বেঙুনীয়া ৰক্ত-ৰঞ্জক কোনে বিকশিত কৰিছিল? মিথিলিন ব্লু, মালাখভস্কি, ৰোমানভস্কি আৰু গিম্‌ছা

ইঅ’ছিন ৰঙা। মিথিলিন ব্লু নীলা। দুয়োটা মিহলাই শুকান তেজৰ পাতল স্তৰত মিশ্ৰণটো লগালে স্তৰটোৰ কিছুমান অংশ বেঙুনীয়া হয়।

সকলো অংশ নহয়। ভালদৰে প্ৰস্তুত কৰা নমুনাত শ্বেত ৰক্তকণিকাৰ কেন্দ্ৰক ৰঙা-বেঙুনীয়া হয়, আৰু মেলেৰিয়া পৰজীৱীৰ ভিতৰৰ ক্ৰ’মেটিনেও একে ৰং লয়; আনহাতে চাৰিওফালৰ লোহিত ৰক্তকণিকাবোৰ গুলপীয়া আৰু কোষপ্ৰৰস ধূসৰ-নীলা হৈ থাকে। এই বেঙুনীয়া ৰঙেই কোষৰ প্ৰকাৰবোৰ পৃথককৈ চিনিবলৈ সহায় কৰে।

কোনোটো বটলতে বেঙুনীয়া ৰং নাথাকে। মিথিলিন ব্লুৰ ভাঙনৰ পৰা সৃষ্টি হোৱা এটা বিশেষ পদাৰ্থই স্লাইডত ইঅ’ছিনৰ সৈতে মিলিলেহে এই ৰং দেখা দিয়ে। 1880 আৰু 1890ৰ দশকত সেই পদাৰ্থ কি সেয়া জনাটো দূৰৰে কথা, তাৰ অস্তিত্বৰ কথাই কোনেও নাজানিছিল। এই ৰঙৰ সন্ধান কৰাসকলে অশুদ্ধ ৰঞ্জক লৈ অকলে কাম কৰিছিল; এটা বটল দুমাহ তাকত থকাৰ পাছত তাৰ ভিতৰত কি আছে জানিবলৈ তেওঁলোকৰ কোনো নিৰ্ভৰযোগ্য উপায় নাছিল।

সেইবাবেই শিৰোনামৰ প্ৰশ্নটোৰ এটাতকৈ অধিক যুক্তিসংগত উত্তৰ আছে, আৰু সেইবাবেই 2011 চনত উত্তৰটো সলনি হৈছিল।

মিশ্ৰণৰ সৈতে সলনি হোৱা দৃশ্যমান তথ্য

এই ৰঞ্জন পদ্ধতি একেবাৰতে উদ্ভাৱন হোৱা নাছিল। ই অলপ অলপকৈ গঢ় লৈছিল। মিশ্ৰণৰ প্ৰতিটো পৰিৱৰ্তনে ঠিক এটাকৈ নতুন তথ্য দৃশ্যমান কৰিছিল, আৰু সেই তথ্যবোৰৰ ক্ৰমেই এই ইতিহাস বুজাৰ আটাইতকৈ স্পষ্ট উপায়।

শেষৰ স্তম্ভটোৰ ধাৰাটোৱেই গুৰুত্বপূৰ্ণ। প্ৰতিটো অগ্ৰগতিয়ে ৰঙৰ পৰিসৰ বহল কৰিছিল, আৰু প্ৰতিবাৰ পৰিসৰ বহল হোৱাৰ লগে লগে আৰু এটা গঠন দৃশ্যমান হৈছিল। বেঙুনীয়া ৰং এই কৌশলৰ সজ্জা নহয়; পৰজীৱী এটা আছে বুলি দেখা আৰু সি কিহেৰে গঠিত সেয়া দেখাৰ মাজৰ পাৰ্থক্য ইয়াতেই। ৰঞ্জকটো নিজেই BASF-ৰ ৰঞ্জক কাৰখানাৰ পৰা চিকিৎসা ক্ষেত্ৰলৈ কেনেকৈ আহিল, সেয়া নিজস্ব নথিপত্ৰ থকা এক দীঘলীয়া ইতিহাস। ওপৰৰ সম্পূৰ্ণ ক্ৰমটো, প্ৰতিটো তথ্যৰ উৎসসহ, উৎস-সংযুক্ত অৱদানকাৰীৰ কালক্ৰম হিচাপে সংৰক্ষিত আছে।

চিত্ৰ: পাত্ৰত কি আছিল আৰু তাৰ পৰা কি ফল ওলাইছিল, সেই ৰূপত অঁকা একেই ছয়টা মিশ্ৰণ। বৃত্তবোৰে ৰঞ্জকবোৰ দেখুৱায়; তলৰ খণ্ডবোৰে সেই ৰঞ্জকবোৰে তেজৰ পাতল স্তৰত সৃষ্টি কৰিব পৰা ৰং দেখুৱায়। 1890ৰ আগৰ কোনো মিশ্ৰণতে ৰঙা-বেঙুনীয়া খণ্ড নাই, আৰু তাৰ পাছৰ কোনো মিশ্ৰণতে সেই খণ্ড বাদ পৰা নাই।

যিজনে ইচ্ছাকৃতভাৱে ব’ৰেক্স ব্যৱহাৰ কৰিছিল

এৰ্ন্‌ষ্ট মালাখভস্কি ব্ৰেছলাউৰ, বৰ্তমানৰ ভ্ৰৎস্‌ৱাফৰ, এজন চিকিৎসক আছিল। তেওঁ ব্যক্তিগত চিকিৎসা আৰু এজন সহকৰ্মীৰ সৈতে চলোৱা সৰু ক্লিনিকত কৰ্মজীৱন কটাইছিল, আৰু নিজৰ সময়ত পৰীক্ষাগাৰৰ কাম কৰিছিল। 12 মাৰ্চ 1857ত ষ্ট্ৰজেলন’ত তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ ব্ৰেছলাউ বিশ্ববিদ্যালয়ত চিকিৎসাবিজ্ঞান পঢ়িছিল আৰু 1882ৰ পৰা 1887লৈ অল ছেইণ্টছ হস্পিটেলত আভ্যন্তৰীণ চিকিৎসা বিভাগৰ সহায়ক হিচাপে কাম কৰিছিল; তেতিয়া সেইখন জাৰ্মানীৰ দ্বিতীয় বৃহত্তম চিকিৎসালয় আছিল।

1888 চনত তেওঁ খেনচিন্‌স্কি আৰু প্লেনৰ দ্বৈত ৰঞ্জন পদ্ধতিৰে আৰম্ভ কৰিছিল। 1889 চনত প্ৰস্তুত কৰা এটা নমুনাত তেওঁ দেখিছিল যে প্লাজম’ডিয়ামৰ কেন্দ্ৰকৰ ক্ৰ’মেটিনে কোষপ্ৰৰসতকৈ বেলেগ ৰং লৈছে, কিন্তু তাৰ পাছত সেই ফল পুনৰ সৃষ্টি কৰিব পৰা নাছিল। তেওঁ মিথিলিন ব্লু অম্লীয় কৰি চালে, যাৰ ফলত অৱস্থা আৰু বেয়া হ’ল। তাৰ পাছত ব’ৰেক্সেৰে ক্ষাৰীয় কৰি চালে, আৰু প্ৰতিবাৰেই সফল হ’ল। তেওঁ 15 জুন 1890ত পদ্ধতিটো ৰাজহুৱাভাৱে প্ৰদৰ্শন কৰিছিল আৰু ব’ৰেক্স ব্যৱহাৰৰ নিৰ্দেশসহ অধিক বিস্তৃত বিৱৰণ আগষ্ট 1891ত প্ৰকাশ কৰিছিল। তেওঁ উল্লেখ কৰিছিল যে ৰঞ্জন কৰিবলৈ চৌবিশ ঘণ্টা লাগে আৰু ফলবোৰ সহজে পুনৰুৎপাদন কৰিব পাৰি।

ৰোগ-নিৰ্ণয়ৰ পৰীক্ষাগাৰত চৌবিশ ঘণ্টা দীঘলীয়া সময়, আৰু তেওঁৰ প্ৰবন্ধত পৰজীৱীৰ কেন্দ্ৰকৰ বেঙুনীয়া-ৰঙা ৰংটোৰ ওপৰত বিশেষ গুৰুত্ব দিয়া হোৱা নাছিল। কাৰণ যিয়েই নহওক, 1898 চনত নখ্টে পুনৰ কৰাৰ আগলৈকে কোনেও মিথিলিন ব্লু ইচ্ছাকৃতভাৱে ক্ষাৰীয় কৰা পদ্ধতিটো গ্ৰহণ নকৰিলে। মালাখভস্কিয়ে তেজৰ ৰঞ্জনৰ বিষয়ে আৰু কেতিয়াও লিখা নাছিল।

শেহতীয়াকৈহে তেওঁৰ বিষয়ে ইমান কম কথা জনা গৈছিল, তাৰ কাৰণ ৰহস্য নহয়, সংৰক্ষণাগাৰৰ নথিৰ অভাৱ। চিকিৎসা-সাহিত্যত তেওঁৰ জীৱনৰ প্ৰায় কোনো চিহ্নই ৰক্ষা পোৱা নাছিল, আৰু যিখিনি ৰক্ষা পৰিছিল সেয়া এটা পথেৰেই আহিছিল। তেওঁৰ জীয়েক মাৰিয়ে 1939 চনত জাৰ্মানী এৰি লণ্ডনলৈ গৈছিল, ব্ৰিটিছ সেনাবাহিনীত সেৱা আগবঢ়াইছিল আৰু কানাডাত বসতি স্থাপন কৰিছিল। তেওঁৰ পৰিয়ালৰ নথিপত্ৰৰ সংগ্ৰহ অৱশেষত নিউয়ৰ্কৰ লিঅ’ বেক ইনষ্টিটিউটত জমা হৈছিল। তেওঁৰ ভায়েক লিঅ’ প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধত নিহত হৈছিল। তেওঁৰ ভনীয়েক ইভাক এপ্ৰিল 1942ত ব্ৰেছলাউৰ পৰা ইজবিচা স্থানান্তৰ শিবিৰলৈ বিতাড়িত কৰা হৈছিল, আৰু তেওঁ কেতিয়াও ঘূৰি নাহিল। একে বিতাড়নৰ বাবে অপেক্ষা কৰাৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁৰ মাতৃ হেডভিগে 22 এপ্ৰিল 1942ত আত্মহত্যা কৰিছিল। এই সকলোবোৰৰ আগতেই, 1934 চনত, মালাখভস্কিৰ মৃত্যু হৈছিল।

এনেদৰে শেষ হোৱা পাৰিবাৰিক ইতিহাসৰ উল্লেখো এসময়ত বন্ধ হৈ যায়। ৰঞ্জকটোৰ বিকাশৰ ইতিহাসত মালাখভস্কিক পুনৰ স্থান দিয়া দুয়োখন প্ৰবন্ধই 2011 চনত প্ৰকাশ পাইছিল। সেইবোৰ পজনান আৰু ভ্ৰৎস্‌ৱাফৰ সংৰক্ষণাগাৰৰ নথি আৰু নিউয়ৰ্কত থকা মাৰিৰ কাগজপত্ৰৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল।

ভেঁকুৰ ধৰা এটা বটল আৰু এজন ভাগ্যৱান ৰাছিয়ান

দিমিত্ৰি ৰোমানভস্কিয়ে ছেইণ্ট পিটাৰ্ছবাৰ্গৰ মিলিটাৰী মেডিকেল একাডেমীত চিকিৎসাবিজ্ঞান পঢ়িছিল আৰু কৰ্মজীৱনৰ বেছিভাগ সময় মেলেৰিয়াৰ ওপৰত কাম কৰিছিল। 1890 চনত তেওঁ এটা পদ্ধতি প্ৰকাশ কৰিছিল যিটো কাগজে-কলমে খেনচিন্‌স্কিৰ পদ্ধতিৰ প্ৰায় একে আছিল: অপৰিৱৰ্তিত মিথিলিন ব্লু আৰু ইঅ’ছিন, কেৱল ইঅ’ছিন অলপ বেছি।

ছেপ্টেম্বৰ 1891ত তেওঁ যিটো পদ্ধতি প্ৰকাশ কৰিলে, সেইটোৱেই তেওঁক খ্যাতি দিলে; কিন্তু গুৰুত্বপূৰ্ণ খুঁটিনাটিটো নিৰ্দেশনাৰ মাজত লুকাই আছিল। তেওঁৰ সৰ্বোত্তম ফল আহিছিল মজুত মিথিলিন দ্ৰৱৰ পৰা—মিথিলিন ব্লুৰ এনে এটা মজুত দ্ৰৱ যিটো দুমাহতকৈ অধিক সময় থৈ দিয়া হৈছিল আৰু যাৰ ওপৰত ভেঁকুৰ গজিছিল। ভেঁকুৰ আৰু থৈ দিয়াৰ সময়খিনিয়ে ৰঞ্জকটোৰ পৰা আংশিকভাৱে মিথাইল গোট আঁতৰাইছিল। ৰোমানভস্কিয়ে সেই কথা নাজানিছিল আৰু তাক নিয়ন্ত্ৰণো কৰিব পৰা নাছিল; তেওঁৰ পদ্ধতি চেষ্টা কৰা আন গৱেষকসকলে বেঙুনীয়া ৰং পাব পৰা নাছিল। তেওঁৰ গৱেষণা-প্ৰবন্ধ ছেইণ্ট পিটাৰ্ছবাৰ্গত জুন 1891ত দাখিল কৰা হৈছিল, সেইবাবেই প্ৰচলিত বিৱৰণে 1891ক আৱিষ্কাৰৰ বছৰ বুলি ধৰে।

মালাখভস্কিৰ প্ৰদৰ্শন হৈছিল জুন 1890ত, এবছৰতকৈও আগতে, আৰু তেওঁৰ পদ্ধতিয়ে ইচ্ছাকৃতভাৱেই কাম কৰিছিল।

ভুল মানুহজনৰ নামেৰে নামকৰণ কিয় হ’ল

মালাখভস্কিৰ সপক্ষে যুক্তিবোৰ ক্ৰিষ্টিন ক্ৰাফ্টছ, এৰ্ন্‌ষ্ট হেম্পেলমান আৰু বাৰ্বাৰা অলেকছিনে একত্ৰ কৰিছিল, আৰু সেইবোৰ চাৰিটা কথাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। ৰাজহুৱা প্ৰদৰ্শনৰ তাৰিখ: জুন 1890 বনাম ছেপ্টেম্বৰ 1891। ইচ্ছাকৃত বনাম আকস্মিক। মালাখভস্কিয়ে ব’ৰেক্সসহ সম্পূৰ্ণ পদ্ধতি প্ৰকাশ কৰিছিল, অথচ ৰোমানভস্কিৰ পদ্ধতি এটা অনিয়ন্ত্ৰিত চলকৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিছিল। আৰু এই পৰ্যবেক্ষণ যে প্লাজম’ডিয়ামৰ কেন্দ্ৰকৰ বিৱৰণ, তাক দৃশ্যমান কৰা বেঙুনীয়া ৰঙৰ সৈতে, সাত বছৰৰ বাবে সাহিত্যৰ পৰা কাৰ্যতঃ হেৰাই গৈছিল, কাৰণ আকস্মিক সংস্কৰণটোৰ ফল কোনেও পুনৰ সৃষ্টি কৰিব পৰা নাছিল।

তেওঁলোকে সিদ্ধান্তটো স্পষ্টকৈ কৈছে। জীৱনীমূলক প্ৰবন্ধত এই কৃতিত্ব আৰোপক তেওঁলোকে “এক প্ৰহসন” বুলি অভিহিত কৰিছে, আৰু ৰাল্ফ লিলিৰ উদ্ধৃতি দিছে, যিয়ে 1978 চনত লিখিছিল যে “হয়তো আমি এই ৰঞ্জক-পৰিয়ালটোক মালাখভস্কি ৰঞ্জক বুলি উল্লেখ কৰা উচিত”।

আৱিষ্কাৰৰ অগ্ৰাধিকাৰৰ দাবীবোৰ সাধাৰণতে যিদৰে বিতৰ্কিত হয়, এই দাবীও তেনেদৰেই বিতৰ্কিত। সেই বিতৰ্কৰ নিষ্পত্তি কৰাৰ সলনি তাৰ ৰূপটো ব্যাখ্যা কৰাটো অধিক উপযোগী। অগ্ৰাধিকাৰ সম্পৰ্কীয় যুক্তিয়ে আৱিষ্কাৰটো কি আছিল সেয়া নিৰ্ধাৰণ কৰিব লাগিব। যদি আৱিষ্কাৰটো বেঙুনীয়া ৰং হয়, তেন্তে মালাখভস্কিৰ আগৰ নথিভুক্ত প্ৰদৰ্শন আছে। যদি আৱিষ্কাৰটো প্ৰকাশিত পদ্ধতি হয়, তেন্তে দুয়োজনে 1891তেই প্ৰকাশ কৰিছিল আৰু নামকৰণ ৰোমানভস্কিৰ নামেৰে হৈছিল। যদি আৱিষ্কাৰটো ব্যাখ্যা হয়, তেন্তে কোনোজনৰেই দাবী নাই, কাৰণ পৰিপক্বতা যে মিথাইল গোট আঁতৰোৱাৰ প্ৰক্ৰিয়া আছিল সেয়া কোনেও নাজানিছিল, আৰু ৰংটো কিয় সৃষ্টি হৈছিল সেয়াও কোনেও ক’ব পৰা নাছিল। শেষৰ এই কথাটোৱেই জনপ্ৰিয় বিৱৰণবোৰে এৰি যায়। সক্ৰিয় উপাদানটো আছিল কোনেও চিনাক্ত নকৰা এটা অশুদ্ধি, আৰু প্ৰথমে ইচ্ছাকৃতভাৱে ৰংটো সৃষ্টি কৰা ব্যক্তিজনে এটা পুনৰুৎপাদনযোগ্য অভিজ্ঞতাভিত্তিক প্ৰস্তুত-প্ৰণালীৰে তাক কৰিছিল, সেই প্ৰণালীয়ে কি কৰে তাৰ বুজৰ পৰা নহয়।

2011ৰ এই দুয়োখন প্ৰবন্ধই মালাখভস্কিৰ সপক্ষে যুক্তিৰ আটাইতকৈ পূৰ্ণ প্ৰকাশিত বিৱৰণ, আৰু দুয়োখনেই PubMed-ত বিনামূল্যে পঢ়িব পাৰি: দীঘলীয়া পৰ্যালোচনাখন PMID 21235291-ত আৰু জীৱনীমূলক প্ৰবন্ধখন PMID 21660627-ত। পৰ্যালোচনাখনৰ PubMed নথিত ইয়াৰ ওপৰত এটা মন্তব্যও তালিকাভুক্ত আছে, যিটো একে বছৰতে পিছলৈ একেখন আলোচনীৰ 86(5):366ত প্ৰকাশ হৈছিল। এইটোৱে যথাযথভাৱে সোঁৱৰাই দিয়ে যে যুক্তিটো প্ৰকাশ পোৱাৰ লগে লগেই মুদ্ৰিত সাহিত্যত তাৰ বিৰোধিতা হৈছিল।

এই বিতৰ্ক ৰসায়নবিজ্ঞান সম্পৰ্কীয় মতভেদ নহয়। বেঙুনীয়া ৰংটো কি আৰু কোনবোৰ উপাদানে তাক সৃষ্টি কৰে, সেই বিষয়ে সংশ্লিষ্ট সকলোৱে একমত। মতভেদটো হ’ল কোনে প্ৰথমে সেই ফল লাভ কৰিছিল, আৰু কোনেও পুনৰাবৃত্তি কৰিব নোৱাৰা এটা আকস্মিক ঘটনাক আদৌ সেই ফল লাভ কৰা বুলি গণ্য কৰিব পাৰি নে নাই।

পিছৰ নামবোৰে কি যোগ কৰিলে

যদি মালাখভস্কিয়ে প্ৰথমে বেঙুনীয়া ৰং সৃষ্টি কৰিছিল, তেন্তে ৰঞ্জকটোৰ নামত ৰোমানভস্কি, ৰাইট আৰু গিম্‌ছা কিয় আছে?

কাৰণ উদ্ভাৱকৰ হাতত এবাৰ কাম কৰা ৰঞ্জক এটা নিৰ্ভৰযোগ্য বিকাৰক নহয়। পিছৰ কামবোৰে খামখেয়ালি মিশ্ৰণটোক এনে এটা সামগ্ৰীলৈ ৰূপান্তৰ কৰিলে যিটো আন এখন দেশৰ এজন কাৰিকৰেও যিকোনো মঙলবাৰে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে।

নখ্টে যুক্তিৰে সেই ফললৈ আগবাঢ়িছিল। এটা সাধাৰণ নিৰপেক্ষ ৰঞ্জকৰ পৰা নিৰ্ভৰযোগ্য ফল নোপোৱাৰ পাছত তেওঁ সিদ্ধান্ত লৈছিল যে বেঙুনীয়া ৰং মিথিলিন ব্লুৰ ভিতৰত থকা, কিন্তু মিথিলিন ব্লু নোহোৱা কোনো পদাৰ্থৰ পৰা আহিবই লাগিব, আৰু তাক বিচাৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। উন্নাই ইতিমধ্যে লক্ষ্য কৰিছিল যে পুৰণি মিথিলিন ব্লু দ্ৰৱে মাষ্ট কোষৰ দানাবোৰ ৰঙা কৰে, আৰু ৰঞ্জক পৰিপক্ব হোৱাৰ সময়ত এটা নতুন পদাৰ্থ সৃষ্টি হয় বুলি প্ৰস্তাৱ দিছিল। বেৰ্ন্থছেনে 1885 চনত দেখুৱাইছিল যে ক্ষাৰীয় অৱস্থাই মিথিলিন ব্লুৰ পৰা মিথাইল গোট আঁতৰায়, আৰু এই উৎপন্ন পদাৰ্থবোৰেই এতিয়া আমি এজিউৰ বুলি কোৱা পদাৰ্থ। নখ্টে ক্ল’ৰ’ফৰ্মেৰে সক্ৰিয় অংশটো নিষ্কাশন কৰিছিল আৰু তাক কেৱল মিথিলিন ব্লুৰ পৰা ৰঙা বুলি ক’ব পাৰিছিল; মিখায়েলিছে 1901 চনত ইয়াৰ নাম এজিউৰ I ৰাখিছিল। জেনাৰে ব্যৱহাৰিক ব্যৱস্থাপনাৰ সমস্যা সমাধান কৰিছিল। মিথিলিন ব্লু আৰু ইঅ’ছিনৰ অৱক্ষেপক পানীহীন মিথানলত পুনৰ দ্ৰৱীভূত কৰিলে এটা একক সুস্থিৰ দ্ৰৱ পোৱা গৈছিল, যিয়ে ৰঞ্জন কৰাৰ সময়তেই তেজৰ পাতল স্তৰটো স্থিৰ কৰিছিল আৰু তাপৰ সহায়ত স্থিৰ কৰাৰ প্ৰয়োজন দূৰ কৰিছিল। লাইশমান আৰু ৰয়টাৰে পলিক্ৰ’ম কৰা ৰঞ্জকক এলক’হলীয় দ্ৰাৱকৰ সৈতে মিহলাই স্থিৰতা আৰু বেঙুনীয়া ৰং একেলগে লাভ কৰিছিল। ৰাইটে 65 °Cত বাৰ ঘণ্টা ইনকিউবেচন আৰু দহ দিন থৈ দিয়াৰ পৰিৱৰ্তে প্ৰবাহিত বাষ্পত এঘণ্টাৰ প্ৰক্ৰিয়া ব্যৱহাৰ কৰিছিল। গিম্‌ছাই যাদৃচ্ছিকভাৱে পৰিপক্ব হোৱা দ্ৰৱৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰাটোৱেই বন্ধ কৰিছিল; তেওঁ জনা ৰঞ্জকৰ মাপি লোৱা পৰিমাণ ব্যৱহাৰ কৰিছিল আৰু মিথানলত গ্লিচাৰল যোগ কৰিছিল যাতে সামগ্ৰীটো ক্ৰান্তীয় গৰমত টিকি থাকে। বিশুদ্ধ মিথিলিন এজিউৰ তেওঁ কেনেকৈ প্ৰস্তুত কৰিছিল সেয়া কেতিয়াও প্ৰকাশ কৰা নাছিল। তেওঁ ইয়াক লাইপজিগৰ ড° গ্ৰুবলাৰৰ পৰীক্ষাগাৰলৈ বিক্ৰী কৰিছিল; সেই পৰীক্ষাগাৰে ইয়াক এজিউৰ I নামেৰে বজাৰত উলিয়াইছিল আৰু কেৱল তেওঁলোকৰ সংস্কৰণটোৱেই প্ৰামাণিক গিম্‌ছা ৰঞ্জক বুলি দাবী কৰিছিল।

সেই এজিউৰৰ পৰিচয়ক লৈ আজিও বিতৰ্ক চলে। কিছুমানে কয় যে সেয়া কেৱল পলিক্ৰ’ম কৰা মিথিলিন ব্লু আছিল, আন কিছুমানে কয় যে তাত Azure B প্ৰচুৰ পৰিমাণে আছিল। উত্তৰটো এটা যুদ্ধৰ পৰিস্থিতিৰ পৰা ওলাই আহিছিল। জাৰ্মান ৰঞ্জক পোৱা অসম্ভৱ হোৱাত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ জনস্বাস্থ্য সেৱাৰ এটা দলে—ৰাল্ফ লিলি, মৰিছ ৰো আৰু এমি উইলকক্সে—দেখিছিল যে পৃথক কৰা তিনিটা উপাদানৰ পৰা সৰ্বোত্তম ৰঞ্জন পোৱা যায়: অপৰিৱৰ্তিত মিথিলিন ব্লু, তাৰ মিথাইল গোট আঁতৰোৱা ভাঙনজাত পদাৰ্থ Azure B, আৰু ইঅ’ছিন। অনুপলব্ধ এজিউৰ Iৰ ঠাই Azure B-য়ে ল’লে, আৰু সেই তিনিটা উপাদানেই আজিও মেলেৰিয়া নিৰ্ণয়ত ব্যৱহাৰ কৰা ৰঞ্জকটোৰ ভিত্তি।

স্লাইডত এই তিনিটা উপাদানে কেনেকৈ পৰস্পৰ ক্ৰিয়া কৰে, তাৰ ৰসায়ন এটা পৃথক প্ৰশ্ন আৰু আন এটা পৃষ্ঠাৰ বিষয়। ৰোমানভস্কি-ধৰণৰ ৰঞ্জকৰ ভূমিকা আৰু ৰসায়ন পৃষ্ঠাই Azure B আৰু ইঅ’ছিনে পৃথকে কি কৰে আৰু দুয়োটাই মিলি কিয় এনে ৰং সৃষ্টি কৰে যিটো কোনো এটাই অকলে সৃষ্টি নকৰে, সেয়া সামৰি লয়। অণুবীক্ষণ আৰু পৰীক্ষাগাৰৰ প্ৰয়োগ পৃষ্ঠাই ব্যৱহাৰিক দিশটো সামৰে: এটা নিৰ্দিষ্ট প্ৰস্তুতিয়ে কি দেখুৱায়, আৰু আপুনি ব্যৱহাৰ কৰিব খোজা পদ্ধতিৰ বাবে কোনো বিশেষ সামগ্ৰী উপযুক্ত নে নহয় সেয়া কেনেকৈ বিচাৰ কৰিব।

ইতিহাসৰ যিটো অংশ আজিও প্ৰাসংগিক

এই কাহিনীৰ এটা খুঁটিনাটি 1902ৰ পাছতো সঁচা হৈ থাকিল। প্ৰায় পঞ্চাশ বছৰ ধৰি বিশ্বৰ মানক মেলেৰিয়া ৰঞ্জকটোৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ উপাদান আছিল এটা নামহীন অশুদ্ধি। সেয়া আকস্মিকভাৱে উপস্থিত আছিল, বটলভেদে তাৰ পৰিমাণ সলনি হৈছিল, সেই সময়ৰ এটা অংশত তাৰ পৰিচয় বাণিজ্যিক গোপনীয়তা আছিল, আৰু 1940ৰ দশকলৈকে তাৰ অনুপাতক লৈ বিতৰ্ক চলিছিল। ৰঞ্জকটো ব্যৱহাৰ কৰা লোকসকল অসাৱধান নাছিল। বটলৰ ভিতৰত কি আছে জানিবলৈ তেওঁলোকৰ কোনো উপায় নাছিল।

একে সমস্যাৰ আধুনিক ৰূপ হ’ল এনে এটা নিৰ্দিষ্টকৰণ যিয়ে পদাৰ্থটোৰ কেৱল এটা অংশৰ বিৱৰণ দিয়ে। বজাৰত উপলব্ধ সৰ্বোচ্চ বিশুদ্ধতা লাভৰ পথ হ’ল USP মানদণ্ডৰ সৈতে সামঞ্জস্য, কাৰণ ই কেৱল এটা মাপজোখ নহয়, বৰং এটা সম্পূৰ্ণ প্ৰকাশিত মানদণ্ড: পৰিচয়, বিশুদ্ধতা, এজিউৰ ৰঞ্জককে ধৰি জৈৱ অশুদ্ধি, অৱশিষ্ট দ্ৰাৱক, মৌলিক অশুদ্ধি, দহনৰ পাছৰ অৱশিষ্ট, অণুজীৱৰ সীমা আৰু বেক্টেৰিয়াৰ এণ্ড’টক্সিন। Blupreme-এ নিজৰ মিথিলিন ব্লু এটা ঔষধ প্ৰস্তুতকাৰকৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰে আৰু সম্পূৰ্ণ বিশ্লেষণৰ প্ৰমাণপত্ৰ প্ৰকাশ কৰে, যাতে এই তালিকাৰ প্ৰতিটো বিষয় কেৱল দাবী কৰাৰ সলনি যাচাই কৰিব পাৰি। গধুৰ ধাতুৰ এটা পৰীক্ষাৰ ফল উল্লেখ কৰি তাক USP মানদণ্ডৰ অনুপালন বুলি কোৱা প্ৰমাণপত্ৰ এখন হৈছে “পৰিপক্ব মিথিলিন ব্লু” লেবেল লগোৱা বটলৰ আজিৰ সমতুল্য: সম্ভৱতঃ এটা ভাল বিকাৰক, কিন্তু লেবেলটোৱে তাৰ ভিতৰত কি আছে সেয়া নকয়।