Кој го разви виолетовото боење на крвта? Метиленско сино, Малаховски, Романовски и Гимза

Еозинот е црвен. Метиленското сино е сино. Измешајте ги двете, нанесете ја мешавината врз исушена крвна размаска и делови од размаската ќе се обојат виолетово.

Не сите делови. Во добро подготвен препарат, јадрата на белите крвни клетки добиваат црвено-виолетова боја, а во маларијалниот паразит хроматинот ја добива истата боја, додека околните црвени крвни клетки остануваат розови, а цитоплазмата останува сиво-сина. Виолетовата боја овозможува да се разликуваат типовите клетки.

Ниту едно шише не содржи виолетова боја. Таа се појавува само кога одреден производ од разградувањето на метиленското сино ќе се сретне со еозинот на предметното стакло, а во 1880-тите и 1890-тите никој не знаел дека тој производ постои, а камоли што е. Луѓето што ја барале таа боја работеле со нечисти бои, самостојно, без сигурен начин да утврдат што има во шишето откако стоело на полица два месеца.

Затоа прашањето во насловот има повеќе од еден одговор што може да се брани, и затоа одговорот се сменил во 2011.

Што се гледало се менувало со мешавината

Боењето не било измислено одеднаш. Се развивало постепено. Секоја промена во мешавината овозможувала да се види точно една нова информација, а редоследот на тие информации е најјасниот начин да се следи историјата.

Важен е образецот во последната колона. Секој напредок го проширувал опсегот на бои, а секое проширување правело видлива уште една структура. Виолетовата боја не е украс на техниката; таа е разликата меѓу тоа да се види дека има паразит и да се види од што е составен. Како самата боја стигнала од фабрика за бои на BASF до медицината е подолга историја со сопствена документација. Целиот редослед погоре, со изворот за секоја ставка, е зачуван како хронологија на придонесите со врски до изворите.

Слика: истите шест мешавини прикажани преку она што било во садот и она што произлегло од него. Круговите ги содржат боите; блоковите под нив ги прикажуваат нијансите што тие бои можеле да ги создадат во крвна размаска. Пред 1890 нема црвено-виолетов блок, а по неа нема мешавина без таков блок.

Човекот што намерно употребил боракс

Ернст Малаховски бил лекар во Бреслау, денешен Вроцлав, кој ја поминал кариерата во приватна практика и во мала клиника што ја водел со колега, а лабораториската работа ја вршел во своето слободно време. Роден е во Стшелно на 12 март 1857, студирал медицина на Универзитетот во Бреслау и од 1882 до 1887 работел како асистент по интерна медицина во болницата „Сите светци“, тогаш втората најголема болница во Германија.

Почнал во 1888 со двојното боење на Хенчински и Плен. Во препарат направен во 1889 забележал дека хроматинот на јадрото на плазмодиумот се обојува поинаку од цитоплазмата, а потоа открил дека не може да го повтори тоа. Се обидел да го закисели метиленското сино, што ги влошило резултатите. Се обидел да го алкализира со боракс, што успевало секојпат. Јавно го демонстрирал методот на 15 јуни 1890 и објавил подетален опис во август 1891, вклучувајќи го упатството за бораксот. Забележал дека боењето траело дваесет и четири часа и дека резултатите лесно се повторувале.

Дваесет и четири часа се долго време во дијагностичка лабораторија, а неговиот труд не се задржал на виолетово-црвената боја на јадрото на паразитот. Која и да била причината, никој не ја применил намерната алкализација на метиленското сино сè додека Нохт не го направил тоа повторно во 1898. Малаховски никогаш повеќе не пишувал за боењето на крвта.

Причината што до неодамна толку малку се знаело за него е во архивите, а не во некаква мистерија. Во медицинската литература не останала речиси никаква трага од неговиот живот, а она што се зачувало дошло преку еден пат. Неговата ќерка Мари ја напуштила Германија и заминала за Лондон во 1939, служела во британската армија и се населила во Канада, а нејзината збирка семејни документи завршила во Институтот „Лео Бек“ во Њујорк. Нејзиниот брат Лео загинал во Првата светска војна. Нејзината сестра Ева била депортирана од Бреслау во транзитниот логор Избица во април 1942 и никогаш не се вратила. Нејзината мајка Хедвиг си го одзела животот на 22 април 1942 наместо да ја чека истата депортација. Малаховски починал во 1934, пред сето тоа.

Семејна историја што завршува така е семејна историја што престанува да се цитира. Двата труда што го вратија Малаховски во историјата на развојот на боењето, обата објавени во 2011, беа составени од архивски документи во Познањ и Вроцлав и од документите на Мари во Њујорк.

Мувлосано шише и Русин со среќа

Дмитриј Романовски студирал медицина на Воено-медицинската академија во Санкт Петербург и поголемиот дел од кариерата работел на маларијата. Во 1890 објавил метод што, на хартија, бил речиси идентичен со оној на Хенчински: непроменето метиленско сино и еозин, со малку повеќе еозин.

Во септември 1891 го објавил методот што го прославил, а важниот детаљ бил скриен во упатствата. Најдобрите резултати ги добивал од залихов раствор на метиленско сино, раствор што стоел повеќе од два месеца и на кој растела мувла. Мувлата и времето на стоење делумно ја деметилирале бојата. Романовски не го знаел тоа и не можел да го контролира, а другите истражувачи што го испробале неговиот метод не можеле да ја добијат виолетовата боја. Неговата дисертација била поднесена во Санкт Петербург во јуни 1891, поради што вообичаениот приказ ја смета 1891 за година на откритието.

Демонстрацијата на Малаховски била во јуни 1890, повеќе од една година порано, а неговиот метод успевал намерно.

Зошто боењето го добило името на погрешниот човек

Аргументите во прилог на Малаховски ги собрале Кристин Крафтс, Ернст Хемпелман и Барбара Олексин, а тие се потпираат на четири работи. Датумот на јавната демонстрација, јуни 1890 наспроти септември 1891. Зборот намерно наспроти зборот случајно. Фактот дека Малаховски го објавил својот метод, со бораксот и сите други детали, додека методот на Романовски зависел од неконтролирана променлива. И забелешката дека описот на јадрото на плазмодиумот, заедно со виолетовата боја што го откривала, практично исчезнал од литературата седум години, бидејќи никој не можел да ја повтори случајната верзија.

За заклучокот се директни. Во биографскиот труд, припишувањето на заслугата го нарекуваат „извртување на вистината“ и го цитираат Ралф Лили, кој во 1978 напишал дека „можеби ова семејство бои треба да го нарекуваме бои на Малаховски“.

Тврдењето е оспорено, како што обично се оспоруваат тврдењата за првенство, а природата на спорот вреди да се објасни наместо да се пресуди. Расправата за првенство мора да каже што било откритието. Ако откритието е виолетовата боја, Малаховски ја има пораната документирана демонстрација. Ако откритието е објавениот метод, обајцата објавиле во 1891, а боењето го добило името на Романовски. Ако откритието е објаснувањето, ниту еден нема право на заслугата, бидејќи ниту еден не знаел дека созревањето е деметилација и ниту еден не можел да каже зошто воопшто се појавува бојата. Последнава поента е она што популарните прикази го прескокнуваат. Активната состојка била нечистотија што никој не ја идентификувал, а првиот човек што намерно ја создал бојата го направил тоа со повторлива емпириска рецептура, не со разбирање на она што го правела рецептурата.

Двата труда од 2011 се најцелосниот објавен приказ на аргументите во прилог на Малаховски, а двата се бесплатно достапни за читање на PubMed: обемниот преглед на PMID 21235291 и биографскиот труд на PMID 21660627. Записот на PubMed за прегледот наведува и коментар за него, објавен во истото списание подоцна истата година на 86(5):366, што е соодветен потсетник дека аргументот бил оспорен во печат веднаш по објавувањето.

Спорот не е несогласување за хемијата. Сите вклучени се согласуваат што е виолетовата боја и кои компоненти ја создаваат. Несогласувањето е околу тоа кој прв стигнал до неа и дали случајност што никој не можел да ја повтори воопшто се смета за постигнување.

Што донеле подоцнежните имиња

Ако Малаховски прв ја создал виолетовата боја, зошто боењето ги носи имињата на Романовски, Рајт и Гимза?

Бидејќи боја што успева еднаш во рацете на својот пронаоѓач не е реагенс. Подоцнежната работа ја претворила непредвидливата мешавина во нешто што техничар во друга земја можел да го употреби во вторник.

Нохт стигнал до тоа со логичко расудување. Откако не успеал да добие сигурен резултат од едноставна неутрална боја, заклучил дека виолетовата мора да доаѓа од нешто во метиленското сино што не е метиленско сино, па почнал да го бара. Уна веќе забележал дека старите раствори на метиленско сино ги бојат гранулите на мастоцитите црвено и предложил дека при созревањето на бојата се создава нова супстанција. Бернтсен во 1885 покажал дека алкалните услови ги отстрануваат метилните групи од метиленското сино и дека тие производи се она што денес го нарекуваме азури. Нохт ја екстрахирал активната фракција со хлороформ и можел да ја нарече само црвено од метиленско сино; Михаелис ја нарекол азур I во 1901. Џенер го решил логистичкиот проблем. Повторното растворање на талогот од метиленско сино и еозин во апсолутен метанол дало единствен стабилен раствор што ја фиксирал размаската додека ја боел и ја отстранил потребата од фиксација со топлина. Лајшман и Ројтер комбинирале полихромирана боја со алкохолен растворувач и добиле и стабилност и виолетова боја. Рајт заменил дванаесетчасовна инкубација на 65 °C и десетдневно стоење со еден час во струја од пареа. Гимза целосно престанал да се потпира на случајно созреан раствор, користејќи измерени количества познати бои со глицерол во метанолот, за производот да ја издржи тропската жештина. Никогаш не објавил како правел чист метиленски азур. Го продал на лабораторијата на д-р Гриблер во Лајпциг, која го продавала како азур I и тврдела дека само нејзината верзија е автентична боја по Гимза.

За идентитетот на тој азур сè уште се расправа. Некои сметаат дека бил едноставно полихромирано метиленско сино, други дека бил богат со azure B. Одговорот произлегол од една војна. Кога германските бои станале недостапни, тим од Службата за јавно здравје на Соединетите Американски Држави, Ралф Лили со Морис Роу и Ејми Вилкокс, открил дека најдоброто боење се добива од три одделени компоненти: немодифицирано метиленско сино, неговиот деметилиран производ на разградување azure B и еозин. Azure B го заменил недостапниот азур I, а тие три компоненти сè уште се основата на боењето што денес се користи за дијагностицирање маларија.

Хемијата на заемното дејство на тие три компоненти врз предметното стакло е посебно прашање и тема на друга страница. Улогите на боите и хемијата на боењата од типот Романовски објаснува што прават azure B и еозинот поединечно и зошто заедно создаваат боја што ниту еден не ја создава сам. Страницата за микроскопија и лабораториски примени ја опфаќа практичната страна: што покажува даден препарат и како да се процени дали одреден производ е соодветен за методот што имате намера да го користите.

Делот од историјата што сè уште е актуелен

Еден детаљ од оваа приказна не престанал да важи во 1902. Околу педесет години, најважната компонента на стандардната боја за маларија во светот била неименувана нечистотија. Била таму случајно, нејзиното количество варирало меѓу шишињата, нејзиниот идентитет дел од тоа време бил трговска тајна, а за нејзиниот удел се расправало сè до 1940-тите. Луѓето што ја користеле бојата не биле невнимателни. Немале начин да знаат што има во шишето.

Современата верзија на истиот проблем е спецификација што опишува само дел од материјалот. Усогласеноста со USP е патот до највисоката чистота што ја нуди пазарот, бидејќи тоа е целосен објавен стандард, а не едно мерење: идентитет, чистота, органски нечистотии вклучувајќи ги азурните бои, остатоци од растворувачи, елементни нечистотии, остаток по жарење, микробиолошки граници и бактериски ендотоксини. Blupreme го набавува своето метиленско сино од фармацевтски производител и го објавува целосниот сертификат за анализа, за секоја ставка од таа листа да може да се провери, а не само да се тврди дека е исполнета. Сертификат што прикажува резултат за тешки метали и го нарекува усогласеност со USP е денешниот еквивалент на шише со ознака „созреано метиленско сино“: можеби добар реагенс, но етикетата не ви кажува што има во него.