ການສັກເມທິລີນບລູສຳລັບອາການເຈັບຫຼັງຈາກໝອນຮອງກະດູກສັນຫຼັງ: ຜົນທີ່ການທົດລອງພົບ

ອາການເຈັບຫຼັງສ່ວນລຸ່ມເປັນອາການ, ບໍ່ແມ່ນການວິນິດໄສ. ຄວາມແຕກຕ່າງນີ້ເປັນຕົວຕັດສິນວ່າຂໍ້ອ້າງໃດໆ ກ່ຽວກັບເມທິລີນບລູສຳລັບອາການເຈັບຫຼັງມີຄວາມໝາຍຫຼືບໍ່.

ອາການເຈັບຫຼັງສ່ວນໃຫຍ່ບໍ່ສາມາດລະບຸໄດ້ຢ່າງໝັ້ນໃຈວ່າມາຈາກໂຄງສ້າງໃດໂຄງສ້າງໜຶ່ງ. ອາການເຈັບທີ່ມາຈາກໝອນຮອງກະດູກສັນຫຼັງເປັນຂໍ້ອ້າງທີ່ສະເພາະກວ່າ. ມັນໝາຍເຖິງອາການເຈັບທີ່ມາຈາກປາຍປະສາດພາຍໃນໝອນຮອງລະຫວ່າງກະດູກສັນຫຼັງອັນໃດອັນໜຶ່ງ, ໂດຍປົກກະຕິຢູ່ບ່ອນທີ່ວົງແຫວນຊັ້ນນອກທີ່ເອີ້ນວ່າ annulus ເກີດຮອຍແຕກ ແລະເປີດທາງໃຫ້ເສັ້ນປະສາດຂະໜາດນ້ອຍແລະສັນຍານການອັກເສບແຜ່ເຂົ້າໄປດ້ານໃນ. ແນວຄິດນີ້ອະທິບາຍໄດ້ງ່າຍ ແຕ່ພິສູດໄດ້ຍາກ, ເພາະໝອນຮອງທີ່ເສື່ອມຫຼາຍອັນທີ່ເຫັນໃນ MRI ບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຈັບເລີຍ. ພາບສະແກນຢ່າງດຽວບໍ່ສາມາດລະບຸຕົ້ນເຫດໄດ້.

ດ້ວຍເຫດນີ້ ການທົດລອງທັງສອງທີ່ກ່າວເຖິງໃນບົດຄວາມນີ້ຈຶ່ງເລີ່ມຈາກການກວດໝອນຮອງໂດຍສັກສານທຶບລັງສີເພື່ອກະຕຸ້ນອາການເຈັບ. ພາຍໃຕ້ການນຳທາງດ້ວຍພາບລັງສີແບບຕໍ່ເນື່ອງ, ແພດສອດເຂັມເຂົ້າໄປໃນແກນກາງຂອງໝອນຮອງທີ່ສົງໄສ, ສັກສານທຶບລັງສີດ້ວຍຄວາມດັນທີ່ຄວບຄຸມໄວ້ ແລ້ວຖາມຄຳຖາມງ່າຍໆ ວ່າ: ການເພີ່ມຄວາມດັນໃນໝອນຮອງອັນນີ້ເຮັດໃຫ້ເກີດອາການເຈັບແບບທີ່ທ່ານເປັນປົກກະຕິຫຼືບໍ່. ໝອນຮອງຂ້າງຄຽງຢ່າງໜ້ອຍໜຶ່ງອັນຈະຖືກທົດສອບເປັນຕົວຄວບຄຸມ ແລະຄວນບໍ່ເກີດອາການເຈັບ. ມີພຽງຜູ້ປ່ວຍທີ່ມີໝອນຮອງທີ່ກະຕຸ້ນໃຫ້ເຈັບກົງກັບອາການເດີມ ແລະໝອນຮອງຄວບຄຸມທີ່ບໍ່ເຈັບເທົ່ານັ້ນທີ່ຈະຜ່ານເຂົ້າສູ່ຂັ້ນຕໍ່ໄປ. ນີ້ເປັນຂັ້ນຕອນຄັດເລືອກທີ່ລຸກລ້ຳເຂົ້າຮ່າງກາຍ ແລະມີຜົນຕໍ່ທຸກຂັ້ນຕອນທີ່ຕາມມາ.

ຜູ້ອ່ານທີ່ຫາກໍເລີ່ມຮູ້ຈັກເມທິລີນບລູໃນລະດັບເຄມີ ບາງຄັ້ງອາດຄິດວ່າການສັກທີ່ສຶກສາໃນການທົດລອງເຫຼົ່ານີ້ກ່ຽວຂ້ອງກັບການດື່ມຂອງແຫຼວສີຟ້າ. ແຕ່ບໍ່ແມ່ນເຊັ່ນນັ້ນ. ການສັກເມທິລີນບລູເຂົ້າໃນໝອນຮອງ ແມ່ນການໃສ່ສານສີປະມານ 10 mg ໂດຍກົງເຂົ້າໃນໝອນຮອງອັນໜຶ່ງທີ່ຖືກລະບຸແລ້ວວ່າເປັນແຫຼ່ງຂອງອາການເຈັບ. ສົມມຸດຖານເນັ້ນຜົນສະເພາະທີ່: ສານສີອາດທຳລາຍຫຼືລົດການເຮັດວຽກຂອງປາຍປະສາດຂະໜາດນ້ອຍໃນຮອຍແຕກຂອງວົງແຫວນ ແລະລົດການອັກເສບສະເພາະທີ່. ກົນໄກນັ້ນ, ຖ້າມີຢູ່ຈິງ, ຕ້ອງອາໄສການສຳຜັດໂດຍກົງພາຍໃນໝອນຮອງອັນນັ້ນ.

ຂັ້ນຕອນທີ່ໃຊ້ໃນການທົດລອງທັງສອງ

ພາບປຽບທຽບທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ເຂົ້າໃຈໄດ້ ຄືຫ້ອງປິດທີ່ມີທາງເຂົ້າພຽງຈຸດດຽວ. ຫ້ອງນັ້ນຄືໝອນຮອງ. ທາງເຂົ້າຄືເຂັມທີ່ນຳທາງດ້ວຍພາບລັງສີແບບຕໍ່ເນື່ອງ, ໂດຍປົກກະຕິສອດເຂົ້າຈາກດ້ານຫຼັງຄ່ອນຂ້າງ. ເມື່ອຢືນຢັນຕຳແໜ່ງແລ້ວ, ຂອງແຫຼວທີ່ໃຊ້ໃນການສຶກສາຈະຖືກສັກເຂົ້າໃນແກນກາງຢ່າງຊ້າໆ.

ການທົດລອງທັງສອງຍັງໃຫ້ສານອື່ນເຂົ້າໃນໝອນຮອງດ້ວຍ. ການທົດລອງຄັ້ງທຳອິດໃຫ້ເມທິລີນບລູຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນ 1 ເປີເຊັນ ປະລິມານ 1 mL ຕາມດ້ວຍລິໂດເຄນຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນ 2 ເປີເຊັນ ປະລິມານ 1 mL. ການທົດລອງຄັ້ງຫຼັງໃຫ້ເມທິລີນບລູຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນ 10 mg ຕໍ່ mL ປະລິມານ 1 mL ບວກກັບລິໂດເຄນຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນ 2 ເປີເຊັນ ປະລິມານ 0.5 mL ແລະສານທຶບລັງສີ 0.5 mL. ດັ່ງນັ້ນ ການປຽບທຽບຈຶ່ງບໍ່ເຄີຍເປັນການປຽບທຽບລະຫວ່າງການສັກກັບການບໍ່ເຮັດຫັດຖະການ. ທັງສອງກຸ່ມໄດ້ຮັບການສອດເຂັມ, ການເພີ່ມຄວາມດັນໃນໝອນຮອງ ແລະຢາຊາສະເພາະທີ່ພາຍໃນໝອນຮອງ. ຄວາມແຕກຕ່າງພຽງຢ່າງດຽວທີ່ວາງແຜນໄວ້ ຄືເມທິລີນບລູທຽບກັບນ້ຳເກືອ. ລາຍລະອຽດວ່າເມທິລີນບລູອອກລິດໃນຈຸລັງແນວໃດ ຊ່ວຍອະທິບາຍວ່າເປັນຫຍັງນັກວິຈັຍຈຶ່ງຄິດວ່າຜົນສະເພາະທີ່ເປັນໄປໄດ້, ແຕ່ຄວາມເປັນໄປໄດ້ບໍ່ແມ່ນຫຼັກຖານ.

ປະເດັນນີ້ສຳຄັນເມື່ອອ່ານຜົນຕອບສະໜອງຂອງກຸ່ມຄວບຄຸມ. ການດີຂຶ້ນໃດໆ ໃນກຸ່ມຄວບຄຸມນີ້ລວມເອົາຜົນຈາກກະບວນການເຮັດຫັດຖະການທີ່ກະດູກສັນຫຼັງ, ລິໂດເຄນ, ການປ່ຽນແປງຂອງອາການເຈັບຕາມທຳມະຊາດ ແລະຄວາມຄາດຫວັງວ່າອາການຈະບັນເທົາລົງ.

ການທົດລອງຄັ້ງທຳອິດທີ່ພົບຜົນບວກ

ການທົດລອງແບບສຸ່ມໃນປີ 2010 ໂດຍ Peng ແລະຄະນະ ໄດ້ຮັບຜູ້ໃຫຍ່ 72 ຄົນທີ່ມີອາການເຈັບຫຼັງສ່ວນລຸ່ມຊຳເຮື້ອຕາມແນວແກນກະດູກສັນຫຼັງ ໂດຍບໍ່ມີອາການເຈັບຂາຈາກເສັ້ນປະສາດ, ມີອາການດົນກວ່າ 6 ເດືອນເຖິງແມ່ນໄດ້ຮັບກາຍະບຳບັດຮ່ວມກັບຢາຕ້ານອັກເສບຫຼືຢາໂອປິອອຍ, ມີສັນຍານໝອນຮອງເສື່ອມໃນ MRI ແຕ່ຄວາມສູງຂອງໝອນຮອງຍັງຄົງຢູ່, ບໍ່ເຄີຍຜ່າຕັດກະດູກສັນຫຼັງສ່ວນແອວ ແລະມີຜົນກວດໝອນຮອງເປັນບວກ ໂດຍໝອນຮອງຄວບຄຸມຂ້າງຄຽງມີຜົນເປັນລົບ. ສາມສິບຫົກຄົນໄດ້ຮັບເມທິລີນບລູຮ່ວມກັບລິໂດເຄນສັກເຂົ້າໃນໝອນຮອງ. ອີກສາມສິບຫົກຄົນໄດ້ຮັບນ້ຳເກືອຮ່ວມກັບລິໂດເຄນ. ຜູ້ປ່ວຍແລະຜູ້ປະເມີນຜົນບໍ່ຮູ້ວ່າຜູ້ປ່ວຍຢູ່ກຸ່ມໃດ. ແຕ່ບໍ່ສາມາດປິດບັງຜູ້ສັກໄດ້ ເພາະສານສີເປັນສີຟ້າ.

ການຕິດຕາມຜົນມີໄລຍະຍາວ: 6, 12 ແລະ 24 ເດືອນ. ຕົວຊີ້ວັດຜົນຄືອາການເຈັບຕາມມາດຕາສ່ວນຕົວເລກ 0 ຫາ 100, ຂໍ້ຈຳກັດໃນການໃຊ້ຊີວິດຕາມດັດຊະນີ Oswestry Disability Index ທີ່ມີຄະແນນ 0 ຫາ 100, ພ້ອມກັບຄວາມພໍໃຈ, ການໃຊ້ຢາແກ້ປວດ ແລະພາວະແຊກຊ້ອນ. ຜົນທີ່ຕີພິມມີຂະໜາດໃຫຍ່ຢ່າງຜິດປົກກະຕິ. ຄະແນນອາການເຈັບສະເລ່ຍໃນກຸ່ມເມທິລີນບລູຫຼຸດຈາກປະມານ 72 ລົງເປັນປະມານ 20 ໃນເດືອນທີ 24, ຂະນະທີ່ກຸ່ມຄວບຄຸມປ່ຽນຈາກປະມານ 67 ເປັນປະມານ 60. ຄະແນນຂໍ້ຈຳກັດໃນການໃຊ້ຊີວິດຫຼຸດຈາກປະມານ 48 ເປັນປະມານ 13 ໃນກຸ່ມເມທິລີນບລູ, ທຽບກັບກຸ່ມຄວບຄຸມທີ່ເກືອບບໍ່ປ່ຽນແປງ. ໃນເດືອນທີ 24 ຜູ້ປ່ວຍທີ່ໄດ້ຮັບການຮັກສາ 33 ໃນ 36 ຄົນລາຍງານວ່າພໍໃຈຫຼືພໍໃຈຢ່າງເຕັມທີ່, ທຽບກັບ 5 ໃນ 35 ຄົນໃນກຸ່ມຄວບຄຸມ. ຜູ້ປ່ວຍທີ່ໄດ້ຮັບການຮັກສາສ່ວນໃຫຍ່ລາຍງານວ່າບໍ່ໄດ້ໃຊ້ຢາແກ້ປວດ. ບໍ່ມີລາຍງານການຕິດເຊື້ອໃນໝອນຮອງຫຼືການບາດເຈັບຂອງເສັ້ນປະສາດໃນໄລຍະຕິດຕາມ. ຜູ້ຂຽນໄດ້ອະທິບາຍວ່າການຮັກສານີ້ປອດໄພ, ມີປະສິດທິຜົນ ແລະລຸກລ້ຳເຂົ້າຮ່າງກາຍໜ້ອຍໃນລາຍງານການທົດລອງທີ່ມີຢາຫຼອກເປັນຕົວຄວບຄຸມຂອງພວກເຂົາ.

ຜົນທີ່ໃຫຍ່ຂະໜາດນັ້ນ ຈາກສູນດຽວແລະຜູ້ປ່ວຍທີ່ຜ່ານການຄັດເລືອກ 72 ຄົນ ແມ່ນຜົນປະເພດທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີການທົດລອງຊ້ຳໂດຍທີມອິດສະຫຼະ.

ການທົດລອງຊ້ຳຈາກຫຼາຍສູນ

ການສຶກສາ IMBI ໂດຍ Kallewaard ແລະຄະນະ ຖືກອອກແບບເປັນການທົດລອງຊ້ຳຈາກສີ່ສູນໃນເນເທີແລນ. ມີຜູ້ປ່ວຍເຂົ້າຮ່ວມແປດສິບສີ່ຄົນ ແລະ 81 ຄົນມີຂໍ້ມູນຈາກການຈັດກຸ່ມແບບສຸ່ມທີ່ສາມາດນຳມາວິເຄາະໄດ້: 40 ຄົນໃນກຸ່ມເມທິລີນບລູ, 41 ຄົນໃນກຸ່ມຢາຫຼອກ. ການຄັດເລືອກຍັງກຳນົດໃຫ້ມີອາການເຈັບຊຳເຮື້ອຕາມແນວແກນກະດູກສັນຫຼັງທີ່ສອດຄ່ອງກັບອາການເຈັບຈາກໝອນຮອງ, ໂດຍຄັ້ງນີ້ຕ້ອງເຈັບຢ່າງໜ້ອຍ 6 ເດືອນ, ການດູແລແບບບໍ່ຜ່າຕັດບໍ່ໄດ້ຜົນພຽງພໍ, ມີຄະແນນເຈັບໃນທ່ານັ່ງຢ່າງໜ້ອຍ 5 ໃນ 10 ແລະມີ MRI ພາຍໃນປີກ່ອນໜ້າທີ່ບໍ່ພົບການຫຼຸດລົງຂອງຄວາມສູງຢ່າງຮຸນແຮງເກີນ 50 ເປີເຊັນ. ຜູ້ປ່ວຍໄດ້ຮັບການສັກຢາບລັອກບໍລິເວນຂໍ້ຕໍ່ facet ກ່ອນ ເພື່ອຕັດອາການເຈັບຈາກຂໍ້ຕໍ່ facet ອອກ, ຈາກນັ້ນຈຶ່ງກວດໝອນຮອງໂດຍສັກສານທຶບລັງສີຕາມມາດຕະຖານທີ່ຄວບຄຸມຄວາມດັນ ພ້ອມກັບໝອນຮອງຄວບຄຸມຂ້າງຄຽງ ແລະຂີດຈຳກັດຄວາມດັນທີ່ຊັດເຈນ. ຫັດຖະການນີ້ເຮັດໃນຫ້ອງຜ່າຕັດ ໂດຍໃຫ້ຢາຕ້ານເຊື້ອເພື່ອປ້ອງກັນ ແລະສັກຊ້າໆ ໃນອັດຕາທີ່ຄວບຄຸມໄວ້. ກຸ່ມຄວບຄຸມໄດ້ຮັບນ້ຳເກືອຮ່ວມກັບລິໂດເຄນແລະສານທຶບລັງສີອີກເຊັ່ນເຄີຍ.

ຕົວຊີ້ວັດຜົນຫຼັກຄືຄວາມສຳເລັດຂອງການຮັກສາໃນເດືອນທີ 6, ໂດຍກຳນົດວ່າຄະແນນເຈັບສະເລ່ຍທີ່ເກັບໃນໄລຍະສີ່ມື້ຕ້ອງຫຼຸດລົງຢ່າງໜ້ອຍ 30 ເປີເຊັນ ພ້ອມກັບການປະເມີນການປ່ຽນແປງໂດຍລວມ. ຕົວຊີ້ວັດຮອງລວມມີຂໍ້ຈຳກັດໃນການໃຊ້ຊີວິດຕາມ Oswestry, ມາດຕາສ່ວນຄຸນນະພາບຊີວິດ, ລັກສະນະຂອງອາການເຈັບ, ການໃຊ້ຢາແກ້ປວດ ແລະເຫດການບໍ່ພຶງປະສົງ. ຜູ້ປ່ວຍໃນກຸ່ມຢາຫຼອກທີ່ຍັງເຈັບສາມາດຮັບເມທິລີນບລູໄດ້ຫຼັງ 6 ເດືອນ, ດັ່ງນັ້ນການປຽບທຽບແບບສຸ່ມທີ່ຍັງບໍ່ຖືກກະທົບຈາກການປ່ຽນກຸ່ມຈຶ່ງສິ້ນສຸດໃນເດືອນທີ 6 ແທນທີ່ຈະຕໍ່ໄປເຖິງ 12 ຫຼື 24 ເດືອນ.

ໃນເດືອນທີ 6 ຄະແນນເຈັບສະເລ່ຍຫຼຸດລົງ 1.4 ຄະແນນໃນມາດຕາສ່ວນ 0 ຫາ 10 ໃນກຸ່ມເມທິລີນບລູ ແລະຫຼຸດລົງ 1.2 ຄະແນນໃນກຸ່ມຄວບຄຸມ, ໂດຍມີຄ່າ p ຂອງການປຽບທຽບລະຫວ່າງກຸ່ມເທົ່າກັບ 0.671. ອັດຕາຜູ້ຕອບສະໜອງຕໍ່ການຮັກສາແມ່ນ 35.0 ເປີເຊັນ ທຽບກັບ 26.8 ເປີເຊັນ, p ເທົ່າກັບ 0.426. ຄະແນນຂໍ້ຈຳກັດໃນການໃຊ້ຊີວິດດີຂຶ້ນ 7.8 ຄະແນນ ທຽບກັບ 5.5 ຄະແນນ, p ເທົ່າກັບ 0.459. ອັດຕາການດີຂຶ້ນໂດຍລວມເກືອບເທົ່າກັນ. ເຫດການຊົ່ວຄາວ ເຊັ່ນ ອາການເຈັບເພີ່ມຂຶ້ນຊົ່ວຄາວຫຼືອາການເຈັບແຜ່ລາມ ເກີດຂຶ້ນໃນທັງສອງກຸ່ມ ໂດຍບໍ່ມີຄວາມແຕກຕ່າງຢ່າງມີນັຍສຳຄັນລະຫວ່າງກຸ່ມ. ຜູ້ຂຽນສະຫຼຸບໃນລາຍງານການທົດລອງຈາກຫຼາຍສູນຂອງພວກເຂົາວ່າ ຂໍ້ມູນບໍ່ສະໜັບສະໜູນການແນະນຳໃຫ້ໃຊ້ເມທິລີນບລູສັກເຂົ້າໃນໝອນຮອງສຳລັບອາການເຈັບຊຳເຮື້ອທີ່ມາຈາກໝອນຮອງກະດູກສັນຫຼັງ.

ປຽບທຽບການທົດລອງ

ມີລາຍລະອຽດເພີ່ມອີກຂໍ້ໜຶ່ງທີ່ຊ່ວຍປ້ອງກັນຄວາມສັບສົນ. ບົດສະຫຼຸບບາງບົດນຳເກນຕັດລະດັບ Pfirrmann ມາຜູກກັບການທົດລອງເຫຼົ່ານີ້. ເກນຕັດນັ້ນມາຈາກການສຶກສານຳຮ່ອງຂະໜາດນ້ອຍໃນເນເທີແລນ, ບໍ່ແມ່ນຈາກເກນການເຂົ້າຮ່ວມຂອງການທົດລອງແບບສຸ່ມທັງສອງທີ່ສະຫຼຸບຂ້າງເທິງ.

ວິທີຕີຄວາມຜົນທີ່ຂັດກັນ

ການທົດລອງສອງຄັ້ງທີ່ດຳເນີນຢ່າງຊື່ສັດສາມາດໃຫ້ຜົນບໍ່ກົງກັນໄດ້ ໂດຍບໍ່ມີຄັ້ງໃດປອມແປງ. ຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ສຳຄັນຄືຄວາມແມ່ນຍຳໃນການຄັດເລືອກ, ການກຳນົດຂັ້ນຕອນໃຫ້ເປັນມາດຕະຖານ, ຂໍ້ຈຳກັດໃນການປິດບັງກຸ່ມຮັກສາ, ຂະໜາດຕົວຢ່າງ ແລະນິຍາມຂອງຕົວຊີ້ວັດຜົນ.

Peng ຄັດເລືອກກຸ່ມຜູ້ປ່ວຍທີ່ມີລັກສະນະສະເພາະຈາກສູນດຽວ ແລະຕິດຕາມພວກເຂົາເປັນເວລາສອງປີໂດຍບໍ່ມີການປ່ຽນກຸ່ມຮັກສາ. ນີ້ເຮັດໃຫ້ເຫັນຜົນຂະໜາດໃຫຍ່ໄດ້ງ່າຍ ແຕ່ກໍອາດເຮັດໃຫ້ປະເມີນຜົນເກີນຈິງໄດ້ງ່າຍ ຖ້າການຄັດເລືອກຜູ້ປ່ວຍ, ການຮັກສາຮ່ວມ ຫຼືຄວາມຄາດຫວັງແຕກຕ່າງກັນລະຫວ່າງກຸ່ມໃນລັກສະນະທີ່ລາຍງານບໍ່ໄດ້ບັນທຶກໄວ້. ຜູ້ສັກຮູ້ວ່າຜູ້ປ່ວຍຖືກຈັດເຂົ້າກຸ່ມໃດ, ເຊິ່ງຫຼີກລ່ຽງບໍ່ໄດ້ເມື່ອໃຊ້ສານສີຟ້າ ແຕ່ກໍຍັງເປັນຈຸດອ່ອນ. IMBI ໃຊ້ຫຼາຍສູນ, ເກນຄວາມດັນທີ່ເຂັ້ມງວດກວ່າ, ການຄັດກອງຂໍ້ຕໍ່ facet, ຄວາມໄວໃນການສັກທີ່ເປັນມາດຕະຖານ ແລະນິຍາມຜູ້ຕອບສະໜອງໃນເດືອນທີ 6 ທີ່ກຳນົດໄວ້ລ່ວງໜ້າ. ການອອກແບບນັ້ນມີໂອກາດໜ້ອຍກວ່າທີ່ຈະໃຫ້ຜົນສຸດຂົ້ວໂດຍບັງເອີນ, ແຕ່ມັນກໍຕອບຄຳຖາມໃນໄລຍະທີ່ສັ້ນກວ່າ. ມັນບໍ່ສາມາດໃຫ້ຂໍ້ສະຫຼຸບທີ່ໜັກແໜ້ນກ່ຽວກັບຜົນຂອງການປຽບທຽບແບບສຸ່ມໃນເດືອນທີ 24 ເພາະກຸ່ມຄວບຄຸມໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ປ່ຽນໄປຮັບການຮັກສາອີກກຸ່ມຫຼັງ 6 ເດືອນ.

ສຳລັບຜູ້ປ່ວຍຫຼືແພດ, ການຕີຄວາມເພື່ອນຳໄປໃຊ້ຄວນລະມັດລະວັງ. ການທົດລອງຂະໜາດນ້ອຍຄັ້ງທຳອິດພົບປະໂຫຍດທີ່ຫຼາຍແລະຄົງຢູ່ດົນ. ການທົດລອງຊ້ຳທີ່ໃຫຍ່ກວ່າແລະມີມາດຕະຖານ ພົບພຽງຜົນເພີ່ມເຕີມເລັກນ້ອຍທີ່ບໍ່ມີນັຍສຳຄັນ ເມື່ອທຽບກັບກຸ່ມຄວບຄຸມທີ່ໄດ້ຮັບຫັດຖະການແລະລິໂດເຄນຢູ່ແລ້ວ. ຮູບແບບຜົນເຊັ່ນນີ້ຫຼຸດຄວາມໝັ້ນໃຈ ແທນທີ່ຈະຢືນຢັນປະສິດທິຜົນ. ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຂໍ້ສະເໜີໃຫ້ສັກເມທິລີນບລູເຂົ້າໃນໝອນຮອງຄວນຖາມວ່າ ຄລີນິກໃຊ້ເກນຄັດເລືອກແນວໃດ, ຕ້ອງມີການກວດໝອນຮອງໂດຍສັກສານທຶບລັງສີແລະໝອນຮອງຄວບຄຸມຫຼືບໍ່, ມີສານຫຍັງສັກຮ່ວມ, ຄລີນິກອ້າງອັດຕາຄວາມສຳເລັດໃນເດືອນທີ 6 ເທົ່າໃດໂດຍໃຊ້ນິຍາມອາການເຈັບທີ່ກຳນົດລ່ວງໜ້າ ແລະມີການຕິດຕາມພາວະແຊກຊ້ອນແລະຜົນຫຼັງຮັກສາແນວໃດ. ຄວນອ່ານຂໍ້ມູນພື້ນຖານກ່ຽວກັບປະເດັນຄວາມປອດໄພຂອງການໃຊ້ເມທິລີນບລູກ່ອນວາງແຜນຫັດຖະການທີ່ລຸກລ້ຳເຂົ້າຮ່າງກາຍ ພ້ອມທັງບໍລິບົດທີ່ກວ້າງກວ່າວ່າການວິຈັຍທາງຄລີນິກກ່ຽວກັບເມທິລີນບລູໄດ້ແລະຍັງບໍ່ໄດ້ສະແດງຫຍັງ.

ເປັນຫຍັງຜົນນີ້ຈຶ່ງບໍ່ສະໜັບສະໜູນຢາຢອດກິນຫຼືກຳມີ

ເສັ້ນທາງການໃຫ້ສານເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງການຮັກສາທີ່ທົດສອບ. ການທົດລອງເຫຼົ່ານີ້ທົດສອບສານສີທີ່ໃສ່ເຂົ້າໃນໝອນຮອງທີ່ຜ່ານການຄັດເລືອກ. ເມທິລີນບລູທີ່ກືນເຂົ້າໄປຈະຜ່ານລຳໄສ້ເຂົ້າສູ່ການໄຫຼວຽນເລືອດທົ່ວຮ່າງກາຍ ແລະໄປເຖິງເນື້ອເຍື່ອໃນຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນທີ່ຕ່ຳກວ່າຫຼາຍ ແລະບໍ່ຈຳເພາະຕໍ່ຈຸດເປົ້າໝາຍເທົ່າການສັກ. ບໍ່ມີການວັດໃດໃນການທົດລອງເຫຼົ່ານີ້ທີ່ສະແດງວ່າປະລິມານທີ່ໃຫ້ທາງປາກສາມາດເຮັດໃຫ້ໄດ້ຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນຫຼືໄລຍະເວລາທີ່ສານຄົງຢູ່ພາຍໃນໝອນຮອງສ່ວນແອວອັນໜຶ່ງເທົ່າກັບການສັກ. ເຖິງແມ່ນຜົນຂອງການສັກເຂົ້າໃນໝອນຮອງຈະຖືກທົດລອງຊ້ຳແລະໄດ້ຜົນກົງກັນຢ່າງຊັດເຈນ, ກໍຍັງບໍ່ສາມາດນຳຜົນນັ້ນໄປໃຊ້ກັບເຄື່ອງດື່ມ, ຢາຢອດ ຫຼືກຳມີໄດ້ ໂດຍບໍ່ມີການທົດລອງແຍກຕ່າງຫາກທີ່ໃຊ້ເສັ້ນທາງນັ້ນ, ປະລິມານນັ້ນ ແລະກຸ່ມຜູ້ປ່ວຍທີ່ມີອາການເຈັບແບບນັ້ນ.

ຂໍ້ມູນຄວາມປອດໄພກໍນຳໄປໃຊ້ແທນກັນບໍ່ໄດ້ເຊັ່ນກັນ. ການໄດ້ຮັບສານທົ່ວຮ່າງກາຍມີປະຕິສຳພັນທົ່ວຮ່າງກາຍຕາມມາ, ລວມທັງປະຕິສຳພັນກັບຢາທີ່ອອກລິດຕໍ່ລະບົບເຊໂຣໂທນິນ ເຊິ່ງມີຫຼັກຖານບັນທຶກໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນ. ຫັດຖະການສະເພາະທີ່ໃນໝອນຮອງກັບການກິນທຸກມື້ ເປັນການໄດ້ຮັບສານຄົນລະແບບ ແລະມີລັກສະນະຄວາມສ່ຽງຕ່າງກັນ. ປະເດັນນີ້ຖືກອະທິບາຍລະອຽດກວ່າໃນຫຼັກຖານກ່ຽວກັບປະຕິສຳພັນລະຫວ່າງເມທິລີນບລູກັບຢາ.

ຂໍ້ສະຫຼຸບມີຂອບເຂດຈຳກັດ. ການທົດລອງສັກເມທິລີນບລູເຂົ້າໃນໝອນຮອງຄັ້ງທຳອິດລາຍງານວ່າອາການບັນເທົາລົງຢ່າງເດັ່ນຊັດຕະຫຼອດສອງປີ. ການທົດລອງຊ້ຳຈາກຫຼາຍສູນທີ່ມີຢາຫຼອກເປັນຕົວຄວບຄຸມໃນພາຍຫຼັງບໍ່ພົບຜົນເຊັ່ນນັ້ນໃນເດືອນທີຫົກ. ຜົນຂອງທັງສອງການທົດລອງບໍ່ແມ່ນຫຼັກຖານວ່າເມທິລີນບລູຊະນິດກິນຊ່ວຍບັນເທົາອາການເຈັບຫຼັງ.