Artikel
Metileenblou in pilonidale sinuschirurgie: kartering en bewyse oor herhaling

’n Pilonidale sinus is ’n kanaal onder die vel naby die stuitjie, dikwels met syvertakkings wat moeilik is om tydens chirurgie te sien. Die operasie misluk wanneer siek weefsel agterbly, en daarom wil chirurge ’n betroubare manier hê om elke vertakking te vind voordat hulle sny. Wanneer metileenblou in die sinusopening ingespuit word, kleur dit die kanaalstelsel blou en gee dit die chirurg ’n sigbare kaart om te volg.
Daardie kaart is ’n hulpmiddel vir visualisering, nie ’n behandeling nie. Hierdie onderskeid is belangrik omdat die literatuur oor metileenblou in pilonidale chirurgie twee verskillende vrae vermeng. Die eerste is of die kleurstof alle siek weefsel akkuraat merk. Die tweede is of pasiënte by wie die kleurstof tydens die operasie gebruik is, jare later minder herhalings het. ’n Kleurstof kan die eerste toets onder die mikroskoop druip, maar steeds met beter kliniese uitkomste geassosieer word, of andersom. Die twee gepubliseerde studies wat die meeste oor hierdie onderwerp aangehaal word, beantwoord elk net een van hierdie vrae, met verskillende studieontwerpe en verskillende opvolgtydperke.
Wat die chirurg probeer sien
Dink aan die kleurstof as ’n merker op ’n versteekte struktuur. Die chirurg spuit blou vloeistof deur die velopening in, wag dat dit deur gekoppelde kanale versprei, en sny dan die gekleurde weefsel uit. Enigiets wat die kleurstof nie bereik het nie, of enige siek weefsel wat nooit met die ingespuite kanaal verbind was nie, bly ongekleur en kan misgekyk word.
Drie dinge kan dus onafhanklik van mekaar verkeerd loop. Die kleurstof vul dalk nie elke vertakking nie. Die chirurg verwyder dalk nie alles wat gekleur is nie. En weefsel buite die gekleurde grens kan steeds mikroskopiese siekte bevat. Die studies hieronder ondersoek verskillende dele van hierdie ketting afsonderlik, en daarom kan hul resultate nie saam gemiddeld word nie.
Lesers wat operasietegnieke vergelyk, kan ook belang stel in die breër oorsig van chirurgiese gebruike van metileenblou en die afsonderlike verduidelikings van hoe kleurstofkleuring van weefselbehandeling verskil en hoe herhaling gedefinieer en gemeet word.
Langtermynherhaling: ’n waarnemingskohort
Die bewyse oor herhaling kom uit ’n retrospektiewe kohort waaroor Doll en kollegas in die International Journal of Colorectal Disease berig het, in ’n artikel waarvan die titel die hoofbevinding regstreeks stel en waarvan die langtermynopvolg van metileenblou by akute pilonidale siekte veel langer strek as die meeste chirurgiese studies.
Die navorsers het 1,960 pasiënte geïdentifiseer wat tussen 1980 en 1996 vir die eerste keer vir pilonidale siekte by drie Duitse militêre hospitale geopereer is, en het daarna 247 vir uitvoerige telefoniese opvolg gekies. Die gemiddelde opvolgtyd was ongeveer 15 jaar, met ’n omvang van sowat 9 tot 25 jaar. Die populasie het hoofsaaklik uit jong militêre mans bestaan. Die chirurgiese tegniek het gewissel: ongeveer twee derdes het uitsnyding met oop genesing gehad, een kwart het uitsnyding met primêre middellynsluiting gehad, en die res het marsupialisasie gehad.
Die blootstelling was eenvoudig: 197 pasiënte het aan die begin van die operasie ’n inspuiting met metileenblou ontvang om die kanaalstelsel af te baken, en 50 het nie. Die kleurstof is beskryf as ’n enkele versigtige inspuiting, sonder dat die konsentrasie of volume gerapporteer is. Die gebruik daarvan was nie gerandomiseer nie. Chirurge het die kleurstof veel meer dikwels vir chroniese fistelvormende siekte as vir akute absesse gekies, en meer dikwels wanneer daar meer sinusopeninge was. Die twee groepe het dus reeds aan die begin verskil.
Herhaling is met ’n voorafbepaalde telefoniese vraelys beoordeel. Pasiënte is slegs as gevalle van herhaling gereken ná aanvanklike genesing, sonder enige latere trauma aan die stuitjie, en met óf een harde kriterium (diagnose deur ’n dokter, herhaalde insnyding of uitsnyding, ’n nuwe sinus, hare in ’n opening, etterige afskeiding) óf twee sagte kriteria (rooiheid, swelling, pyn, afskeiding).
Die ongekorrigeerde herhaling oor die hele tydperk was 32 van 197 met kleurstof (16 persent), teenoor 15 van 50 sonder kleurstof (30 persent). Die Kaplan-Meier-ramings op 20 jaar, wat verskillende opvolgtydperke in ag neem, was ongeveer 20 persent met kleurstof en 38 persent daarsonder, met ’n log-rang-p-waarde van 0.018. In ’n multiveranderlike Cox-model het die outeurs ’n verhouding soortgelyk aan ’n kansverhouding van 0.45 vir kleurstofgebruik gerapporteer. Die meeste herhalings het binne vyf jaar voorgekom, maar sommige eers so laat as 17 jaar ná die operasie. Dit is waarom lang opvolg belangrik is vir aansprake oor metileenblou en pilonidale herhaling.
Die subgroeppatroon moet versigtig geïnterpreteer word. By akute absesvormende siekte was die 20-jaar-ramings sowat 19 persent met kleurstof teenoor 43 persent daarsonder, maar met slegs 79 pasiënte het die verskil nie statistiese beduidendheid bereik nie (p = 0.078). By chroniese siekte was die ramings sowat 19 persent teenoor 24 persent (p = 0.35), dus feitlik geen aantoonbare verskil nie. Die algehele verband is gevolglik gedryf deur ’n subgroep wat te klein was om op sy eie ’n gevolgtrekking te staaf, in ’n studie waar behandeling nie ewekansig toegeken is nie en die kontrolegroep slegs 50 pasiënte bevat het.
Wat hierdie studie nie toon nie, is ewe belangrik. Dit het nie karteringsakkuraatheid gemeet nie, dit het nie histologie tussen operasies met en sonder kleurstof vergelyk nie, en dit het geen bruikbare vergelyking tussen kleurstof en geen kleurstof vir wondkomplikasies of genesingstyd gerapporteer nie. Dit is bewys van ’n verband tussen kleurstofgebruik en minder langtermynherhaling in een historiese kohort, nie bewys dat die kleurstof dit veroorsaak het nie. Verwarring weens die aanduiding vir behandeling, tydperkeffekte en die mengsel van tegnieke bly almal moontlike verklarings.
Wat die kleurstof werklik kleur: ’n studie van gepaarde weefselmonsters
Die tweede studie ondersoek die karteringsvraag regstreeks, maar met ’n ontwerp wat maklik verkeerd geïnterpreteer kan word. Idiz en kollegas het gepubliseer wat hulle ’n prospektiewe gerandomiseerde proef genoem het, en die gepaarde histopatologiestudie van metileenblou-geleide pilonidale uitsnyding word steeds soms as gerandomiseerde bewys aangehaal. Die proefregister vir dieselfde studie lys ’n enkele groep sonder toewysing en sonder blindering. Die korrekte klassifikasie is dus ’n prospektiewe enkelarmstudie met gepaarde weefselmonsters binne elke pasiënt, nie ’n gerandomiseerde vergelyking van kleurstof teenoor geen kleurstof nie.
Drie-en-dertig pasiënte met ongekompliseerde primêre siekte het deelgeneem. Akute ontsteking, absesse en herhalende siekte is uitgesluit, en hierdie populasie is dus byna die spieëlbeeld van die akute subgroep waarin die Doll-studie die grootste effek gesuggereer het. Elke pasiënt het minstens 4 mL metileenblou deur elke sinusopening ontvang, onder genoeg druk dat kleurstof uit die kanaal kon lek. Die chirurg het daarna alle blou weefsel saam met die sinusopening as een monster uitgesny (Groep 1), die oorblywende holte ondersoek, en enige makroskopies verdagte ongekleurde granulasieweefsel afsonderlik as ’n tweede monster uitgesny (Groep 2).
’n Geblindeerde patoloog het vyf mikroskopiese kenmerke in albei monsters beoordeel: vergrote haarfollikels, verspreide keratienlamelle, inflammatoriese infiltrasie, haarskagte en fibrose.
Die kleurstof het die gebied met die ernstigste siekte gemerk, maar nie die volle omvang daarvan afgebaken nie. Afwykings was steeds algemeen in die ongekleurde tweede monster: vergrote follikels in 31 van 33, keratienlamelle in 29 van 33 en ontsteking in 30 van 33. Haarskagte was die duidelikste onderskeidende kenmerk, teenwoordig in 29 van 33 gekleurde monsters, maar slegs 5 van 33 ongekleurde monsters. Gemiddelde intensiteitstellings was vir elke kenmerk hoër in gekleurde weefsel. Eenvoudig gestel: die blou grens het die middelpunt van die siekte gemerk sonder om alle histologies abnormale weefsel te omsluit.
Twee beperkings kwalifiseer selfs daardie gevolgtrekking. Die tweede monster was nie ’n sistematiese steekproef van alle ongekleurde weefsel nie. Dit is slegs geneem wanneer die chirurg verdagte granulasieweefsel gesien en besluit het om dit verder uit te sny. Dit het dus by voorkeur die ongekleurde gebiede met die verdagste voorkoms bemonster en kan nie ’n ware sensitiwiteit of vals-negatiewe koers vir kleurstofkartering oplewer nie. Verder het die studie geen kliniese uitkomste gerapporteer nie: geen herhalingskoers, geen infeksiekoers, geen wonddehissensiekoers en geen genesingstyd nie. Mikroskopiese afwykings buite die blou rand is ’n surrogaatmaatstaf, nie bewys dat daardie pasiënte herhaling sou ontwikkel het nie.
Die twee studies langs mekaar
| Doll et al., 2008 | Idiz et al., 2014 | |
|---|---|---|
| Ontwerp | Retrospektiewe waarnemingskohort, nie-gerandomiseerde kleurstof teenoor geen kleurstof | Prospektiewe enkelarmstudie, gepaarde monsters binne elke pasiënt |
| Pasiënte | 247, gemengde akute en chroniese siekte, militêre hospitale | 33, slegs ongekompliseerde primêre siekte |
| Kleurstofprotokol | Enkele inspuiting, dosis nie gerapporteer nie | Minimum 4 mL per opening, konsentrasie nie gerapporteer nie |
| Hoofeindpunt | Herhaling volgens vraelys, gemiddeld 15 jaar | Oorblywende mikroskopiese siekte buite die kleurstofgrens, geen kliniese opvolg nie |
| Wonduitkomste | Geen bruikbare vergelyking van kleurstof teenoor geen kleurstof nie | Geen gerapporteer nie |
| Hoofbevinding | Herhaling op 20 jaar ongeveer 20% met kleurstof teenoor 38% daarsonder | Ongekleurde weefsel steeds abnormaal, hoewel minder uitgesproke |
Hierdie rye vorm nie saam een slotsom nie. Die kohortstudie meet ’n kliniese uitkoms oor dekades sonder om karteringsakkuraatheid te toets. Die gepaarde studie toets die volledigheid van kartering onder die mikroskoop sonder om enige kliniese uitkoms te meet. Nie een is ’n gerandomiseerde vergelyking van kleurstofgeleide teenoor nie-geleide chirurgie met sowel herhaling as wonduitkomste as eindpunte nie, en geen sodanige proef is in hierdie twee studies vervat nie.
Dit laat drie goed gefundeerde stellings vir enigiemand wat met ’n chirurg oor metileenblou by pilonidale sinuschirurgie praat. Eerstens verbind een lang, maar nie-gerandomiseerde studie kleurstofgebruik met minder herhaling, veral by akute gevalle, met groot onsekerheid. Tweedens toon een klein meganistiese studie dat kleurstofkleuring die histologiese omvang van siekte onderskat, sonder om te toon dat die bykomende mikroskopiese bevindinge herhaling veroorsaak. Derdens ondersteun nie een van die studies aansprake oor wondinfeksie, genesingspoed of komplikasiekoerse vir kleurstofgeleide chirurgie nie, omdat nie een daardie vergelykings gemeet het nie.
Die praktiese vraag om tydens ’n konsultasie te vra, is dus beperk: gegewe die beplande tegniek (oop genesing, sluiting of ’n weefselflap), gebruik die chirurg kleurstof om kanale op te spoor, en wat doen die chirurg met verdagte ongekleurde weefsel aan die rand van die holte? Die bewyse dui op ’n geloofwaardige maar onbewese verband tussen die kleurstof en herhaling, asook ’n gedokumenteerde beperking daarvan as anatomiese merker. Alles daarbuite is ekstrapolasie.