មេទីឡែនប្លូ និងជំងឺផាកឃីនសុន៖ ភស្តុតាងមុនគ្លីនិក និងគ្លីនិក

បើអ្នកស្វែងរកអំពីមេទីឡែនប្លូ និងជំងឺផាកឃីនសុន អ្នកនឹងឃើញការអះអាងដ៏មានទំនុកចិត្ត ដែលផ្អែកលើមូលដ្ឋានភស្តុតាងខ្សោយ។ ការសិក្សាលើកណ្តុរមួយនៅទីនេះ ការពិសោធន៍លើកោសិកាមួយនៅទីនោះ ត្រូវបានបង្ហាញហាក់ដូចជាវិធីព្យាបាលជិតនឹងមានហើយ។ តាមពិត ភស្តុតាងមានវិសាលភាពតូចជាងនោះ ប៉ុន្តែគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ជាង។ មានកំណត់ត្រាស្រាវជ្រាវពិតប្រាកដដែលពាក់ព័ន្ធជាក់លាក់នឹងផាកឃីនសុន ហើយការស្រាវជ្រាវភាគច្រើនផ្តោតលើការសង្គ្រោះមីតូកុងឌ្រី ប៉ុន្តែនៅឆ្ងាយពីការបញ្ជាក់លើមនុស្ស។ អត្ថបទនេះរៀបរាប់កំណត់ត្រានោះតាមការសិក្សានីមួយៗ ដើម្បីឱ្យអ្នកមើលឃើញច្បាស់ថា មានអ្វីខ្លះ និងខ្វះអ្វីខ្លះ។

មូលហេតុដែលអ្នកស្រាវជ្រាវបន្តត្រឡប់មកសិក្សាសមាសធាតុនេះ គឺច្បាស់លាស់។ កោសិកាសរសៃប្រសាទដូប៉ាមីននៅតំបន់ substantia nigra មានតម្រូវការថាមពលខ្ពស់ខ្លាំង ហើយការខូចមុខងារកុំផ្លិច I រួមនឹងភាពតានតឹងអុកស៊ីតកម្ម គឺជាកត្តាស្នូលក្នុងគំរូផាកឃីនសុនភាគច្រើន។ មេទីឡែនប្លូជាសារធាតុពណ៌ដែលធ្វើវដ្តអុកស៊ីតកម្ម-រេដុកម្ម ហើយអាចទទួលអេឡិចត្រុងពី NADH និងបញ្ជូនវាទៅរកស៊ីតូក្រូម c ដោយរំលងកុំផ្លិច I ដែលខូចបានមួយផ្នែក និងបន្ថយភាពតានតឹងអុកស៊ីតកម្ម។ យន្តការមីតូកុងឌ្រីនៅពីក្រោយការបញ្ជូននេះ គឺជាខ្សែតភ្ជាប់ការពិសោធន៍ផាកឃីនសុនទាំងអស់ខាងក្រោម។ ការយល់ថាការបញ្ជូននេះប្រព្រឹត្តទៅយ៉ាងដូចម្តេច នៅក្នុងកោសិកា និងសារពាង្គកាយទាំងមូល គឺមានប្រយោជន៍ មុននឹងវាយតម្លៃលទ្ធផលណាមួយ។ អ្នកអានដែលទើបស្គាល់សមាសធាតុនេះ គួរចាប់ផ្តើមពី របៀបដែលមេទីឡែនប្លូដំណើរការនៅកម្រិតកោសិកា។ សូមចងចាំទិដ្ឋភាពនេះ។ វាពន្យល់ទាំងសក្តានុពល និងចំណុចដែលការរំពឹងទុកមិនអាចទៅរួច។

ការសិក្សាអំពីការការពារស្ទ្រីអាតុម

ការពិសោធន៍ដែលមានការគ្រប់គ្រងច្បាស់លាស់បំផុត និងពាក់ព័ន្ធនឹងផាកឃីនសុន បានបញ្ចូលរ៉ូតេណូន ដែលជាជាតិពុលប៉ះពាល់កុំផ្លិច I ដោយផ្ទាល់ទៅក្នុងស្ទ្រីអាតុមរបស់កណ្តុរ ដោយមាន ឬគ្មានមេទីឡែនប្លូនៅទីតាំងនោះ។ រ៉ូតេណូនតែឯងបានបង្កើតតំបន់ខូចខាតធំៗ ដែលអ្នកនិពន្ធប្រៀបធៀបនឹងជំងឺដាច់សរសៃឈាមខួរក្បាលដោយមូលហេតុមេតាបូលីស។ សារធាតុពណ៌ដែលបានបញ្ចូលរួមគ្នា បានកាត់បន្ថយមាឌតំបន់ខូចខាតប្រហែលពាក់កណ្តាល រក្សាសកម្មភាពស៊ីតូក្រូមអុកស៊ីដាស និងទប់ស្កាត់ការកើនឡើងនៃភាពតានតឹងអុកស៊ីតកម្មជុំវិញតំបន់ខូចខាត។ វាក៏បានរក្សាសកម្មភាពមេតាបូលីសនៅតំបន់ចលនាដែលតភ្ជាប់គ្នា រួមទាំង substantia nigra និងស្នូល pedunculopontine រក្សាការតភ្ជាប់មុខងារនៅក្នុងបណ្តាញ basal ganglia និងកាត់បន្ថយភាពមិនស្មើគ្នានៃមុខងារញាណនិងចលនាបានមួយផ្នែក។

មានចំណុចកំណត់ពីរដែលសំខាន់។ ទីមួយ សារធាតុពណ៌ត្រូវបានផ្តល់ជាមួយជាតិពុល មិនមែនបន្ទាប់ពីការខូចខាតបានកើតឡើងរួចទេ។ ដូច្នេះ នេះជាការបង្ការនៅក្នុងបរិបទដែលស្រដៀងនឹងការពិសោធន៍ក្នុងចានមន្ទីរពិសោធន៍ មិនមែនជាការព្យាបាលជំងឺទេ។ ទីពីរ មេទីឡែនប្លូមិនបានស្តារសកម្មភាពកុំផ្លិច I នៅក្នុងមីតូកុងឌ្រីដែលញែកចេញទេ។ ការការពារនោះបានមកពីការគាំទ្រប្រឆាំងអុកស៊ីតកម្ម និងមេតាបូលីសជុំវិញកន្លែងរបួស មិនមែនពីការជួសជុលកុំផ្លិចដែលខូចដោយផ្ទាល់ទេ។ ភាពខុសគ្នានេះឃើញមាននៅទូទាំងឯកសារស្រាវជ្រាវ។

ការសិក្សាអំពីការសង្គ្រោះដូប៉ាមីន

គំរូកណ្តុរដែលប៉ះពាល់ទូទាំងសារពាង្គកាយ មានភាពជិតស្និទ្ធជាងមុននឹងរោគសភាពផាកឃីនសុនពិតប្រាកដ។ រ៉ូតេណូនដែលផ្តល់តាមស្នប់ខ្នាតតូច បានធ្វើឱ្យដូប៉ាមីននៅស្ទ្រីអាតុមថយចុះ និងសម្លាប់កោសិកាសរសៃប្រសាទដូប៉ាមីននៅ substantia nigra។ ចំណែកការផ្តល់មេទីឡែនប្លូកម្រិតទាបរួមគ្នា បានស្តារកម្រិតដូប៉ាមីនស្ទើរតែទាំងស្រុង និងកាត់បន្ថយយ៉ាងច្បាស់នូវការបាត់បង់កោសិកាសរសៃប្រសាទ ការរារាំងកុំផ្លិច I-III ប្រភេទអុកស៊ីសែនសកម្ម និងឱនភាពក្នុងតេស្តដំបងបង្វិល ការដើរ និងភាពរឹងជាប់នៃរាងកាយ (PMID 21454572)។ ការសិក្សារ៉ូតេណូនលើកណ្តុរទីពីរ ដែលប្រើការផ្តល់ក្រោមស្បែក បានរកឃើញការថយចុះតាមកម្រិតដែលបានផ្តល់ នៃអុកស៊ីតកម្មលីពីត ការកើនឡើងនៃកោសិកាគ្លីយ៉ា TNF-alpha និង caspase-3 ដោយកម្រិតខ្ពស់បំផុតរក្សាសញ្ញាពីការជ្រលក់ពណ៌រកអង់ស៊ីម tyrosine hydroxylase បានល្អបំផុត។ នៅកម្រិតមីតូកុងឌ្រី មេទីឡែនប្លូកំហាប់ nanomolar បានបង្កើនអ៊ីដ្រូសែនពែរអុកស៊ីតជាសញ្ញារំញោចការឆ្លើយតបការពារដោយភាពតានតឹងកម្រិតទាប ដោយមិនបំផ្លាញ DNA មីតូកុងឌ្រី។ ការផ្តល់ជាមុនក៏បានការពារមីតូកុងឌ្រីនៅផ្នែកខាងក្រោមនៃខួរក្បាលកណ្តាល ពី ការខូចខាត mtDNA ដែលបង្កដោយរ៉ូតេណូន។

ការងារ MPTP លើកណ្តុរតូចបង្ហាញទិសដៅដូចគ្នា ប៉ុន្តែមានចំណុចប្រុងប្រយ័ត្នខ្លាំងជាង។ ការផ្តល់ជាមុនក្នុងកម្រិត 20 mg/kg/day បានរក្សាកោសិកាសរសៃប្រសាទក្នុងផ្លូវ nigrostriatal និងដូប៉ាមីននៅស្ទ្រីអាតុម ដោយមានសញ្ញាបញ្ជូន BDNF ជាប់ពាក់ព័ន្ធ (PMID 29882218)។ លទ្ធផលដែលគួរឱ្យជឿជាក់ជាងនេះ គឺការសិក្សា MPTP/probenecid រយៈពេលយូរ ដែលចាប់ផ្តើមផ្តល់មេទីឡែនប្លូតាមមាត់ តែបន្ទាប់ពីឱនភាពនៃការហិតក្លិនបានលេចឡើង ហើយនៅតែបានធ្វើឱ្យការហិតក្លិន ការសម្របសម្រួលចលនា និងការរស់រានរបស់កោសិកាសរសៃប្រសាទដូប៉ាមីនប្រសើរឡើង (PMID 29684508)។ ចំណុចសំខាន់គឺ ក្រុមនោះបានធ្វើការពិសោធន៍ត្រួតពិនិត្យដែលអ្នកសង្ស័យទាមទារ ហើយបង្ហាញថាកម្រិតទាបនោះមិនបានបន្ថយ MPP+ នៅស្ទ្រីអាតុម ដែលជាសារធាតុមេតាបូលីតពុលទេ។ ដូច្នេះ វាបានដកចេញនូវការពន្យល់សាមញ្ញបំផុតដែលថាលទ្ធផលនោះជាបាតុភូតបំភាន់ពីការពិសោធន៍។ ការងារលើកោសិកាសរសៃប្រសាទដូប៉ាមីនដែលប៉ះពាល់នឹង MPP បន្ថែមសេចក្តីលម្អិតអំពីយន្តការ៖ ការស្តារសកម្មភាពកុំផ្លិច I និង ATP ជាមួយសញ្ញាបញ្ជូនប្រឆាំងអុកស៊ីតកម្ម AKT-Nrf2 (PMID 34352280) ព្រមទាំងការចម្លងហ្សែន parkin ដែលជំរុញដោយ NRF2 និងការស្តារការបង្កើតមីតូកុងឌ្រីថ្មីនៅក្នុងគំរូភាពតានតឹងរ៉ាំរ៉ៃ។

កណ្តុរគំរូ 6-OHDA ដែលជាគំរូខូចខាតម្ខាងបែបបុរាណ ផ្តល់លទ្ធផលតិចតួចបំផុត។ មេទីឡែនប្លូផ្តល់តាមមាត់រាល់ថ្ងៃ ដែលចាប់ផ្តើមក្រោយវះកាត់ បានរក្សាកោសិកាសរសៃប្រសាទដូប៉ាមីននៅ substantia nigra បន្តិចបន្តួច និងធ្វើឱ្យផ្នែកខ្លះនៃការយកចិត្តទុកដាក់ប្រសើរឡើង ប៉ុន្តែមិនបានស្តារមុខងារចលនា ឬមុខងារជើងមុខទេ (PMID 28694175)។ លទ្ធផលតិចតួចក៏ផ្តល់ព័ត៌មានដែរ។ សមាសធាតុដែលហាក់ដូចជាសង្គ្រោះអ្វីៗទាំងអស់ក្នុងគ្រប់គំរូ ជាទូទៅមិនបានសង្គ្រោះអ្វីពិតប្រាកដឡើយ។ នៅទីនេះ ទម្រង់អត្ថប្រយោជន៍ប្រែប្រួលតាមរបៀបដែលជីវវិទ្យាពិតប្រាកដប្រព្រឹត្តទៅ។

ផ្នែកស្រាវជ្រាវអាល់ហ្វា-ស៊ីនុយក្លេអ៊ីន

ដោយឡែកពីការងារជាតិពុល កម្មវិធីមេទីលទីអូនីញ៉ូមក្នុងទម្រង់រេដុកម្ម បានសាកល្បងថាតើសមាសធាតុនេះរារាំងការប្រមូលផ្តុំរបស់អាល់ហ្វា-ស៊ីនុយក្លេអ៊ីនដោយផ្ទាល់ឬទេ។ នៅក្នុងកោសិកាដែលបញ្ចេញអាល់ហ្វា-ស៊ីនុយក្លេអ៊ីនរបស់មនុស្ស ទម្រង់រេដុកម្មបានសម្អាតកំណកក្នុងកោសិកាដំណាក់កាលដំបូង និងកំណកជាសរសៃ ដោយមាន EC50 ជិត 1 micromolar។ ការផ្តល់តាមមាត់រយៈពេលប្រាំមួយសប្តាហ៍បានកាត់បន្ថយរោគសភាពនៅតំបន់ខួរក្បាលជាច្រើន និងកែសម្រួលលក្ខណៈចលនាមិនប្រក្រតីនៅក្នុងកណ្តុរតូចបញ្ចូលហ្សែន (PMID 29375308)។ ការសិក្សាបន្តលើពូជកណ្តុរបញ្ចូលហ្សែនទីពីរ បានរកឃើញថាអាល់ហ្វា-ស៊ីនុយក្លេអ៊ីននៅស៊ីណាប់ត្រឡប់ទៅកម្រិតធម្មតាដូចប្រភេទដើម ហើយភាពមិនប្រក្រតីនៃរេសិបទ័រគ្លុយតាម៉ាតត្រូវបានកែសម្រួល ប៉ុន្តែមិនមានឥទ្ធិពលលើអាកប្បកិរិយាដែលគួរឱ្យជឿជាក់ទេ (PMID 35709886)។

សូមកត់សម្គាល់ការផ្លាស់ប្តូរសមាសធាតុ។ ការសិក្សាទាំងនេះប្រើ LMTM/HMTM ដែលជាអំបិលក្នុងទម្រង់រេដុកម្មមានស្ថិរភាព បង្កើតឡើងសម្រាប់កម្មវិធីអាល់ហ្សៃមឺរ មិនមែនជាក្លរួក្នុងទម្រង់អុកស៊ីតកម្មដែលលក់ជាសារធាតុពណ៌ទេ។ ប្រសិទ្ធភាពក្នុងទម្រង់មួយ មិនអាចផ្ទេរទៅទម្រង់មួយទៀតដោយស្វ័យប្រវត្តិទេ។ ភាពខុសគ្នានេះត្រូវបានបង្ហាញយ៉ាងលម្អិតក្នុង កំណត់ត្រាការសាកល្បងអាល់ហ្សៃមឺរ។

ហេតុផលបីយ៉ាងដែលត្រូវអានលទ្ធផលនីមួយៗពីរដង

ទីមួយ ការផ្តល់សារធាតុស្ទើរតែទាំងអស់ គឺផ្តល់រួមគ្នា ឬផ្តល់ជាមុន។ សារធាតុពណ៌មានវត្តមានមុន ឬជាមួយជាតិពុល។ នេះសាកល្បងថាតើការគាំទ្រមីតូកុងឌ្រីអាចបង្ការការខូចខាតបានឬទេ ដែលជាវិទ្យាសាស្ត្រត្រឹមត្រូវ ប៉ុន្តែវាមិនតំណាងឱ្យអ្នកជំងឺដែលចាប់ផ្តើមប្រើអាហារបំប៉ន ក្រោយមានការបាត់បង់កោសិកាសរសៃប្រសាទអស់ជាច្រើនឆ្នាំរួចហើយទេ។

ទីពីរ មេទីឡែនប្លូរារាំងអង់ស៊ីមដែលធ្វើឱ្យ MPTP ក្លាយជាសារធាតុពុលសកម្ម។ សារធាតុមុនពុល MPTP មិនបង្កគ្រោះថ្នាក់ឡើយ រហូតដល់ MAO-B បម្លែងវាទៅជា MPP+។ មេទីឡែនប្លូ ទប់ស្កាត់ការបម្លែងនោះនៅកំហាប់ nanomolar។ ដូច្នេះ លទ្ធផលការពារក្នុងការសិក្សា MPTP អាចមានន័យថា ជាតិពុលមិនដែលត្រូវបានធ្វើឱ្យសកម្ម ជាជាងមានន័យថាកោសិកាសរសៃប្រសាទត្រូវបានសង្គ្រោះ។ ការសិក្សារយៈពេលយូរខាងលើអាចឆ្លងផុតការជំទាស់នេះ ដោយសារមានការត្រួតពិនិត្យ MPP+។ ការសិក្សាដែលគ្មានការត្រួតពិនិត្យនោះ មិនអាចឆ្លងផុតបានទេ។

ទីបី ការខូចខាតដោយជាតិពុលមិនមែនជាជំងឺផាកឃីនសុនទេ។ រ៉ូតេណូន, MPTP និង 6-OHDA បង្កើតឡើងវិញនូវការបាត់បង់ដូប៉ាមីន និងភាពតានតឹងអុកស៊ីតកម្មបានយ៉ាងស្រដៀង ប៉ុន្តែមិនអាចតំណាងឱ្យការវិវត្តអស់ជាច្រើនទសវត្សរ៍ ការរីករាលដាលនៃរោគសភាពស៊ីនុយក្លេអ៊ីន ឬការកែប្រែបណ្តាញសរសៃប្រសាទក្នុងជំងឺរបស់មនុស្សបានទេ។ ការសង្គ្រោះក្នុងសត្វជាហេតុផលសម្រាប់ធ្វើការសាកល្បង មិនមែនជាការបង្ហាញជាមុននៃលទ្ធផលការសាកល្បងទាំងនោះទេ។

ភស្តុតាងលើមនុស្ស៖ មិនទាន់មានទេ

គិតត្រឹមឆ្នាំ 2026 មិនមានការសាកល្បងចៃដន្យដែលបានបោះពុម្ពផ្សាយ និងមិនមានការសាកល្បងអន្តរាគមន៍កំពុងដំណើរការដែលបានចុះបញ្ជី សម្រាប់មេទីឡែនប្លូ, LMTM ឬ HMTM ក្នុងជំងឺផាកឃីនសុនទេ។ អត្ថបទពិនិត្យថ្មីមួយអំពីការព្យាបាល បានរាយបញ្ជីការសាកល្បងផាកឃីនសុនដែលបានបោះពុម្ពផ្សាយចំនួនសូន្យ និងកំពុងដំណើរការចំនួនសូន្យ។ កម្មវិធី LMTM/HMTM ដែលបានចុះបញ្ជី ផ្តោតលើជំងឺអាល់ហ្សៃមឺរ និងជំងឺវង្វេងផ្នែកថ្ងាសនិងសៀតផ្កាប្រភេទប្រែប្រួលអាកប្បកិរិយា ហើយលទ្ធផលរបស់វាមិនអាចយកមកអនុវត្តចំពោះផាកឃីនសុនបានទេ។ អ្នកណាដែលលក់មេទីឡែនប្លូសម្រាប់រោគសញ្ញាផាកឃីនសុននៅពេលនេះ កំពុងសន្និដ្ឋានពង្រីកពីលទ្ធផលលើកណ្តុរ និងកោសិកា។ ការសន្និដ្ឋានពង្រីកបែបនេះបានបរាជ័យចំពោះសារធាតុសក្តានុពលការពារប្រព័ន្ធប្រសាទភាគច្រើន ដែលធ្លាប់មើលទៅមានសក្តានុពលល្អជាងសារធាតុនេះទៀត។

ចំណុចសុវត្ថិភាពជាក់លាក់សម្រាប់អ្នកជំងឺផាកឃីនសុន

ផ្នែកនេះមិនមែនជាការប្រុងប្រយ័ត្នទូទៅទេ។ វាពាក់ព័ន្ធនឹងអន្តរកម្មជាមួយថ្នាំដែលអ្នកជំងឺផាកឃីនសុនប្រើជាក់ស្តែង។ មេទីឡែនប្លូក្នុងទម្រង់ដើមគឺជា សារធាតុរារាំង MAO-A ដ៏ខ្លាំងដែលអាចត្រឡប់វិញបាន ហើយរារាំង MAO-B នៅកំហាប់ខ្ពស់ជាង។ រ៉ាសាហ្ស៊ីលីន សេលេហ្ស៊ីលីន និងសាហ្វីណាមីដ ជាសារធាតុរារាំង MAO-B ដែលស្លាកថ្នាំហាម ឬព្រមានប្រឆាំងនឹងការប្រើរួមជាមួយសារធាតុរារាំង MAO ផ្សេងទៀត ព្រោះការរារាំងត្រួតគ្នាបង្កហានិភ័យពុលសេរ៉ូតូនីន និងប្រតិកម្មសម្ពាធឈាមខ្ពស់។ ការបន្ថែមមេទីឡែនប្លូទៅក្នុងរបបថ្នាំបែបនេះ ជាអន្តរកម្មដែលមានសារៈសំខាន់ខាងគ្លីនិក ហើយមិនមានទិន្នន័យផាកឃីនសុនណាដែលបញ្ជាក់ថា ទម្រង់រេដុកម្ម LMTM/HMTM អាចជៀសផុតពីអន្តរកម្មនេះបានទេ។

អន្តរកម្មជាមួយថ្នាំប្រឆាំងជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្តដែលប៉ះពាល់ប្រព័ន្ធសេរ៉ូតូនីន ត្រូវបានកត់ត្រានៅក្នុងមនុស្ស។ ក្នុងការពិនិត្យជាប្រព័ន្ធលើប្រតិកម្មភាន់ច្រឡំក្រោយការបញ្ចូលមេទីឡែនប្លូ 25 ក្នុងចំណោម 26 ករណីបានកើតឡើងចំពោះអ្នកជំងឺដែលកំពុងប្រើថ្នាំប្រឆាំងជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្តដែលប៉ះពាល់ប្រព័ន្ធសេរ៉ូតូនីន ហើយក៏មានរបាយការណ៍ថាផលិតផលមេទីឡែនប្លូតាមមាត់បានបង្ករោគសញ្ញាពុលសេរ៉ូតូនីនដែរ។ ជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្តកើតមានញឹកញាប់ក្នុងជំងឺផាកឃីនសុន ហើយតែងតែត្រូវបានព្យាបាលដោយ SSRIs ឬ SNRIs។ ដូច្នេះ អន្តរកម្មនេះទំនងជាកើតឡើងនៅក្នុងក្រុមនេះច្រើនជាងក្រុមប្រជាជនភាគច្រើន។ ព័ត៌មានលម្អិតទាំងស្រុងអំពីសុវត្ថិភាព និងអន្តរកម្ម ព្រមទាំងទិដ្ឋភាពទូលំទូលាយនៃការស្រាវជ្រាវគ្លីនិក ជួយឱ្យយល់ពីហានិភ័យទាំងនេះក្នុងបរិបទត្រឹមត្រូវ។ អ្នកណាដែលកំពុងពិចារណាប្រើមេទីឡែនប្លូជាមួយថ្នាំផាកឃីនសុន ឬថ្នាំប្រឆាំងជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្ត ត្រូវមានការត្រួតពិនិត្យពីអ្នកជំនាញគ្លីនិក មុនពេលសាកល្បងណាមួយ មិនមែនក្រោយរោគសញ្ញាលេចឡើងទេ។

សេចក្តីសន្និដ្ឋានអាចសង្ខេបក្នុងបញ្ជីមួយបាន។ គំរូជាតិពុល និងស៊ីនុយក្លេអ៊ីនបង្ហាញការការពារមីតូកុងឌ្រី និងដូប៉ាមីនដែលមានភាពស្របគ្នា ជាមួយការឆ្លើយតបតាមកម្រិតដែលបានផ្តល់ពិតប្រាកដ។ ប្រភពបំភាន់បីយ៉ាងដែលបានលើកឡើង កំណត់ការបកស្រាយលទ្ធផល MPTP និងការផ្តល់រួមគ្នាទាំងអស់ ហើយភស្តុតាងប្រសិទ្ធភាពលើមនុស្សនៅតែមានការសាកល្បងចំនួនសូន្យ។ នេះជាកម្មវិធីស្រាវជ្រាវដែលគួរតាមដាន មិនមែនជាវិធីព្យាបាលដែលគួរទិញទេ។