প্ৰবন্ধ

মিথিলিন ব্লু আৰু এক্সপ’জাৰ থেৰাপি: সফল শিকন কিয় গুৰুত্বপূৰ্ণ

মিথিলিন ব্লু আৰু এক্সপ’জাৰ থেৰাপি: সফল শিকন কিয় গুৰুত্বপূৰ্ণ

কল্পনা কৰক, দুজন মানুহে ক্লষ্ট্ৰ’ফ’বিয়া, অৰ্থাৎ বন্ধ ঠাইৰ ভয়ৰ বাবে একেটা এক্সপ’জাৰ অধিৱেশন শেষ কৰিছে। প্ৰথমজন শান্ত হৈ ওলাই আহে। শেষ প্ৰচেষ্টাটোৰ অন্তত তেওঁৰ ভয় প্ৰায় শূন্য। দ্বিতীয়জন অস্থিৰ হৈ ওলাই আহে। শেষত তেওঁৰ ভয় তেতিয়াও বেছি। তাৰ পিছত দুয়োজনে একেটা কেপচুল খায়। এমাহ পিছত শান্ত ব্যক্তিজনৰ অৱস্থা ভাল হয় আৰু অস্থিৰ ব্যক্তিজনৰ অৱস্থা বেয়া হয়। একে ঔষধ, একে মাত্ৰা, বিপৰীত ফলাফল।

মিথিলিন ব্লু আৰু ভয়-নিৰ্বাপণ সম্পৰ্কীয় গৱেষণা-সাহিত্যই এই কথাই জনায়। ঔষধটোৱে পোনপটীয়াকৈ ভয় কমোৱা কোনো প্ৰশমনকাৰী ঔষধৰ দৰে কাম কৰা নাছিল। ই স্মৃতিৰ সংহতিকৰণত সহায় কৰা উপাদানৰ দৰে কাম কৰিছিল, যিয়ে অধিৱেশনৰ পিছত মগজুৱে প্ৰক্ৰিয়াকৰণ কৰি থকা বিষয়টোকেই শক্তিশালী কৰে। অধিৱেশনত নিৰ্বাপণৰ শিকন ঘটিলে পিছৰ পৰীক্ষাত ভয় কম দেখা গৈছিল। এনে শিকন নঘটিলে লাভ নোহোৱা হৈছিল আৰু প্ৰৱণতা বিপৰীত দিশলৈ গৈছিল। এই পাৰ্থক্য স্পষ্ট কৰি ৰাখিবলৈ এই প্ৰবন্ধত প্ৰাণীৰ পৰীক্ষাসমূহৰ সৈতে মানুহৰ এক্সপ’জাৰ-থেৰাপি অধ্যয়নৰ তুলনা কৰা হৈছে।

নিৰ্বাপণ নতুন শিকন, মচি পেলোৱা নহয়

ভয়ৰ অনুবন্ধনত এটা নিৰপেক্ষ সংকেতক কোনো অপ্ৰীতিকৰ ঘটনাৰ সৈতে বাৰে বাৰে যোৰা লগোৱা হয়, যেতিয়ালৈকে কেৱল সংকেতটোৱেই নিশ্চল হৈ পৰা বা এৰাই চলাৰ প্ৰতিক্ৰিয়া সৃষ্টি নকৰে। তাৰ পিছত নিৰ্বাপণৰ প্ৰশিক্ষণত সেই ঘটনাটো নঘটোৱাকৈ সংকেতটো বহুবাৰ দেখুওৱা হয়। পৰীক্ষাধীন জীৱটোৱে নতুন কথা শিকে: ইয়াত এই সংকেতটোৱে আৰু ক্ষতিৰ আগজাননী নিদিয়ে। পুৰণি সংযোগটো মচি পেলোৱা নহয়। ই নতুন সংযোগটোৰ সৈতে প্ৰতিযোগিতা কৰে, আৰু পৰিৱেশ সলনি হ’লে, সময় পাৰ হ’লে বা সোঁৱৰাই দিয়া কোনো ঘটনাৰ পিছত পুনৰ দেখা দিব পাৰে। গৱেষকসকলে এই প্ৰত্যাৱৰ্তনবোৰক পুনৰ নবীকৰণ, স্বতঃস্ফূৰ্ত পুনৰুদ্ধাৰ আৰু পুনঃস্থাপন বুলি কয়।

এই প্ৰতিযোগিতাৰ বাবেই সময় গুৰুত্বপূৰ্ণ। অধিৱেশনৰ আগত দিয়া কোনো যৌগই অধিৱেশনৰ সময়ত উপলব্ধি বা উদ্বেগ সলনি কৰিব পাৰে। পিছত দিয়া যৌগই সেয়া কৰিব নোৱাৰে। ই কেৱল সংহতিকৰণত প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে—নতুন স্মৃতিৰ চিহ্ন স্থিৰ কৰা কেইবাঘণ্টীয়া প্ৰক্ৰিয়াটোত। তলৰ সকলো আলোচনা এই পাৰ্থক্যৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে।

নিৰ্বাপণৰ শিকনৰ চাৰিটা পৰ্যায়: ভয়ৰ শিকন, নিৰ্বাপণৰ অধিৱেশন, অধিৱেশনৰ পিছৰ সংহতিকৰণৰ সময়ছোৱা য’ত মিথিলিন ব্লু দিয়া হৈছিল, আৰু পিছত একে তথা নতুন পৰিৱেশত কৰা পৰীক্ষা।

চিত্ৰটোৱে চাৰিটা পৰ্যায় দেখুৱাইছে। দ্বিতীয় পৰ্যায়ত শিকন ঘটে। তৃতীয় পৰ্যায়ত মিথিলিন ব্লু দিয়া হয়। চতুৰ্থ পৰ্যায়ত সফলতা পৰীক্ষা কৰা হয়, সম্ভৱ হ’লে প্ৰশিক্ষণৰ পৰা পৃথক পৰিৱেশত, কাৰণ কেৱল চিকিৎসাৰ কোঠাতেই আঁতৰি থকা ভয়ৰ ক্ষেত্ৰত লাভ সীমিত।

নিগনিৰ পৰীক্ষাই প্ৰথমে কি দেখুৱাইছিল

আৰম্ভণি হৈছিল স্মৃতি ধৰি ৰখা সম্পৰ্কীয় এটা পৰীক্ষাৰে। Gonzalez-Lima আৰু Bruchey-এ এটা ধ্বনি শুনিলে নিশ্চল হৈ পৰিবলৈ নিগনিবোৰক অনুবন্ধিত কৰিছিল, সেই প্ৰতিক্ৰিয়াৰ নিৰ্বাপণ ঘটাইছিল, তাৰ পিছত প্ৰতিটো অধিৱেশনৰ অন্তত মিথিলিন ব্লু বা ছেলাইন বেজী দিছিল। মাত্ৰা আছিল উদৰগহ্বৰৰ ভিতৰত 4 mg/kg; নিৰ্বাপণৰ 30 মিনিট পিছত প্ৰথমবাৰ দিয়া হৈছিল আৰু পাঁচ দিন ধৰি পুনৰাবৃত্তি কৰা হৈছিল। ঔষধ পোৱা নিগনিবোৰ পিছৰ পৰীক্ষাবোৰত ধ্বনিটো শুনি কম সময় নিশ্চল হৈ আছিল—সামগ্ৰিকভাৱে প্ৰায় আধা আৰু শেষৰ পৰীক্ষাবোৰত প্ৰায় এক-পঞ্চমাংশ—কিন্তু ধ্বনিৰ আগৰ নিশ্চলতা, সাধাৰণ চলাফুৰা আৰু ভয়প্ৰৱণতাৰ মাপত পাৰ্থক্য নাছিল। উন্নত স্মৃতি-ধাৰণৰ সৈতে অধিক ছাইট’ক্ৰম অক্সিডেজ সক্ৰিয়তাৰ সম্পৰ্ক দেখা গৈছিল। ই মাইট’কণ্ড্ৰিয়াৰ শক্তি-সামৰ্থ্যৰ এটা সূচক, বিশেষকৈ প্ৰিফ্ৰণ্টেল অঞ্চলসমূহত, যাৰ ভিতৰত আগফালৰ ইনফ্ৰালিম্বিক, ডৰ্ছেল আৰু মিডিয়েল ফ্ৰণ্টেল, তথা লেটাৰেল অৰ্বিটেল কৰ্টেক্স অন্তৰ্ভুক্ত। লেখকসকলে ইয়াক নিৰ্বাপণৰ স্মৃতি সংৰক্ষণ কৰা স্নায়ু-বৰ্তনীসমূহত সংহতিকৰণৰ বাবে বিপাকীয় সহায় হিচাপে ব্যাখ্যা কৰিছিল।

নিগনিৰ দ্বিতীয় অধ্যয়নটোৱে সুধিছিল, নিৰ্বাপণত বিফল হোৱাৰ প্ৰৱণতা থকা প্ৰাণীত এই প্ৰভাৱ টিকি থাকেনে। Wrubel আৰু সহকৰ্মীসকলে জন্মগত অসহায়তাৰ বৈশিষ্ট্য থকা নিগনি ব্যৱহাৰ কৰিছিল; এই বংশধাৰাক দীৰ্ঘস্থায়ী ভয়ৰ প্ৰতি দুৰ্বলতাৰ আৰ্হি হিচাপে প্ৰস্তাৱ কৰা হৈছিল। এই নিগনিবোৰে স্বাভাৱিকভাৱেই ভয় শিকিছিল, কিন্তু নিৰ্বাপণ প্ৰায় হোৱা নাছিল; নিয়ন্ত্ৰণ গোটত নিশ্চলতা কমি যোৱাৰ বিপৰীতে ইহঁতৰ নিশ্চলতাৰ বক্ৰৰেখা সমতল হৈ আছিল। এমাহ পিছত অসহায় নিগনিবোৰক আৰু পাঁচ দিন কেৱল ধ্বনি শুনুওৱা হৈছিল, আৰু প্ৰতিদিনে তাৰ পিছত 4 mg/kg মিথিলিন ব্লু বা ছেলাইন দিয়া হৈছিল। নিৰ্বাপণৰ পৰিৱেশৰ ভিতৰত ঔষধটোৱে সামান্যহে পৰিৱৰ্তন আনিছিল। প্ৰথমে ভয় শিকা পৰিৱেশলৈ ঘূৰি যোৱাৰ সময়ত মিথিলিন ব্লু গোটত ভয়ৰ পুনৰ নবীকৰণ যথেষ্ট কম আছিল। এক্সপ’জাৰ থেৰাপিৰ বাবে এইটোহে আগ্ৰহজনক ফলাফল, কাৰণ ৰোগীসকলক এনে উন্নতি লাগে যি নতুন ঠাইতো টিকি থাকে।

তাৰ পিছত আহিল প্ৰভাৱৰ সীমা নিৰ্ধাৰণ কৰা চৰ্তটো। Auchter আৰু সহকৰ্মীসকলে উচ্চ, নিম্ন বা গড় নিৰ্বাপণ-সামৰ্থ্যৰ বাবে নিৰ্বাচিত প্ৰজননেৰে সৃষ্টি কৰা নিগনি পৰীক্ষা কৰিছিল আৰু নিৰ্বাপণৰ ঠিক পিছতেই এবাৰ বেজী দিছিল। কেৱল সেই অধিৱেশনত ভালদৰে নিৰ্বাপণ হোৱা নিগনিবোৰৰ ক্ষেত্ৰতহে মিথিলিন ব্লুৱে পিছৰ পুনঃস্থাপন কমাইছিল; ভাল নিৰ্বাপণৰ মাপকাঠি আছিল নমুনাৰ গড়তকৈ প্ৰায় 0.2 মানক বিচ্যুতি ওপৰৰ ফল। দুৰ্বল নিৰ্বাপণ হোৱা নিগনিবোৰৰ ক্ষেত্ৰত ঔষধটোৱে একো কৰা নাছিল। সমান্তৰালভাৱে কৰা স্মৃতি-পুনৰুদ্ধাৰ আৰু নিৰ্বাপণৰ সংযুক্ত পদ্ধতিয়ে অধিৱেশনৰ সফলতা নিৰ্বিশেষে সহায় কৰিছিল। ইয়াৰ পৰা বুজা গৈছিল যে বিফলতাটো প্ৰাণীবোৰৰ বৈশিষ্ট্য নহয়, বৰং ঔষধ পোৱা গোটটোৰ সৈতে নিৰ্দিষ্টভাৱে জড়িত। লেখকসকলে উল্লেখ কৰা নীতিটোৱেই এই ক্ষেত্ৰৰ আলোচনাক সংগঠিত কৰে: সংহতিকৰণ বঢ়োৱা উপাদানে সক্ৰিয় হৈ থকা স্নায়ু-নেটৱৰ্কটোকেই সংহত কৰে, আৰু সফল শিকন গুৰুত্বপূৰ্ণ।

মানুহৰ পৰীক্ষা: ক্লষ্ট্ৰ’ফ’বিয়াৰ বাবে এটা এক্সপ’জাৰ অধিৱেশন

নিগনিৰ পৰীক্ষাৰ পদ্ধতি নৈতিকতাই যিমানখিনি অনুমতি দিয়ে, ক্লিনিকেল অধ্যয়নটোত সিমানখিনি পোনপটীয়াকৈ প্ৰয়োগ কৰা হৈছিল। Telch আৰু সহকৰ্মীসকলে তীব্ৰ ক্লষ্ট্ৰ’ফ’বিক ভয় থকা 42 জন প্ৰাপ্তবয়স্কক যাদৃচ্ছিকভাৱে মিথিলিন ব্লু বা প্লেচিব’ গোটত ভাগ কৰিছিল; কেৱল এটা এক্সপ’জাৰ অধিৱেশনৰ পিছতহে সেয়া দিয়া হৈছিল। অধিৱেশনটোত এটা সৰু বন্ধ কক্ষত শুই পাঁচ মিনিটকৈ ছয়বাৰ ভয় উদ্ৰেককাৰী পৰিস্থিতিৰ সন্মুখীন হোৱা অন্তৰ্ভুক্ত আছিল, মুঠ 30 মিনিট। প্ৰথমবাৰ সন্মুখীন হোৱাৰ সময়ত গড় সৰ্বোচ্চ ভয় 100ৰ ভিতৰত 73 আছিল, আৰু শেষবাৰত সেয়া প্ৰায় 24লৈ নামিছিল। অধিৱেশনৰ ঠিক পিছতেই ঔষধ দিয়া আৰম্ভ হৈছিল: মুঠ 260 mg মিথিলিন ব্লু, সংহতিকৰণৰ সময়ছোৱা সামৰিবলৈ প্ৰায় ছয়ৰ পৰা দহ ঘণ্টাৰ ব্যৱধানত দিয়া তিনিটা কেপচুলত ভাগ কৰা হৈছিল। অৱসাদ আৰু উদ্বেগৰ বাবে মিথিলিন ব্লু সম্পৰ্কীয় মানৱ-প্ৰমাণে এই পৰীক্ষাৰ প্ৰসংগ বুজিবলৈ সহায় কৰে; নিয়ন্ত্ৰিত এক্সপ’জাৰ-থেৰাপি পৰীক্ষা হিচাপে এইটোৱেই একমাত্ৰ অধ্যয়ন।

আগতে নিৰ্ধাৰিত প্ৰশ্নটো গড় হিচাপে ঔষধটোৱে প্লেচিব’তকৈ ভাল ফল দিয়ে নেকি, সেয়া নাছিল। প্ৰশ্নটো আছিল, ষষ্ঠবাৰ সন্মুখীন হোৱাৰ অন্তত ৰৈ যোৱা ভয়ৰ ওপৰত প্ৰভাৱ নিৰ্ভৰ কৰে নেকি। নিৰ্ভৰ কৰিছিল। এমাহ পিছত পৃথক এটা কক্ষত পৰীক্ষা কৰোঁতে, অধিৱেশনৰ অন্তত ভয় শূন্য হোৱা ৰোগীসকলৰ গড় সৰ্বোচ্চ ভয় মিথিলিন ব্লু গোটত প্ৰায় 11 আৰু প্লেচিব’ গোটত প্ৰায় 30 আছিল। শেষত ভয় প্ৰায় 47 হোৱা ৰোগীসকলৰ ক্ষেত্ৰত ওলোটা ফল দেখা গৈছিল—প্ৰায় 33 বনাম 17—যদিও এই ওলোটা ফল দৃঢ় সিদ্ধান্ত নহয়, এটা প্ৰৱণতাহে আছিল। মিথিলিন ব্লু গোটৰ ভিতৰত শেষত অধিক ভয় থকাটোৱে এমাহ পিছত অধিক ভয়ৰ পূৰ্বানুমান দিছিল; প্লেচিব’ গোটত এনে হোৱা নাছিল।

দ্বিতীয় এটা ফলাফলে স্মৃতি-ভিত্তিক ব্যাখ্যাক সমৰ্থন কৰে। অংশগ্ৰহণকাৰীসকলে কক্ষটোৰ কিছুমান নিৰপেক্ষ খুঁটিনাটিও দেখিছিল—সংখ্যা আৰু অৱস্থান, যিবোৰ মনত ৰাখিবলৈ তেওঁলোকৰ কোনো কাৰণ নাছিল। এদিন পিছত সেইবোৰ মনত পেলোৱাত পাৰ্থক্য নাছিল, কিন্তু 30 দিন পিছত মিথিলিন ব্লু গোটে প্ৰায় দুগুণ বিষয় মনত ৰাখিছিল। লেখকসকলে দুয়োটা ফলাফল একেলগে ব্যাখ্যা কৰিছিল: অধিৱেশনৰ পিছৰ মিথিলিন ব্লুৱে স্মৃতি ধৰি ৰখা বৃদ্ধি কৰিছিল—নিৰ্বাপণ ঘটিলে নিৰ্বাপণৰ শিকনৰ স্মৃতি, আৰু নিৰ্বাপণ হওক বা নহওক পৰিৱেশৰ খুঁটিনাটিৰ স্মৃতি। এইটো তাৎক্ষণিক শান্তকাৰী প্ৰভাৱতকৈ সাধাৰণ সংহতিকৰণৰ প্ৰভাৱৰ সৈতে সামঞ্জস্যপূৰ্ণ।

বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ মাজত তুলনা

অধ্যয়নপৰীক্ষাধীন জীৱ আৰু অধ্যয়নৰ বিন্যাসমাত্ৰা আৰু সময়মূল ফলাফল
Gonzalez-Lima আৰু Bruchey, 200416টা স্বাভাৱিক নিগনি, ধ্বনিৰে অনুবন্ধন আৰু তাৰ পিছত নিৰ্বাপণ4 mg/kg IP, প্ৰতিটো অধিৱেশনৰ 30 min পিছত, 5 দিনপিছৰ পৰীক্ষাত ধ্বনিৰ ফলত হোৱা নিশ্চলতা কম; ধ্বনিৰ আগৰ নিশ্চলতা বা চলন-সম্পৰ্কীয় মাপত পৰিৱৰ্তন নাই; স্মৃতি-ধাৰণৰ সৈতে প্ৰিফ্ৰণ্টেল ছাইট’ক্ৰম অক্সিডেজৰ সহসম্পৰ্ক
Wrubel আৰু সহকৰ্মীসকল, 2007সমতল নিৰ্বাপণ-বক্ৰৰেখা থকা জন্মগত অসহায় নিগনি4 mg/kg IP, দৈনিক ধ্বনি শুনুওৱা 5টা অধিৱেশনৰ প্ৰতিটোৰ 30 min পিছতনিৰ্বাপণৰ পৰিৱেশত সামান্য পৰিৱৰ্তন; ভয় শিকা পৰিৱেশলৈ ঘূৰি গ’লে ভয়ৰ পুনৰ নবীকৰণ যথেষ্ট কম
Auchter আৰু সহকৰ্মীসকল, 2017উচ্চ, নিম্ন বা গড় নিৰ্বাপণ-সামৰ্থ্যৰ বাবে প্ৰজনন কৰা 84টা নিগনিনিৰ্বাপণৰ ঠিক পিছতেই 4 mg/kg IPকেৱল সফল নিৰ্বাপণ হোৱা নিগনিত পুনঃস্থাপন কম; স্মৃতি-পুনৰুদ্ধাৰ আৰু নিৰ্বাপণৰ সংযুক্ত পদ্ধতিয়ে সফলতা নিৰ্বিশেষে সহায় কৰিছিল
Telch আৰু সহকৰ্মীসকল, 2014ক্লষ্ট্ৰ’ফ’বিয়া থকা 42 জন প্ৰাপ্তবয়স্ক, এটা 30-min এক্সপ’জাৰ অধিৱেশনমুখেৰে 260 mg, অধিৱেশনৰ পিছৰ প্ৰায় 12ৰ পৰা 20 h জুৰি ভাগ কৰি দিয়া1 মাহ পিছত নতুন কক্ষত লাভ শেষৰ ভয়ৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিছিল: শান্তভাৱে শেষ হ’লে ভাল ফল, ভয়সহ শেষ হ’লে বেয়া হোৱাৰ প্ৰৱণতা; অনিচ্ছাকৃতভাৱে মনত ৰখা পৰিৱেশৰ খুঁটিনাটি 30 দিনত দুগুণ হৈছিল

তালিকাখনে আৰ্হিটো স্পষ্ট কৰে। চাৰিওটা অধ্যয়নতেই অধিৱেশনৰ পিছত ঔষধ দিয়া হৈছে। এই পাৰস্পৰিক সম্পৰ্ক পৰীক্ষা কৰিবলৈ সাজু কৰা অধ্যয়ন দুটাত লাভ অধিৱেশনৰ সফলতাৰ সৈতে মিলি গৈছে। নতুন পৰিৱেশলৈ ফলৰ বিস্তাৰ পিছৰ অধ্যয়ন দুটাত পৰীক্ষা কৰা হৈছে আৰু দুয়োটাতে পোৱা গৈছে, যিটো চিকিৎসাগতভাৱে প্ৰাসংগিক দিশ।

এই প্ৰমাণৰ পৰা অতিৰিক্ত সিদ্ধান্ত নোলোৱাকৈ কেনেকৈ পঢ়িব

প্ৰথমে, শিকন আৰু প্ৰদৰ্শন পৃথক কৰক। অধিৱেশনৰ সময়ত মাপ কৰা ভয়ে সহায়-সমৰ্থনৰ মাজত হোৱা প্ৰদৰ্শন দেখুৱায়: থেৰাপিষ্ট উপস্থিত থাকে, কক্ষটো চিনাকি, নিয়মবোৰ স্পষ্ট। এমাহ পিছত নতুন কক্ষত মাপ কৰা ভয়ে কি ধৰি ৰখা হৈছিল সেয়া দেখুৱায়। অধিৱেশনটো সহজ যেন অনুভৱ কৰোৱা বস্তু হিচাপে মিথিলিন ব্লু কেতিয়াও পৰীক্ষা কৰা হোৱা নাছিল। অধিৱেশনৰ শিকন স্থায়ী কৰা বস্তু হিচাপেহে ইয়াক পৰীক্ষা কৰা হৈছিল।

দ্বিতীয়তে, নমুনাৰ সীমা মানি চলক। বিয়াল্লিছজন অংশগ্ৰহণকাৰী, বেছিভাগেই কমবয়সীয়া শিক্ষাৰ্থী, এটা এক্সপ’জাৰ অধিৱেশন, মুখেৰে ঔষধ দিয়াৰ এটা নিৰ্দিষ্ট সূচী, আৰু পৰিসংখ্যাগত তাৎপৰ্য নোপোৱা ক্ষতিৰ দিশৰ এটা সংকেত—এইবোৰ কাৰ্যপ্ৰক্ৰিয়াৰ প্ৰমাণ, চিকিৎসাৰ পদ্ধতি নহয়। কোষ আৰু প্ৰাণীত মিথিলিন ব্লুৰ বহল গৱেষণা, লগতে মাত্ৰা আৰু সুৰক্ষা সম্পৰ্কীয় প্ৰশ্নবোৰে বুজায় যে সংহতিকৰণৰ কোনো ফলাফলক কিয় নিজে নিজে ঔষধ গ্ৰহণৰ ভিত্তি কৰা উচিত নহয়। মেজাজ-সম্পৰ্কীয় বিকাৰৰ গৱেষণা-সাহিত্যত নথিভুক্ত ছেৰ’ট’নিনৰ সৈতে আন্তঃক্ৰিয়াৰ আশংকাই অকলে অনিয়ন্ত্ৰিত ব্যৱহাৰ নাকচ কৰে, আৰু পৰীক্ষাৰ লেখকসকলে ভাল অধিৱেশন হোৱাৰ চৰ্ততহে অধিৱেশনৰ পিছত ব্যৱহাৰৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল, নিয়মীয়া ঔষধ গ্ৰহণৰ নহয়।

তৃতীয়তে, কাৰ্যপ্ৰক্ৰিয়া সম্পৰ্কীয় দাবী সীমিত ৰাখক। কম মাত্ৰাৰ মিথিলিন ব্লুৱে মাইট’কণ্ড্ৰিয়াৰ শ্বসনক সহায় কৰে, আৰু নিগনিৰ গৱেষণাই স্মৃতি-ধাৰণক প্ৰিফ্ৰণ্টেল কৰ্টেক্সৰ ছাইট’ক্ৰম অক্সিডেজৰ সৈতে সংযুক্ত কৰে। ই শক্তিৰ প্ৰয়োজন হোৱা সংহতিকৰণ প্ৰক্ৰিয়াক সমৰ্থন কৰে, যৌগটোৱে ভয় মচি পেলায় বুলি কৰা দাবীক নহয়। নিৰ্দিষ্ট ৰোগ সম্পৰ্কীয় দাবী মূল্যায়ন কৰা পাঠকে আমাৰ মিথিলিন ব্লুৰ অধ্যয়ন পঢ়াৰ নিৰ্দেশিকাত দিয়া বিচাৰ-পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে: কি শিকা হৈছিল, ঔষধ কেতিয়া দিয়া হৈছিল, স্মৃতি-ধাৰণ ক’ত পৰীক্ষা কৰা হৈছিল, আৰু নিয়ন্ত্ৰণ গোটে চলাফুৰা বা প্ৰাৰম্ভিক উদ্বেগৰ পৰিৱৰ্তনক সম্ভাব্য ব্যাখ্যা হিচাপে বাদ দিয়ে নে নাই, সেয়া সোধক।

সৎ সাৰাংশটো চুটি। সফল নিৰ্বাপণৰ পিছত অধিৱেশনোত্তৰ মিথিলিন ব্লুৱে নিগনিত আৰু এবাৰ ক্লষ্ট্ৰ’ফ’বিয়া থকা মানুহত স্মৃতি-ধাৰণ উন্নত কৰিছিল। অসফল নিৰ্বাপণৰ পিছত ই সহায় কৰা নাছিল আৰু হয়তো ভুল স্মৃতি-চিহ্নটোকেই সংহত কৰিছিল। স্মৃতি উন্নত কৰা আৰু ভয় কমোৱা একে কথা নহয়। কোনটো স্মৃতি উন্নত হ’ব, সেয়া কেপচুলে নহয়, অধিৱেশনেহে নিৰ্ধাৰণ কৰে।