မီသလင်းဘလူးနှင့် ALS: စမ်းသပ်မော်ဒယ်များအကြား ရလဒ်များ အဘယ်ကြောင့် ကွဲပြားသနည်း

မီသလင်းဘလူးနှင့် ALS အကြောင်း ရှာဖွေကြည့်လျှင် အချင်းချင်း ဆန့်ကျင်နေသယောင်ရှိသော အဆိုနှစ်ခုကို တွေ့ရပါမည်။ တစ်ခုက ဤအပြာရောင်ဆိုးဆေးသည် ALS မော်ဒယ်များတွင် အာရုံကြောဆဲလ်များကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ နောက်တစ်ခုက ALS ကြွက်မော်ဒယ်တွင် မည်သည့်အကျိုးသက်ရောက်မှုမျှ မရှိခဲ့ဟု ဆိုသည်။ အဆိုနှစ်ခုစလုံးက အမှန်တကယ်ရှိသော သုတေသနစာတမ်းများကို ကိုးကားထားပြီး ထိုစာတမ်းနှစ်စောင်စလုံးကို အလေးအနက် ထည့်သွင်းစဉ်းစားသင့်ပါသည်။ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုစီ၏ နောက်ကွယ်ရှိ သဘောတရားကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြလိုက်လျှင် ထိုဆန့်ကျင်မှုသည် ပျောက်ကွယ်သွားပါသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ မော်ဒယ်ကပင် အဆို၏ အတိုင်းအတာကို သတ်မှတ်ပေးခြင်းဖြစ်သည်။

သန်ကောင်တွင် ရရှိသော ရလဒ်သည် သန်ကောင်နှင့် ပတ်သက်သော အဆိုသာဖြစ်သည်။ ငါးလောင်းတွင် ရရှိသော ရလဒ်သည် ငါးလောင်းနှင့် ပတ်သက်သော အဆိုသာဖြစ်သည်။ နို့တိုက်သတ္တဝါတွင် ရောဂါဖြစ်စဉ်တစ်လျှောက် လေ့လာမှုက အတည်ပြုမပေးမချင်း ထိုရလဒ်နှစ်ခုလုံးသည် လူနာနှင့် ပတ်သက်သော အဆို မဖြစ်သေးပါ။ ဤဆောင်းပါးတွင် ကိုးကားခံရမှု အများဆုံး စာတမ်းနှစ်စောင်ကို ဘေးချင်းယှဉ် နှိုင်းယှဉ်ထားသဖြင့် ၎င်းတို့၏ အဖြေများ အဘယ်ကြောင့် ကွဲပြားသည်ကို တွေ့မြင်နိုင်ပါသည်။

စမ်းသပ်မှုနှစ်ခုကို ဇယားတစ်ခုဖြင့် နှိုင်းယှဉ်ခြင်း

ဖတ်ရှုနေစဉ် ဤဇယားကို ဖွင့်ထားပါ။ လေ့လာမှုများအကြား အရေးကြီးသော ကွာခြားချက်အားလုံးကို ဤဇယားထဲတွင် ဖော်ပြထားပါသည်။

မျိုးဗီဇများ၊ မျိုးစိတ်များ၊ ဆေးပေးသည့်လမ်းကြောင်းများ၊ အချိန်သတ်မှတ်မှုများနှင့် အကဲဖြတ်ညွှန်းကိန်းများ ကွာခြားပါသည်။ မျိုးဗီဇဖွဲ့စည်းပုံသည် ကွာခြားချက်ငါးခုအနက် တစ်ခုသာဖြစ်သောကြောင့် ဤလေ့လာမှုနှစ်ခုက မီသလင်းဘလူးသည် ALS ဖြစ်စဉ်လမ်းကြောင်းတစ်ခုတည်းတွင် ရွေးချယ်၍ အလုပ်လုပ်သည်ဟု သက်သေမပြနိုင်ပါ။ ၎င်းတို့ သက်သေပြနိုင်သည့်အရာမှာ ပိုမိုကျဉ်းမြောင်းသော်လည်း အသုံးဝင်နေဆဲဖြစ်ပါသည်။ ရိုးရှင်းသော မော်ဒယ်များတွင် အစောပိုင်း တိုက်ရိုက်ဆေးထိတွေ့မှုဖြင့် ရရှိခဲ့သော အားကောင်းသည့် ပြန်လည်ကောင်းမွန်မှုသည် နို့တိုက်သတ္တဝါ၏ ရောဂါဖြစ်စဉ်တစ်လျှောက် ပါးစပ်မှ ရေရှည်ဆေးပေးသည့် အခြေအနေတွင် ဆက်လက်မတွေ့ရခဲ့ပါ။

အပြုသဘောရလဒ်: သန်ကောင်နှင့် ငါးလေ့လာမှုက ပြသခဲ့သည့်အရာ

2012 သန်ကောင်နှင့် ငါးလေ့လာမှု တွင် သန်ကောင်၏ လှုပ်ရှားမှုထိန်းချုပ် အာရုံကြောဆဲလ်များ၌ ဗီဇပြောင်းလဲထားသော လူ့ TDP-43 သို့မဟုတ် FUS ကို ထုတ်လုပ်စေပြီး ငါးသန္ဓေသားများထဲသို့ ဗီဇပြောင်းလဲထားသော လူ့ mRNA ကို ထိုးသွင်းခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ပရိုတင်းကြောင့် အဆိပ်သင့်မှုကို လေ့လာသည့် မော်ဒယ်များဖြစ်သည်။ ဗီဇပြောင်းလဲထားသော ပရိုတင်းက လှုပ်ရှားမှုနှင့် အာရုံကြောဆဲလ်ပုံသဏ္ဌာန်အပေါ် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဖြစ်စေသော အဆိပ်သင့်သက်ရောက်မှုများကို ပြန်လည်ဖန်တီးခြင်းဖြစ်ပြီး အရွယ်ရောက်လူသားများတွင် နှစ်များစွာကြာ ဖြစ်ပွားသော ALS ရောဂါဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို ကိုယ်စားမပြုပါ။

ဆေးပေးခြင်းကို အလွန်စောစီးစွာ စတင်ခဲ့သည်။ သန်ကောင်များကို ဥမှပေါက်ချိန်စ၍ မီသလင်းဘလူးပါဝင်သော အာဂါတွင် မွေးမြူခဲ့သည်။ ငါးသန္ဓေသားများကို သန္ဓေအောင်ပြီး 24 နာရီမှစ၍ ဆေးရည်ထဲတွင် တစ်ညတာထားခဲ့ပြီး နှစ်ရက်ခန့်ကြာသည့်နောက် အပြုအမူကို စမ်းသပ်ခဲ့သည်။ နို့တိုက်သတ္တဝါတွင်ရှိသကဲ့သို့ ဆေးနှင့် အာရုံကြောဆဲလ်ကြား၌ သွေးနှင့်ဦးနှောက်ကြား အတားအဆီး မရှိခဲ့သလို သွေးရည်ကြည် သို့မဟုတ် ဦးနှောက်အတွင်း ဆေးပမာဏကိုလည်း မတိုင်းတာခဲ့ပါ။

ထိုအခြေအနေများအောက်တွင် သက်ရောက်မှုများသည် ကြီးမားပြီး တသမတ်တည်းရှိခဲ့သည်။ 6 နှင့် 60 μM နှစ်မျိုးစလုံးသည် TDP-43 နှင့် FUS သန်ကောင်များတွင် အသက်အရွယ်အလိုက် တိုးလာသော အကြောသေခြင်းကို လျော့နည်းစေခဲ့သည်။ အရွယ်ရောက်ပြီး 12 ရက်မြောက်နေ့တွင် ဆေးမပေးထားသော TDP-43 သန်ကောင်များ၏ 80 ရာခိုင်နှုန်းခန့် အကြောသေခဲ့ပြီး ဥမှပေါက်ချိန်စ၍ ဆေးပေးထားသော သန်ကောင်များတွင်မူ 10 ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ အာရုံကြောဆက်သွယ်ရာနေရာဆိုင်ရာ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုကလည်း အလားတူရလဒ်ကို ညွှန်ပြခဲ့သည်။ TDP-43 သန်ကောင်များသည် အာရုံကြောနှင့် ကြွက်သားကြား သတင်းပို့ဆက်သွယ်မှုကို စမ်းသပ်ရန် အသုံးပြုသော aldicarb ဆေးအပေါ် အလွန်အမင်း တုံ့ပြန်လွယ်နေပြီး မီသလင်းဘလူးက ထိုတုံ့ပြန်မှုကို ပုံမှန်အခြေအနေဘက်သို့ ပြန်လည်ရွှေ့ပေးခဲ့သည်။ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော လှုပ်ရှားမှုထိန်းချုပ် အာရုံကြောဆဲလ် အဆက်အရေအတွက် လျော့ကျခဲ့ပြီး 60 μM တွင် သက်ရောက်မှု အထင်ရှားဆုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ငါးများတွင် ထိတွေ့မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ရေကူးမှု သိသိသာသာ ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီး တိုသွားသော လှုပ်ရှားမှုထိန်းချုပ် အာရုံကြောအမျှင်ရှည်များသည် 30 သို့မဟုတ် 60 μM တွင် ပုံမှန်အရှည်ဘက်သို့ ပြန်လည်ရှည်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ပြန်လည်ကောင်းမွန်မှုသည် အပြည့်အဝမဟုတ်ဘဲ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဓာတ်တိုးဖိစီးမှုဆိုင်ရာ အချက်အလက်များသည် ဓာတ်တိုးဆန့်ကျင်အာနိသင်ဟု အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုမှုနှင့် ကိုက်ညီသည်။ ဗီဇပြောင်းလဲထားသော သန်ကောင်နှင့် ငါးများတွင် ဓာတ်ပြုလွယ်သော အောက်ဆီဂျင်ဆိုင်ရာ တိုင်းတာတန်ဖိုးများ မြင့်တက်နေပြီး ဆေးပေးခြင်းဖြင့် လျော့ကျခဲ့သည်။ မီသလင်းဘလူးရရှိထားသော ပုံမှန်သန်ကောင်များသည်လည်း ဓာတ်တိုးမှုဖြစ်စေသော အခြေအနေအောက်တွင် ဆေးမပေးထားသော သန်ကောင်များထက် များစွာပိုကြာကြာ အသက်ရှင်ခဲ့သည်။ သို့သော် အကန့်အသတ်နှစ်ခုကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရပါမည်။ ဗီဇပြောင်းလဲထားသော TDP-43 နှင့် FUS ပရိုတင်း စုစုပေါင်းပမာဏများ မလျော့ကျခဲ့သလို လေ့လာမှုတွင် ပရိုတင်းစုစည်းခဲများကို တိုက်ရိုက် အရေအတွက်တိုင်းတာခြင်းလည်း မပြုလုပ်ခဲ့ပါ။ ထို့ကြောင့် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်မှုကို ပြသသော်လည်း ပရိုတင်းစုစည်းခဲများ ဖယ်ရှားခံရကြောင်း သက်သေမပြပါ။ ဓာတ်တိုး-ဓာတ်လျှော့နှင့် မိုက်တိုကွန်ဒရီးယားဆိုင်ရာ အယူအဆများကို ပုံမှန်အားဖြင့် မည်သို့တင်ပြကြသည်ကို လေ့လာသူများအနေဖြင့် ဤလုပ်ဆောင်ပုံယန္တရားကို အထောက်အထားရှိသော်လည်း အတည်မပြုရသေးဟု သဘောထားသင့်ပါသည်။

အချိန်သတ်မှတ်မှုသည် နားလည်ရန် အထောက်အကူအဖြစ်ဆုံး အသေးစိတ်အချက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ စာတမ်းရေးသားသူများက အရွယ်ရောက်ပြီး 5 ရက်မြောက်နေ့အထိ စောင့်ပြီးမှ ဆေးပေးခြင်းကို စတင်သောအခါ 12 ရက်မြောက်နေ့၌ အကြောသေနှုန်းသည် 55 ရာခိုင်နှုန်းခန့် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဥမှပေါက်ချိန်စ၍ ဆေးပေးလျှင်မူ 10 ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဆေးတူ၊ သန်ကောင်တူ၊ ဗီဇပြောင်းလဲမှုတူသော်လည်း သက်ရောက်မှုမှာ များစွာသေးငယ်သွားခဲ့သည်။ တွေ့ရှိရသော အကျိုးကျေးဇူး၏ အများစုသည် အစောပိုင်း ကြိုတင်ကာကွယ်သည့် ဆေးထိတွေ့မှုနှင့် ဆက်နွယ်နေသည်။

သိသာသည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုမတွေ့ရသော ရလဒ်: SOD1 ကြွက်လေ့လာမှုက ပြသခဲ့သည့်အရာ

2011 ကြွက်လေ့လာမှု သည် ပိုမိုတင်းကျပ်သော စနစ်တစ်ခုတွင် ပိုမိုခက်ခဲသော မေးခွန်းကို စမ်းသပ်ခဲ့သည်။ မျိုးဗီဇနောက်ခံတူညီသော SOD1 G93A ကြွက်များတွင် နောက်ခြေလက်များ တုန်ယင်ခြင်းမှ လမ်းလျှောက်ပုံပျက်ယွင်းခြင်း၊ လဲနေရာမှ ကိုယ်ကို ပြန်မတ်နိုင်သည့် တုံ့ပြန်မှု ပျောက်ဆုံးခြင်းတို့ကို ဖြတ်သန်း၍ ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားသော နောက်ဆုံးအခြေအနေသို့ ရောဂါတိုးတက်လာသည်။ လက္ခဏာမပေါ်မီ 45 ရက်မြောက်နေ့တွင် ဆေးပေးခြင်းကို စတင်ပြီး နေ့စဉ် ဆက်လက်ပေးခဲ့ကာ လေ့လာသူများက အာရုံကြောဆိုင်ရာ အခြေအနေကို 0 မှ 6 အထိ စကေးဖြင့် အမှတ်ပေးခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ရောဂါဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို လေ့လာသည့် စမ်းသပ်မှုဖြစ်သောကြောင့် သန်ကောင်တွင် အကြောသေနှုန်းပြ မည်သည့်မျဉ်းကွေးထက်မဆို လူနာတစ်ဦး အလေးထားမည့်အရာနှင့် ပိုမိုနီးစပ်ပါသည်။

အဓိကရလဒ်များတွင် သိသာသော အကျိုးသက်ရောက်မှု မတွေ့ရပါ။ နှိုင်းယှဉ်အုပ်စုတွင် ခြုံငုံလက္ခဏာစတင်ချိန်မှာ 121 ရက်ဖြစ်ပြီး မီသလင်းဘလူးပေးထားသော အုပ်စုတွင် 124 ရက်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ထိုကွာခြားချက်သည် စာရင်းအင်းအရ မသိသာခဲ့ပါ။ နောက်ဆုံးအဆင့်အထိ အသက်ရှင်ချိန်မှာ 167 ရက်နှင့် 170 ရက်ဖြစ်ပြီး ယင်းကလည်း စာရင်းအင်းအရ မသိသာခဲ့ပါ။ ဒုတိယအဆင့် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုအချို့က ဆေးပေးထားသော အုပ်စုဘက်ကို ထောက်ခံခဲ့သည်။ အမကြွက်များတွင် လက္ခဏာစတင်ချိန် 7 ရက်ခန့် နောက်ကျခဲ့ပြီး ဆေးပေးထားသော ကြွက်များသည် ပိုမိုပျော့ပျောင်းသော ရောဂါအဆင့်များတွင် အချိန်အနည်းငယ်ပိုကြာစွာ နေခဲ့ကာ ပြင်းထန်သော အဆင့်များတွင် အချိန်ပိုနည်းခဲ့သည်။ လိင်အလိုက် အုပ်စုငယ်များ၏ အရွယ်အစားသေးငယ်ခြင်းနှင့် ရောဂါအဆင့် နှိုင်းယှဉ်မှုများစွာ ရှိခြင်းတို့ကြောင့် ထိုခွဲခြမ်းရလဒ်များကို သက်သေအဖြစ်ထက် နောက်ထပ်စမ်းသပ်ရန် အယူအဆများ ဖော်ထုတ်ပေးသည့် ရလဒ်များအဖြစ် နားလည်သင့်သည်။ အာရုံကြောဆဲလ်အရေအတွက်၊ SOD1 စုစည်းခဲဖြစ်မှု စမ်းသပ်ချက်၊ ဓာတ်တိုးမှု သို့မဟုတ် ရောင်ရမ်းမှု ညွှန်းကိန်းများကို မတိုင်းတာခဲ့ပါ။ ထို့ကြောင့် ဆေးသည် ၎င်း၏ပစ်မှတ်များသို့ ရောက်ရှိပြီး မအောင်မြင်ခဲ့ခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် ဤဆေးပမာဏတွင် ပစ်မှတ်များနှင့် လုံးဝ မတုံ့ပြန်ခဲ့ခြင်းလားဆိုသည်ကိုလည်း ဤလေ့လာမှုက မပြောနိုင်ပါ။ ဆေးပမာဏတစ်မျိုးတည်းကိုသာ စမ်းသပ်ခဲ့သည်။

စာတမ်းရေးသားသူများကိုယ်တိုင်က နှစ်ဖက်စလုံးအတွက် သက်ဆိုင်သော အခြေခံအကျဆုံး အကန့်အသတ်ကို ထောက်ပြခဲ့သည်။ မျိုးဗီဇမိတ္တူအရေအတွက် များပြားသော SOD1 G93A မော်ဒယ်များသည် အဆိပ်သင့်စေသော SOD1 ဆိုင်ရာ ရောဂါကို ကောင်းစွာကိုယ်စားပြုသော်လည်း SOD1 ဆိုင်ရာ ရောဂါသည် မိသားစုမျိုးရိုးလိုက် ALS ၏ အစိတ်အပိုင်းငယ်တစ်ခုသာဖြစ်ပြီး မျိုးရိုးမလိုက်ဘဲ ဖြစ်ပွားသော ရောဂါအများစုနှင့် ဇီဝဖြစ်စဉ် ကွာခြားသည်။ ၎င်းတို့က ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော ဆေးများကို TDP-43 အခြေပြု နို့တိုက်သတ္တဝါမော်ဒယ်များတွင် ပြန်လည်စမ်းသပ်ရန် အကြံပြုခဲ့သည်။ သို့သော် သန်ကောင်နှင့် ငါးလေ့လာမှု ရေးသားသူများက မီသလင်းဘလူးကို စမ်းသပ်ခဲ့သည့် သီးခြား TDP-43 ကြွက်လေ့လာမှုတစ်ခုတွင်လည်း လှုပ်ရှားမှုဆိုင်ရာ ရလဒ်များ မကောင်းမွန်လာခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသဖြင့် ထိုအကြံပြုချက်ကို အကဲဖြတ်ရာ၌ ပိုမိုရှုပ်ထွေးလာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဓာတုပစ္စည်းတစ်မျိုးသည် TDP-43 စနစ်တစ်ခုတွင် အားကောင်းသော သက်ရောက်မှုရှိသယောင် တွေ့ရနိုင်သော်လည်း အခြား TDP-43 စနစ်တစ်ခုတွင် သက်ရောက်မှုမရှိနိုင်ပါ။ စနစ်သည် မျိုးဗီဇနည်းတူ အရေးပါသည်။

သန်ကောင် သို့မဟုတ် ငါးတွင် ကောင်းမွန်လာခြင်းက လူနာများအတွက် အကျိုးကျေးဇူးရှိကြောင်း အဘယ်ကြောင့် မအတည်ပြုနိုင်သနည်း

မော်ဒယ်တစ်ခုစီသည် မတူညီသော မေးခွန်းတစ်ခုစီကို ဖြေဆိုနေသည်ဟု စဉ်းစားကြည့်ပါ။

ပထမ၊ ဇီဝဖြစ်စဉ် ကွာခြားသည်။ TDP-43 နှင့် FUS သည် နျူကလိယစ်အက်ဆစ်နှင့် ချိတ်ဆက်သော ပရိုတင်းများဖြစ်ပြီး ဤရိုးရှင်းသော စနစ်များတွင် တူညီသော မျိုးဗီဇအပြန်အလှန်သက်ရောက်မှုများ ရှိသည်။ SOD1 ၏ အဆိပ်သင့်မှုကမူ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ကွဲပြားသော တိုက်ရိုက်ယန္တရားများမှတစ်ဆင့် ဖြစ်ပေါ်သည်။ ပရိုတင်းကြောင့် ဖြစ်သော အဆိပ်သင့်ဖိစီးမှုတစ်မျိုးကို သက်သာစေသည့် ဆေးတစ်မျိုးသည် အခြားတစ်မျိုးကို သက်သာစေရန် မလိုအပ်ပါ။ သန္ဓေသားအဆင့်၌ ပရိုတင်း အလွန်အကျွံထုတ်လုပ်မှုကို တားဆီးရာတွင် အောင်မြင်ခြင်းသည် ရောင်ရမ်းမှု၊ အာရုံကြောထောက်ပံ့ဆဲလ်များ ပါဝင်မှုနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး၏ ကျဆင်းယိုယွင်းမှုတို့ ပါဝင်သော အရွယ်ရောက်အဆင့် အာရုံကြောပျက်စီးယိုယွင်းမှုကို နှေးကွေးစွာ ဖြစ်ပေါ်သည့်အခါ အောင်မြင်မည်ဟု မခန့်မှန်းနိုင်ပါ။

ဒုတိယ၊ ဆေးထိတွေ့မှု ကွာခြားသည်။ မိုက်ခရိုမိုလာ ပြင်းအားရှိသော ဆေးရည်ထဲတွင် အဆက်မပြတ် ထိတွေ့စေခြင်းသည် ပါးစပ်မှ ဆေးပေးခြင်းနှင့် မတူပါ။ မျိုချလိုက်သော ဆေးပမာဏနှင့် ကျောရိုးအတွင်းရှိ လှုပ်ရှားမှုထိန်းချုပ် အာရုံကြောဆဲလ်ကြား၌ အူမှစုပ်ယူမှု၊ ပထမအကြိမ်ဖြတ်သန်းစဉ် ဇီဝပြောင်းလဲမှု၊ သွေးရည်ကြည်ပရိုတင်းနှင့် ချိတ်ဆက်မှု၊ ဦးနှောက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်မှုနှင့် ဆေးဖယ်ရှားထုတ်ပယ်မှုတို့ ရှိနေသည်။ လေ့လာမှုနှစ်ခုလုံးတွင် အာရုံကြောစနစ်အတွင်း ဆေးပမာဏကို မတိုင်းတာခဲ့သဖြင့် တစ်ခု၏ ဆေးပြင်းအားကို အခြားတစ်ခုနှင့် ဆက်စပ်နှိုင်းယှဉ်၍ မရပါ။

တတိယ၊ အချိန်သတ်မှတ်မှု ကွာခြားသည်။ သန်ကောင်နှင့် ငါးတို့တွင် ရရှိသော အကျိုးကျေးဇူးများသည် ရောဂါဆိုင်ရာ ပျက်စီးမှုများ မစုဆောင်းမီ ဆေးပေးခြင်းအပေါ် များစွာမူတည်ခဲ့သည်။ ကြွက်တွင်လည်း လက္ခဏာမပေါ်မီ ဆေးပေးခြင်းကို စတင်ခဲ့ခြင်းသည် လေ့လာမှု၏ အားသာချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော် လူတွင် ကုသမှုသည် လက္ခဏာပေါ်ပြီးနောက်မှ စတင်လေ့ရှိသဖြင့် ထို့ထက်ပင် နောက်ကျပါသည်။ နှစ်ရက်ကြာ သန္ဓေသားစမ်းသပ်မှုတွင် တွေ့ရသော ကြိုတင်ကာကွယ်မှုဆိုင်ရာ အရိပ်အယောင်သည် သုတေသနအတွက် အစမှတ်ဖြစ်ပြီး လက်တွေ့ဆေးကုသမှု အသုံးပြုပုံကို ကိုယ်စားပြုသော မော်ဒယ်မဟုတ်ပါ။

စတုတ္ထ၊ အကဲဖြတ်ညွှန်းကိန်းများ ကွာခြားသည်။ 12 ရက်တွင် အကြောသေခြင်း၊ aldicarb အပေါ် တုံ့ပြန်လွယ်မှု၊ မိုက်ခရိုမီတာဖြင့် တိုင်းတာသော အာရုံကြောအမျှင်ရှည် အရှည်နှင့် ရေကူးအကွာအဝေးတို့သည် အနီးကပ် တိုက်ရိုက်သက်ရောက်မှုကို ပြသသော လက္ခဏာများဖြစ်သည်။ နို့တိုက်သတ္တဝါတွင် လက္ခဏာစတင်ချိန်နှင့် အသက်ရှင်ချိန်တို့က ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းရှိ အစားထိုးဖြည့်ဆည်းပေးသော ဖြစ်စဉ်များနှင့် ပိုမိုရှုပ်ထွေးစေသော ဖြစ်စဉ်အားလုံး၏ ပေါင်းစပ်ရလဒ်ကို ထင်ဟပ်စေသည်။ ဆေးများသည် အနီးကပ် တိုက်ရိုက်ညွှန်းကိန်းများကို ပြောင်းလဲစေသော်လည်း အသက်ရှင်ချိန်ကို မပြောင်းလဲစေခြင်း မကြာခဏရှိသည်။ ထို့ကြောင့် နို့တိုက်သတ္တဝါများတွင် သတ်မှတ်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုအထိ ကြာချိန်ကို အကဲဖြတ်ညွှန်းကိန်းအဖြစ် အသုံးပြုကြခြင်းဖြစ်သည်။

နောက်လာမည့် သတင်းခေါင်းစဉ်တစ်ခုကို စစ်ဆေးရန် စာရင်းလိုအပ်သော စာဖတ်သူများသည် လူတွင်မစမ်းသပ်မီ သုတေသနလေ့လာမှုများကို ဖတ်ရှုနည်း မှ စစ်ဆေးစရာများကို အသုံးပြုနိုင်သည်။ မျိုးစိတ်၊ ထည့်သွင်းထားသော မျိုးဗီဇ၊ ဆေးပမာဏနှင့် ပေးသည့်လမ်းကြောင်း၊ ဆေးပမာဏအဆင့်များကို တိုင်းတာထားခြင်း ရှိမရှိ၊ ရောဂါဆိုင်ရာ ပျက်စီးမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မည်သည့်အချိန်၌ ဆေးပေးခြင်းကို စတင်ခဲ့သနည်း၊ အကဲဖြတ်ညွှန်းကိန်းသည် ကာလတိုလက္ခဏာလား သို့မဟုတ် ရောဂါဖြစ်စဉ်လား၊ နောက်ထပ်ဓာတ်ခွဲခန်းတစ်ခုတွင် ထိုသက်ရောက်မှုကို ထပ်မံအတည်ပြုနိုင်ခဲ့သလားတို့ကို မေးမြန်းပါ။ ဤအစောပိုင်း အရိပ်အယောင်များထဲမှ တစ်ခုခုသည် လက်တွေ့ဆေးကုသမှုဆိုင်ရာ အချက်အလက်များအထိ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ရှိမရှိကို စစ်ဆေးရန် မီသလင်းဘလူးနှင့် ပတ်သက်သော ပိုမိုကျယ်ပြန့်သည့် လူတွင်လေ့လာထားသော အထောက်အထားများကိုပင် ကြည့်ရှုရပါမည်။

လူနာများနှင့် မိသားစုများအတွက် မည်သို့အဓိပ္ပာယ်ရသနည်း

ဤစာတမ်းများမှ ALS အတွက် မီသလင်းဘလူးအသုံးပြုသည့် အတည်ပြုထားသော ကုသမှုအစီအစဉ်တစ်ခုကို မရရှိပါ။ အပြုသဘောရလဒ်ရှိသော လေ့လာမှုသည် TDP-43 နှင့် FUS ဇီဝဖြစ်စဉ်များရှိ ဓာတ်တိုးမှုနှင့် အာရုံကြောဆက်သွယ်ရာနေရာဆိုင်ရာ ယန္တရားများကို ဆက်လက်သုတေသနပြုရန် အထောက်အပံ့ပေးသည်။ သိသာသော အကျိုးသက်ရောက်မှုမတွေ့ရသည့် လေ့လာမှုက ဤဆေးထိတွေ့မှုအဆင့်၌ ပါးစပ်မှ ရေရှည်ဆေးပေးခြင်းဖြင့် SOD1 အမျိုးအစား ရောဂါ၏ဖြစ်စဉ်ကို ပြောင်းလဲနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ခြင်းကို မထောက်ခံပါ။ နှစ်ခုကို ပေါင်းကြည့်လျှင် မော်ဒယ်များအကြား ရလဒ်မတူညီမှုကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်ပြီး ကုသမှုအကြံပြုချက် မဟုတ်ပါ။

ဘေးကင်းမှုကိုလည်း အကျိုးရှိမှုနည်းတူ အလေးအနက်နှင့် သတိထား၍ သုံးသပ်ရပါမည်။ ကြွက်များတွင် ပြုလုပ်သော ALS လေ့လာမှုများက လူတွင် ဘေးကင်းသော ဆေးပမာဏကို မဖော်ပြနိုင်ပါ။ မီသလင်းဘလူးတွင် G6PD ချို့တဲ့သူများ၌ သွေးနီဥပျက်စီးမှုဖြစ်စေနိုင်ခြင်းနှင့် ဆီရိုတိုနင်ဆိုင်ရာ ဆေးများနှင့် တွဲသုံးသောအခါ ဆီရိုတိုနင် အဆိပ်သင့်မှုဖြစ်စေနိုင်ခြင်းတို့မှတစ်ဆင့် အမှန်တကယ် အန္တရာယ်များရှိသည်။ G6PD ချို့တဲ့မှုရှိနိုင်သည်ဟု သံသယရှိခြင်း၊ လက်ရှိ စိတ်ကျရောဂါဆေး သောက်သုံးနေခြင်းနှင့် ဆေးဝါးပြောင်းလဲရန် စီစဉ်ထားခြင်းတို့ကို ဆရာဝန်နှင့် ဆွေးနွေးသင့်သည်။ ဓာတ်ခွဲခန်းရလဒ် သတင်းခေါင်းစဉ်များအပေါ် အခြေခံ၍ တစ်စုံတစ်ရာ မလုပ်ဆောင်မီ မီသလင်းဘလူး၏ ယေဘုယျ ဘေးကင်းမှုဆိုင်ရာ အချက်အလက်များ ကို ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်းလည်း ထိုဆွေးနွေးမှုတွင် ပါဝင်သင့်သည်။

အနှစ်ချုပ်ကို စာကြောင်းတစ်ကြောင်းဖြင့် ဆိုနိုင်ပါသည်။ မီသလင်းဘလူးသည် အစောပိုင်းဆေးထိတွေ့မှုဖြင့် TDP-43 နှင့် FUS သန်ကောင်နှင့် ငါးလောင်းမော်ဒယ်များ၏ လက္ခဏာများကို အားကောင်းစွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်စေခဲ့သော်လည်း ပါးစပ်မှ ရေရှည်ဆေးပေးသော SOD1 ကြွက်လေ့လာမှုတွင် လက္ခဏာစတင်ချိန် သို့မဟုတ် အသက်ရှင်ချိန်ဆိုင်ရာ အကျိုးကျေးဇူး အခြေခံအားဖြင့် မရှိခဲ့သဖြင့် ရိုးသားသော အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်မှာ လူနာများတွင် အသုံးပြုရန် မထောက်ခံသော မော်ဒယ်အပေါ် မူတည်သည့် အထောက်အထားဟူ၍သာ ဖြစ်ပါသည်။