ဆောင်းပါး

ပိုင်လိုနိုက်ဒယ် ဆိုင်းနပ်စ် ခွဲစိတ်မှုတွင် မက်သလင်းဘလူး အသုံးပြုခြင်း — လမ်းကြောင်းဖော်ထုတ်မှုနှင့် ပြန်ဖြစ်မှုဆိုင်ရာ အထောက်အထား

ပိုင်လိုနိုက်ဒယ် ဆိုင်းနပ်စ် ခွဲစိတ်မှုတွင် မက်သလင်းဘလူး အသုံးပြုခြင်း — လမ်းကြောင်းဖော်ထုတ်မှုနှင့် ပြန်ဖြစ်မှုဆိုင်ရာ အထောက်အထား

ပိုင်လိုနိုက်ဒယ် ဆိုင်းနပ်စ်သည် အမြီးရိုးအနီး အရေပြားအောက်ရှိ လမ်းကြောင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ခွဲစိတ်နေစဉ် မြင်ရခက်သော ဘေးခွဲလမ်းကြောင်းများ ပါရှိတတ်သည်။ ရောဂါဖြစ်နေသော တစ်ရှူးများ ကျန်ရစ်လျှင် ခွဲစိတ်မှု မအောင်မြင်နိုင်သဖြင့် ခွဲစိတ်ဆရာဝန်များသည် မဖြတ်ထုတ်မီ လမ်းခွဲတိုင်းကို ရှာဖွေနိုင်မည့် ယုံကြည်စိတ်ချရသော နည်းလမ်းကို လိုလားကြသည်။ ဆိုင်းနပ်စ်အပေါက်ထဲသို့ မက်သလင်းဘလူး ထိုးသွင်းခြင်းက လမ်းကြောင်းစနစ်ကို အပြာရောင်စွန်းစေပြီး ခွဲစိတ်ဆရာဝန် လိုက်ကြည့်နိုင်သည့် မြင်သာသော လမ်းကြောင်းပုံကို ဖော်ပြပေးသည်။

ထိုလမ်းကြောင်းပုံသည် မြင်သာစေရန် အထောက်အကူတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး ကုသမှုတစ်ခု မဟုတ်ပါ။ မက်သလင်းဘလူး အသုံးပြုသည့် ပိုင်လိုနိုက်ဒယ် ခွဲစိတ်မှုဆိုင်ရာ စာတမ်းများတွင် မတူညီသော မေးခွန်းနှစ်ခု ရောထွေးနေသဖြင့် ဤကွာခြားချက်သည် အရေးကြီးသည်။ ပထမမေးခွန်းမှာ ဆိုးဆေးသည် ရောဂါဖြစ်နေသော တစ်ရှူးအားလုံးကို တိကျစွာ အမှတ်အသားပြုနိုင်သလား ဟူ၍ဖြစ်သည်။ ဒုတိယမေးခွန်းမှာ ခွဲစိတ်မှုတွင် ဆိုးဆေးအသုံးပြုခဲ့သော လူနာများ၌ နှစ်များကြာပြီးနောက် ပြန်ဖြစ်မှု ပိုနည်းသလား ဟူ၍ဖြစ်သည်။ ဆိုးဆေးသည် အဏုကြည့်မှန်ပြောင်းဖြင့် စစ်ဆေးရာ၌ ပထမစမ်းသပ်ချက်ကို မအောင်မြင်သော်လည်း လက်တွေ့ကုသမှုတွင် ပိုကောင်းသော ရလဒ်များနှင့် ဆက်စပ်နေနိုင်သလို ပြောင်းပြန်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဤအကြောင်းအရာတွင် အများဆုံး ကိုးကားကြသော ထုတ်ဝေပြီး လေ့လာမှုနှစ်ခုသည် မတူညီသော လေ့လာမှုပုံစံများနှင့် နောက်ဆက်တွဲစောင့်ကြည့်မှုများကို အသုံးပြုကာ ထိုမေးခွန်းများထဲမှ တစ်ခုစီကိုသာ ဖြေဆိုထားသည်။

ခွဲစိတ်ဆရာဝန်က ဘာကို မြင်လိုသနည်း

ဆိုးဆေးကို ဖုံးကွယ်နေသော ဖွဲ့စည်းပုံတစ်ခုအပေါ် တပ်ထားသည့် အမှတ်အသားအဖြစ် စဉ်းစားကြည့်ပါ။ ခွဲစိတ်ဆရာဝန်သည် အရေပြားအပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြာရောင်အရည်ကို ထိုးသွင်းပြီး ဆက်စပ်နေသော လမ်းကြောင်းများတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သွားရန် စောင့်ကာ အရောင်စွန်းနေသော တစ်ရှူးများကို ဖြတ်ထုတ်သည်။ ဆိုးဆေးမရောက်သော နေရာများ သို့မဟုတ် ဆိုးဆေးထိုးသွင်းထားသည့် လမ်းကြောင်းနှင့် မည်သည့်အခါမျှ မဆက်သွယ်ခဲ့သော ရောဂါဖြစ်နေသည့် တစ်ရှူးများသည် အရောင်မစွန်းဘဲ ကျန်နေပြီး လွတ်သွားနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် အချက်သုံးခုသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု သီးခြားစီ လွဲချော်နိုင်သည်။ ဆိုးဆေးက လမ်းခွဲတိုင်းကို အပြည့်မဖြည့်နိုင်ခြင်း၊ ခွဲစိတ်ဆရာဝန်က အရောင်စွန်းနေသမျှကို အကုန်မဖယ်ရှားနိုင်ခြင်းတို့ ဖြစ်နိုင်သည်။ ထို့အပြင် အရောင်စွန်းသည့် နယ်နိမိတ်အပြင်ဘက် တစ်ရှူးများတွင် အဏုကြည့်မှန်ပြောင်းဖြင့်သာ တွေ့နိုင်သော ရောဂါအပြောင်းအလဲများ ရှိနေဆဲဖြစ်နိုင်သည်။ အောက်ပါလေ့လာမှုများသည် ဤဆက်စပ်ဖြစ်စဉ်၏ မတူညီသော အပိုင်းများကို သီးခြားစစ်ဆေးထားသောကြောင့် ၎င်းတို့၏ ရလဒ်များကို ပေါင်း၍ ပျမ်းမျှတွက်ချက်မရပါ။

ခွဲစိတ်နည်းများကို နှိုင်းယှဉ်နေသော စာဖတ်သူများသည် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော ခွဲစိတ်မှုတွင် မက်သလင်းဘလူး အသုံးပြုပုံများ၏ ခြုံငုံသုံးသပ်ချက် နှင့် ဆိုးဆေးဖြင့် အရောင်စွန်းစေခြင်းသည် တစ်ရှူးကို ကုသခြင်းနှင့် မည်သို့ကွာခြားကြောင်း၊ ပြန်ဖြစ်မှုကို မည်သို့သတ်မှတ်တိုင်းတာကြောင်း ရှင်းလင်းထားသည့် သီးခြားဆောင်းပါးများကိုလည်း ဖတ်ရှုလိုနိုင်သည်။

ရေရှည်ပြန်ဖြစ်မှု — လူနာအုပ်စုတစ်စုကို စောင့်ကြည့်လေ့လာခြင်း

ပြန်ဖြစ်မှုဆိုင်ရာ အထောက်အထားသည် Doll နှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များက International Journal of Colorectal Disease တွင် တင်ပြခဲ့သည့် အတိတ်မှတ်တမ်းအခြေပြု လူနာအုပ်စုလေ့လာမှုမှ ရရှိသည်။ ထိုစာတမ်း၏ ခေါင်းစဉ်တွင် အဓိကရလဒ်ကို တိုက်ရိုက်ဖော်ပြထားပြီး ၎င်း၏ ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်သော ပိုင်လိုနိုက်ဒယ်ရောဂါတွင် မက်သလင်းဘလူး အသုံးပြုမှုကို ရေရှည်နောက်ဆက်တွဲစောင့်ကြည့်ခြင်း သည် ခွဲစိတ်မှုဆိုင်ရာ လေ့လာမှုအများစုထက် အချိန်ကာလ များစွာပိုရှည်သည်။

သုတေသီများသည် 1980 မှ 1996 အတွင်း ဂျာမန်စစ်ဆေးရုံသုံးခု၌ ပိုင်လိုနိုက်ဒယ်ရောဂါအတွက် ပထမဆုံး ခွဲစိတ်ကုသခံခဲ့သော လူနာ 1,960 ကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ပြီး အသေးစိတ် တယ်လီဖုန်းဖြင့် နောက်ဆက်တွဲစောင့်ကြည့်ရန် 247 ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ပျမ်းမျှ နောက်ဆက်တွဲစောင့်ကြည့်ကာလမှာ 15 နှစ်ခန့်ဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံး 9 နှစ်ခန့်မှ အများဆုံး 25 နှစ်ခန့်အထိ ရှိသည်။ လူနာအများစုမှာ ငယ်ရွယ်သော အမျိုးသားစစ်မှုထမ်းများ ဖြစ်သည်။ ခွဲစိတ်နည်းများလည်း မတူညီကြပါ။ သုံးပုံနှစ်ပုံခန့်မှာ ဖြတ်ထုတ်ပြီး အနာကို ဖွင့်ထားကာ ကျက်စေသည့်နည်းကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး လေးပုံတစ်ပုံမှာ ဖြတ်ထုတ်ပြီး အလယ်မျဉ်းတစ်လျှောက် ချက်ချင်းချုပ်ပိတ်သည့်နည်းကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ကျန်သူများမှာ အနာအတွင်းနံရံအနားများကို အရေပြားအနားနှင့် ချုပ်ဆက်ကာ အိတ်ပုံစံ ဖွင့်ထားသည့်နည်းဖြင့် ကုသခဲ့သည်။

လေ့လာထားသည့် အသုံးပြုမှုမှာ ရိုးရှင်းသည်။ လူနာ 197 တွင် လမ်းကြောင်းစနစ်ကို ဖော်ထုတ်ရန် ခွဲစိတ်မှုအစ၌ မက်သလင်းဘလူး ထိုးသွင်းခဲ့ပြီး 50 တွင် မထိုးသွင်းခဲ့ပါ။ ဆိုးဆေးကို တစ်ကြိမ်တည်း ဂရုတစိုက် ထိုးသွင်းခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားသော်လည်း ပြင်းအား သို့မဟုတ် ပမာဏကို မဖော်ပြထားပါ။ ဆိုးဆေးအသုံးပြုမှုကို ကျပန်းခွဲဝေ မသတ်မှတ်ခဲ့ပါ။ ခွဲစိတ်ဆရာဝန်များသည် ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်သော ပြည်တည်နာများထက် နာတာရှည် လမ်းကြောင်းပေါက်ဖြစ်နေသော ရောဂါအတွက် ဆိုးဆေးကို ပိုမိုရွေးချယ်အသုံးပြုခဲ့ပြီး ဆိုင်းနပ်စ်အပေါက် ပိုများသည့်အခါတွင်လည်း ပိုမိုအသုံးပြုခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အုပ်စုနှစ်ခုသည် အစကတည်းက မတူညီခဲ့ကြပါ။

ပြန်ဖြစ်မှုကို ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားသော တယ်လီဖုန်းမေးခွန်းလွှာဖြင့် အကဲဖြတ်ခဲ့သည်။ လူနာတစ်ဦးကို ပြန်ဖြစ်သူဟု သတ်မှတ်ရန် ကနဦးအနာကျက်ပြီးနောက် ဖြစ်ရမည်၊ ထို့နောက်ပိုင်း အမြီးရိုးဒဏ်ရာရခြင်း မရှိရပါ။ ထို့အပြင် ခိုင်မာသော သတ်မှတ်ချက်တစ်ခုခု (ဆရာဝန်၏ ရောဂါသတ်မှတ်ချက်၊ ထပ်မံခွဲဖွင့်ခြင်း သို့မဟုတ် ဖြတ်ထုတ်ခြင်း၊ ဆိုင်းနပ်စ်အသစ်ဖြစ်ခြင်း၊ အပေါက်အတွင်း အမွေးရှိခြင်း၊ ပြည်ထွက်ခြင်း) သို့မဟုတ် ခိုင်မာမှုနည်းသော သတ်မှတ်ချက်နှစ်ခု (နီခြင်း၊ ရောင်ခြင်း၊ နာကျင်ခြင်း၊ အရည်ထွက်ခြင်း) ရှိရမည်ဖြစ်သည်။

လေ့လာမှုကာလတစ်ခုလုံးအတွက် မပြင်ဆင်ထားသော ပြန်ဖြစ်မှုမှာ ဆိုးဆေးသုံးသူ 197 ထဲမှ 32 (16 ရာခိုင်နှုန်း) ဖြစ်ပြီး ဆိုးဆေးမသုံးသူ 50 ထဲမှ 15 (30 ရာခိုင်နှုန်း) ဖြစ်သည်။ နောက်ဆက်တွဲစောင့်ကြည့်ချိန် မတူညီမှုများကို ထည့်သွင်းတွက်ချက်သော Kaplan-Meier ခန့်မှန်းချက်များအရ 20 နှစ်အချိန်တွင် ဆိုးဆေးသုံးသူများ၌ 20 ရာခိုင်နှုန်းခန့်နှင့် မသုံးသူများ၌ 38 ရာခိုင်နှုန်းခန့် ဖြစ်ပြီး log-rank p တန်ဖိုးမှာ 0.018 ဖြစ်သည်။ ကိန်းရှင်များစွာ ပါဝင်သော Cox မော်ဒယ်တစ်ခုတွင် စာရေးသူများက ဆိုးဆေးအသုံးပြုမှုအတွက် ဖြစ်နိုင်ခြေအချိုးနှင့် ဆင်တူသော အချိုး 0.45 ကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ ပြန်ဖြစ်မှုအများစုသည် ငါးနှစ်အတွင်း ပေါ်ပေါက်ခဲ့သော်လည်း အချို့မှာ ခွဲစိတ်ပြီး 17 နှစ်အထိ နောက်ကျမှ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မက်သလင်းဘလူးနှင့် ပိုင်လိုနိုက်ဒယ် ပြန်ဖြစ်မှုဆိုင်ရာ ပြောဆိုချက်များအတွက် ရေရှည်နောက်ဆက်တွဲစောင့်ကြည့်မှုသည် အရေးကြီးသည်။

အုပ်စုခွဲအလိုက် ရလဒ်ပုံစံကို သတိထားသုံးသပ်သင့်သည်။ ရုတ်တရက် ပြည်တည်နာဖြစ်ပေါ်သော ရောဂါအုပ်စုတွင် 20 နှစ်ခန့်မှန်းချက်များမှာ ဆိုးဆေးသုံးသူများ၌ 19 ရာခိုင်နှုန်းခန့်၊ မသုံးသူများ၌ 43 ရာခိုင်နှုန်းခန့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လူနာ 79 သာရှိသဖြင့် ထိုကွာခြားချက်သည် စာရင်းအင်းအရ ထင်ရှားမှုအဆင့်ကို မရောက်ခဲ့ပါ (p = 0.078)။ နာတာရှည်ရောဂါအုပ်စုတွင် ခန့်မှန်းချက်များမှာ 19 ရာခိုင်နှုန်းခန့်နှင့် 24 ရာခိုင်နှုန်းခန့် (p = 0.35) ဖြစ်ပြီး အခြေခံအားဖြင့် သက်သေပြနိုင်သော ကွာခြားချက် မရှိပါ။ ထို့ကြောင့် စုစုပေါင်းတွေ့ရှိသည့် ဆက်စပ်မှုကို အဓိကဖြစ်စေသည်မှာ မိမိတစ်ခုတည်းဖြင့် ခိုင်မာစွာကောက်ချက်ချရန် သေးငယ်လွန်းသော အုပ်စုခွဲတစ်ခုဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဤလေ့လာမှုတွင် ကုသမှုခွဲဝေခြင်းသည် ကျပန်းမဟုတ်ဘဲ ထိန်းချုပ်အုပ်စု၌ လူနာ 50 သာ ပါဝင်သည်။

ဤလေ့လာမှုက မပြသထားသော အချက်များလည်း ထပ်တူအရေးကြီးသည်။ လမ်းကြောင်းဖော်ထုတ်မှု၏ တိကျမှုကို မတိုင်းတာခဲ့ပါ၊ ဆိုးဆေးသုံးသည့် ခွဲစိတ်မှုနှင့် မသုံးသည့် ခွဲစိတ်မှုကြား တစ်ရှူးအဏုကြည့်တွေ့ရှိချက်များကို မနှိုင်းယှဉ်ခဲ့ပါ။ အနာဆိုင်ရာ နောက်ဆက်တွဲပြဿနာများ သို့မဟုတ် အနာကျက်ချိန်အတွက် ဆိုးဆေးသုံးခြင်းနှင့် မသုံးခြင်းကို နှိုင်းယှဉ်နိုင်မည့် အသုံးချနိုင်သော ရလဒ်လည်း မဖော်ပြခဲ့ပါ။ ၎င်းသည် အတိတ်က လူနာအုပ်စုတစ်စုတွင် ဆိုးဆေးအသုံးပြုမှုနှင့် ရေရှည်ပြန်ဖြစ်မှု နည်းပါးခြင်းတို့ ဆက်စပ်ကြောင်း အထောက်အထားသာဖြစ်ပြီး ဆိုးဆေးကြောင့် ထိုသို့ဖြစ်သည်ဟု သက်သေပြခြင်း မဟုတ်ပါ။ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အသုံးပြုရန် အကြောင်းရင်းကွာခြားမှုကြောင့် ရောထွေးသက်ရောက်မှု၊ ခေတ်ကာလဆိုင်ရာ သက်ရောက်မှုနှင့် ခွဲစိတ်နည်းများ ရောနှောနေမှုတို့သည် မဖြေရှင်းရသေးသော အချက်များအဖြစ် ကျန်ရှိနေသည်။

ဆိုးဆေးက အမှန်တကယ် ဘာကို အရောင်စွန်းစေသနည်း — နမူနာအစုံလိုက် လေ့လာမှု

ဒုတိယလေ့လာမှုသည် လမ်းကြောင်းဖော်ထုတ်မှုဆိုင်ရာ မေးခွန်းကို တိုက်ရိုက်စစ်ဆေးသော်လည်း ၎င်း၏ လေ့လာမှုပုံစံကို အဓိပ္ပာယ်ကောက်လွဲရန် လွယ်ကူသည်။ Idiz နှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များက ၎င်းတို့သည် ရှေ့ဆက်စောင့်ကြည့်သည့် ကျပန်းခွဲဝေစမ်းသပ်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်ဟု ခေါ်ဆိုထုတ်ဝေခဲ့ပြီး မက်သလင်းဘလူး လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ပိုင်လိုနိုက်ဒယ်တစ်ရှူး ဖြတ်ထုတ်ခြင်းဆိုင်ရာ နမူနာအစုံလိုက် တစ်ရှူးရောဂါဗေဒလေ့လာမှု ကို ယနေ့တိုင် ကျပန်းစမ်းသပ်မှုအထောက်အထားအဖြစ် ကိုးကားကြသေးသည်။ သို့သော် ထိုလေ့လာမှု၏ စမ်းသပ်မှုမှတ်ပုံတင်စာရင်းတွင် ခွဲဝေသတ်မှတ်မှုနှင့် သတင်းအချက်အလက်ဖုံးကွယ်မှု မရှိသော အုပ်စုတစ်ခုတည်းဟု ဖော်ပြထားသည်။ ထို့ကြောင့် တိကျသော အမျိုးအစားသတ်မှတ်ချက်မှာ လူနာတစ်ဦးချင်းအတွင်းမှ နမူနာအစုံလိုက်ကို နှိုင်းယှဉ်သည့် ရှေ့ဆက်စောင့်ကြည့်သော အုပ်စုတစ်ခုတည်းပါ လေ့လာမှုဖြစ်ပြီး ဆိုးဆေးသုံးခြင်းနှင့် မသုံးခြင်းကို ကျပန်းခွဲဝေ နှိုင်းယှဉ်သည့် လေ့လာမှု မဟုတ်ပါ။

ရှုပ်ထွေးပြဿနာမရှိသော ပထမအကြိမ်ဖြစ်သည့် ရောဂါရှိ လူနာ 33 ဦး ပါဝင်ခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် ရောင်ရမ်းခြင်း၊ ပြည်တည်နာနှင့် ပြန်ဖြစ်သော ရောဂါတို့ကို ဖယ်ထုတ်ထားသဖြင့် ဤလူနာအုပ်စုသည် Doll လေ့လာမှုတွင် အကြီးဆုံးသက်ရောက်မှု ရှိနိုင်ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သော ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်သည့် ရောဂါအုပ်စုခွဲနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်နီးပါး ဖြစ်သည်။ လူနာတစ်ဦးစီ၏ ဆိုင်းနပ်စ်အပေါက်တစ်ခုစီမှတစ်ဆင့် မက်သလင်းဘလူး အနည်းဆုံး 4 mL ကို လမ်းကြောင်းမှ ဆိုးဆေးယိုထွက်လာနိုင်လောက်သည့် ဖိအားဖြင့် ထိုးသွင်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် ခွဲစိတ်ဆရာဝန်သည် အပြာရောင်စွန်းနေသော တစ်ရှူးအားလုံးနှင့် ဆိုင်းနပ်စ်အပေါက်ကို နမူနာတစ်ခုအဖြစ် ဖြတ်ထုတ်ခဲ့သည် (အုပ်စု 1)။ ကျန်ရှိသော အခေါင်းကို စစ်ဆေးပြီး သာမန်မျက်စိဖြင့် ကြည့်ရာ၌ သံသယဖြစ်ဖွယ်ရှိသော အရောင်မစွန်းသည့် အသားနုတစ်ရှူးများကို ဒုတိယနမူနာအဖြစ် သီးခြားဖြတ်ထုတ်ခဲ့သည် (အုပ်စု 2)။

နမူနာအုပ်စုအကြောင်း သတင်းအချက်အလက်ကို မသိစေထားသော ရောဂါဗေဒပညာရှင်တစ်ဦးသည် နမူနာနှစ်ခုစလုံး၌ အဏုကြည့်လက္ခဏာငါးခုကို အမှတ်ပေးခဲ့သည်။ ၎င်းတို့မှာ ကျယ်လာသော အမွေးအိတ်များ၊ ပျံ့နှံ့နေသော ကေရတင်အလွှာပါးများ၊ ရောင်ရမ်းဆဲလ်များ စိမ့်ဝင်နေခြင်း၊ အမွေးတံများနှင့် အမျှင်တစ်ရှူးဖြစ်ပေါ်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။

ရောဂါအပြောင်းအလဲ အပြင်းထန်ဆုံးနေရာများတွင် ဆိုးဆေးပိုမိုစုဝေးခဲ့သော်လည်း ရောဂါရှိသမျှ၏ နယ်နိမိတ်ကို မသတ်မှတ်နိုင်ခဲ့ပါ။ အရောင်မစွန်းသော ဒုတိယနမူနာတွင် မူမမှန်မှုများ အဖြစ်များနေဆဲ ဖြစ်သည်။ 33 ထဲမှ 31 တွင် ကျယ်လာသော အမွေးအိတ်များ၊ 33 ထဲမှ 29 တွင် ကေရတင်အလွှာပါးများ၊ 33 ထဲမှ 30 တွင် ရောင်ရမ်းမှုတို့ ရှိနေသည်။ အမွေးတံများသည် အုပ်စုနှစ်ခုကို အထင်ရှားဆုံး ခွဲခြားပေးသည့် လက္ခဏာဖြစ်ပြီး အရောင်စွန်းသော နမူနာ 33 ထဲမှ 29 တွင် တွေ့ရသော်လည်း အရောင်မစွန်းသော နမူနာ 33 ထဲမှ 5 တွင်သာ တွေ့ရသည်။ လက္ခဏာတိုင်းအတွက် ပျမ်းမျှပြင်းထန်မှုအမှတ်သည် အရောင်စွန်းသော တစ်ရှူးတွင် ပိုမြင့်သည်။ ရိုးရိုးပြောရလျှင် အပြာရောင်နယ်နိမိတ်သည် ရောဂါ၏ ဗဟိုနေရာကို အမှတ်အသားပြုခဲ့သော်လည်း တစ်ရှူးအဏုကြည့်စစ်ဆေးမှုအရ မူမမှန်သော တစ်ရှူးအားလုံးကို မခြုံငုံနိုင်ခဲ့ပါ။

ထိုကောက်ချက်ကိုပင် ကန့်သတ်ချက်နှစ်ခုနှင့် တွဲ၍ သုံးသပ်ရမည်။ ဒုတိယနမူနာသည် အရောင်မစွန်းသော တစ်ရှူးအားလုံးမှ စနစ်တကျ ကောက်ယူထားသည့် နမူနာ မဟုတ်ပါ။ ခွဲစိတ်ဆရာဝန်က သံသယဖြစ်ဖွယ် အသားနုတစ်ရှူးကို တွေ့၍ ထပ်မံဖြတ်ထုတ်ရန် ရွေးချယ်မှသာ နမူနာယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အရောင်မစွန်းသော နေရာများထဲမှ အဆိုးဆုံးပုံပေါ်သော နေရာများကို ဦးစားပေး နမူနာယူထားပြီး ဆိုးဆေးဖြင့် လမ်းကြောင်းဖော်ထုတ်မှု၏ အမှန်တကယ် ဖမ်းမိနိုင်စွမ်း သို့မဟုတ် ရှိနေသော်လည်း မရှိဟုမှားယွင်းဖော်ပြသည့် နှုန်းကို မတွက်ချက်နိုင်ပါ။ ထို့ပြင် ဤလေ့လာမှုတွင် လက်တွေ့ကုသမှုရလဒ်များကို လုံးဝမဖော်ပြခဲ့ပါ။ ပြန်ဖြစ်နှုန်း၊ ပိုးဝင်နှုန်း၊ အနာကွဲဟနှုန်း၊ အနာကျက်ချိန်တို့ မပါဝင်ပါ။ အပြာရောင်အစွန်းအပြင်ဘက်တွင် အဏုကြည့်အဆင့် မူမမှန်မှုရှိခြင်းသည် အစားထိုးတိုင်းတာချက်သာဖြစ်ပြီး ထိုလူနာများ ပြန်ဖြစ်မည်ဟု သက်သေပြခြင်း မဟုတ်ပါ။

လေ့လာမှုနှစ်ခုကို ယှဉ်ကြည့်ခြင်း

Doll နှင့်အဖွဲ့၊ 2008Idiz နှင့်အဖွဲ့၊ 2014
လေ့လာမှုပုံစံအတိတ်မှတ်တမ်းအခြေပြု လူနာအုပ်စုကို စောင့်ကြည့်လေ့လာခြင်း၊ ဆိုးဆေးသုံးခြင်းနှင့် မသုံးခြင်းကို ကျပန်းမခွဲဝေဘဲ နှိုင်းယှဉ်ခြင်းရှေ့ဆက်စောင့်ကြည့်သည့် အုပ်စုတစ်ခုတည်း၊ လူနာတစ်ဦးချင်းအတွင်းမှ နမူနာအစုံလိုက်
လူနာများ247၊ ရုတ်တရက်နှင့် နာတာရှည်ရောဂါ ရောနှောပါဝင်၊ စစ်ဆေးရုံများ33၊ ရှုပ်ထွေးပြဿနာမရှိသော ပထမအကြိမ်ဖြစ်သည့် ရောဂါသာ
ဆိုးဆေးအသုံးပြုနည်းတစ်ကြိမ်ထိုးသွင်းခြင်း၊ ပမာဏ မဖော်ပြထားအပေါက်တစ်ခုလျှင် အနည်းဆုံး 4 mL၊ ပြင်းအား မဖော်ပြထား
အဓိက အဆုံးသတ်တိုင်းတာချက်မေးခွန်းလွှာဖြင့် ပြန်ဖြစ်မှုကို စစ်ဆေးခြင်း၊ ပျမ်းမျှ 15 နှစ်ဆိုးဆေးနယ်နိမိတ်အပြင်ဘက် ကျန်ရှိသော အဏုကြည့်အဆင့် ရောဂါအပြောင်းအလဲ၊ လက်တွေ့ကုသမှု နောက်ဆက်တွဲစောင့်ကြည့်ခြင်း မရှိ
အနာဆိုင်ရာ ရလဒ်များဆိုးဆေးသုံးခြင်းနှင့် မသုံးခြင်းကို နှိုင်းယှဉ်နိုင်မည့် အသုံးချနိုင်သော ရလဒ် မရှိမဖော်ပြထား
အဓိကရလဒ်20 နှစ်အတွင်း ပြန်ဖြစ်မှုမှာ ဆိုးဆေးသုံးသူများ၌ 20% ခန့်၊ မသုံးသူများ၌ 38% ခန့်အရောင်မစွန်းသော တစ်ရှူးများတွင် ပြင်းထန်မှုနည်းသော်လည်း မူမမှန်မှု ရှိနေဆဲ

ဤအတန်းများကို ပေါင်း၍ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုတည်း မချနိုင်ပါ။ လူနာအုပ်စုလေ့လာမှုသည် လမ်းကြောင်းဖော်ထုတ်မှု တိကျခြင်းကို မစမ်းသပ်ဘဲ ဆယ်စုနှစ်များအတွင်း လက်တွေ့ကုသမှုရလဒ်တစ်ခုကို တိုင်းတာထားသည်။ နမူနာအစုံလိုက် လေ့လာမှုသည် လက်တွေ့ကုသမှုရလဒ် တစ်စုံတစ်ရာကို မတိုင်းတာဘဲ အဏုကြည့်မှန်ပြောင်းဖြင့် လမ်းကြောင်းဖော်ထုတ်မှု ပြည့်စုံခြင်းကို စမ်းသပ်ထားသည်။ မည်သည့်လေ့လာမှုမျှ ပြန်ဖြစ်မှုနှင့် အနာဆိုင်ရာ အဆုံးသတ်တိုင်းတာချက် နှစ်မျိုးစလုံးပါဝင်သည့် ဆိုးဆေးလမ်းညွှန် ခွဲစိတ်မှုနှင့် ဆိုးဆေးလမ်းညွှန်မပါသော ခွဲစိတ်မှုကို ကျပန်းခွဲဝေ နှိုင်းယှဉ်ထားခြင်း မဟုတ်ပါ။ ဤအထောက်အထားနှစ်ခုတွင် ထိုကဲ့သို့သော စမ်းသပ်မှု မပါဝင်ပါ။

ထို့ကြောင့် မက်သလင်းဘလူး အသုံးပြုသည့် ပိုင်လိုနိုက်ဒယ် ဆိုင်းနပ်စ်ဆိုင်ရာ ရွေးချယ်စရာများကို ခွဲစိတ်ဆရာဝန်နှင့် ဆွေးနွေးသူများအတွက် အထောက်အထားနှင့် ကိုက်ညီသော ပြောဆိုချက်သုံးခုသာ ကျန်ရှိသည်။ ပထမအချက်မှာ ရှည်လျားသော်လည်း ကျပန်းခွဲဝေထားခြင်း မရှိသော လေ့လာမှုတစ်ခုတွင် ဆိုးဆေးအသုံးပြုမှုသည် ပြန်ဖြစ်မှု နည်းပါးခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေပြီး ထိုဆက်စပ်မှုသည် ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်သော ရောဂါများ၌ အဓိကတွေ့ရသော်လည်း မသေချာမှု ကျယ်ပြန့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ ဖြစ်စဉ်ယန္တရားဆိုင်ရာ လေ့လာမှုငယ်တစ်ခုက ဆိုးဆေးဖြင့် အရောင်စွန်းစေခြင်းသည် တစ်ရှူးအဏုကြည့်စစ်ဆေးမှုအရ ရောဂါပျံ့နှံ့နေသည့် အတိုင်းအတာကို အမှန်ထက် လျော့ဖော်ပြကြောင်း ပြသသော်လည်း ထပ်မံတွေ့ရှိသော အဏုကြည့်အဆင့် အပြောင်းအလဲများက ပြန်ဖြစ်မှုကို ဖြစ်စေကြောင်း မပြသထားခြင်း ဖြစ်သည်။ တတိယအချက်မှာ ထိုနှိုင်းယှဉ်ချက်များကို မည်သည့်လေ့လာမှုကမျှ မတိုင်းတာခဲ့သဖြင့် ဆိုးဆေးလမ်းညွှန် ခွဲစိတ်မှု၏ အနာပိုးဝင်မှု၊ အနာကျက်မြန်နှုန်း သို့မဟုတ် နောက်ဆက်တွဲပြဿနာနှုန်းများဆိုင်ရာ ပြောဆိုချက်များကို လေ့လာမှုနှစ်ခုစလုံးက မထောက်ခံနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဆရာဝန်နှင့် တိုင်ပင်ရာတွင် မေးသင့်သည့် လက်တွေ့ကျသော မေးခွန်းမှာ တိကျကျဉ်းမြောင်းသည်။ စီစဉ်ထားသော ခွဲစိတ်နည်း (အနာဖွင့်ထား၍ ကျက်စေခြင်း၊ ချုပ်ပိတ်ခြင်း သို့မဟုတ် တစ်ရှူးလွှာဖြင့် ဖုံးပိတ်ခြင်း) အတွက် ခွဲစိတ်ဆရာဝန်က လမ်းကြောင်းများကို ရှာဖွေရန် ဆိုးဆေးသုံးသလား၊ အခေါင်းအစွန်းရှိ သံသယဖြစ်ဖွယ် အရောင်မစွန်းသော တစ်ရှူးကို မည်သို့ကိုင်တွယ်သလဲ ဟူ၍ဖြစ်သည်။ အထောက်အထားများအရ ဆိုးဆေးသည် ပြန်ဖြစ်မှုနှင့် ယုတ္တိရှိနိုင်သော်လည်း သက်သေမပြရသေးသော ဆက်စပ်မှုတစ်ခု ရှိပြီး ခန္ဓာဗေဒဆိုင်ရာ အမှတ်အသားအဖြစ် အသုံးပြုရာ၌ မှတ်တမ်းတင်ထားသော ကန့်သတ်ချက်တစ်ခုလည်း ရှိသည်။ ထိုအချက်များထက် ကျော်လွန်သော အရာအားလုံးသည် အထောက်အထားအပြင်ဘက်သို့ ချဲ့ထွင်ကောက်ချက်ချခြင်းသာ ဖြစ်သည်။