ಮೆಥಿಲೀನ್ ಬ್ಲೂ ಮತ್ತು ಮಲೇರಿಯಾ: ಐತಿಹಾಸಿಕ ಬಳಕೆ ಮತ್ತು ಆಧುನಿಕ ಪ್ರಯೋಗಗಳು

1891ರಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಮಲೇರಿಯಾ ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಬಟ್ಟೆ ರಂಗಿನಿಂದ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡಲಾಯಿತು. ಮೆಥಿಲೀನ್ ಬ್ಲೂ ಮಲೇರಿಯಾ ಪರಾವಲಂಬಿಗಳಿಗೆ ಆಯ್ದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚುವುದನ್ನು ಪೌಲ್ ಗುಟ್‌ಮನ್ ಮತ್ತು ಪೌಲ್ ಎರ್ಲಿಕ್ ಗಮನಿಸಿದ್ದರು. ಪರಾವಲಂಬಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುವಷ್ಟು ಆಯ್ದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ರಂಗು, ಅದಕ್ಕೆ ಹಾನಿ ಮಾಡುವಷ್ಟೂ ಆಯ್ದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂದು ಅವರು ತರ್ಕಿಸಿದರು. ಇಬ್ಬರೂ ರೋಗಿಗಳು ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡರು. ಕ್ಲೋರೋಕ್ವಿನ್ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಬರುವ ದಶಕಗಳ ಮುಂಚೆಯೇ, ಆ ಪ್ರಯೋಗವು ಮೆಥಿಲೀನ್ ಬ್ಲೂವನ್ನು ಮೊದಲ ಸಂಶ್ಲೇಷಿತ ಮಲೇರಿಯಾ ನಿರೋಧಕವನ್ನಾಗಿಸಿತು.

ನಂತರ ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ಶತಮಾನದ ಬಹುಭಾಗದಲ್ಲಿ ಈ ರಂಗಿನ ಸ್ಥಾನ ಕುಸಿಯುತ್ತಲೇ ಹೋಯಿತು. ರೋಗಿಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಹಿಸಬಹುದಾದ ಸಂಶ್ಲೇಷಿತ ಔಷಧಗಳು ಅದರ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದವು. ಆಧುನಿಕ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅದು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯದ ಅಭಿಕಾರಕವಾಗಿ, ರೋಗನಿರ್ಣಯದ ರಂಗಾಗಿ ಮತ್ತು ಬೇರೊಂದು ರಕ್ತದ ಅಸ್ವಸ್ಥತೆಗೆ ತುರ್ತು ಔಷಧವಾಗಿ ಉಳಿದಿತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದ ಬುರ್ಕಿನಾ ಫಾಸೊ ಮತ್ತು ಮಾಲಿಯಲ್ಲಿ ಮಲೇರಿಯಾ ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ಅದು ಮರಳಿದ್ದು ಹಳೆಯ ದಿನಗಳ ನೆನಪಿನಿಂದಲ್ಲ. ಸಂಶೋಧಕರಿಗೆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಊಹೆಯಿತ್ತು: ಈ ರಂಗನ್ನು ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚುವ ವಸ್ತುವನ್ನಾಗಿಸುವ ಅದೇ ಆಕ್ಸಿಡೀಕರಣ–ಅಪಚಯ ರಸಾಯನಕ್ರಿಯೆಯು ಪರಾವಲಂಬಿಯ ಸ್ವಂತ ಆಕ್ಸಿಡೀಕರಣ–ಅಪಚಯ ರಕ್ಷಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪ ಮಾಡಬಹುದು; ಅಲ್ಲದೆ ಪರಾವಲಂಬಿಯ ಹರಡಬಲ್ಲ ಹಂತದ ಮೇಲೆ ಅದರ ಪರಿಣಾಮವು ಪ್ರಮಾಣಿತ ಔಷಧಗಳು ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಲಾಗದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಬಹುದು. ಈ ಊಹೆಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವಾಗ ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯೂ ಸಂಯೋಜನೆ, ಪ್ರಭೇದ ಮತ್ತು ಫಲಿತಾಂಶದ ಮಾನದಂಡವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುವುದು ಅಗತ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಏಕೆಂದರೆ ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದನ್ನು ಬದಲಿಸಿದರೆ ನಿರ್ಣಯವೂ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಅಧಿಕೃತ ಔಷಧಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಶೋಧನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಬಳಕೆಗಳ ನಡುವಿನ ವಿಶಾಲ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ವೈದ್ಯಕೀಯದಲ್ಲಿ ಮೆಥಿಲೀನ್ ಬ್ಲೂ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಮಲೇರಿಯಾ ಬಳಕೆಯು ಸಂಶೋಧನೆಯಲ್ಲಿರುವ ವಿಭಾಗಕ್ಕೆ ಸೇರುತ್ತದೆ: ಇದು ಜೈವಿಕವಾಗಿ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿದೆ, ಸಂಯೋಜಿತ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಯೋಗಗಳಿಗೆ ಒಳಪಟ್ಟಿದೆ, ಆದರೆ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಪ್ರಮಾಣಿತ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲ.

ಎರ್ಲಿಕ್ ಅವರ ರಂಗು ಏಕೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿತು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಏಕೆ ಕೈಬಿಡಲಾಯಿತು

ಆರಂಭಿಕ ದಾಖಲೆಗಳು ಆಧುನಿಕ ವಿಧಾನಗಳಿಗಿಂತ ಹಿಂದಿನ ಪುರಾವೆಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಓದಬೇಕು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿವೆ. ವರದಿಯಾದ 425 ಪ್ರಕರಣಗಳ 1904ರ ವಿಮರ್ಶೆಯು ಸುಮಾರು 85 ಪ್ರತಿಶತದಷ್ಟು ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಕಂಡುಬಂದಿದೆ ಎಂದು ಅಂದಾಜಿಸಿತು. ಆದರೆ ಆ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಯಾದೃಚ್ಛಿಕ ಹಂಚಿಕೆ, ಪ್ರಮಾಣೀಕೃತ ಫಲಿತಾಂಶದ ಮಾನದಂಡಗಳು, ಪ್ರಭೇದದ ದೃಢೀಕರಣ ಮತ್ತು ಔಷಧ ನಿರೋಧಕತೆಯ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆಗಿಂತ ಹಿಂದಿನವು. ಈ ಸಂಯುಕ್ತದಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲು ಯೋಗ್ಯವಾದ ಮಲೇರಿಯಾ ನಿರೋಧಕ ಚಟುವಟಿಕೆ ಇತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತವೆ; ಆಧುನಿಕ ಪ್ರಯೋಗಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಬಹುದಾದ ಗುಣಮುಖತೆಯ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಅಲ್ಲ.

ಅದನ್ನು ಕೈಬಿಟ್ಟದ್ದು ಅದರ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಖಂಡಿಸಿದ್ದರಿಂದಲ್ಲ, ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ತೊಂದರೆಗಳಿಂದ. ಮೆಥಿಲೀನ್ ಬ್ಲೂ ಮೂತ್ರವನ್ನು ನೀಲಿ ಅಥವಾ ಹಸಿರಾಗಿಸುತ್ತದೆ, ಅಂಗಾಂಶಗಳಿಗೆ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಆಗ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಮಾಣಗಳಲ್ಲಿ ವಾಂತಿ ಹಾಗೂ ನೋವಿನ ಮೂತ್ರವಿಸರ್ಜನೆ ಸೇರಿದಂತೆ ಜಠರಾಂತ್ರ ಮತ್ತು ಮೂತ್ರಸಂಬಂಧಿ ತೊಂದರೆಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಹೊಸ ಔಷಧಗಳು ರೋಗಿಗೆ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚದೆ ಪರಾವಲಂಬಿಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಮೆಥಿಲೀನ್ ಬ್ಲೂದಿಂದ ಕ್ಲೋರೋಕ್ವಿನ್‌ವರೆಗಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸುವ ಐತಿಹಾಸಿಕ ವಿಮರ್ಶೆಯು ಈ ಸ್ಥಾನಪಲ್ಲಟದ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಅದೇ ವೇಳೆ, ಫೀನೋಥಯಾಜಿನಿಯಮ್ ಮಲೇರಿಯಾ ನಿರೋಧಕಗಳ ವಿಮರ್ಶೆಯು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಬಳಕೆ ಕುಸಿದ ನಂತರವೂ ಸಂಶೋಧಕರ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಿದ ಕ್ರಿಯಾವಿಧಾನದ ಪ್ರಸ್ತಾಪಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸುತ್ತದೆ.

ಕ್ರಿಯಾವಿಧಾನದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಈ ರಂಗನ್ನು ಒಂದೇ ಗುರಿಯ ಮೇಲೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಆಕ್ಸಿಡೀಕರಣ–ಅಪಚಯ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿರುವುದೆಂದು ವಿವರಿಸುವುದು ಸೂಕ್ತ. ಪರೀಕ್ಷಾ ನಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ಪರಾವಲಂಬಿಯ ಗ್ಲುಟಾಥಯೋನ್ ರಿಡಕ್ಟೇಸ್ ಅನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಪರಾವಲಂಬಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಅಪಚಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಖರ್ಚುಮಾಡುವ ಮತ್ತು ಆಕ್ಸಿಡೇಟಿವ್ ಒತ್ತಡವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನ್‌ಗಳನ್ನು ಚಕ್ರಗತಿಯಲ್ಲಿ ವರ್ಗಾಯಿಸುತ್ತದೆ; ಹೀಮ್ ವಿಷನಿರ್ವಿಷೀಕರಣದಲ್ಲಿ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪ ಮಾಡುವುದನ್ನೂ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಲಾಗಿದೆ. ರೋಗಿಯ ದೇಹದೊಳಗೆ ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಪ್ರಧಾನವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಇನ್ನೂ ಅನಿಶ್ಚಿತ. ಇಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾದುದು ನಿಖರವಾದ ಗುರಿಯಲ್ಲ, ಹಂತ-ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪರಿಣಾಮ: ಮೆಥಿಲೀನ್ ಬ್ಲೂ ಗ್ಯಾಮೀಟೊಸೈಟ್‌ಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಅಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿದೆ. ಹರಡುವಿಕೆ ಮುಂದುವರಿಯಲು ಸೊಳ್ಳೆ ಸೇವಿಸಬೇಕಾದ ಪರಾವಲಂಬಿಯ ಲೈಂಗಿಕ ಹಂತವೇ ಗ್ಯಾಮೀಟೊಸೈಟ್‌ಗಳು. ಪ್ರಮಾಣಿತ ಆರ್ಟೆಮಿಸಿನಿನ್ ಸಂಯೋಜನೆಗಳು ರೋಗಿಯನ್ನು ಅಸ್ವಸ್ಥಗೊಳಿಸುವ ಅಲೈಂಗಿಕ ಪರಾವಲಂಬಿಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ಪರಿಪಕ್ವ ಗ್ಯಾಮೀಟೊಸೈಟ್‌ಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಬಹುದು. ಗ್ಯಾಮೀಟೊಸೈಟ್‌ಗಳು ದೇಹದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಅವಧಿಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವ ಅಥವಾ ಅವುಗಳ ಸೋಂಕು ಹರಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವ ಔಷಧವು ಹರಡುವಿಕೆಯನ್ನೇ ಗುರಿಯಾಗಿಸುತ್ತದೆ.

ಆಧುನಿಕ ಪ್ರಯೋಗಗಳು ಏನನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದವು

ಕೆಳಗಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಆಧುನಿಕ ಫಲಿತಾಂಶವೂ ಸಂಯೋಜಿತ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಫಲಿತಾಂಶವಾಗಿದೆ. ಪ್ರಮಾಣ, ಜೊತೆಗೆ ಬಳಸಿದ ಔಷಧ, ಪ್ರಭೇದ ಮತ್ತು ಫಲಿತಾಂಶದ ಮಾನದಂಡ — ಇವೆಲ್ಲವೂ ಆ ಕಂಡುಬಂದ ಅಂಶದ ಭಾಗಗಳಾಗಿವೆ.

ಈ ಅಧ್ಯಯನಗಳಾದ್ಯಂತ ಎರಡು ಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳು ಉಳಿಯುತ್ತವೆ. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ರಂಗು ಪ್ಲಾಸ್ಮೋಡಿಯಂ ಫಾಲ್ಸಿಪಾರಮ್ ವಿರುದ್ಧ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬಳಸಿದರೆ ಪರಾವಲಂಬಿಗಳನ್ನು ತುಂಬ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಿವಾರಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಸೋಂಕು ಮತ್ತೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡುತ್ತದೆ; ವಯಸ್ಕರ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಅಧ್ಯಯನವು ಅದನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಔಷಧದ ಜೊತೆಗೆ ಬಳಸಬೇಕು ಎಂದು ನಿರ್ಣಯಿಸಿತು. ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, ಸರಿಯಾಗಿ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದ ಆಧುನಿಕ ಸಂಯೋಜನೆಗೆ ಅದನ್ನು ಸೇರಿಸಿದಾಗ ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಕಂಡುಬರುವ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಪ್ರಯೋಜನವು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಗುಣಮುಖತೆಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಸುಧಾರಣೆಯಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಗ್ಯಾಮೀಟೊಸೈಟ್ ಮತ್ತು ಹರಡುವಿಕೆಯ ಫಲಿತಾಂಶದ ಮಾನದಂಡಗಳಲ್ಲಿದೆ. ಮಾಲಿಯ ನೇರ ಮೆಂಬ್ರೇನ್-ಫೀಡಿಂಗ್ ಅಧ್ಯಯನವು ಈ ಎರಡನೆಯ ಹೇಳಿಕೆಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಪ್ರದರ್ಶನವಾಗಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಭಾಗವಹಿಸುವವರ ರಕ್ತವನ್ನು ಸೇವಿಸಿದ ಸೊಳ್ಳೆಗಳಿಗೆ ಸೋಂಕು ತಗುಲುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು.

ಸಂಯೋಜನೆಗಳ ಮಿತಿಗಳಷ್ಟೇ ಪ್ರಭೇದಗಳ ಮಿತಿಗಳೂ ಮುಖ್ಯ. ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹವಾದ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪುರಾವೆಗಳ ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲವೂ ಫಾಲ್ಸಿಪಾರಮ್ ಮಲೇರಿಯಾಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿವೆ. ವೈವ್ಯಾಕ್ಸ್ ಮಲೇರಿಯಾದ ವೈದ್ಯಕೀಯ ದಾಖಲೆಗಳು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಅವಲೋಕನಗಳು ಹಾಗೂ ಆಧುನಿಕ ಪರೀಕ್ಷಾ ನಳಿಕೆ ಮತ್ತು ಸೊಳ್ಳೆಗಳಿಗೆ ರಕ್ತ ನೀಡುವ ಅಧ್ಯಯನಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿವೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಥಾಯ್–ಮ್ಯಾನ್ಮಾರ್‌ನಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿದ ಮಾದರಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ನ್ಯಾನೊಮೋಲಾರ್ ಸಾಂದ್ರತೆಯಲ್ಲೇ ರಂಗಿಗೆ ಸಂವೇದನಾಶೀಲತೆ ಮತ್ತು 2024ರ ರಕ್ತ ನೀಡುವ ಅಧ್ಯಯನದಲ್ಲಿ ಬಲವಾದ ಹರಡುವಿಕೆ ತಡೆ ಸೇರಿವೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ವೈವ್ಯಾಕ್ಸ್‌ನ ರಕ್ತ ಹಂತಗಳ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಗುಣಮುಖತೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ವೈವ್ಯಾಕ್ಸ್ ಮರುಕಳಿಕೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ಯಕೃತ್ತಿನ ಹಿಪ್ನೊಝೋಯಿಟ್‌ಗಳ ವಿಷಯವನ್ನೂ ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಪರಿಹರಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅವುಗಳಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ, ಪ್ರಭೇದ-ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಅಗತ್ಯ. ಫಾಲ್ಸಿಪಾರಮ್ ಹರಡುವಿಕೆಯ ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು ಎಲ್ಲ ಪರಾವಲಂಬಿಗಳಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುವ ಹೇಳಿಕೆಯಾಗಿ ಸಾಮಾನ್ಯೀಕರಿಸುವುದು ಈ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿನ ಅತ್ಯಂತ ಹಳೆಯ ತಪ್ಪನ್ನು ಪುನರಾವರ್ತಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಸಂಶೋಧನಾ ಗ್ರಂಥಾಲಯವು ಮಾನವ ಪ್ರಯೋಗಗಳ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಅಧ್ಯಯನಗಳ ಕಂಡುಬಂದ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಅಂಕಣಗಳಲ್ಲಿ ಇಡುತ್ತದೆ.

ಚಿಕಿತ್ಸಾ ಕ್ರಮದೊಂದಿಗೆ ಸುರಕ್ಷತೆಯನ್ನೂ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು

ಮೂರು ಅಪಾಯಗಳನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ಯಾರು ಸ್ವತಃ ಪ್ರಯೋಗಿಸಬಾರದು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತವೆ.

ಗ್ಲೂಕೋಸ್-6-ಫಾಸ್ಫೇಟ್ ಡಿಹೈಡ್ರೋಜಿನೇಸ್ ಕೊರತೆಯು ಹೀಮೋಲಿಸಿಸ್, ಅಂದರೆ ಕೆಂಪು ರಕ್ತಕಣಗಳ ನಾಶದ ಅಪಾಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. 1,005 ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ಬುರ್ಕಿನಾ ಫಾಸೊದ ನಾಲ್ಕು ಮಕ್ಕಳ ಅಧ್ಯಯನಗಳ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯಲ್ಲಿ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಕೊರತೆ ಹೊಂದಿದ್ದ ಭಾಗವಹಿಸುವವರಲ್ಲಿ ರಂಗಿಗೆ ಒಡ್ಡಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಹೀಮೋಗ್ಲೋಬಿನ್ ಇಳಿಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು. ರಂಗಿನ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆದ ಕೊರತೆ ಹೊಂದಿದ್ದ ಅಥವಾ ಹೆಟೆರೊಝೈಗಸ್ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಎರಡು ಹೀಮೋಲಿಸಿಸ್ ಘಟನೆಗಳು ಸಂಭವಿಸಿದ್ದವು. ತೀವ್ರ ಹೀಮೋಲಿಸಿಸ್ ಸಂಭವಿಸಬಹುದಾದ್ದರಿಂದ, ಚುಚ್ಚುಮದ್ದಿನ ಮೆಥಿಲೀನ್ ಬ್ಲೂಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಅಮೆರಿಕದ ಲೇಬಲಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿ G6PD ಕೊರತೆ ಇರುವವರಿಗೆ ಅದರ ಬಳಕೆಯನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಲಾಗಿದೆ. ಬಾಯಿಯ ಮೂಲಕ ನೀಡುವ ಮಲೇರಿಯಾ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ಕ್ರಮಗಳು ಶಿರೆಯ ಮೂಲಕ ನೀಡುವ ತುರ್ತು ಪ್ರಮಾಣಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಲೇಬಲ್‌ನ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಸಂಖ್ಯಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಮಲೇರಿಯಾದ ಪ್ರಮಾಣ ಮಿತಿಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಜೈವಿಕ ಅಪಾಯದ ದಿಕ್ಕು ಒಂದೇ ಆಗಿದೆ. ಯಾವುದೇ ಗಂಭೀರ ಬಳಕೆಯಲ್ಲೂ ತಪಾಸಣೆ ಮತ್ತು ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆ ಇರಬೇಕು.

ಸೆರೊಟೋನಿನ್‌ಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಔಷಧ ಪರಸ್ಪರ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನೂ ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು. ದೇಹದಾದ್ಯಂತ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುವ ಮೆಥಿಲೀನ್ ಬ್ಲೂ ಮೋನೊಅಮೈನ್ ಆಕ್ಸಿಡೇಸ್ ಅನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತದೆ. ಆಯ್ದ ಸೆರೊಟೋನಿನ್ ಮರುಹೀರಿಕೆ ಪ್ರತಿಬಂಧಕಗಳು, ಸೆರೊಟೋನಿನ್–ನೋರೆಪಿನೆಫ್ರಿನ್ ಮರುಹೀರಿಕೆ ಪ್ರತಿಬಂಧಕಗಳು, ಮೋನೊಅಮೈನ್ ಆಕ್ಸಿಡೇಸ್ ಪ್ರತಿಬಂಧಕಗಳು ಹಾಗೂ ಕೆಲವು ಓಪಿಯಾಯ್ಡ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಕೆಮ್ಮಿನ ಔಷಧಗಳೊಂದಿಗೆ ಇದು ಸೆರೊಟೋನಿನ್ ಸಿಂಡ್ರೋಮ್ ಉಂಟುಮಾಡಬಹುದು; ಮಾರಣಾಂತಿಕ ಪ್ರಕರಣಗಳೂ ವರದಿಯಾಗಿವೆ. ಈ ಪರಸ್ಪರ ಕ್ರಿಯೆ, ಬಳಕೆಗೆ ನಿಷೇಧಗಳು ಮತ್ತು ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆಯನ್ನು ಅಡ್ಡಪರಿಣಾಮಗಳು, ಬಳಕೆಗೆ ನಿಷೇಧಗಳು ಮತ್ತು ಸುರಕ್ಷತೆ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಔಷಧವನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವು ಕಡಿಮೆ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುವ ಮತ್ತೊಂದು ಅಡೆತಡೆ. ನೀಲಿ–ಹಸಿರು ಮೂತ್ರವು ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಮತ್ತು ಹಾನಿರಹಿತವಾದರೂ, ಎದ್ದು ಕಾಣುವ ಈ ಬದಲಾವಣೆ 1890ರ ದಶಕದಿಂದಲೇ ಸ್ವೀಕಾರಾರ್ಹತೆಯನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಿದೆ. ವಾಂತಿ ಪ್ರಮಾಣ ಮತ್ತು ಔಷಧ ರೂಪೀಕರಣವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿದೆ; ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರಯೋಗಗಳಲ್ಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಲು ಇದು ಕಾರಣವಾಯಿತು. ನಂತರದ ಒಂದು ಹೋಲಿಕೆಯಲ್ಲಿ ರಂಗು ಪಡೆದವರಲ್ಲಿ ಇದು 40 ಪ್ರತಿಶತದಷ್ಟಿದ್ದರೆ, ಪ್ರೈಮಾಕ್ವಿನ್ ಪಡೆದವರಲ್ಲಿ 14 ಪ್ರತಿಶತವಾಗಿತ್ತು. ಮಕ್ಕಳು ವಾಂತಿ ಮಾಡಿ ಹೊರಹಾಕುವ ಔಷಧದ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿತ್ವವು ಆ ಮಕ್ಕಳ ಪಾಲಿಗೆ ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಇರುತ್ತದೆ.

ಈ ಪುರಾವೆಗಳು ಸ್ವಯಂ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಏಕೆ ಬೆಂಬಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ

ಪ್ರಸ್ತುತ ಮಲೇರಿಯಾ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನವು ಪರಾವಲಂಬಿಯ ದೃಢೀಕರಣವನ್ನು ಅಗತ್ಯವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಪ್ರಭೇದ, ತೀವ್ರತೆ, ಭೌಗೋಳಿಕ ಪ್ರದೇಶದ ಔಷಧ ನಿರೋಧಕತೆ, ವಯಸ್ಸು ಮತ್ತು ತೂಕ, ಗರ್ಭಧಾರಣೆ ಹಾಗೂ G6PD ಸ್ಥಿತಿಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ; ಫಾಲ್ಸಿಪಾರಮ್ ಕಾಯಿಲೆಗೆ ಆರ್ಟೆಮಿಸಿನಿನ್ ಸಂಯೋಜನೆಗಳು ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗಿವೆ. ರಂಗಿನ ಕುರಿತ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಆ ನಿರ್ಧಾರ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೆ ಪರ್ಯಾಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದೇ ಔಷಧದ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ತುಂಬ ನಿಧಾನವಾಗಿದೆ, ಜೊತೆಗೆ ಬಳಸುವ ಔಷಧದ ಆಯ್ಕೆ ಗುಣಮುಖತೆಯನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತದೆ, ವೈವ್ಯಾಕ್ಸ್ ಹಿಪ್ನೊಝೋಯಿಟ್‌ಗಳಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಬೇಕು, G6PD ಸ್ಥಿತಿ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಮಿತಿಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಜೊತೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸೆರೊಟೋನಿನ್‌ಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಔಷಧಗಳು ಅಪಾಯಕಾರಿ ಪರಸ್ಪರ ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ. ತಪ್ಪಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯು ಮತ್ತೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುವ ಫಾಲ್ಸಿಪಾರಮ್ ಸೋಂಕನ್ನು ಉಳಿಸಬಹುದು, ವೈವ್ಯಾಕ್ಸ್ ಮರುಕಳಿಕೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸದೆ ಬಿಡಬಹುದು, ಹೀಮೋಲಿಸಿಸ್ ಉಂಟುಮಾಡಬಹುದು ಮತ್ತು ನಿರೋಧಕತೆ ಬೆಳೆಯಲು ಅನುಕೂಲವಾಗುವ ದುರ್ಬಲ ಔಷಧೀಯ ಒತ್ತಡವನ್ನು ಹೇರಬಹುದು.

ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಸಾರಾಂಶವು ಅದರ ಉತ್ಸಾಹಿ ಬೆಂಬಲಿಗರು ಅಥವಾ ಅದನ್ನು ತಳ್ಳಿಹಾಕುವವರು ಬಯಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸೀಮಿತವಾಗಿದೆ. ಹತ್ತೊಂಬತ್ತನೇ ಶತಮಾನದ ಒಂದು ರಂಗಿಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲೂ ನೈಜ ಔಷಧೀಯ ಕ್ರಿಯೆಯಿದೆ. ಪ್ರಯೋಗದ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆಯಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ತ ಸಂಯೋಜನೆಗೆ ಅದನ್ನು ಸೇರಿಸಿದಾಗ ಫಾಲ್ಸಿಪಾರಮ್ ಹರಡುವಿಕೆಯನ್ನು ತಡೆಯುವುದೇ ಅದರ ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಆಧುನಿಕ ಕೊಡುಗೆ. ಇದು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದ ಜನಸಮೂಹಗಳಲ್ಲಿ ಹರಡುವಿಕೆಯನ್ನು ತಡೆಯುವ ಕುರಿತ ಕಂಡುಬಂದ ಅಂಶವೇ ಹೊರತು, ಸ್ವತಃ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸೂಚನೆಯಲ್ಲ.