អត្ថបទ

មេទីឡែនប៊្លូ និងការព្យាបាលដោយការប្រឈម៖ ហេតុអ្វីការរៀនដែលជោគជ័យមានសារៈសំខាន់

មេទីឡែនប៊្លូ និងការព្យាបាលដោយការប្រឈម៖ ហេតុអ្វីការរៀនដែលជោគជ័យមានសារៈសំខាន់

ស្រមៃថាមនុស្សពីរនាក់បានបញ្ចប់វគ្គប្រឈមដូចគ្នា សម្រាប់ការភ័យខ្លាចកន្លែងចង្អៀត។ មនុស្សទីមួយចាកចេញដោយស្ងប់ចិត្ត។ ការភ័យខ្លាចនៅចុងការសាកល្បងចុងក្រោយគឺជិតសូន្យ។ មនុស្សទីពីរចាកចេញទាំងញ័រភ័យ។ ការភ័យខ្លាចនៅចុងវគ្គនៅតែខ្ពស់។ ក្រោយមក អ្នកទាំងពីរលេបថ្នាំគ្រាប់កាប់ស៊ុលដូចគ្នា។ មួយខែក្រោយ អ្នកដែលស្ងប់ចិត្តមានភាពប្រសើរឡើង ហើយអ្នកដែលញ័រភ័យមានសភាពកាន់តែអាក្រក់។ ថ្នាំដូចគ្នា កម្រិតថ្នាំដូចគ្នា ប៉ុន្តែលទ្ធផលផ្ទុយគ្នា។

នេះជាអ្វីដែលអក្សរសិល្ប៍ស្រាវជ្រាវអំពីមេទីឡែនប៊្លូ និងការរំលត់ការភ័យខ្លាចបានរាយការណ៍។ ថ្នាំនេះមិនបានធ្វើសកម្មភាពដូចថ្នាំស្ងប់អារម្មណ៍ដែលកាត់បន្ថយការភ័យខ្លាចដោយផ្ទាល់ទេ។ វាធ្វើសកម្មភាពដូចសារធាតុជំនួយដល់ការពង្រឹងស្ថិរភាពនៃការចងចាំ ដែលពង្រឹងអ្វីក៏ដោយដែលខួរក្បាលកំពុងដំណើរការក្រោយវគ្គ។ នៅពេលវគ្គបានបង្កើតការរៀនអំពីការរំលត់ការភ័យខ្លាច ការធ្វើតេស្តនៅពេលក្រោយបង្ហាញថាមានការភ័យខ្លាចតិចជាងមុន។ នៅពេលវគ្គមិនបានបង្កើតការរៀនបែបនោះ អត្ថប្រយោជន៍បានបាត់ទៅ ហើយនិន្នាការបានទៅក្នុងទិសផ្ទុយ។ អត្ថបទនេះប្រៀបធៀបការពិសោធន៍លើសត្វ ជាមួយការសិក្សាអំពីការព្យាបាលដោយការប្រឈមលើមនុស្ស ដើម្បីបញ្ជាក់ភាពខុសគ្នានោះឱ្យច្បាស់។

ការរំលត់ការភ័យខ្លាចគឺជាការរៀនថ្មី មិនមែនជាការលុបចោលទេ

ការបង្កើតការភ័យខ្លាចតាមលក្ខខណ្ឌ ផ្គូផ្គងសញ្ញាដែលដើមឡើយគ្មានន័យអវិជ្ជមាន ជាមួយព្រឹត្តិការណ៍មិនល្អ រហូតដល់សញ្ញានោះតែមួយអាចបង្កឱ្យមានការនៅស្ងៀមមិនកម្រើក ឬការជៀសវាង។ បន្ទាប់មក ការហ្វឹកហាត់រំលត់ការភ័យខ្លាចបង្ហាញសញ្ញានោះជាច្រើនដង ដោយគ្មានព្រឹត្តិការណ៍មិនល្អកើតឡើង។ អ្នកឬសត្វដែលចូលរួមរៀនអ្វីថ្មីមួយ៖ នៅទីនេះ សញ្ញានោះលែងព្យាករថានឹងមានគ្រោះថ្នាក់ទៀតហើយ។ ទំនាក់ទំនងចាស់មិនត្រូវបានលុបចោលទេ។ វាប្រកួតប្រជែងជាមួយទំនាក់ទំនងថ្មី ហើយអាចត្រឡប់មកវិញនៅពេលបរិបទផ្លាស់ប្ដូរ ពេលវេលាកន្លងទៅ ឬក្រោយមានអ្វីមួយរំឭកវា។ អ្នកស្រាវជ្រាវហៅការត្រឡប់មកវិញទាំងនេះថា ការលេចឡើងវិញដោយការប្ដូរបរិបទ ការស្ដារឡើងវិញដោយឯកឯង និងការកើតឡើងវិញក្រោយការរំឭកព្រឹត្តិការណ៍មិនល្អ។

ការប្រកួតប្រជែងនោះជាមូលហេតុដែលពេលវេលាមានសារៈសំខាន់។ សារធាតុដែលផ្ដល់មុនវគ្គអាចផ្លាស់ប្ដូរការយល់ឃើញ ឬការថប់បារម្ភក្នុងអំឡុងវគ្គ។ សារធាតុដែលផ្ដល់ក្រោយវគ្គមិនអាចធ្វើដូច្នោះបានទេ។ វាអាចមានឥទ្ធិពលតែលើការពង្រឹងស្ថិរភាពនៃការចងចាំ ដែលជាដំណើរការរយៈពេលជាច្រើនម៉ោង ដើម្បីធ្វើឱ្យស្នាមចងចាំថ្មីមានស្ថិរភាព។ អ្វីៗទាំងអស់ខាងក្រោមពឹងផ្អែកលើការបែងចែកនេះ។

ដំណាក់កាលទាំងបួននៃការរៀនរំលត់ការភ័យខ្លាច៖ ការរៀនឱ្យភ័យខ្លាច វគ្គរំលត់ការភ័យខ្លាច ចន្លោះពេលពង្រឹងស្ថិរភាពនៃការចងចាំក្រោយវគ្គដែលមេទីឡែនប៊្លូត្រូវបានផ្ដល់ និងការធ្វើតេស្តនៅពេលក្រោយក្នុងបរិបទដដែល និងបរិបទថ្មី។

គំនូសតាងបង្ហាញដំណាក់កាលទាំងបួន។ ការរៀនកើតឡើងនៅដំណាក់កាលទីពីរ។ មេទីឡែនប៊្លូត្រូវបានផ្ដល់នៅដំណាក់កាលទីបី។ ការធ្វើតេស្តភាពជោគជ័យកើតឡើងនៅដំណាក់កាលទីបួន ហើយល្អបំផុតគួរធ្វើក្នុងបរិបទខុសពីការហ្វឹកហាត់ ព្រោះការភ័យខ្លាចដែលបាត់ទៅតែនៅក្នុងបន្ទប់ព្យាបាលមានប្រយោជន៍កម្រិតតិចតួច។

អ្វីដែលការសិក្សាលើកណ្ដុរបានបង្ហាញដំបូង

ចំណុចចាប់ផ្ដើមគឺការពិសោធន៍អំពីការរក្សាការចងចាំ។ Gonzalez-Lima និង Bruchey បានហ្វឹកហាត់កណ្ដុរឱ្យនៅស្ងៀមមិនកម្រើកពេលឮសំឡេង រំលត់ប្រតិកម្មនោះ រួចចាក់មេទីឡែនប៊្លូ ឬទឹកអំបិលក្រោយវគ្គនីមួយៗ។ កម្រិតថ្នាំគឺ 4 mg/kg ចាក់ចូលក្នុងប្រហោងពោះ ដោយផ្ដល់លើកដំបូង 30 នាទីក្រោយការរំលត់ការភ័យខ្លាច ហើយធ្វើម្ដងទៀតក្នុងរយៈពេលប្រាំថ្ងៃ។ កណ្ដុរដែលបានទទួលថ្នាំនៅស្ងៀមមិនកម្រើកតិចជាងមុនពេលឮសំឡេងក្នុងការធ្វើតេស្តនៅពេលក្រោយ៖ ជារួមប្រហែលពាក់កណ្ដាល និងប្រហែលមួយភាគប្រាំក្នុងការធ្វើតេស្តចុងក្រោយ។ ប៉ុន្តែការនៅស្ងៀមមិនកម្រើកមុនសំឡេង និងរង្វាស់នៃចលនាទូទៅនិងភាពភ័យខ្លាច មិនខុសគ្នាទេ។ ការរក្សាការចងចាំបានល្អជាងមុនមានទំនាក់ទំនងជាមួយសកម្មភាពស៊ីតូក្រូមអុកស៊ីដាសខ្ពស់ជាងមុន ដែលជាសូចនាករនៃសមត្ថភាពថាមពលរបស់មីតូកុងឌ្រី ជាពិសេសនៅតំបន់ស្រោមខួរក្បាលផ្នែកខាងមុខ រួមទាំងតំបន់អ៊ីនហ្វ្រាលីមប៊ីកខាងមុខ តំបន់ថ្ងាសផ្នែកលើនិងផ្នែកកណ្ដាល និងស្រោមខួរក្បាលអ័រប៊ីតាល់ផ្នែកចំហៀង។ អ្នកនិពន្ធបានបកស្រាយថា នេះជាការគាំទ្រផ្នែកមេតាបូលីសដល់ការពង្រឹងស្ថិរភាពនៃការចងចាំ ក្នុងបណ្ដាញសរសៃប្រសាទដែលរក្សាការរៀនរំលត់ការភ័យខ្លាច។

ការសិក្សាទីពីរលើកណ្ដុរបានសួរថា តើឥទ្ធិពលនេះនៅតែមានក្នុងសត្វដែលមានលក្ខណៈងាយបរាជ័យក្នុងការរំលត់ការភ័យខ្លាចដែរឬទេ។ Wrubel និងសហការីបានប្រើកណ្ដុរដែលមានភាពអស់សង្ឃឹមពីកំណើត ជាពូជដែលត្រូវបានស្នើជាគំរូនៃភាពងាយរងការភ័យខ្លាចរ៉ាំរ៉ៃ។ កណ្ដុរទាំងនេះបានរៀនឱ្យភ័យខ្លាចជាធម្មតា ប៉ុន្តែស្ទើរតែមិនអាចរំលត់ការភ័យខ្លាចបានទេ។ ខ្សែកោងនៃការនៅស្ងៀមមិនកម្រើករបស់ពួកវានៅតែថេរ ខណៈក្រុមត្រួតពិនិត្យមានការថយចុះ។ មួយខែក្រោយ សត្វដែលមានភាពអស់សង្ឃឹមទាំងនេះបានទទួលការប្រឈមនឹងសំឡេងតែឯងរយៈពេលប្រាំថ្ងៃបន្ថែម ដោយក្រោយវគ្គរៀងរាល់ថ្ងៃ ពួកវាទទួលមេទីឡែនប៊្លូ 4 mg/kg ឬទឹកអំបិល។ នៅក្នុងបរិបទរំលត់ការភ័យខ្លាច ថ្នាំបានធ្វើឱ្យមានការផ្លាស់ប្ដូរតិចតួច។ ពេលត្រឡប់ទៅបរិបទដើមដែលពួកវាបានរៀនឱ្យភ័យខ្លាច ការលេចឡើងវិញនៃការភ័យខ្លាចមានកម្រិតទាបជាងយ៉ាងច្រើនក្នុងក្រុមមេទីឡែនប៊្លូ។ សម្រាប់ការព្យាបាលដោយការប្រឈម នេះជាលទ្ធផលចុងក្រោយដែលគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ ព្រោះអ្នកជំងឺត្រូវការភាពប្រសើរឡើងដែលអាចរក្សាបានពេលទៅកន្លែងថ្មី។

បន្ទាប់មក ការសិក្សាបានរកឃើញលក្ខខណ្ឌកំណត់នៃឥទ្ធិពលនេះ។ Auchter និងសហការីបានធ្វើតេស្តលើកណ្ដុរដែលបង្កាត់ជ្រើសរើសឱ្យមានសមត្ថភាពរំលត់ការភ័យខ្លាចខ្ពស់ ទាប ឬមធ្យម ហើយចាក់ថ្នាំតែមួយលើកភ្លាមៗក្រោយវគ្គរំលត់ការភ័យខ្លាច។ មេទីឡែនប៊្លូបានកាត់បន្ថយការកើតឡើងវិញនៃការភ័យខ្លាចក្រោយការរំឭកព្រឹត្តិការណ៍មិនល្អ តែនៅក្នុងកណ្ដុរដែលរំលត់ការភ័យខ្លាចបានល្អក្នុងវគ្គនោះប៉ុណ្ណោះ ដែលកំណត់ថាជាលទ្ធផលប្រហែល 0.2 គម្លាតស្តង់ដារលើសមធ្យមភាគនៃសំណាក។ ក្នុងចំណោមកណ្ដុរដែលរំលត់ការភ័យខ្លាចមិនបានល្អ ថ្នាំមិនមានឥទ្ធិពលទេ។ នីតិវិធីស្របគ្នាមួយ ដែលផ្សំការរំឭកការចងចាំជាមួយការរំលត់ការភ័យខ្លាច បានជួយដោយមិនអាស្រ័យលើភាពជោគជ័យនៃវគ្គ។ នេះបង្ហាញថា ការបរាជ័យគឺជាក់លាក់ចំពោះក្រុមទទួលថ្នាំ មិនមែនជាលក្ខណៈរបស់សត្វទាំងនោះទេ។ គោលការណ៍ដែលអ្នកនិពន្ធបានលើកឡើង គឺជាគោលការណ៍ដែលរៀបចំការយល់ដឹងក្នុងវិស័យនេះ៖ សារធាតុជំរុញការពង្រឹងស្ថិរភាពនៃការចងចាំ ពង្រឹងបណ្ដាញដែលបានធ្វើសកម្មភាព ហើយការរៀនដែលជោគជ័យមានសារៈសំខាន់។

ការធ្វើតេស្តលើមនុស្ស៖ វគ្គប្រឈមតែមួយសម្រាប់ការភ័យខ្លាចកន្លែងចង្អៀត

ការសិក្សាគ្លីនិកបានយកនីតិវិធីពីកណ្ដុរមកអនុវត្តលើមនុស្សឱ្យស្រដៀងគ្នាបំផុត តាមកម្រិតដែលគោលការណ៍សីលធម៌អនុញ្ញាត។ Telch និងសហការីបានបែងចែកមនុស្សពេញវ័យ 42 នាក់ដែលមានការភ័យខ្លាចកន្លែងចង្អៀតខ្លាំង ដោយចៃដន្យឱ្យទទួលមេទីឡែនប៊្លូ ឬថ្នាំគ្មានសារធាតុសកម្ម តែក្រោយវគ្គប្រឈមតែមួយប៉ុណ្ណោះ។ វគ្គនោះមានការប្រឈមប្រាំមួយលើក ដោយដេកក្នុងបន្ទប់បិទជិតតូចមួយ រយៈពេលប្រាំនាទីក្នុងមួយលើក សរុប 30 នាទី។ មធ្យមភាគនៃកម្រិតភ័យខ្លាចអតិបរមាបានថយពី 73 ក្នុងចំណោម 100 នៅការប្រឈមលើកដំបូង មកប្រហែល 24 នៅលើកចុងក្រោយ។ ការផ្ដល់ថ្នាំចាប់ផ្ដើមភ្លាមៗក្រោយវគ្គ៖ មេទីឡែនប៊្លូសរុប 260 mg បែងចែកជាថ្នាំគ្រាប់កាប់ស៊ុលបីគ្រាប់ ផ្ដល់ឃ្លាតគ្នាប្រហែលប្រាំមួយទៅដប់ម៉ោង ដើម្បីគ្របដណ្ដប់ចន្លោះពេលពង្រឹងស្ថិរភាពនៃការចងចាំ។ ភស្តុតាងលើមនុស្សអំពី មេទីឡែនប៊្លូសម្រាប់ជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្ត និងការថប់បារម្ភ ជួយដាក់ការសាកល្បងនេះក្នុងបរិបទ។ វាជាការពិសោធន៍តែមួយអំពីការព្យាបាលដោយការប្រឈម ដែលមានក្រុមត្រួតពិនិត្យ។

សំណួរដែលបានកំណត់ជាមុន មិនមែនថាតើថ្នាំមានលទ្ធផលល្អជាងថ្នាំគ្មានសារធាតុសកម្មជាមធ្យមឬទេ។ សំណួរគឺថាតើឥទ្ធិពលពឹងផ្អែកលើការភ័យខ្លាចដែលនៅសល់នៅចុងការប្រឈមលើកទីប្រាំមួយឬទេ។ លទ្ធផលបង្ហាញថា វាពិតជាពឹងផ្អែកលើចំណុចនោះ។ នៅមួយខែក្រោយ ពេលធ្វើតេស្តក្នុងបន្ទប់ផ្សេង អ្នកជំងឺដែលបញ្ចប់វគ្គដោយមានការភ័យខ្លាចកម្រិតសូន្យ មានមធ្យមភាគកម្រិតភ័យខ្លាចអតិបរមាជិត 11 ក្នុងក្រុមមេទីឡែនប៊្លូ ប្រៀបធៀបនឹងជិត 30 ក្នុងក្រុមថ្នាំគ្មានសារធាតុសកម្ម។ អ្នកជំងឺដែលបញ្ចប់វគ្គនៅកម្រិតជិត 47 បង្ហាញលទ្ធផលផ្ទុយគ្នា គឺប្រហែល 33 ប្រៀបធៀបនឹង 17 ទោះបីការបញ្ច្រាសនេះជានិន្នាការ មិនមែនជាលទ្ធផលច្បាស់លាស់ក៏ដោយ។ ក្នុងក្រុមមេទីឡែនប៊្លូ ការភ័យខ្លាចនៅចុងវគ្គខ្ពស់ជាង អាចព្យាករថានឹងមានការភ័យខ្លាចខ្ពស់ជាងនៅមួយខែក្រោយ។ ក្នុងក្រុមថ្នាំគ្មានសារធាតុសកម្ម មិនមានទំនាក់ទំនងនេះទេ។

លទ្ធផលទីពីរគាំទ្រការបកស្រាយទាក់ទងនឹងការចងចាំ។ អ្នកចូលរួមក៏បានជួបព័ត៌មានលម្អិតដែលមិនពាក់ព័ន្ធនឹងការភ័យខ្លាចក្នុងបន្ទប់ ដូចជាលេខ និងទីតាំង ដែលពួកគេគ្មានហេតុផលត្រូវទន្ទេញចាំ។ សមត្ថភាពរំឭកព័ត៌មានមិនខុសគ្នានៅមួយថ្ងៃក្រោយទេ ប៉ុន្តែនៅ 30 ថ្ងៃក្រោយ ក្រុមមេទីឡែនប៊្លូចងចាំបានចំនួនព័ត៌មានប្រហែលពីរដងច្រើនជាង។ អ្នកនិពន្ធបានបកស្រាយលទ្ធផលទាំងពីររួមគ្នាថា៖ មេទីឡែនប៊្លូក្រោយវគ្គបានពង្រឹងការរក្សាការចងចាំ ទាំងការរៀនរំលត់ការភ័យខ្លាចនៅពេលការរំលត់បានកើតឡើង និងព័ត៌មានលម្អិតនៃបរិបទដោយមិនអាស្រ័យលើការរំលត់នោះ។ នេះស្របនឹងឥទ្ធិពលទូទៅលើការពង្រឹងស្ថិរភាពនៃការចងចាំ ជាជាងឥទ្ធិពលបំបាត់ការភ័យខ្លាចភ្លាមៗ។

ការប្រៀបធៀបរវាងប្រភេទសត្វ និងមនុស្ស

ការសិក្សាអ្នកឬសត្វចូលរួម និងការរៀបចំសិក្សាកម្រិតថ្នាំ និងពេលវេលាលទ្ធផលសំខាន់
Gonzalez-Lima និង Bruchey, 2004កណ្ដុរធម្មតា 16 ក្បាល បង្កើតការភ័យខ្លាចតាមលក្ខខណ្ឌដោយសំឡេង រួចរំលត់ការភ័យខ្លាច4 mg/kg IP, 30 min ក្រោយវគ្គនីមួយៗ, 5 ថ្ងៃការនៅស្ងៀមមិនកម្រើកដែលបង្កដោយសំឡេងមានតិចជាងក្នុងការធ្វើតេស្តនៅពេលក្រោយ; គ្មានការផ្លាស់ប្ដូរក្នុងការនៅស្ងៀមមុនសំឡេង ឬរង្វាស់ចលនា; ការរក្សាការចងចាំមានទំនាក់ទំនងជាមួយស៊ីតូក្រូមអុកស៊ីដាសនៅស្រោមខួរក្បាលផ្នែកខាងមុខ
Wrubel និងសហការី, 2007កណ្ដុរដែលមានភាពអស់សង្ឃឹមពីកំណើត និងមានខ្សែកោងការរំលត់ការភ័យខ្លាចថេរ4 mg/kg IP, 30 min ក្រោយវគ្គសំឡេងរៀងរាល់ថ្ងៃ ក្នុងវគ្គទាំង 5ផ្លាស់ប្ដូរតិចតួចក្នុងបរិបទរំលត់ការភ័យខ្លាច; ការលេចឡើងវិញនៃការភ័យខ្លាចថយចុះយ៉ាងច្រើនពេលត្រឡប់ទៅបរិបទដែលបានរៀនឱ្យភ័យខ្លាច
Auchter និងសហការី, 2017កណ្ដុរ 84 ក្បាលដែលបង្កាត់ឱ្យមានសមត្ថភាពរំលត់ការភ័យខ្លាចខ្ពស់ ទាប ឬមធ្យម4 mg/kg IP ភ្លាមៗក្រោយការរំលត់ការភ័យខ្លាចកាត់បន្ថយការកើតឡើងវិញក្រោយការរំឭកព្រឹត្តិការណ៍មិនល្អ តែក្នុងកណ្ដុរដែលរំលត់ការភ័យខ្លាចបានជោគជ័យ; ការរំឭកការចងចាំផ្សំជាមួយការរំលត់ការភ័យខ្លាចជួយបានដោយមិនអាស្រ័យលើភាពជោគជ័យនៃវគ្គ
Telch និងសហការី, 2014មនុស្សពេញវ័យ 42 នាក់ដែលភ័យខ្លាចកន្លែងចង្អៀត វគ្គប្រឈមមួយរយៈពេល 30-min260 mg តាមមាត់ បែងចែកផ្ដល់ក្នុងរយៈពេលប្រហែល 12 ទៅ 20 h ក្រោយវគ្គនៅ 1 ខែក្រោយក្នុងបន្ទប់ថ្មី អត្ថប្រយោជន៍ពឹងផ្អែកលើការភ័យខ្លាចនៅចុងវគ្គ៖ ប្រសើរជាងក្រោយបញ្ចប់ដោយស្ងប់ចិត្ត និងមាននិន្នាការអាក្រក់ជាងក្រោយបញ្ចប់ដោយភ័យខ្លាច; ការរំឭកព័ត៌មានបរិបទដែលបានជួបដោយចៃដន្យកើនទ្វេដងនៅ 30 ថ្ងៃក្រោយ

តារាងនេះបង្ហាញលំនាំយ៉ាងច្បាស់។ ការផ្ដល់ថ្នាំក្រោយវគ្គមានដូចគ្នានៅក្នុងការសិក្សាទាំងបួន។ អត្ថប្រយោជន៍មានទំនាក់ទំនងជាមួយភាពជោគជ័យនៃវគ្គ ក្នុងការសិក្សាទាំងពីរដែលបានរៀបចំដើម្បីធ្វើតេស្តអន្តរកម្មនោះ។ ការអនុវត្តលទ្ធផលទៅបរិបទថ្មីត្រូវបានធ្វើតេស្តក្នុងការសិក្សាពីរក្រោយ ហើយបានរកឃើញក្នុងការសិក្សាទាំងពីរ ដែលជាទិសដៅពាក់ព័ន្ធនឹងការអនុវត្តគ្លីនិក។

របៀបអានភស្តុតាងនេះដោយមិនបកស្រាយហួសពីអ្វីដែលវាបង្ហាញ

ទីមួយ ត្រូវបែងចែកការរៀនចេញពីការបង្ហាញប្រតិកម្មជាក់ស្ដែង។ ការភ័យខ្លាចដែលវាស់ក្នុងអំឡុងវគ្គ ឆ្លុះបញ្ចាំងពីប្រតិកម្មក្រោមការគាំទ្រ៖ អ្នកព្យាបាលនៅទីនោះ បន្ទប់ជាកន្លែងដែលធ្លាប់ស្គាល់ ហើយលក្ខខណ្ឌច្បាស់លាស់។ ការភ័យខ្លាចដែលវាស់នៅមួយខែក្រោយក្នុងបន្ទប់ថ្មី ឆ្លុះបញ្ចាំងពីអ្វីដែលបានរក្សាទុកក្នុងការចងចាំ។ មេទីឡែនប៊្លូមិនដែលត្រូវបានធ្វើតេស្តថាជាអ្វីដែលធ្វើឱ្យវគ្គមានអារម្មណ៍ងាយស្រួលជាងមុនទេ។ វាត្រូវបានធ្វើតេស្តថាជាអ្វីដែលធ្វើឱ្យការរៀនក្នុងវគ្គនៅជាប់ក្នុងការចងចាំ។

ទីពីរ ត្រូវគោរពដែនកំណត់នៃសំណាក។ អ្នកចូលរួមសែសិបពីរនាក់ ដែលភាគច្រើនជានិស្សិតវ័យក្មេង វគ្គប្រឈមតែមួយ របៀបផ្ដល់ថ្នាំតាមមាត់ថេរតែមួយ និងសញ្ញាដែលមានទិសទៅរកផលអាក្រក់ ប៉ុន្តែមិនឈានដល់ន័យសំខាន់តាមស្ថិតិ គឺជាភស្តុតាងបង្ហាញពីយន្តការ មិនមែនជានីតិវិធីព្យាបាលទេ។ ការស្រាវជ្រាវទូលំទូលាយជាងនេះអំពីមេទីឡែនប៊្លូនៅក្នុងកោសិកា និងសត្វ ព្រមទាំងសំណួរអំពីកម្រិតថ្នាំនិងសុវត្ថិភាព ពន្យល់ថាហេតុអ្វីលទ្ធផលណាមួយអំពីការពង្រឹងស្ថិរភាពនៃការចងចាំ មិនគួរត្រូវបានយកទៅប្រើថ្នាំដោយខ្លួនឯង។ ហានិភ័យនៃអន្តរកម្មជាមួយសេរ៉ូតូនីនតែមួយមុខ ដែលបានកត់ត្រាក្នុងអក្សរសិល្ប៍អំពីជំងឺរំខានអារម្មណ៍ ក៏គ្រប់គ្រាន់ដើម្បីបដិសេធការប្រើប្រាស់ដោយធ្វេសប្រហែស។ អ្នកនិពន្ធការសាកល្បងបានស្នើការប្រើក្រោយវគ្គដោយមានលក្ខខណ្ឌថាវគ្គនោះបានជោគជ័យ មិនមែនការផ្ដល់ថ្នាំជាប្រចាំទេ។

ទីបី ត្រូវរក្សាការអះអាងអំពីយន្តការឱ្យមានវិសាលភាពកំណត់។ មេទីឡែនប៊្លូកម្រិតទាបគាំទ្រការដកដង្ហើមកោសិកាក្នុងមីតូកុងឌ្រី ហើយការសិក្សាលើកណ្ដុរភ្ជាប់ការរក្សាការចងចាំទៅនឹងស៊ីតូក្រូមអុកស៊ីដាសនៅស្រោមខួរក្បាលផ្នែកខាងមុខ។ នេះគាំទ្រដំណើរការពង្រឹងស្ថិរភាពនៃការចងចាំដែលត្រូវការថាមពល មិនមែនការអះអាងថាសារធាតុនេះលុបការភ័យខ្លាចទេ។ អ្នកអានដែលវាយតម្លៃការអះអាងជាក់លាក់ចំពោះជំងឺ អាចប្រើសំណួរត្រួតពិនិត្យក្នុង មគ្គុទ្ទេសក៍របស់យើងសម្រាប់ការអានការសិក្សាអំពីមេទីឡែនប៊្លូ៖ សួរថាបានរៀនអ្វី ថ្នាំត្រូវបានផ្ដល់នៅពេលណា ការរក្សាការចងចាំត្រូវបានធ្វើតេស្តនៅទីណា និងថាតើក្រុមត្រួតពិនិត្យអាចបដិសេធការពន្យល់ថាលទ្ធផលកើតពីការផ្លាស់ប្ដូរចលនា ឬការថប់បារម្ភមូលដ្ឋានបានឬទេ។

សេចក្ដីសង្ខេបតាមភស្តុតាងពិតប្រាកដគឺខ្លី។ ក្រោយការរំលត់ការភ័យខ្លាចដែលជោគជ័យ មេទីឡែនប៊្លូដែលផ្ដល់ក្រោយវគ្គបានធ្វើឱ្យការរក្សាការចងចាំប្រសើរឡើងក្នុងកណ្ដុរ និងក្នុងការសិក្សាមួយលើមនុស្សដែលភ័យខ្លាចកន្លែងចង្អៀត។ ក្រោយការរំលត់ការភ័យខ្លាចដែលមិនជោគជ័យ វាមិនបានជួយទេ ហើយអាចបានពង្រឹងស្នាមចងចាំដែលមិនចង់បាន។ ការធ្វើឱ្យការចងចាំប្រសើរឡើង មិនដូចគ្នានឹងការកាត់បន្ថយការភ័យខ្លាចទេ។ វគ្គជាអ្នកកំណត់ថាការចងចាំមួយណានឹងត្រូវបានពង្រឹង មិនមែនថ្នាំគ្រាប់កាប់ស៊ុលទេ។