्रतिक्रिया वा ऊतकमा मापन गरिएको ब्याक्टेरिया मार्ने दर स्थापित गर्दैनन्। साथै, ड्रेसिङसम्बन्धी अध्ययनका कुनै नतिजाले ड्रपरको घोलमा गज भिजाउनुलाई समान विकल्पका रूपमा पुष्टि गर्दैन। सान्द्रता, वितरण, रङ निस्कने दर, सूक्ष्मजीवरहित अवस्था र राख्ने अवधि सबै फरक हुन्छन्।

प्रकाश र रङ: घाउसम्बन्धी फोटोडाइनामिक अध्ययनहरू

घाउसम्बन्धी फोटोडाइनामिक अनुसन्धानले प्रोटोकलमा प्रकाश पार्ने चरण थप्छ। मानव अध्ययनहरूमा मिथिलिन ब्लुको सान्द्रता सामान्यतया 0.01% देखि 1% सम्म हुन्छ। रातो प्रकाश 635 देखि 660 nm नजिकको हुन्छ, र प्रति वर्ग सेन्टिमिटर प्रकाश ऊर्जा केही जुलदेखि एक सयभन्दा बढी जुलसम्म हुन्छ। नियन्त्रण समूहहरू फरक हुन्छन्: केही अध्ययनले मानक हेरचाहसँग तुलना गर्छन्, अरूले उही घाउमा उपचारअघि र पछिको ब्याक्टेरिया सङ्ख्या प्रतिवेदन गर्छन्।

मानव अध्ययनहरूमा सबैभन्दा सुसङ्गत सङ्केतहरू ब्याक्टेरियाको सङ्ख्याभन्दा घाउको अवस्था र क्षेत्रफलसँग सम्बन्धित छन्। Carrinho र सहकर्मीहरूको 12 मधुमेहजन्य अल्सरसम्बन्धी नियन्त्रित अध्ययन मा 0.01% मिथिलिन ब्लुसँग 660 nm प्रकाश 6 J/cm² मा, हप्तामा तीन पटक गरी दस सत्र प्रयोग गर्दा नियन्त्रण उपचारभन्दा घाउको क्षेत्रफलमा सांख्यिकीय रूपमा उल्लेखनीय बढी कमी आयो। Shen र सहकर्मीहरूको पाँच सङ्क्रमित घाउको केस शृङ्खला ले 1% रङ र 635 nm प्रकाशको औसत चार सत्रपछि घाउ पूर्ण रूपमा निको भएको प्रतिवेदन गर्‍यो, तर ब्याक्टेरियासम्बन्धी परिमाणात्मक नतिजा थिएनन्। हालसम्मको सबैभन्दा ठूलो यादृच्छिक परीक्षण, Chagas र सहकर्मीहरूको मधुमेहजन्य खुट्टाका अल्सरसम्बन्धी 94 सहभागीको डबल-ब्लाइन्ड परीक्षण, मा 1% रङ र 660 nm लेजर प्रयोग गर्दा तेस्रो सत्रदेखि तीस दिनपछिको अनुगमनसम्म Bates-Jensen घाउ स्कोरमा सुधार देखियो। उपचारसम्बन्धी प्रतिकूल घटना देखिएनन्, तर यसमा पनि ब्याक्टेरियाको भारसम्बन्धी परिमाणात्मक नतिजा थिएन।

दुई सावधानीले यस अनुसन्धान साहित्यलाई यथार्थपरक राख्छन्। पहिलो, कहिलेकाहीँ Tardivo र सहकर्मीहरू बाट उद्धृत गरिने अङ्ग काट्नुपर्ने अवस्थासम्बन्धी नाटकीय नतिजामा मिथिलिन ब्लुसँग टोलुइडिन ब्लु संयोजन गरिएको थियो। त्यसैले त्यसलाई मिथिलिन ब्लुको मात्र परिणाम भन्न सकिँदैन। दोस्रो, प्रकाशको सत्रपछि घाउ निको हुनुलाई स्वतः सूक्ष्मजीवविरोधी प्रकाश-रसायनको परिणाम मान्न मिल्दैन, किनभने रातो प्रकाश आफैँले पनि ऊतक मर्मत प्रक्रियामा परिवर्तन ल्याउन सक्छ। Sperandio र सहकर्मीहरूको मुसाको घाउसम्बन्धी प्रयोग मा रङ मात्र, प्रकाश मात्र, दुवैको संयोजन र नियन्त्रण समूह थिए; लेजर मात्र प्रयोग गरिएको अवस्थामा पनि निको हुने प्रक्रियामा स्वतन्त्र प्रभाव देखियो। नतिजालाई ब्याक्टेरिया मारिएको परिणाम भन्न सूक्ष्मजीवसम्बन्धी परीक्षण र उपयुक्त नियन्त्रण समूह चाहिन्छ। यस विषयमा जनावरका अध्ययन अझ स्पष्ट छन्: Pérez र सहकर्मीहरूको सङ्क्रमित माउसको घाउ मोडेल मा फोटोडाइनामिक थेरापीले दृश्य रूपमा सबैभन्दा राम्रो निको हुने नतिजा दियो, तर म्युपिरोसिनले ब्याक्टेरियामा सबैभन्दा ठूलो कमी ल्यायो। यसले दुई नतिजालाई स्पष्ट रूपमा अलग गर्‍यो। हाम्रो मिथिलिन ब्लु र रातो प्रकाशसम्बन्धी प्रमाणको सिंहावलोकन ले यी घाउसम्बन्धी प्रोटोकलहरूलाई घाउबाहेकका प्रकाश प्रयोगका सन्दर्भसँगै राख्छ, ताकि साझा प्रकाश-रसायनलाई साझा चिकित्सकीय प्रयोगको सङ्केत भनेर नबुझियोस्।

कोशिका र छालाका मोडेल: निको हुने सङ्केतको सुरुवात कहाँ हुन्छ

घाउ निको हुने दाबीको प्रयोगशालागत आधार मानव डर्मिसका फाइब्रोब्लास्ट र पुनर्निर्मित छालामा गरिएको Xiong र सहकर्मीहरूको 2017 को अध्ययन हो। दुई दाताबाट प्राप्त फाइब्रोब्लास्टलाई पहिले 100 nM मिथिलिन ब्लु दिँदा तिनले 24 घण्टामा उपचार नगरिएका कोशिकाभन्दा सांख्यिकीय रूपमा उल्लेखनीय छिटो खरोंचको खाली ठाउँ पुनः भरिदिए। पूर्ण मोटाइको पुनर्निर्मित छालामा लामो समयसम्म सम्पर्क गराउँदा मापन गरिएको नमी र डर्मिसको मोटाइ बढ्यो; म्याट्रिक्समा भएका परिवर्तनमध्ये इलास्टिन र COL2A1 को अभिव्यक्ति वृद्धि पनि थियो।

यी घाउसँग सान्दर्भिक वास्तविक मापन हुन्, र तिनको अर्थ आफ्नै मोडेलभित्र सीमित छ। खरोंच परीक्षणले डिशको खाली ठाउँमा कोशिकाहरू सामूहिक रूपमा सर्ने प्रक्रिया मापन गर्छ। यसमा प्रतिरक्षा प्रतिक्रिया, ब्याक्टेरियाको बसोबास, घाउबाट निस्कने तरल वा ड्रेसिङ केही हुँदैन। पुनर्निर्मित छालाले ऊतकको संरचना थप्छ, तर त्यसमा पनि रक्तसञ्चार र निको हुने प्रक्रियाको पूर्ण शृङ्खला हुँदैन। कुनै पनि मोडेलले फोम ड्रेसिङ वा फोटोडाइनामिक प्रोटोकल परीक्षण गर्दैन, र कुनैले पनि घरमा लगाउने सान्द्रता बताउँदैन।

विशेष संरचनामा तयार गरिएको मिथिलिन ब्लु कृन्तक जनावरका घाउमा पनि परीक्षण गरिएको छ। Farmoudeh र सहकर्मीहरूले अध्ययन गरेको नायोसोमयुक्त 0.005% जेल ले स्वतन्त्र रङ र आधार पदार्थको तुलनामा मुसाको ऊतक काटेर बनाइएका घाउ प्रारम्भिक चरणमा छिटो बन्द गरायो। त्यसमा ऊतकको सूक्ष्म संरचना र अक्सिडेटिभ तनावका मापन पनि बढी अनुकूल थिए। Gao र सहकर्मीहरूले मधुमेह भएका माउसमा अध्ययन गरेको 0.1 mg/mL नानोइमल्सन ले नयाँ रक्तनली बन्ने सूचकहरू बढ्नुका साथै अक्सिडेटिभ र नियोजित कोशिका मृत्युका सङ्केतहरू घटाउँदै घाउ बन्द हुने प्रक्रिया छिटो बनायो। दुवै अवस्थामा पदार्थको संरचना महत्त्वपूर्ण छ; कुनै पनि नतिजा स्वतः पानीमा घोलिएको साधारण रङमा लागू हुँदैन।

साथै, प्रभावको दिशा सबै अवस्थामा एउटै हुँदैन। Dinc र सहकर्मीहरूको मुसामा शल्यक्रियाद्वारा जोडिएको भागसम्बन्धी प्रयोग मा पेटको भित्री भागमा राखिएको 1% मिथिलिन ब्लुले तेस्रो दिन जोडिएको भाग फुट्न आवश्यक दबाब र हाइड्रोक्सिप्रोलिन घटायो। यसले त्यो मात्रा र प्रयोग मार्गमा प्रारम्भिक निको हुने बल कमजोर भएको देखायो। सान्द्रता, ऊतक, पदार्थको संरचना र प्रयोग मार्गले नतिजा निर्धारण गर्छन्।

घाउसम्बन्धी कुनै पनि दाबीबारे के सोध्ने

मिथिलिन ब्लुबारेका प्रत्येक घाउसम्बन्धी दाबीले चार प्रश्नको सामना गर्न सक्नुपर्छ। पहिलो, ठ्याक्कै के लगाइएको थियो: नाम खुलाइएको औद्योगिक ड्रेसिङ, निश्चित प्रकाशसंवेदनशील पदार्थ र प्रकाशको प्रोटोकल, वा विवरण नखुलेको घोल? दोस्रो, केमा लगाइएको थियो: कोशिका, जनावरको घाउ, वा प्रकार उल्लेख गरिएका मानिसका घाउ? तेस्रो, कुन तुलना समूहको विरुद्ध, कति अवधिसम्म? चौथो, कुन नतिजा मापन गरियो: क्षेत्रफलमा परिवर्तन, घाउ बन्द हुनु, ब्याक्टेरियाको सङ्ख्या, वा प्रयोगशालाको अप्रत्यक्ष सूचक?

पहिलो प्रश्नलाई अस्पष्ट बनाउने दाबीहरू सबैभन्दा सामान्य कमजोरी हुन्। रङ भरिएको फोमबाट प्राप्त नतिजाले घाउमा निलो रङ पोत्नु उचित ठहर्‍याउँदैन, र फोटोडाइनामिक सत्रपछि देखिएको सूक्ष्मजीवविरोधी सङ्केतले प्रकाशबिना घोल थोपरेर लगाउनुलाई पुष्टि गर्दैन। मिथिलिन ब्लुसम्बन्धी घाउका दाबी कसरी पढ्ने भन्ने आगामी मार्गदर्शिकाले उदाहरणसहित यो जाँचसूचीलाई स्थायी स्थान दिनेछ; त्यतिन्जेल माथिको तालिकाले रूपरेखाको काम गर्छ।

गहिरा, फैलिँदै गएका, दुर्गन्ध आउने, ज्वरोसँगै देखिएका वा सुधार नभइरहेका घाउमा रङभन्दा चिकित्सकीय मूल्याङ्कन आवश्यक हुन्छ। यहाँ समीक्षा गरिएको अनुसन्धानलाई पछ्याउनु महत्त्वपूर्ण छ, किनभने यसले सामग्री, मोडेल र मापनबारे स्पष्ट विवरण दिन्छ। यी तीनलाई प्रत्येक दाबीमा सँगै राख्नुहोस्, अनि यस क्षेत्रको अनुसन्धान स्पष्टसँग बुझिन्छ।