ခံတွင်းအချွဲမြှေးရောင်ရမ်းခြင်းအတွက် မက်သလင်းဘလူး ခံတွင်းဆေးရည် — ကင်ဆာဝေဒနာဆိုင်ရာ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုက ပြသခဲ့သည့်အချက်များ

ကင်ဆာကုသမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော ခံတွင်းအချွဲမြှေးရောင်ရမ်းခြင်းသည် သီးခြားအခြေအနေတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဓာတုကုထုံး သို့မဟုတ် ဆဲလ်အစားထိုးကုသမှုမတိုင်မီ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ကုသမှုက ခံတွင်းအတွင်းဖုံးလွှာကို ထိခိုက်စေပြီး အနာများဖြစ်ပေါ်လာကာ ဖုံးအုပ်မှုမရှိတော့သော အာရုံကြောအဆုံးပိုင်းများကြောင့် အစားစားခြင်း၊ မျိုချခြင်းနှင့် စကားပြောခြင်းတို့တွင် နာကျင်လာသည်။ ပံ့ပိုးစောင့်ရှောက်မှုလမ်းညွှန်တွင် ဖော်ပြထားသော WHO အချွဲမြှေးရောင်ရမ်းမှုအဆင့်သတ်မှတ်ချက် အရ အဆင့် 2 တွင် အခဲအစားအစာကို စားနိုင်သေးသော်လည်း အဆင့် 3 တွင် လူနာသည် အရည်ကိုသာ စားသောက်နိုင်တော့သည်။ နာကျင်မှုထိန်းချုပ်ခြင်းနှင့် တစ်ရှူးအနာကျက်ခြင်းတို့သည် သီးခြားရလဒ်များဖြစ်သည်။ ခံတွင်းဆေးရည်တစ်မျိုးက ပထမရလဒ်ကို တိုးတက်စေနိုင်သော်လည်း ဒုတိယရလဒ်ကို ပြောင်းလဲစေမည်ဟု မဆိုနိုင်ပါ။

ဤကွာခြားချက်ကို အခြေခံ၍ ဤအသုံးပြုမှုအတွက် မက်သလင်းဘလူး ခံတွင်းဆေးရည်ကို လူတွင် စမ်းသပ်ထားသည့် လက်ရှိရရှိနိုင်သော အကောင်းဆုံးအထောက်အထားကို နားလည်နိုင်သည်။ ယင်းမှာ ထိန်းချုပ်ရခက်သော အချွဲမြှေးရောင်ရမ်းမှုနာကျင်ခြင်းကို လေ့လာသည့် သုတေသနအဖြစ် BMC Medicine တွင် ထုတ်ဝေခဲ့သော MD Anderson ၏ 2022 ခုနှစ် ကျပန်းအုပ်စုခွဲ အဆင့် 2 စမ်းသပ်မှု ဖြစ်သည်။ ယင်းစမ်းသပ်မှုသည် ယေဘုယျခံတွင်းအနာများအတွက် မက်သလင်းဘလူးအသုံးပြုခြင်း၊ လည်ချောင်းပိုးဝင်ခြင်း၊ ခံတွင်းမှိုစွဲခြင်း သို့မဟုတ် နေ့စဉ်ခံတွင်းဆေးရည်အသုံးပြုခြင်းကို မစမ်းသပ်ခဲ့ပါ။ ကုသမှုဖြင့် မသက်သာသော နာကျင်မှုအတွက် သီးခြားဖော်စပ်ထားသော ခံတွင်းဆေးရည်တစ်မျိုးကို သတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းတစ်မျိုးဖြင့် အသုံးပြု၍ စမ်းသပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

စမ်းသပ်မှုတွင် မည်သည့်အရာကို စမ်းသပ်ခဲ့သနည်း

စမ်းသပ်မှုပုံစံမှာ ရိုးရှင်းသည်။ ပုံမှန်စောင့်ရှောက်မှုအပြင် နေရာကွက်လိမ်းအသုံးပြုသော ခံတွင်းဆေးရည်ကို ထပ်ထည့်ပြီး နာကျင်သောတစ်ရှူးပေါ်တွင် ထိတွေ့ထားကာ ထွေးထုတ်သည်။ သတ်မှတ်အချိန်အလိုက် ထပ်မံအသုံးပြုပြီး 48 နာရီတွင် နာကျင်မှုနှင့် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းကို တိုင်းတာသည်။

ပုံမှန်စောင့်ရှောက်မှုရရှိသော်လည်း နာကျင်သော ခံတွင်းအချွဲမြှေးရောင်ရမ်းခြင်းရှိနေသည့် အရွယ်ရောက်သူများကို ပုံမှန်ကုသမှုသာရရှိသည့်အုပ်စု (n = 16) သို့မဟုတ် ပုံမှန်ကုသမှုအပြင် မက်သလင်းဘလူး 0.025% (n = 15)၊ 0.05% (n = 14) သို့မဟုတ် 0.1% (n = 15) ရရှိသည့်အုပ်စုများသို့ ကျပန်းခွဲဝေခဲ့သည်။ ပါဝင်သူ 69 ဦးအနက် 60 ဦးက ကုသမှုကို အပြီးသတ်ခဲ့သည်။ စမ်းသပ်မှုအစီရင်ခံစာအပြည့်အစုံ တွင် ပြင်းအားကို မသိစေရန် တစ်ဖက်တည်းဖုံးကွယ်ထားကြောင်း ဖော်ပြထားသော်လည်း ထိန်းချုပ်အုပ်စုသည် အပြာရောင်ခံတွင်းဆေးရည်ကို မရရှိခဲ့သဖြင့် ပုံမှန်စောင့်ရှောက်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ရာ၌ လက်တွေ့တွင် ကုသမှုအုပ်စုကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ အာနိသင်မရှိသော အတုဆေးရရှိသည့်အုပ်စု မပါဝင်ခဲ့ခြင်းကိုလည်း စာရေးသူများက ကန့်သတ်ချက်တစ်ခုအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။

ပါဝင်သူများသည် ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်ခံစားနေရသူများဖြစ်သည်။ ကုသမှုအပြီးသတ်သူများအနက် 72% သည် ပင်မဆဲလ်အစားထိုးကုသမှုခံယူထားပြီး ကျန်သူများသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ သက်ရောက်သော ဓာတုကုထုံး သို့မဟုတ် CAR-T ကုထုံးကို ခံယူထားသည်။ စတင်ပါဝင်ချိန်၌ 90% တွင် WHO အဆင့် 3 အချွဲမြှေးရောင်ရမ်းခြင်းနှင့် 10% တွင် အဆင့် 2 ရှိခဲ့ပြီး နာကျင်မှုဖြစ်နေသည့်ကာလ၏ အလယ်ကိန်းမှာ 6 ရက်ဖြစ်သည်။ စာတမ်းတွင် ကင်ဆာရောဂါအမျိုးအစားများကို သီးခြားခွဲပြမထားသဖြင့် ယင်းကို အခြေခံ၍ ကင်ဆာအမျိုးအစားတစ်ခုချင်းအတွက် အဆိုပြုချက်များ မပြုနိုင်ပါ။

လူနာတစ်ဦးစီသည် သုတေသနဆေးဝါးဌာနမှ ဖော်စပ်ထားသော 100 mL ဆေးရည်တစ်ဘူးကို ရရှိခဲ့သည်။ 6 မှ 10 mL ကိုယူ၍ နာကျင်သောနေရာများနှင့် 5 မိနစ်ကြာ ထိတွေ့နေစေရန် ခံတွင်းတွင် ငုံလှုပ်ခြင်းနှင့် ပလုတ်ကျင်းခြင်းပြုလုပ်ပြီး မမျိုဘဲ ထွေးထုတ်ရန်၊ ခံတွင်းဆေးကြောခြင်း သို့မဟုတ် အစားစားခြင်းမပြုမီ ခဏစောင့်ရန်နှင့် 6 နာရီခြားတစ်ကြိမ် ခန့်မှန်းခြေ 2 ရက်ကြာ ထပ်မံအသုံးပြုရန် ဖြစ်သည်။ နဂိုစောင့်ရှောက်မှုကို ဆက်လက်ပေးခဲ့ပြီး ခံတွင်းသန့်ရှင်းရေး၊ လီဒိုကိန်း ခံတွင်းဆေးရည်၊ နိုင်စတက်တင်ပါဝင်သော ပေါင်းစပ်ခံတွင်းဆေးရည်၊ ဒိုင်ဖင်ဟိုက်ဒရာမင်းနှင့် အက်စစ်ပျယ်ဆေး ပေါင်းစပ်ဆေးများ၊ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ သက်ရောက်သော အိုပီအွိုက်ဆေးများ ပါဝင်နိုင်ခဲ့သည်။

ထုတ်ဝေထားသော အဓိကရလဒ်တိုင်းတာချက်မှာ စတင်ချိန်မှ ရက် 2 အထိ 11 မှတ် နာကျင်မှုစကေးပေါ်ရှိ ပြောင်းလဲမှုဖြစ်သည်။ 0 သည် နာကျင်မှုမရှိခြင်းဖြစ်ပြီး 10 သည် အဆိုးဆုံးနာကျင်မှုဖြစ်သည်။ ခံတွင်းလုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းအတွက် စားခြင်း၊ မျိုချခြင်းနှင့် စကားပြောခြင်းတို့ကို လုပ်နိုင်၊ ခက်ခဲ၊ မလုပ်နိုင်ဟု တစ်ခုစီ အမှတ်ပေးပြီး ပေါင်းထားသော 0 မှ 6 အထိ အခက်အခဲရမှတ်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ WHO အဆင့်ကို စာရင်းသွင်းပါဝင်ချိန်၌သာ မှတ်တမ်းတင်ခဲ့ပြီး အချိန်အလိုက် ဆက်တိုက်တိုင်းတာခြင်း မပြုခဲ့ပါ။

စမ်းသပ်မှုပုံစံနှင့် ရလဒ်အကျဉ်းချုပ်

ဤဇယားတွင် နာကျင်မှု၊ ခံတွင်းလုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းနှင့် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးဟူသော အကြောင်းအရာသုံးခုကို သီးခြားခွဲထားသည်။ အနာကျက်ခြင်း၊ ကူးစက်ပိုးရှင်းလင်းခြင်းနှင့် အိုပီအွိုက်ဆေးသုံးစွဲမှု လျှော့ချနိုင်ခြင်းတို့ကို ဤစမ်းသပ်မှုတွင် အတည်မပြုနိုင်ခဲ့ပါ။

ပုံမှန်စောင့်ရှောက်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် နာကျင်မှုလျော့ကျခြင်းသည် 0.025% နှင့် 0.1% ပြင်းအားများအတွက် သမားရိုးကျ စာရင်းအင်းဆိုင်ရာ သတ်မှတ်ချက်ကို ပြည့်မီခဲ့သော်လည်း 0.05% အတွက် သတ်မှတ်ချက်နယ်နိမိတ်အနီးတွင်သာ ရှိခဲ့သည် (P = .0506)။ ခံတွင်းဆေးရည်ပြင်းအားသုံးမျိုးအကြား ကွာခြားမှုမရှိခဲ့သဖြင့် ဤစမ်းသပ်မှုက အကောင်းဆုံးပြင်းအားကို မသတ်မှတ်နိုင်ပါ။

ဤစမ်းသပ်မှုတွင် မစမ်းသပ်ခဲ့သည့်အရာများ

စာဖတ်သူတစ်ဦးသည် နာကျင်မှုဆိုင်ရာ အပြုသဘောရလဒ်ကို တွေ့မြင်ပြီး ဆက်စပ်အကြောင်းအရာတစ်ခုသို့ ချဲ့ထွင်ကောက်ချက်ချနိုင်သည်။ အောက်ပါချဲ့ထွင်ကောက်ချက်တစ်ခုစီအတွက် သီးခြားစမ်းသပ်မှု လိုအပ်သည်။

ပထမအချက်မှာ ပိုးဝင်ခြင်းကို ကုသခြင်းဖြစ်သည်။ ဤစမ်းသပ်မှုသည် ဓာတုကုထုံးနှင့် ဆက်စပ်သော အချွဲမြှေးရောင်ရမ်းခြင်းတွင် နာကျင်မှုနှင့် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းကို တိုင်းတာခဲ့သည်။ ဘက်တီးရီးယား၊ မှို သို့မဟုတ် ဗိုင်းရပ်စ်ကြောင့် ခံတွင်းပိုးဝင်ခြင်း၊ သွားပေါ်ပိုးလွှာ၊ သွားဖုံးရောင်ခြင်း သို့မဟုတ် ပုံမှန်ခံတွင်းနံ့လန်းဆန်းစေခြင်းကို မစမ်းသပ်ခဲ့ပါ။ နဂိုစောင့်ရှောက်မှုတွင် နိုင်စတက်တင်ပါဝင်သော ဆေးကို အသုံးပြုထားခြင်းကြောင့် စမ်းသပ်ခံတွင်းဆေးရည်သည် မှိုသတ်ဆေးဖြစ်လာခြင်း မရှိပါ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ သာမန်ခံတွင်းအနာနှင့် ကင်ဆာဆိုင်ရာ အချွဲမြှေးရောင်ရမ်းခြင်းကို ခွဲခြားဖော်ပြထားသော ခြုံငုံရှင်းလင်းချက် တွင် ဤအသုံးပြုရသည့်အကြောင်းရင်းများကို သီးခြားခွဲထားသည်။

ဒုတိယအချက်မှာ မက်သလင်းဘလူး ခံတွင်းဆေးရည်ကို ယေဘုယျအသုံးပြုခြင်းဖြစ်သည်။ ပါဝင်သူများသည် ကင်ဆာအထူးကုစောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ရှိနေပြီး ကုသမှုဖြင့် မသက်သာသော အဆင့် 2 မှ 3 အထိ အချွဲမြှေးရောင်ရမ်းခြင်း ရှိသူများဖြစ်သည်။ ကျန်းမာသော စေတနာ့ဝန်ထမ်းများ၊ သာမန်ခံတွင်းအပူနာများနှင့် လည်ချောင်းနာခြင်းကို မလေ့လာခဲ့ပါ။ ဤနယ်နိမိတ်ကို ခံတွင်းနှင့် လည်ချောင်းဆိုင်ရာ အဆိုများအကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့၏ လမ်းညွှန်တွင်လည်း ဖော်ပြထားသည်။

တတိယအချက်မှာ အချွဲမြှေးအနာကျက်ခြင်းဖြစ်သည်။ အဆင့်ကို အချိန်အလိုက် ဆက်တိုက်သတ်မှတ်ခြင်း သို့မဟုတ် အနာကို တိုင်းတာခြင်း မရှိဘဲ နာကျင်မှုရမှတ် လျော့နည်းခြင်းက တစ်ရှူးအနာ ပိုမိုစောစီးစွာ ပိတ်သွားကြောင်း သက်သေမပြနိုင်ပါ။ စာရေးသူများက ဤအချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။

စတုတ္ထအချက်မှာ မက်သလင်းဘလူးကို မျိုချခြင်းဖြစ်သည်။ လူနာများသည် ခံတွင်းဆေးရည်ကို ထွေးထုတ်ခဲ့သည်။ မျိုချလိုက်သော ဆိုးဆေး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း စုပ်ယူမှု၊ ဆေးဝါးအပြန်အလှန်သက်ရောက်မှုနှင့် အဆိပ်သင့်မှုတို့သည် စမ်းသပ်ခဲ့သော ထိတွေ့အသုံးပြုမှုပုံစံ မဟုတ်ပါ။ ထွေးထုတ်ခြင်းနှင့် မျိုချခြင်းကွာခြားချက်သည် အသေးအဖွဲမဟုတ်ဘဲ စမ်းသပ်ကုသမှု၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

လက်လီရောင်းချသော ဆေးရည်ကို အဘယ်ကြောင့် အစားထိုးသုံး၍မရသနည်း

သုတေသနအတွက် ဖော်စပ်ထားသောဆေးရည်နှင့် လက်လီရောင်းချသောဆေးရည်တစ်ဘူးသည် အရောင်တူနိုင်သော်လည်း အာနိသင်နှင့် အန္တရာယ်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးသော အချက်အားလုံးတွင် ကွာခြားနိုင်သည်။ ယင်းအချက်များမှာ ပြင်းအား၊ ပမာဏ၊ ထိတွေ့ချိန်၊ ဖြည့်စွက်ပါဝင်ပစ္စည်းများ၊ အဏုဇီဝပိုးမွှားဆိုင်ရာ အရည်အသွေးနှင့် အသုံးပြုညွှန်ကြားချက်များဖြစ်သည်။ ဤစမ်းသပ်မှုတွင် တစ် mL လျှင် ခန့်မှန်းခြေ 0.25 မှ 1 mg အထိ ဖော်စပ်ထားသောပြင်းအားများ၊ အချိန်သတ်မှတ်ထားသော 5 မိနစ်ကြာ ထိတွေ့မှုနှင့် 6 နာရီခြားတစ်ကြိမ် အသုံးပြုမှုတို့ကို သုံးခဲ့သည်။ ပြင်းအားမတူသော လက်လီထုတ်ကုန်၊ ခဏမျှငုံလှုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် မျိုချရန်ညွှန်ကြားချက်တို့သည် ထိုအခြေအနေများအတိုင်း မဖြစ်စေပါ။

စမ်းသပ်မှုတွင် အသုံးပြုသောဘူးများသည် သုတေသနဆေးဝါးဌာနမှ ရရှိခဲ့သည်။ လက်လီရောင်းချသော မက်သလင်းဘလူးတွင် အရည်အသွေးအဆင့်နှင့် စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုများ ကွဲပြားပြီး အနာရှိသောခံတွင်း၌ ပြင်းအားမှားယွင်းမှုသည် အသေးအဖွဲမဟုတ်ပါ။ နှိုင်းယှဉ်ရန်အတွက် တိကျသောပြင်းအား၊ ပါဝင်ပစ္စည်းစာရင်းအပြည့်အစုံနှင့် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းတစ်ခုတည်းအတွက်သာမဟုတ်ဘဲ နောက်ဆုံးဖော်စပ်ပြီးဆေးရည်ကို အကျုံးဝင်သော လက်မှတ် လိုအပ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဖော်စပ်ပြီးဆေးရည် စမ်းသပ်စစ်ဆေးခြင်းဆိုင်ရာ ရှင်းလင်းချက် တွင် ထိုစာရွက်စာတမ်းအကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။

သုတေသီများက ဖုံးအုပ်မှုမရှိတော့သော နာကျင်မှုအာရုံခံ အာရုံကြောမျှင်များအပေါ် နေရာကွက် နာကျင်မှုသက်သာစေသော အာနိသင်ရှိနိုင်ကြောင်း အဆိုပြုခဲ့ပြီး နေရာကွက် ရောင်ရမ်းမှုလျော့စေသော အချက်ပြမှုလည်း ပါဝင်နိုင်ကြောင်း ယူဆခဲ့သည်။ ခံတွင်းဆေးရည်သည် သမားရိုးကျ ထုံဆေးကဲ့သို့ အရသာခံနိုင်စွမ်း သို့မဟုတ် အာခေါင်ထိလျှင် အန်ချင်သည့်တုံ့ပြန်မှုကို မပျောက်ကွယ်စေကြောင်းလည်း မှတ်ချက်ပြုခဲ့သည်။ ဤယူဆချက်က လက္ခဏာသက်သာခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ရှင်းပြပေးသည်။ သို့သော် မည်သည့်အပြာရောင်အရည်မဆို မည်သည့်ခံတွင်းအနာမဆိုအပေါ် အာနိသင်ရှိကြောင်း သက်သေမပြပါ။

ဘေးကင်းရေးဆိုင်ရာ နောက်ခံအကြောင်းအရာနှင့် ကန့်သတ်ချက်များ

ရွေးချယ်ထားသော ဤအုပ်စုတွင် ရေတိုအသုံးပြုမှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိခြင်းသည် ယေဘုယျဘေးကင်းမှုကို အတည်မပြုပါ။ စမ်းသပ်မှုတွင် ဂလူးကို့စ်-6-ဖော့စဖိတ် ဒီဟိုက်ဒရိုဂျီနေးစ် ချို့တဲ့သူများ၊ ကိုယ်ဝန်ဆောင်များ၊ နို့တိုက်မိခင်များနှင့် ဓာတ်ရောင်ခြည်ကုသမှုဆိုင်ရာ အချွဲမြှေးရောင်ရမ်းသူများကို ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ သက်ရောက်သော မက်သလင်းဘလူးတွင် ဆီရိုတိုနင်အပေါ် သက်ရောက်သောဆေးများနှင့် တွဲသုံးပါက ပြင်းထန်သော ဆီရိုတိုနင်ရောဂါစုဖြစ်စေနိုင်သည့် အပြန်အလှန်သက်ရောက်မှု၊ G6PD ချို့တဲ့သူများ၌ သွေးနီဥပျက်စီးနိုင်သည့် အန္တရာယ်နှင့် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ချိန် သတိပြုရန်အချက်များ ရှိသည်။ မှန်ကန်စွာ ထွေးထုတ်အသုံးပြုသော ခံတွင်းဆေးရည်တွင် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးဆိုင်ရာ အန္တရာယ် မည်မျှရှိနိုင်ကြောင်း ကောင်းစွာမတိုင်းတာထားသဖြင့် သုံးစွဲနေသောဆေးများကို ပြန်လည်သုံးသပ်ရန် အရေးကြီးသည်။

ယာယီအပြာရောင်ပြောင်းခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိထားပါ။ ပထမအကြိမ်အသုံးပြုချိန်ကို ကျော်လွန်၍ ပူလောင်မှုဆက်ရှိနေပါက အသိပေးပါ။ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ပြန်လည်သုံးသပ်မှုမရှိဘဲ ထွေးထုတ်ရန်ရည်ရွယ်သော ခံတွင်းဆေးရည်ကို မျိုချသုံးစွဲသည့်ဆေးပမာဏအဖြစ် မပြောင်းလဲပါနှင့်။

ထုတ်ဝေထားသော ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုတွင် ထိရောက်မှုဆိုင်ရာ နောက်ဆက်တွဲစောင့်ကြည့်ချိန်မှာ 48 နာရီဖြစ်ပြီး ဘေးကင်းရေးစောင့်ကြည့်မှုကို ရက် 30 အထိ ဆက်လက်ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ နမူနာအုပ်စုမှာ သေးငယ်ပြီး နဂိုကုသမှုများ ကွဲပြားကာ ထိန်းချုပ်အုပ်စုကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ ဤရလဒ်သည် လက္ခဏာထိန်းချုပ်မှုအတွက် အဆင့် 2 အလားအလာညွှန်ပြချက်ဖြစ်ပြီး စံကုသမှုတစ်ခု မဟုတ်ပါ။ မက်သလင်းဘလူးသုတေသနကို ဖတ်ရှုခြင်းဆိုင်ရာ ကျွန်ုပ်တို့၏ လမ်းညွှန်က စမ်းသပ်မှုတစ်ခုတည်းကို အခြေခံ၍ လုပ်ဆောင်ခြင်းမပြုမီ ကျပန်းအုပ်စုခွဲခြင်း၊ အုပ်စုအချက်အလက်ဖုံးကွယ်ခြင်း၊ ရလဒ်တိုင်းတာချက်များနှင့် နောက်ဆက်တွဲစောင့်ကြည့်မှုတို့ကို မည်သို့စစ်ဆေးရမည်ကို ဖော်ပြထားသည်။

ကင်ဆာကုသရေးအဖွဲ့ကို မေးမြန်းရန် မေးခွန်းများ

အချွဲမြှေးရောင်ရမ်းခြင်းကြောင့် နာကျင်မှုအတွက် အသိအမှတ်ပြုထားသော ပံ့ပိုးစောင့်ရှောက်မှုများ ရှိပြီးသားဖြစ်သဖြင့် မည်သည့်စမ်းသပ်ခံတွင်းဆေးရည်မဆို ထိုအစီအစဉ်အတွင်း ထည့်သွင်းဆွေးနွေးသင့်သည်။ အသုံးဝင်သော မေးခွန်းများမှာ မည်သည့်အဆင့် အချွဲမြှေးရောင်ရမ်းခြင်းရှိနေသနည်း၊ မည်သည့်ပုံမှန်ကုသနည်းများကို အသုံးပြုနေပြီးဖြစ်သနည်း၊ မည်သည့်ဆေးများက မက်သလင်းဘလူးနှင့် အပြန်အလှန်သက်ရောက်နိုင်သနည်း၊ G6PD အခြေအနေကို သိထားသလားနှင့် အောင်မြင်မှု သို့မဟုတ် ရပ်တန့်ရန်အခြေအနေကို မည်သည့်ရလဒ်ဖြင့် သတ်မှတ်မည်နည်း ဟူ၍ဖြစ်သည်။ ထိုရလဒ်သည် နာကျင်မှုရမှတ်၊ အရည်မျိုချနိုင်စွမ်း သို့မဟုတ် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး ဖြစ်နိုင်သည်။ ယေဘုယျထုတ်ကုန်အဆိုတစ်ခုအစား တိကျသော စမ်းသပ်မှုကိုးကားချက်နှင့် ဖော်စပ်မှုအသေးစိတ်ကို ယူဆောင်သွားပါ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆေးကုသသူနှင့် ဆွေးနွေးရန် စစ်ဆေးစာရင်းတွင် ပုံနှိပ်ယူဆောင်သင့်သော ထုတ်ကုန်နှင့် သုတေသနအသေးစိတ်များကို ဖော်ပြထားသည်။

ထို့ကြောင့် လေ့လာထားသော အကြောင်းအရာသည် ကျဉ်းမြောင်းသည်။ ဖော်စပ်ထားပြီး ထွေးထုတ်ရကာ မကြာခဏ ထပ်မံအသုံးပြုသော ခံတွင်းဆေးရည်တစ်မျိုးသည် အုပ်စုအချက်အလက်ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိသော နှိုင်းယှဉ်လေ့လာမှုငယ်တစ်ခုတွင် ကုသမှုဖြင့် မသက်သာသော အချွဲမြှေးရောင်ရမ်းမှုနာကျင်ခြင်းကို လျော့ကျစေပြီး 2 ရက်အတွင်း စားခြင်း၊ မျိုချခြင်းနှင့် စကားပြောခြင်းတို့ကို တိုးတက်စေခဲ့သည်။ သို့သော် အနာပိုမြန်စွာကျက်ခြင်း၊ အိုပီအွိုက်ဆေးလိုအပ်မှု လျော့နည်းခြင်း၊ ပိုးဝင်ခြင်းကို ကုသနိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် ယေဘုယျခံတွင်းဆေးရည်အကျိုးကျေးဇူးတို့ကို မပြသခဲ့ပါ။