मेथिलिन ब्लु र कलेजोमा बोसो जम्ने अवस्था: प्रयोगात्मक अध्ययनहरूले के पाए

कलेजोमा बोसो जम्ने अवस्था विभिन्न समस्यालाई दिइएको एउटै नाम हो। एक व्यक्तिमा यसको कारण लामो समयसम्म अत्यधिक मदिरा सेवन हुन सक्छ। अर्कोमा इन्सुलिन प्रतिरोधसँगै पोषक तत्त्वको अत्यधिक आपूर्ति र कलेजोमा थप बोसो पुग्नु हुन सक्छ। दुवै अवस्थामा सूक्ष्मदर्शीले बोसोको सामान्य सञ्चय देखाउन सक्छ, तर त्यसअघि काम गर्ने कारणहरू फरक हुन्छन्। यही भिन्नताले कुनै प्रयोगले के प्रमाणित गर्न सक्छ भन्ने निर्धारण गर्छ।

मेथिलिन ब्लु र कलेजोमा बोसो जम्ने अवस्थासम्बन्धी अनुसन्धान साहित्य सीमित छ र यस प्रश्नमा पूर्णतः पूर्वक्लिनिकल छ। मुसा र साना मुसामा गरिएका तीन अध्ययन सबैभन्दा धेरै उद्धृत हुन्छन्, तर तिनले एउटै दिशामा सङ्केत गर्दैनन्। इथानोल खुवाइएको एउटा अध्ययनले रेडक्स परिवर्तन सच्यायो, तर कलेजोको बोसोमा परिवर्तन ल्याएन। उच्च बोसोयुक्त आहारको एउटा अध्ययनमा सङ्केत प्रणालीमा परिवर्तनसँगै कलेजोको बोसो घट्यो। स्वस्थ पशुमा गरिएको एउटा अध्ययनले कलेजो र मिर्गौलामा लिपिड पेरोक्सिडेसनका विपरीत नतिजा पायो। यी अध्ययनलाई सँगै पढ्दा तीन नतिजाका सूचक किन अलग राख्नुपर्छ भन्ने स्पष्ट हुन्छ: रेडक्स परिवर्तन, सङ्केत प्रणालीको सक्रियता, र ऊतकमा बोसोको सञ्चय।

सजिलै भ्रमित हुन सक्ने तीन नतिजाका सूचक

रेडक्स मापनले इलेक्ट्रोनको आदानप्रदानबारे बताउँछ। कलेजोको NAD+ र NADH को अनुपातले कोशिकीय वातावरण तुलनात्मक रूपमा अक्सिडाइज्ड छ कि रिड्युस्ड छ भन्ने देखाउँछ। इथानोलको अक्सिडेसनले NAD+ लाई NADH मा बदल्छ, त्यसैले लामो समयको मदिरा सेवनले यो अनुपात घटाउँछ। इलेक्ट्रोन ग्रहण गर्ने रङ्ग पदार्थले यसलाई फेरि बढाउन सक्छ। यो रसायनशास्त्र हो, सञ्चित बोसो घटेको प्रमाण होइन।

सङ्केत प्रणालीको मापनले नियमनबारे बताउँछ। SIRT1, NAD+ मा निर्भर नियामक इन्जाइम हो, जसले माइटोकन्ड्रियाको कार्य र लिपिडको व्यवस्थापनमा संलग्न प्रोटिनहरूलाई परिमार्जन गर्छ। AMPK ले न्यून ऊर्जा अवस्थाको संवेदकका रूपमा काम गर्छ; सक्रिय हुँदा यसले इन्धनको अक्सिडेसनलाई प्रोत्साहन गर्छ र लिपिड संश्लेषणलाई सीमित गर्छ। कुनै शोधपत्रले मेथिलिन ब्लुका कारण कलेजोमा SIRT1 सक्रिय भएको बताउँदा, त्यसले नियामक परिवर्तनको जानकारी दिइरहेको हुन्छ। त्यसले अझै बिरामीको नतिजा बताएको हुँदैन।

ऊतकवैज्ञानिक वा जैवरासायनिक मापनले कलेजोको अवस्थाबारे बताउँछ। सामान्य उदाहरणमा प्रति ग्राम ऊतकमा ट्राइग्लिसराइडको मात्रा, तटस्थ बोसोको Oil Red O रञ्जन, कोशिका फुल्ने परिवर्तन र क्षतिको हेमाटोक्सिलिन तथा इओसिन मूल्याङ्कन, र प्लाज्मामा ALT सक्रियता पर्छन्। यो तेस्रो वर्गले मात्र उक्त प्रयोगमा मेथिलिन ब्लुले कलेजोमा बोसो जम्ने अवस्था सुधार्यो कि सुधार्दैन भन्ने उत्तर दिन्छ।

यी वर्गहरूलाई अलग राख्दा सबैभन्दा सामान्य गलत बुझाइबाट बच्न सकिन्छ: रेडक्स वा सङ्केत प्रणालीको अनुकूल नतिजा कलेजोमा बोसो कम भएको बराबर होइन।

इथानोल मोडेल: रेडक्स सच्याइयो, बोसो अपरिवर्तित रह्यो

सबैभन्दा स्पष्ट नकारात्मक निष्कर्ष भाले Wistar मुसामा लामो समयसम्म इथानोल खुवाइएको अध्ययन बाट आउँछ। पशुहरूलाई तरल आहारको अंशका रूपमा इथानोल दिइयो, जसको मात्रा बढाएर कुल ऊर्जाको 36 प्रतिशतसम्म पुर्‍याइयो। समान परिमाणको आहार खुवाइएका नियन्त्रण पशुहरूले इथानोलबाट आउने ऊर्जाको सट्टा ग्लुकोज पाए। एउटा इथानोल समूह र एउटा नियन्त्रण समूहले दिन 5 देखि दिन 30 सम्म आहारको प्रति लिटर 130 mg मेथिलिन ब्लु पनि पाए, जुन दैनिक प्रति kg करिब 42 mg थियो।

रेडक्स अवस्थाको अनुमान मानक मेटाबोलाइट जोडीबाट गरियो: साइटोसोलका लागि ल्याक्टेट र पाइरुभेटको अनुपात तथा माइटोकन्ड्रियाका लागि 3-हाइड्रोक्सिब्युटिरेट र एसिटोएसिटेटको अनुपात। उच्च मात्रामा इथानोल खुवाउने प्रारम्भिक अवधिमा इथानोल समूहहरूमा ठूला परिवर्तन देखिए: साइटोसोलमा NAD+ र NADH को अनुपात करिब 62 प्रतिशत र माइटोकन्ड्रियामा करिब 71 प्रतिशत घट्यो, साथै ग्लिसेरोल 3-फस्फेट बढ्यो। मेथिलिन ब्लुले यी परिवर्तनलाई धेरै हदसम्म उल्ट्यायो र ग्लिसेरोल 3-फस्फेटलाई नियन्त्रण समूहको माननजिक फर्कायो। तर इथानोल सेवन, शरीरको तौल वृद्धि वा सिरम इथानोलमा परिवर्तन ल्याएन।

कलेजोको बोसोले भने फरक कथा देखायो। दिन 12 मा, धेरै बोसो जम्मा हुनुअघि, समूहहरूबीच ट्राइग्लिसराइडमा भिन्नता थिएन। दिन 27 मा, मेथिलिन ब्लु दिइएको वा नदिइएको दुवै अवस्थामा इथानोल समूहहरूमा ट्राइग्लिसराइड धेरै बढेको थियो। दिन 30 मा इथानोल खुवाइएका पशुमा कुल लिपिड करिब 89 प्रतिशत र ट्राइग्लिसराइड करिब 196 प्रतिशत बढ्यो; यसमा पनि रङ्ग पदार्थले प्रभाव पारेन। कलेजोका लोब्युलको केन्द्र वरिपरि बोसोको जमावट उपचारसहित वा उपचारबिना उस्तै देखियो। लेखकहरूले यस मोडेलमा लामो समयसम्म आहार खुवाएपछि कलेजोमा बोसो जम्नुको मुख्य कारण इथानोलले गराएको रेडक्स परिवर्तन होइन भन्ने निष्कर्ष निकाले। पशु र कोशिकामा भेटिएका नतिजालाई मानव जोखिमसँग जोड्दा तिनको अर्थ छुट्याउन सिक्नु यहाँ उपयोगी हुन्छ: कुनै कार्यविधि वास्तविक हुन सक्छ, तर त्यसले नतिजालाई नियन्त्रण नगर्न सक्छ।

कसैले रेडक्समा हुने कुनै पनि सुधारले कलेजोको बोसो हटाउनैपर्छ भन्ने दाबी गर्दा उद्धृत गर्नुपर्ने अध्ययन यही हो। यस अध्ययनको संरचनामा त्यस्तो भएन।

चयापचय मोडेल: साना मुसामा सङ्केत प्रणालीको परिवर्तनसँगै कम बोसो

SIRT1 र AMPK मा केन्द्रित कलेजोका कोशिका र उच्च बोसोयुक्त आहार खुवाइएका साना मुसाको अध्ययन ले फरक चित्र प्रस्तुत गर्छ। HepG2 कोशिका, AML-12 कोशिका र मुसाका प्राथमिक कलेजो कोशिकामा मेथिलिन ब्लुले NAD+ र NADH को अनुपात बढायो, SIRT1 प्रोटिन बढायो, नियामक PGC-1alpha को एसिटिलेसन घटायो, माइटोकन्ड्रियाको DNA मात्रा र अक्सिजन खपत बढायो, र AMPK सक्रिय गर्‍यो। यसपछि CPT-1 र PPARalpha पनि बढे। SIRT1 को अभिव्यक्ति घटाइँदा AMPK को सक्रियता हरायो, जसले त्यस कोशिकीय प्रणालीमा यो क्रम SIRT1 सँग जोडिएको देखाउँछ। रङ्ग पदार्थले LXR एगोनिस्ट T0901317 र पाल्मिटेटको सम्पर्कबाट आउने बोसो निर्माणसम्बन्धी सङ्केतहरूलाई पनि प्रतिरोध गर्‍यो, जसमा SREBP-1c, FAS र ACC को प्रेरित वृद्धि समावेश थियो।

पशुसम्बन्धी भागमा भाले C57BL/6 साना मुसालाई 8 हप्तासम्म 60 प्रतिशत बोसोयुक्त आहार खुवाइयो। अन्तिम 4 हप्तामा मेथिलिन ब्लु दैनिक प्रति kg 3 वा 10 mg को दरले हप्तामा चार पटक मुखबाट दिइयो। उपचार नपाएका उच्च बोसोयुक्त आहार समूहका साना मुसाको तुलनामा उपचार पाएका साना मुसामा Oil Red O रञ्जन कम, कलेजोको ट्राइग्लिसराइड कम, ऊतक परीक्षणमा कोशिका फुल्ने परिवर्तन र बोसोयुक्त अपक्षय कम, तथा प्लाज्मा ALT कम देखियो। सोही शोधपत्रको फार्माकोकिनेटिक अध्ययनले मुखबाट दिँदा जैवउपलब्धता करिब 31 देखि 35 प्रतिशत रहेको पायो। आन्द्राबाट अवशोषण लगभग पूर्ण भए पनि चयापचय उल्लेखनीय थियो। ऊतक र प्लाज्माको अनुपात कलेजोमा सबैभन्दा उच्च थियो, जसले वितरणको दृष्टिले कम्तीमा कलेजोमा प्रभाव पर्न सक्ने सम्भावनालाई समर्थन गर्छ।

यो बोसो जम्ने अवस्था घटेको वास्तविक सङ्केत हो, तर यसको दायरा सीमित छ। यो प्रति समूह 9 देखि 10 पशु, एउटै आहार, दुई मात्रा र चार हप्ताको उपचार भएको छोटो प्रयोग हो। यसले चयापचयसम्बन्धी बोसो जम्ने अवस्था र बोसोसँगै हुने कलेजोको सुन्निने अवस्थाका विशेषताहरू परीक्षण गर्छ, मदिरासम्बन्धी रोग होइन। यसले सिरोसिस, फाइब्रोसिस उल्टिने अवस्था वा कुनै मानव नतिजा परीक्षण गर्दैन। यस्ता नतिजाको व्याख्या गर्दा माइटोकन्ड्रिया र रेडक्स मापनको भूमिका तिनलाई परिकल्पनाको समर्थनका रूपमा चिनाउनु हो, मात्रा वा उपचार विधिका रूपमा होइन।

स्वस्थ ऊतकको झलक: एउटै मात्रा, अङ्गहरूमा विपरीत नतिजा

तेस्रो अध्ययनलाई प्रायः कलेजोसम्बन्धी त्यस्ता दाबीमा जोडिन्छ, जहाँ यसको सान्दर्भिकता छैन। स्वस्थ पोथी Wistar मुसामा गरिएको 30 दिनको प्रयोग मा पाँच पशुलाई पिउने पानीमा 1 mM मेथिलिन ब्लु दिइयो र पाँचलाई नियन्त्रण समूहमा राखियो। कलेजो वा मिर्गौलामा सुपरअक्साइड डिस्म्युटेज, क्याटालेज र रिड्युस्ड ग्लुटाथियोनमा परिवर्तन भएन। लिपिड पेरोक्सिडेसन कलेजोमा थोरै बढ्यो र मिर्गौलामा घट्यो। सिरम ALT र क्रिएटिनिन घटे, तर रगतको युरिया नाइट्रोजनमा परिवर्तन भएन।

यसको इमानदार व्याख्या स्वस्थ पशुमा ऊतकअनुसार फरक प्रभाव हो, रोगको उपचार होइन। एउटै सम्पर्कले एउटै सूचकका आधारमा कलेजोमा हल्का अक्सिडेसन बढाउने र मिर्गौलामा हल्का सुरक्षात्मक प्रभाव देखायो, जबकि मानक एन्टिअक्सिडेन्ट प्रतिरक्षा अपरिवर्तित रह्यो। प्रति समूह पाँच पशु र कुनै रोग मोडेल नभएकाले यो शोधपत्रले मेथिलिन ब्लुलाई कलेजोका लागि सामान्य एन्टिअक्सिडेन्ट भन्न नहुने चेतावनी दिन्छ। यसले सुधारको अर्थ लगाउनुअघि कलेजोका इन्जाइममा हुने परिवर्तनका लागि रोगको स्पष्ट सन्दर्भ आवश्यक हुन्छ भन्ने पनि देखाउँछ।

कलेजोसम्बन्धी तीन प्रयोगको तुलना

तालिकाले मुख्य कुरा स्पष्ट देखाउँछ। उस्तै निलो रङ्ग पदार्थ, तर फरक जैविक प्रक्रिया। इथानोल अध्ययनले रेडक्सको सफल सुधारलाई बोसो घटाउन नसकेको नतिजाबाट अलग देखाउँछ। आहार अध्ययनले एउटै मोडेलमा सङ्केत प्रणालीको परिवर्तन र बोसोमा सुधारलाई सँगै देखाउँछ। स्वस्थ पशुको अध्ययनले रेडक्स सूचकहरू अङ्गअनुसार विपरीत दिशामा बदलिन सक्ने देखाउँछ।

किन यसबाट उपचारको दाबी गर्न मिल्दैन

यीमध्ये कुनै पनि अध्ययनमा कलेजोमा बोसो जम्ने अवस्था भएका मानिस सहभागी थिएनन्। शोधपत्रहरूमा मात्रा, दिने मार्ग र अवधि फरक छन्; तिनलाई सामान्य अनुपात मिलाएर मानव उपचार पद्धतिमा रूपान्तरण गर्न सकिँदैन। साना समूहहरू, विशेष गरी इथानोल अध्ययनमा रेडक्स मापनको प्रत्येक समयबिन्दुमा तीन पशु र स्वस्थ पशुको अध्ययनमा प्रति समूह पाँच पशु भएकाले, पर्याप्त अनिश्चितता बाँकी रहन्छ। जैविक लिङ्ग, वंश, आहारको संरचना र क्षति हुनुअघि वा पछि उपचार दिइएको समय सबै फरक छन्। साथै, दुई रोग मोडेलले फरक प्रारम्भिक कारणहरू प्रतिनिधित्व गर्छन्। त्यसैले आहारको सकारात्मक नतिजाले इथानोलको नकारात्मक नतिजालाई सच्याउन सक्दैन, न त उल्टो सम्भव छ।

कलेजोको रोग निदान भएका व्यक्तिका लागि बढी तत्काल महत्त्वको विषय उपचारभन्दा सावधानी हो। मेथिलिन ब्लुका लागि मिर्गौला र कलेजोसम्बन्धी सावधानीहरूको समग्र जानकारी ले पशु अध्ययन अनुकूल देखिए पनि अङ्गको कार्यक्षमता घट्दा सुरक्षासम्बन्धी प्रश्न किन बदलिन्छन् भन्ने बताउँछ। निदान, हालैका प्रयोगशाला नतिजा, ठ्याक्कै कुन उत्पादन र कुन मार्गबाट प्रयोग गरिने हो भन्ने विवरण, तथा औषधिको पूर्ण सूची चिकित्सककहाँ लैजानुहोस्। अनि त्यति स्तरको कार्यक्षमता ह्रास भएको व्यक्तिमा उक्त प्रयोजनका लागि त्यस उत्पादनलाई कुन प्रमाणले समर्थन गर्छ भन्ने सोध्नुहोस्।

मुख्य निष्कर्ष: मेथिलिन ब्लुले एउटा इथानोल मोडेलमा सञ्चित बोसो नघटाई कलेजोको रेडक्स अवस्था बदल्यो, एउटा चयापचय मोडेलका साना मुसामा बोसो घटाउँदै SIRT1 र AMPK सक्रिय गर्‍यो, र स्वस्थ मुसामा अङ्गअनुसार फरक रेडक्स प्रभाव देखायो। यी अनुसन्धानका लागि सङ्केतहरूको समूह हुन्, कलेजोमा बोसो जम्ने अवस्थाको स्थापित उपचार होइनन्।