မီသိုင်လင်းဘလူးနှင့် ပရိုဂျီးရီးယား — ဆဲလ်အိုမင်းမှု စံပြပုံစံတစ်ခုမှ သင်ခန်းစာများ

ဗီဇတစ်ခုအတွင်းရှိ အက္ခရာတစ်လုံးတည်း ပြောင်းလဲခြင်းက ကလေးများကို ကြောက်မက်ဖွယ် အမြန်နှုန်းဖြင့် အိုမင်းစေသည်။ ဆံပင်ကျွတ်ခြင်း၊ အဆစ်များ တောင့်တင်းခြင်း၊ သွေးလွှတ်ကြောများ ကျဉ်းလာခြင်းတို့ ဖြစ်ပေါ်ပြီး မျှော်မှန်းအသက်တမ်းမှာ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်အထိသာ ဖြစ်သည်။ ထိုရောဂါမှာ Hutchinson-Gilford ပရိုဂျီးရီးယား ရောဂါလက္ခဏာစုဖြစ်ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ယင်း၏ သုတေသနများသည် ဗီဇပြောင်းလဲမှုကြောင့် ဖြစ်လာသော ပရိုတိန်းက ထိခိုက်ပျက်စီးစေသည့် နျူကလိယပ်စ်ကို အဓိကထားခဲ့သည်။ မေရီလန်းတက္ကသိုလ်မှ 2016 လေ့လာမှုတစ်ခုကမူ မတူသော မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးခဲ့သည်။ ဤဆဲလ်များအတွင်းရှိ မိုင်တိုကွန်ဒရီးယားများသည် မည်သို့ရှိနေသနည်း။ အဖြေက ဆဲလ်၏ အစိတ်အပိုင်းနှစ်ခုကို ဆက်စပ်ပေးခဲ့ပြီး ရာစုနှစ်တစ်ခုကြာ သက်တမ်းရှိသော အပြာရောင်ဆိုးဆေးတစ်မျိုးက နှစ်ခုစလုံးအပေါ် သက်ရောက်ခဲ့သည်။

ဤလေ့လာမှုကို Xiong နှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များက ဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီး 2016 တွင် Aging Cell ၌ ထုတ်ဝေခဲ့သည်။ လေ့လာမှုတစ်ခုလုံးကို ဓာတ်ခွဲခန်းတွင် မွေးမြူထားသော ဆဲလ်များဖြင့်သာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ အောက်ပါအကြောင်းအရာအားလုံးကို နားလည်ရာတွင် ထိုအချက်ကို အခြေခံထားရမည်။ တွေ့ရှိချက်များသည် အမှန်တကယ်ဖြစ်ပြီး တိကျသော အခြေအနေများနှင့် သက်ဆိုင်သည်။ မည်သည့်ကုသမှုမျိုးနှင့်မဆို ကွာဟနေမှုမှာလည်း ထိုနည်းတူ ရှင်းလင်းတိကျသည်။

စံပြပုံစံ — ဗီဇပြောင်းလဲမှုတစ်ခု၊ ကပ်တွယ်နေသော ပရိုတိန်းတစ်မျိုး

ပရိုဂျီးရီးယားသည် LMNA ဗီဇ၏ နေရာ 1824 တွင် C ကို T ဖြင့် အစားထိုးသည့် ပြောင်းလဲမှုမှ စတင်သည်။ ထိုပြောင်းလဲမှုက အမိုင်နိုအက်စစ်ကို မပြောင်းလဲစေပါ။ သို့သော် ပုံမှန်အားဖြင့် မသုံးသော ဖြတ်ဆက်နေရာတစ်ခုကို အသက်ဝင်စေပြီး လာမင် A ပရိုတိန်းမှ အမိုင်နိုအက်စစ် 50 ကို ဖယ်ရှားသွားစေသည်။ ပရိုဂျရင်ဟု ခေါ်သော တိုသွားသည့် ထုတ်ကုန်တွင် ဆဲလ်က ၎င်း၏ ဖာနီဆိုင်လ် တွယ်ဆက်အုပ်စုကို ပုံမှန်ဖယ်ရှားနိုင်စေသည့် ဖြတ်တောက်နေရာ ပျောက်ဆုံးသွားသည်။ ထို့ကြောင့် ပရိုဂျရင်သည် ဖာနီဆိုင်လ်အုပ်စုနှင့် အမြဲတမ်း တွယ်ဆက်နေပြီး နျူကလိယပ်စ်၏ အတွင်းဘက်အမြှေးပါးတွင် ကပ်နေသည်။ ပုံမှန် လာမင် A ကမူ ထိုနေရာတွင် တွယ်ဆက်ခြင်းနှင့် ခွာထွက်ခြင်းကို အလှည့်ကျ ပြုလုပ်နိုင်သည်။

နျူကလိယပ်စ်အပေါ် ဖြစ်ပေါ်သည့် အကျိုးဆက်များကို ကောင်းစွာ မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး အဏုကြည့်မှန်ပြောင်းဖြင့် မြင်နိုင်သည်။ နျူကလိယပ်စ်များသည် ချောမွေ့သော ဘဲဥပုံကို ထိန်းထားမည့်အစား ဖုထွက်လာပြီး တွန့်ခေါက်လာသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် နျူကလိယပ်စ်အနားတစ်လျှောက်တွင် ရှိနေသော၊ သိပ်သည်းစွာ ထုပ်ပိုးထားပြီး ဗီဇဖော်ပြမှု မလုပ်ဆောင်သော DNA ဖြစ်သည့် ဟက်တရိုခရိုမက်တင်မှာ ပါးလျော့လာသည်။ ဗီဇထောင်ပေါင်းများစွာ၏ ဖော်ပြမှု ပြောင်းလဲသွားသည်။ နျူကလိယပ်စ်လာမီနာကို နံရံကပ်စက္ကူနောက်က ထောက်ပံ့ဘောင်အဖြစ် မြင်ကြည့်ပါ။ ဘောင်အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို မှားယွင်းသောနေရာတွင် ဂဟေဆော်ထားလျှင် နံရံဖောင်းထွက်လာပြီး အခန်းတစ်ခန်းလုံး၏ စက္ကူပုံစံများ ပုံပျက်သွားမည်ဖြစ်သည်။

လေ့လာမှုတွင် ပရိုဂျီးရီးယားလူနာများထံမှ အရေပြား ဖိုင်ဘရိုဘလတ်စ်ဆဲလ်များကို မွေးမြူပြောင်းရွှေ့အကြိမ်ရေ တူညီသော နှိုင်းယှဉ်ဆဲလ်များနှင့်အတူ အသုံးပြုခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ပုံမှန် ဖိုင်ဘရိုဘလတ်စ်ဆဲလ်များက ပရိုဂျရင်ကို တိုက်ရိုက်ထုတ်လုပ်စေရန် ပြုပြင်ထားသော ဒုတိယဆဲလ်မျိုးလိုင်းတစ်ခုကိုလည်း အသုံးပြုခဲ့သည်။ ပြုပြင်ထားသော ဆဲလ်များတွင်လည်း တူညီသည့် ချို့ယွင်းချက်များ ဖြစ်လာခဲ့သဖြင့် အကြောင်းရင်းမှာ လူနာများ၏ နောက်ခံရာဇဝင် သို့မဟုတ် မွေးမြူထားသည့် ကြာချိန် မဟုတ်ဘဲ ပရိုဂျရင်ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ပြင်းထန်မှုသည် ပရိုဂျရင်ပမာဏနှင့် လိုက်၍ ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ ပရိုဂျရင် ပိုမိုထုတ်ဖော်သော ဆဲလ်မျိုးလိုင်းတွင် ချို့ယွင်းချက်များအားလုံး ပိုဆိုးခဲ့သည်။

မိုင်တိုကွန်ဒရီးယားများ၏ အခြေအနေ

ကျန်းမာသော ဖိုင်ဘရိုဘလတ်စ်ဆဲလ်များ၏ မိုင်တိုကွန်ဒရီးယားများသည် နျူကလိယပ်စ်ဝန်းကျင်၌ အကိုင်းအခက်ဖြာသော ကွန်ရက်ကို ဖွဲ့စည်းထားပြီး ဆဲလ်အတွင်း ထောက်ပံ့အရိုးစု လမ်းကြောင်းများတစ်လျှောက် သွားလာသော ရှည်လျားသည့် ပြွန်ငယ်များအဖြစ် ရှိနေသည်။ ပရိုဂျီးရီးယား ဆဲလ်မျိုးလိုင်းများတွင် ထိုကွန်ရက် ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည်။ မိုင်တိုကွန်ဒရီးယားများ၏ ပိုများသော အချိုးအစားသည် အပိုင်းပိုင်း ကွဲနေပြီး အများအပြား ဖောင်းပွနေသည်။ အီလက်ထရွန် အဏုကြည့်မှန်ပြောင်းဖြင့် ကြည့်ရှုရာတွင် ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးသော ဆဲလ်အင်္ဂါငယ်များ ခန့်မှန်းခြေ နှစ်ဆတိုးလာကြောင်း တွေ့ရသည်။ အချိန်အလိုက် ဆက်တိုက်ရိုက်ကူးထားသော ပုံများက ၎င်းတို့သည် နှိုင်းယှဉ်ဆဲလ်များရှိ မိုင်တိုကွန်ဒရီးယားများထက် ပိုတိုသော အကွာအဝေးကို ပိုနှေးသော အမြန်နှုန်းဖြင့် ရွေ့လျားကြောင်း ပြသခဲ့သည်။

ပုံသဏ္ဌာန်နှင့်အတူ လုပ်ဆောင်မှုလည်း ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ မိုင်တိုကွန်ဒရီးယားအတွင်းရှိ စူပါအောက်ဆိုဒ်နှင့် ဆဲလ်တစ်ခုလုံးရှိ ဓာတ်တိုးစေသော ပစ္စည်းအဆင့်များ မြင့်တက်လာသည်။ ဆဲလ်များ ပိုများလာသည့် အရေအတွက်တွင် အမြှေးပါး လျှပ်စစ်အလားအလာ ပျက်ယွင်းမှု တွေ့ရသည်။ ATP ထုတ်လုပ်မှု လျော့ကျသွားသည်။ ပျက်စီးသော မိုင်တိုကွန်ဒရီးယားများက ဓာတ်ပြုလွယ်သော အောက်ဆီဂျင်မျိုးစိတ်များကို ယိုထွက်စေပြီး စွမ်းအင်ထုတ်လုပ်မှု လျော့နည်းစေသောကြောင့် ဤအချက်များကို သီးခြားကြည့်လျှင် အံ့သြစရာ မရှိပါ။ အသစ်ဖြစ်သည်မှာ အဆိုပြုထားသော အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။ NRF1၊ TFAM နှင့် ပေါင်းစည်းခြင်း၊ ခွဲထွက်ခြင်းတို့ကို ထိန်းညှိသည့် MFN1၊ MFN2၊ OPA1၊ FIS1၊ DRP1 ကဲ့သို့ နောက်ဆက်တွဲအချက်များမှတစ်ဆင့် မိုင်တိုကွန်ဒရီးယား အသစ်ဖွဲ့စည်းမှုကို မောင်းနှင်ပေးသော ဗီဇကူးရေးမှု ပူးတွဲလှုံ့ဆော်ပစ္စည်း PGC-1alpha သည် ပရိုဂျီးရီးယားဆဲလ်များတွင် mRNA အဆင့်၌ ရှစ်ဆခန့်အထိ လျော့ကျနေပြီး ပရိုတိန်းလည်း အလားတူ လျော့နည်းနေသည်။ ပရိုဂျရင်သည် မိုင်တိုကွန်ဒရီးယားများကို ဖန်တီးထိန်းသိမ်းရန် အဓိကထိန်းချုပ်ခလုတ်ကို ဖိနှိပ်ထားသကဲ့သို့ တွေ့ရသည်။ နျူကလိယပ်စ်လာမီနာ ပျက်စီးမှုနှင့် စွမ်းအင်ဇီဝဖြစ်ပျက်မှုကြား ထိုဆက်နွှယ်မှုသည် မိုင်တိုကွန်ဒရီးယား၏ စွမ်းအင်ထုတ်လုပ်မှုဆိုင်ရာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော ရှင်းလင်းချက်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုဟန်ချက်ညီမှု၏ ဓာတ်တိုးပစ္စည်းဘက်ကို ဓာတ်တိုးဖိစီးမှုနှင့် ROS ထိန်းချုပ်မှုဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာတွင် ဖော်ပြထားသည်။

မီသိုင်လင်းဘလူးက ဘာတွေ ပြောင်းလဲစေခဲ့သလဲ

သုတေသီများသည် ဆဲလ်များကို နိမ့်သော ပြင်းအားဖြစ်သည့် 100 nanomolar မီသိုင်လင်းဘလူးနှင့် ရက်သတ္တပတ်များစွာ ဆက်တိုက်ထိတွေ့စေခဲ့သည်။ ဆဲလ်မွေးမြူမှုအရဆိုလျှင် ဤသည်မှာ ဆေးကို ခဏတာ ထိတွေ့ပေးခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကြာရှည်၍ ညင်သာသော ထိတွေ့မှုဖြစ်သည်။ မီသိုင်လင်းဘလူးသည် ဓာတ်တိုးပုံစံနှင့် ဓာတ်လျော့ပုံစံတို့အကြား အလှည့်ကျ ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး မိုင်တိုကွန်ဒရီးယားအတွင်း အီလက်ထရွန်များကို သယ်ဆောင်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဓာတ်တိုးပစ္စည်းတစ်ခုကို ချေဖျက်လိုက်သည့်အခါ မိမိကိုယ်တိုင် သုံးစွဲကုန်ဆုံးသွားသော သာမန် ဓာတ်တိုးဆန့်ကျင်ပစ္စည်းအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ မိုင်တိုကွန်ဒရီးယားကို ဦးတည်သော ဓာတ်တိုး–ဓာတ်လျော့ ဒြပ်ပေါင်းအဖြစ် ဖော်ပြကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်ဆဲလ်များနှင့် ပရိုဂျီးရီးယားဆဲလ်များ နှစ်မျိုးစလုံးတွင် မိုင်တိုကွန်ဒရီးယားများက တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ ATP မြင့်တက်လာပြီး ဓာတ်တိုးပစ္စည်းအဆင့်များ ကျဆင်းကာ ပြင်းထန်စွာ ချို့ယွင်းနေသော မိုင်တိုကွန်ဒရီးယားများ၏ အချိုးအစား လျော့နည်းသွားသည်။ PGC-1alpha ဖော်ပြမှုနှင့် ၎င်း၏ နောက်ဆက်တွဲပစ်မှတ်အချို့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။ ဤအဆင့်အထိမှာ ပရိုဂျီးရီးယားအတွက် သီးသန့်မဟုတ်သော ယေဘုယျ မိုင်တိုကွန်ဒရီးယား အထောက်အပံ့သက်ရောက်မှု ဖြစ်သည်။

အံ့သြစရာဖြစ်ခဲ့သည်မှာ နျူကလိယပ်စ်ဆိုင်ရာ ရလဒ်များဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့သည် ရောဂါရှိသော ဆဲလ်များ၌သာ တွေ့ရသည်။ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ကိန်းဂဏန်းအရ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာရာတွင် နျူကလိယပ်စ် ဖုထွက်မှု လျော့နည်းလာသည်။ လာမင် A နှင့် C ၏ စုစုပေါင်းပမာဏ မြင့်တက်လာသည်။ အထင်ရှားဆုံးမှာ ပရိုဂျရင်၏ တည်နေရာ ဖြန့်ဝေမှု ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ မီသိုင်လင်းဘလူး မထိတွေ့ထားသော ပရိုဂျီးရီးယားဆဲလ်များတွင် ပရိုဂျရင်၏ 30 percent ခန့်သာ နျူကလိယပ်စ်အတွင်းပျော်ဝင်နိုင်သော အပိုင်း၌ ရှိနေပြီး ကျန်အပိုင်းမှာ အမြှေးပါးတွင် တွယ်ကပ်နေသည်။ မီသိုင်လင်းဘလူး ထိတွေ့ပြီးနောက် ပျော်ဝင်နိုင်သော အချိုးသည် 65 percent ခန့်သို့ မြင့်တက်လာပြီး ပုံမှန်လာမင်၏ အပြုအမူနှင့် နီးစပ်လာသည်။ အမြှေးပါးမှ လွတ်လာသောအခါ ပရိုဂျရင်က အနီးရှိ ပရိုတိန်းများကို မိမိနှင့်အတူ ဆွဲထားမှု လျော့နည်းလာပြီး လာမင် A နှင့် C ၏ ပျော်ဝင်နိုင်သော အပိုင်းများလည်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။

ထိုလွတ်ထွက်မှု၏ နောက်ဆက်တွဲအဖြစ် နျူကလိယပ်စ်၏ လက္ခဏာနှစ်ခု တိုးတက်လာသည်။ အီလက်ထရွန် အဏုကြည့်မှန်ပြောင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဟက်တရိုခရိုမက်တင် ပရိုတိန်း HP1-alpha ကို အရောင်တင်စစ်ဆေးခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း ကြည့်ရှုထားသော နျူကလိယပ်စ်ဝန်းကျင် ဟက်တရိုခရိုမက်တင်သည် သိသာစွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။ RNA အစီအစဉ်ဖတ်ခြင်းကလည်း ဗီဇကူးရေးထွက်ကုန်စုသည် ပုံမှန်အခြေအနေဘက်သို့ ပြန်လည်ရွေ့လျားနေကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ မီသိုင်လင်းဘလူး မထိတွေ့ထားသော ပရိုဂျီးရီးယားဆဲလ်များသည် နှိုင်းယှဉ်ဆဲလ်များနှင့် ဗီဇ 3,200 ကျော်၌ ကွာခြားနေသော်လည်း ထိတွေ့ထားသော ပရိုဂျီးရီးယားဆဲလ်များမှာ ဗီဇ 1,670 ခန့်၌သာ ကွာခြားနေသည်။ ပုံမှန်ဆဲလ်များတွင် ထိုတူညီသော ထိတွေ့မှုက ဗီဇ ဒါဇင်အနည်းငယ်ကိုသာ ပြောင်းလဲစေခဲ့သဖြင့် နျူကလိယပ်စ်အပေါ် သက်ရောက်မှုသည် ယေဘုယျ ဗီဇကူးရေးမှုကို လှုပ်ခတ်စေခြင်းထက် ပရိုဂျရင်နှင့် ဆက်နွှယ်နေကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ဆဲလ်နှင့် တိရစ္ဆာန် စမ်းသပ်ပုံစံများက ၎င်းတို့၏ ခေါင်းစဉ်များတွင် ညွှန်းဆိုထားသည်ထက် ပိုကျဉ်းမြောင်းသော မေးခွန်းများကိုသာ ဖြေနိုင်သည်ဟူသော အခြေခံသဘောကို မီသိုင်လင်းဘလူး သုတေသနကို မည်သို့ဖတ်ရှုရမည် တွင် ရှင်းပြထားသည်။

အဘယ်ကြောင့် ဤသည် ကုသမှုတစ်ခု မဟုတ်သနည်း

ကန့်သတ်ချက်လေးခုကြောင့် ဤလေ့လာမှုကို ၎င်းနှင့် သက်ဆိုင်သော နေရာဖြစ်သည့် ဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်း၌သာ ထားရမည်ဖြစ်သည်။

ပထမအချက်မှာ အရာအားလုံးသည် ဆဲလ်မွေးမြူပန်းကန်များအတွင်း ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မွေးမြူထားသော ဖိုင်ဘရိုဘလတ်စ်ဆဲလ်များတွင် သွေးပို့လွှတ်မှု၊ ကိုယ်ခံအားစနစ်ဆိုင်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်၊ တစ်ရှူးဖွဲ့စည်းပုံနှင့် ဒြပ်ပေါင်းတစ်ခုက ပစ်မှတ်သို့ အမှန်တကယ် ရောက်မရောက်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးသော ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး၏ ဆေးဝါးဗေဒဖြစ်စဉ်များ မရှိပါ။ ဤစာတမ်းတွင် မည်သည့်တိရစ္ဆာန်ကိုမျှ ဆေးပေးထားခြင်း မရှိသလို မည်သည့်လူနာကိုမျှ ကုသထားခြင်းလည်း မရှိပါ။

ဒုတိယအချက်မှာ ပရိုဂျီးရီးယား ဖိုင်ဘရိုဘလတ်စ်ဆဲလ်များသည် ဆဲလ်အမျိုးအစားတစ်မျိုး၏ စံပြပုံစံသာ ဖြစ်သည်။ ဤရောဂါကြောင့် သေဆုံးမှုသည် အဓိကအားဖြင့် သွေးလွှတ်ကြော၊ အရိုးနှင့် အဆီတစ်ရှူးများ ထိခိုက်မှုမှ ဖြစ်ပေါ်ပြီး လေ့လာမှုက ဖိုင်ဘရိုဘလတ်စ်ဆဲလ်များနှင့် ချောမွေ့ကြွက်သား စမ်းသပ်ပုံစံတစ်ခုကိုသာ စစ်ဆေးခဲ့သည်။ အခြားတစ်ရှူးများသည် မတူညီစွာ တုံ့ပြန်နိုင်သည်။

တတိယအချက်မှာ နျူကလိယပ်စ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်မှုသည် မွေးမြူအရည်အတွင်း nanomolar ပြင်းအားဖြင့် ရက်သတ္တပတ်များစွာ ဆက်တိုက်ထိတွေ့စေခြင်းမှ ရရှိခဲ့သည်။ ပန်းကန်အတွင်းရှိ ပြင်းအားများသည် ဆေးပမာဏများ မဟုတ်ပါ။ စာတမ်းတွင် မွေးမြူအရည်ထဲရှိ 100 nanomolar ကို လူအတွက် ဆေးပေးအစီအစဉ်အဖြစ် ပြောင်းလဲတွက်ချက်ပေးထားသော အချက် မရှိပါ။ ဆေးပညာ၏ အခြားအသုံးပြုမှုများတွင် မီသိုင်လင်းဘလူး၌ ကိုယ်ပိုင် ဆေးပမာဏအလိုက် တုံ့ပြန်မှုနှင့် ဘေးကင်းမှုဆိုင်ရာ အချက်အလက်များ ရှိသော်လည်း ဤလေ့လာမှုသည် အိမ်တွင် မိမိဘာသာ အသုံးပြုရန် မည်သည့်အခြေခံကိုမျှ မပေးပါ။ ယေဘုယျ ဘေးကင်းမှုဆိုင်ရာ နောက်ခံအကြောင်းအရာကို မီသိုင်လင်းဘလူး၏ ဘေးကင်းမှုနှင့် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ တွင် ဖတ်ရှုနိုင်သည်။

စတုတ္ထအချက်မှာ ပရိုဂျီးရီးယားသည် ပုံမှန်အိုမင်းမှု မဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် ဗီဇပြောင်းလဲမှုတစ်ခုတည်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော ရှားပါးရောဂါဖြစ်ပြီး နျူကလိယပ်စ် ထောက်ပံ့ဘောင်သည် သီးခြားပုံစံတစ်ခုဖြင့် ပျက်စီးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ မွေးမြူထားသော ဆဲလ်များတွင် ထိုသီးခြားပျက်စီးမှုကို လျော့ပါးစေသော ဒြပ်ပေါင်းတစ်ခုက ဗီဇပြောင်းလဲမှု မရှိသော လူများ၏ အိုမင်းမှုအကြောင်းကို များစွာ မဖော်ပြနိုင်ပါ။ ဆဲလ်၏ ထင်ရှားလက္ခဏာသည် နျူကလိယပ်စ်နှင့် မိုင်တိုကွန်ဒရီးယားကြား အပြန်အလှန် ဆက်သွယ်မှုကို လေ့လာနိုင်သည့် ပြတင်းပေါက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး အသက်ရှည်မှုဆိုင်ရာ ရလဒ် မဟုတ်ပါ။

ထို့ကြောင့် မျှတသော အနှစ်ချုပ်ကို သတ်မှတ်အခြေအနေများနှင့်အတူသာ ဖော်ပြနိုင်သည်။ ပရိုဂျီးရီးယား ဖိုင်ဘရိုဘလတ်စ်ဆဲလ်များတွင် ပရိုဂျရင်က PGC-1alpha ကို ဖိနှိပ်ထားပြီး မိုင်တိုကွန်ဒရီးယားများကို အပိုင်းပိုင်းကွဲခြင်း၊ ရွေ့လျားမှုနှေးခြင်း၊ ဓာတ်တိုးပစ္စည်းများ များခြင်းနှင့် စွမ်းအင်နည်းခြင်းတို့ ဖြစ်စေသည်။ ပြင်းအားနိမ့်သော မီသိုင်လင်းဘလူးသည် ဆဲလ်အားလုံးတွင် မိုင်တိုကွန်ဒရီးယားဆိုင်ရာ တိုင်းတာရလဒ်များကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်စေခဲ့ပြီး ရောဂါရှိသော ဆဲလ်များတွင် ပရိုဂျရင်ကို နျူကလိယပ်စ်အမြှေးပါးမှ ထပ်မံလွတ်ထွက်စေခဲ့သည်။ ထိုအရာနှင့်အတူ နျူကလိယပ်စ်ပုံသဏ္ဌာန်၊ ဟက်တရိုခရိုမက်တင်နှင့် ဗီဇဖော်ပြမှုတို့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ ဤနှစ်မျိုးသော သက်ရောက်မှုကြောင့် လေ့လာမှုသည် သိထားသင့်သော လေ့လာမှုတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ သို့သော် မီသိုင်လင်းဘလူးကို ပရိုဂျီးရီးယား သို့မဟုတ် အိုမင်းမှုအတွက် ကုထုံးတစ်ခုအဖြစ် မသတ်မှတ်နိုင်ပါ။