မီသလင်းဘလူးနှင့် အလင်းထိတွေ့မှု: လှိုင်းအလျား၊ အလင်းကျရောက်အားသိပ်သည်းမှုနှင့် ကုသမှုဆိုင်ရာ ဂျီဩမေတြီ

စာတမ်းနှစ်စောင်က မီသလင်းဘလူးကို တစ်စတုရန်း cm လျှင် 10 J ပမာဏရှိသော အလင်းနှင့် ထိတွေ့စေခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ တစ်ခုက ဘက်တီးရီးယားများကို သေစေသည်။ နောက်တစ်ခုက တိုင်းတာနိုင်သော အပြောင်းအလဲ မဖြစ်စေပါ။ ပမာဏကိုသာ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်သော စာဖတ်သူက ဤသုတေသနနယ်ပယ်တွင် ရလဒ်များ မညီညွတ်ဟု ကောက်ချက်ချသည်။ တကယ်တော့ နယ်ပယ်က ညီညွတ်ပါသည်။ ပမာဏတစ်ခုတည်းက အလင်းထိတွေ့မှုတစ်ခုလုံးကို မည်သည့်အခါကမျှ မဖော်ပြနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အလင်းထိတွေ့မှုဆိုသည်မှာ အတူတကွ သက်ရောက်သော ကန့်သတ်ချက်များပါဝင်သည့် စနစ်ငယ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ လှိုင်းအလျား၊ အလင်းကျရောက်အားသိပ်သည်းမှု၊ ကြာချိန်၊ ထိုနှစ်ခုမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော စုစုပေါင်းအလင်းစွမ်းအင်သိပ်သည်းမှု၊ အောက်ဆီဂျင်ရရှိနိုင်မှု၊ ဆိုးဆေးပြင်းအားနှင့် စုစည်းနေသည့်အခြေအနေ၊ ဆိုးဆေးနှင့် အလင်းတို့ကြား အချိန်ခြားနားမှု၊ နမူနာအတွင်း အလင်း အမှန်တကယ် ဖြတ်သန်းသွားသော အလင်းလမ်းကြောင်းတို့ ဖြစ်သည်။ တစ်ခုကို ပြောင်းလဲလိုက်လျှင် အလင်းဓာတုဗေဒတုံ့ပြန်မှုလည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဤဆောင်းပါးတွင် ကန့်သတ်ချက်တစ်ခုချင်းစီကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် အနီးအနီအောက်ရောင်ခြည်ဖြင့် ဇီဝဖြစ်စဉ်ညှိနှိုင်းခြင်းနှင့် ဆိုးဆေးကို အလင်းဖြင့် တိုက်ရိုက်အသက်သွင်းခြင်းတို့ကို ခွဲခြားဖော်ပြထားသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုလုပ်ဆောင်ပုံနှစ်ခုကို အများဆုံး ရောထွေးနားလည်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လှိုင်းအလျားက ဆိုးဆေး ပါဝင်တုံ့ပြန်ခြင်းရှိမရှိကို ဆုံးဖြတ်သည်

ရေထဲရှိ မီသလင်းဘလူးသည် မော်လီကျူးတစ်ခုချင်း သီးခြားရှိသည့် မိုနိုမာအဖြစ် အနီရောင်အလင်းကို အားကောင်းစွာ စုပ်ယူသည်။ စုပ်ယူမှုအမြင့်ဆုံးသည် 664 မှ 665 nm အနီးတွင်ရှိပြီး၊ ပိုတိုသော လှိုင်းအလျားဖြစ်သည့် 610 nm အနီးတွင် စုပ်ယူမှုကွေး၏ ပခုံးပိုင်းတစ်ခုရှိသည်။ ဆိုးဆေးမော်လီကျူးများက နှစ်ခုတွဲ ဒိုင်မာများနှင့် ပိုကြီးသော အထပ်လိုက်အစုများအဖြစ် စုစည်းလာသောအခါ ထိုပခုံးပိုင်းက ပိုမိုထင်ရှားလာသည်။ အမြင့်ဆုံးစုပ်ယူမှုအနီးရှိ မိုလာအလင်းပျောက်ကိန်းသည် 65,000 မှ 85,000 M-1 cm-1 ခန့်ရှိသဖြင့် မိုက်ခရိုမိုလာအဆင့် ပျော်ရည်များပင် အပြာရောင်အလွန်ရင့်နေပြီးဖြစ်သည်။ အစောပိုင်းက ထုတ်ဝေခဲ့သော DNA နှင့် ဇီဝအလွှာခံပစ္စည်းများရှိ မီသလင်းဘလူး၏ အလင်းဓာတုဗေဒဆိုင်ရာ သုံးသပ်ချက် တွင် ဤစုပ်ယူမှုပုံစံနှင့် ၎င်းနောက် ဆက်ဖြစ်သော စွမ်းအင်မြင့်အခြေအနေ၏ ဓာတုတုံ့ပြန်မှုကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ အလင်းစုပ်ယူမှုကြောင့် သက်တမ်းတိုသော စင်ဂလက်အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိပြီး၊ ထို့နောက် ပိုမိုသက်တမ်းရှည်သော ထရစ်ပလက်အခြေအနေသို့ ကူးပြောင်းသည်။ ထိုကူးပြောင်းမှုအထွက်အချိုးကို 0.5 ခန့်ဟု ဖော်ပြထားပြီး၊ လေဝင်ထားသော ပျော်ရည်တွင် အောက်ဆီဂျင်ကြောင့် ထိုအခြေအနေသည် 2 မိုက်ခရိုစက္ကန့်ခန့်အတွင်း ငြိမ်းသွားသည်။

ထိုငြိမ်းသည့်အဆင့်မှာ အလင်းဓာတုတုံ့ပြန်မှုလမ်းကြောင်းနှစ်ခု ကွဲထွက်သည့်နေရာဖြစ်သည်။ Type II ဓာတုတုံ့ပြန်မှုတွင် ထရစ်ပလက်အခြေအနေရှိ ဆိုးဆေးက အခြေခံအခြေအနေရှိ အောက်ဆီဂျင်သို့ စွမ်းအင်လွှဲပေးပြီး စင်ဂလက်အောက်ဆီဂျင်ကို ထုတ်ပေးသည်။ အများအားဖြင့် ကိုးကားဖော်ပြသော အထွက်အချိုးမှာ 0.52 ခန့်ဖြစ်သည်။ Type I ဓာတုတုံ့ပြန်မှုတွင်မူ ထရစ်ပလက်က အီလက်ထရွန် သို့မဟုတ် ဟိုက်ဒရိုဂျင်ကို အလွှာခံပစ္စည်းတစ်ခုထံ လွှဲပေးကာ စူပါအောက်ဆိုဒ်နှင့် ဟိုက်ဒရောက်ဆီလ်အမျိုးအစားများ အပါအဝင် ရယ်ဒီကယ်များကို ထုတ်ပေးသည်။ နှစ်မျိုးစလုံး တစ်ပြိုင်နက် ဖြစ်နိုင်ပြီး Type I ပါဝင်နေသည့်အခါ၌ပင် ပုံမှန် အလင်းဓာတုတုံ့ပြန်မှုဆိုင်ရာ သက်ရောက်မှုသည် အောက်ဆီဂျင်အပေါ် အလွန်မူတည်နေဆဲဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် မီသလင်းဘလူးအတွက် လှိုင်းအလျားရွေးချယ်ရာတွင် ရိုးရှင်းသော စည်းမျဉ်းတစ်ခု ရရှိသည်။ 630 မှ 680 nm ခန့်ရှိ အနီရောင်အလင်းသည် ဆိုးဆေး၏ စုပ်ယူမှုလှိုင်းအပိုင်းနှင့် ထပ်တူကျပြီး၊ 660 မှ 665 nm သည် မိုနိုမာ၏ စုပ်ယူမှုအမြင့်ဆုံးအနီးတွင် ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ဆိုးဆေး လုံလောက်စွာရှိသော နေရာတိုင်းတွင် အလင်းတုံ့ပြန်မှုအားပေးပစ္စည်း၏ ဓာတုတုံ့ပြန်မှုကို ဖြစ်စေနိုင်သည်။ 810 nm ရှိ အနီးအနီအောက်ရောင်ခြည်သည် အခြေခံအခြေအနေရှိ ဆိုးဆေး၏ စုပ်ယူမှုလှိုင်းအပိုင်းနှင့် များစွာကွာဝေးနေသောကြောင့် ဆိုးဆေးကို တိုက်ရိုက် စွမ်းအင်မြှင့်တင်ရန် မသင့်လျော်သော လှိုင်းအလျားဖြစ်သည်။ ပြင်းအားက ဤအခြေအနေကို ပိုမိုရှုပ်ထွေးစေသည့် အချက်တစ်ခု အမှန်တကယ်ရှိသည်။ ပြင်းအားတက်လာသည်နှင့်အမျှ ဆိုးဆေးပိုများလာသော အစိတ်အပိုင်းသည် 610 nm ဘက်သို့ စုပ်ယူသော ဒိုင်မာနှင့် အစုအဝေးပုံစံများဖြင့် ရှိနေပြီး မော်လီကျူးတစ်ခုချင်းအလိုက် အလင်းတုံ့ပြန်မှုအားပေးနိုင်စွမ်း နည်းလာသည်။ ထို့ကြောင့် ဆိုးဆေးပမာဏ နှစ်ဆတိုးခြင်းက သက်ရောက်မှုကို နှစ်ဆတိုးစေမည် မဟုတ်ပါ။ မီသလင်းဘလူးနှင့် အနီရောင်အလင်းကုထုံးဆိုင်ရာ တွဲဖက်သုံးသပ်ချက် တွင် ဤစုပ်ယူမှုစည်းမျဉ်းကို အလင်းတုံ့ပြန်မှုအားပေးပစ္စည်းပါဝင်သော တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု ဖြစ်ရန် လိုအပ်သည့် ရှေ့ပြေးအခြေအနေအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။

အလင်းကျရောက်အားသိပ်သည်းမှု၊ ကြာချိန်နှင့် စုစုပေါင်းအလင်းစွမ်းအင်သိပ်သည်းမှုတို့သည် ကန့်သတ်ချက်သုံးခုဖြစ်ပြီး တစ်ခုတည်းမဟုတ်ပါ

တစ်စတုရန်း cm လျှင် J ဖြင့် ဖော်ပြသော စုစုပေါင်းအလင်းစွမ်းအင်သိပ်သည်းမှုသည် အလင်းကျရောက်အားသိပ်သည်းမှုကို အချိန်နှင့် မြှောက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ စုစုပေါင်းအလင်းစွမ်းအင်သိပ်သည်းမှုတစ်ခုတည်းကို ဖော်ပြခြင်းက စွမ်းအင် မည်သည့်နှုန်းဖြင့် ရောက်ရှိလာသည်ကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး၊ ထိုနှုန်းသည် အရေးပါသည်။

အချိန်တိုအတွင်း အလင်းကျရောက်အားသိပ်သည်းမှုမြင့်မြင့် ပေးခြင်းနှင့် အချိန်ကြာကြာ အလင်းကျရောက်အားသိပ်သည်းမှုနိမ့်နိမ့် ပေးခြင်းတို့သည် စုစုပေါင်းအလင်းစွမ်းအင်သိပ်သည်းမှု တူညီနိုင်သော်လည်း ဓာတုတုံ့ပြန်မှု မတူနိုင်ပါ။ အလင်းကျရောက်အားသိပ်သည်းမှုမြင့်လျှင် ပျော်ဝင်နေသော အောက်ဆီဂျင်ကို ပျံ့နှံ့မှုဖြင့် ပြန်ဖြည့်ပေးနိုင်သည့်နှုန်းထက် ပိုမြန်စွာ သုံးစွဲသည်။ ထို့ကြောင့် အလင်းထိတွေ့မှု ဆက်လက်ဖြစ်နေစဉ်အတွင်း အောက်ဆီဂျင်အပေါ်မူတည်သော Type II လမ်းကြောင်းကို နှေးကွေးစေသည်။ အပူလည်း ထည့်သွင်းပေးပြီး၊ တစ်ရှူးသည် အပူတက်လာမှုကို သွေးစီးဆင်းမှု ပြောင်းလဲခြင်းဖြင့် တုံ့ပြန်သည်။ ထိုပြောင်းလဲမှုက အောက်ဆီဂျင်ရရှိမှုနှင့် ဆိုးဆေးပျံ့နှံ့မှု နှစ်မျိုးလုံးကို ပြောင်းလဲစေသည်။ အလင်းကျရောက်အားသိပ်သည်းမှုနိမ့်နိမ့်ဖြင့် အချိန်ကြာကြာ ထိတွေ့စေခြင်းက အောက်ဆီဂျင်ဆက်လက်ရရှိနေစေသော်လည်း ထိတွေ့နေစဉ်အတွင်းပင် ပြန်လည်ပြုပြင်မှုနှင့် အောက်ဆီဂျင်ပြန်လည်ဖြည့်တင်းမှု လုပ်ငန်းစဉ်များ လုပ်ဆောင်ရန် အချိန်ပေးထားသည်။ အလင်းဓာတုဗေဒဖတ်စာအုပ်များတွင် စုစုပေါင်းပမာဏသာ အရေးပါသည်ဟူသော ယူဆချက်ကို အပြန်အလှန်ညီမျှမှုနိယာမဟု ခေါ်သည်။ အောက်ဆီဂျင်၊ အပူ သို့မဟုတ် ဇီဝဖြစ်စဉ် ပါဝင်သည့်အခါတိုင်း ထိုယူဆချက် မမှန်တော့ပါ။ တစ်ရှူးတွင်မူ အမြဲနီးပါး မမှန်ဟု ဆိုလိုသည်။

လူတွင် မီသလင်းဘလူးဖြင့် ပြုလုပ်သော ပိုးမွှားတိုက်ဖျက်ရေး အလင်းဓာတုတုံ့ပြန်မှုဆိုင်ရာ အလင်းထိတွေ့မှုများသည် အများအားဖြင့် တစ်စတုရန်း cm လျှင် 6 မှ 18 J ကို အသုံးပြုကြပြီး၊ ယင်းပမာဏသည် အလင်းဖြင့် ဇီဝဖြစ်စဉ်ညှိနှိုင်းခြင်းတွင် အသုံးပြုသော တန်ဖိုးများနှင့် ထပ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် စုစုပေါင်းအလင်းစွမ်းအင်သိပ်သည်းမှုတစ်ခုတည်းဖြင့် လုပ်ဆောင်ပုံကို မခွဲခြားနိုင်ပါ။ ဆိုးဆေးပါဝင်နေသော တစ်ရှူးသို့ 660 nm ဖြင့် တစ်စတုရန်း cm လျှင် 10 J ထိတွေ့စေခြင်းသည် အလင်းတုံ့ပြန်မှုအားပေးပစ္စည်းက မောင်းနှင်သော အလင်းဓာတုတုံ့ပြန်မှုဖြစ်သည်။ ဆိုးဆေး အနည်းငယ်သာရှိသော တစ်ရှူးသို့ 810 nm ဖြင့် တူညီသော စုစုပေါင်းအလင်းစွမ်းအင်သိပ်သည်းမှု ပေးခြင်းသည် လုံးဝကွဲပြားသော အရာဖြစ်သည်။ ကိန်းဂဏန်းတူသည်။ သဘောတရားမတူပါ။

အလင်းလမ်းကြောင်းနှင့် နမူနာ၏ ဂျီဩမေတြီက အလင်း မည်သည့်အရာကို တွေ့ဆုံမည်ကို ဆုံးဖြတ်သည်

ဘီယာ–လမ်ဘတ် နိယာမအရ နမူနာ၏ ရှေ့ဘက်သည် နောက်ဘက်ထက် အလင်းပိုမိုရရှိသည်။ မိုက်ခရိုမိုလာ ဆယ်ဂဏန်းအဆင့်ရှိ ဆိုးဆေးထည့်ထားသော ကျူဗက်အတွင်း ပထမ မီလီမီတာက ကျရောက်လာသော အနီရောင်အလင်းအများစုကို စုပ်ယူနိုင်သဖြင့် ပိုနက်သောအလွှာများမှာ လက်တွေ့အားဖြင့် အလင်းမထိတွေ့ရတော့ပါ။ တူညီသော ပျော်ရည်ကို ပမာဏနည်းနည်းဖြင့် တိမ်သော နမူနာခွက်ငယ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လျှင် အလင်းထိတွေ့မှုမှာ တစ်ပြေးညီနီးပါး ဖြစ်လာသည်။ ဆိုးဆေးတူ၊ မီးအရင်းအမြစ်တူ၊ မျက်နှာပြင်ရှိ စုစုပေါင်းအလင်းစွမ်းအင်သိပ်သည်းမှုတူသော်လည်း ရလဒ်မတူပါ။

တစ်ရှူးတွင် စုပ်ယူမှုအပြင် အလင်းပြန့်ကျဲမှုလည်း ရှိသည်။ 660 nm အနီးရှိ အနီရောင်အလင်းသည် မီလီမီတာအဆင့်အနက်အထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ပြီး၊ အတိအကျအနက်ကို သွေးပါဝင်မှု၊ ရောင်ခြယ်ပမာဏနှင့် တစ်ရှူးအမျိုးအစားတို့က သတ်မှတ်သည်။ နမူနာခွက်ငယ်များတွင်လည်း ၎င်းတို့ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော အမှားအယွင်းများရှိသည်။ ၎င်းတို့မှာ အရည်မျက်နှာပြင်အကွေးကြောင့် မှန်ဘီလူးကဲ့သို့ အလင်းကွေ့ခြင်း၊ နံရံများမှ အလင်းပြန်ခြင်း၊ အစွန်းရှိ ခွက်ငယ်များ အရိပ်ကျခြင်းနှင့် အလင်းရင်းမြစ်အောက်ရှိ အရည်ပမာဏငယ်များ ပူနွေးလာခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ မီးအရင်းအမြစ်၏ ချိန်ညှိမှုတူညီကြောင်း ဖော်ပြထားသော်လည်း နမူနာပြားအမျိုးအစား၊ အရည်ပမာဏ သို့မဟုတ် အလင်းရင်းမြစ်နှင့် အကွာအဝေး မတူသော ဓာတ်ခွဲခန်းနှစ်ခုသည် မတူညီသော စမ်းသပ်မှုများကို ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အကွာအဝေးသည် အများဆုံး သတိမပြုမိဘဲ ကျန်နေသော ပြောင်းလဲကိန်းဖြစ်သဖြင့် အလေးပေးဖော်ပြရန် လိုသည်။ အလင်းတန်းများကို အပြိုင်ညှိမထားသော အလင်းရင်းမြစ်နှင့် ဝေးလာသည်နှင့်အမျှ အလင်းကျရောက်အားသိပ်သည်းမှု လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းသည်။ ထို့ကြောင့် နမူနာပြားအထက် 2 cm မှ 5 cm သို့ မီးကို ရွှေ့လိုက်ခြင်းက နည်းလမ်းဖော်ပြချက် မပြောင်းလဲသေးသော်လည်း အလင်းကျရောက်အားသိပ်သည်းမှုကို အဆပေါင်းများစွာ လျော့ကျစေနိုင်သည်။ နမူနာမျက်နှာပြင်တွင် တိုင်းတာထားသော အလင်းကျရောက်အားသိပ်သည်းမှု မရှိပါက ထုတ်လုပ်သူ၏ ပါဝါသတ်မှတ်ချက်များမှ တွက်ချက်၍ ထုတ်ဝေထားသော စုစုပေါင်းအလင်းစွမ်းအင်သိပ်သည်းမှုများသည် တိုင်းတာချက်များမဟုတ်ဘဲ ခန့်မှန်းချက်များသာ ဖြစ်သည်။

ရှင်းလင်းချက်ပါ ကန့်သတ်ချက်လမ်းညွှန်: အလင်းထိတွေ့မှုကို ထပ်တူပြန်လည်ပြုလုပ်နိုင်စေသည့် အချက်များ

ဤစာမျက်နှာ၏ မူရင်းအထောက်အကူပစ္စည်းမှာ စစ်ဆေးရန်စာရင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ လေ့လာမှုတစ်ခု၏ အလင်းထိတွေ့မှုဖော်ပြချက်တွင် ဤအချက်များ မပါရှိလျှင် အဓိကဖော်ပြထားသော ပမာဏ မည်မျှပင် ဆင်တူစေကာမူ အခြားလေ့လာမှုတစ်ခုနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရပါ။

1. လှိုင်းအလျားနှင့် လှိုင်းအပိုင်းအကျယ်။ အရောင်အမည်မဟုတ်ဘဲ အမြင့်ဆုံးတန်ဖိုးနှင့် လှိုင်းအပိုင်းအကျယ်အပြည့်ကို ဖော်ပြရမည်။ အနီရောင် LED သည် ဆိုးဆေး၏ စုပ်ယူမှု များစွာကွဲပြားသော 630 မှ 680 nm အပိုင်းကို လွှမ်းခြုံသည်။
2. နမူနာမျက်နှာပြင်တွင် တိုင်းတာထားသော အလင်းကျရောက်အားသိပ်သည်းမှုကို တစ်စတုရန်း cm လျှင် mW ဖြင့် ဖော်ပြရမည်။ ထုတ်လုပ်သူ၏ ဝပ်တန်ဖိုးသည် အလင်းကျရောက်အားသိပ်သည်းမှု မဟုတ်ပါ။
3. ကြာချိန်နှင့် အလင်းပေးသည့် အပတ်လည်အချက်ပြပုံ။ အဆက်မပြတ်ပေးခြင်းနှင့် အချက်ပြပေးခြင်းကို ခွဲခြားဖော်ပြပြီး၊ သက်ဆိုင်ပါက အချက်ပြကြိမ်နှုန်းနှင့် လည်ပတ်ကာလအတွင်း ဖွင့်ထားသောအချိန်အချိုးကိုပါ ထည့်သွင်းရမည်။
4. အထက်ပါ တိုင်းတာထားသော တန်ဖိုးနှစ်ခုမှ တွက်ချက်ထားသည့် စုစုပေါင်းအလင်းစွမ်းအင်သိပ်သည်းမှုကို တစ်စတုရန်း cm လျှင် J ဖြင့် ဖော်ပြရမည်။
5. ဆိုးဆေးပြင်းအား၊ ဖော်စပ်ပုံနှင့် စုစည်းနေသည့်အခြေအနေ။ 664 nm အနီးရှိ မိုနိုမာ၏ အလင်းတုံ့ပြန်မှုအားပေးပုံသည် 610 nm အနီးရှိ အစုအဝေးများနှင့် မတူပါ။
6. ဆေးပေးခြင်းနှင့် အလင်းပေးခြင်းကြား အချိန်ခြားနားမှု။ ဆိုးဆေးပေးခြင်းနှင့် အလင်းပေးခြင်းကြား မိနစ်မှ နာရီအထိရှိသော အချိန်ကွာဟချက်က အလင်းရောက်လာချိန်တွင် ဆိုးဆေး မည်သည့်နေရာ၌ ရှိနေမည်ကို သတ်မှတ်သည်။
7. အောက်ဆီဂျင်ရရှိမှု။ လေဝင်ထားသော ပျော်ရည်နှင့် အောက်ဆီဂျင်နည်းသော တစ်ရှူးတို့တွင် Type I နှင့် Type II အချိုးအစား တိုက်ရိုက်ပြောင်းလဲသည်။
8. ဂျီဩမေတြီ။ နမူနာအနက်၊ ပမာဏ၊ ထည့်စရာအမျိုးအစား၊ အလင်းရင်းမြစ်၏ အကွာအဝေးနှင့် ထောင့်၊ ပစ်မှတ်တစ်ရှူး၏ အနက်။

စာတမ်းများဖတ်ရာတွင် အသုံးဝင်သော အလေ့အကျင့်တစ်ခုမှာ ဆေးပေးခြင်းနှင့် အလင်းပေးခြင်းကြား အချိန်ခြားနားမှုကို ဦးစွာစစ်ဆေးခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းက ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖော်ပြပေးသည်။ အလင်းဓာတုတုံ့ပြန်မှုဆိုင်ရာ စမ်းသပ်ဒီဇိုင်းများတွင် ဆိုးဆေးပါဝင်နေသော တစ်ရှူးကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အလင်းပေးသည်။ ပေါင်းစပ်စမ်းသပ်ဒီဇိုင်းများတွင်မူ အောက်တွင်ဖော်ပြထားသကဲ့သို့ ထိုနှစ်ခုကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အချိန်ခွဲထားနိုင်သည်။

အနီးအနီအောက်ရောင်ခြည်ဖြင့် ဇီဝဖြစ်စဉ်ညှိနှိုင်းခြင်းသည် ဆိုးဆေးကို အလင်းဖြင့် အသက်သွင်းခြင်း မဟုတ်ပါ

အများအားဖြင့် PBM ဟု အတိုကောက်ခေါ်သော အလင်းဖြင့် ဇီဝဖြစ်စဉ်ညှိနှိုင်းခြင်းသည် အလင်းတုံ့ပြန်မှုအားပေးပစ္စည်း မထည့်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အချက်ပြဖြစ်စဉ်များကို ညှိနှိုင်းရန် အနီရောင် သို့မဟုတ် အနီးအနီအောက်ရောင်ခြည်ကို အသုံးပြုသည်။ အများအားဖြင့် PDT ဟု အတိုကောက်ခေါ်သော အလင်းဓာတုတုံ့ပြန်မှုကုထုံးသည် အစိတ်အပိုင်းသုံးခုကို အတူတကွ အသုံးပြုသည်။ ၎င်းတို့မှာ အလင်းတုံ့ပြန်မှုအားပေးပစ္စည်းက စုပ်ယူနိုင်သော အလင်း၊ ထိုအားပေးပစ္စည်းကိုယ်တိုင်နှင့် ပစ်မှတ်ကို ပျက်စီးစေသော ဓာတ်ပြုလွယ်သည့်အရာများ အလျင်အမြန်ထွက်ပေါ်လာစေရန် အောက်ဆီဂျင်တို့ ဖြစ်သည်။ အာရုံကြောကာကွယ်ရေးအတွက် မိုက်တိုကွန်ဒရီးယားကို ပစ်မှတ်အဖြစ် သုံးသပ်ထားသော စာတမ်း က မီသလင်းဘလူးကို PBM နှင့် တွဲဖက်ဖော်ပြထားသည်။ အကြောင်းမှာ နှစ်ခုစလုံးက မတူညီသော လမ်းကြောင်းများမှ ဆဲလ်အသက်ရှူဖြစ်စဉ်အပေါ် ဆုံစည်းသက်ရောက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဆိုးဆေးသည် အီလက်ထရွန်စီးဆင်းမှုကို ပံ့ပိုးပေးသည့် ဓာတ်တိုး–ဓာတ်လျှော့ လည်ပတ်မှုဆိုင်ရာ ဓာတ်ကူပစ္စည်းအဖြစ် လုပ်ဆောင်ပြီး၊ PBM သည် Complex IV ရှိ ဆိုက်တိုခရုမ်း c အောက်ဆီဒေ့စ်မှ ဟန့်တားနိုင်သော နိုက်ထရစ်အောက်ဆိုဒ်ကို ခွာထွက်စေရာတွင် အားပေးနိုင်သည်ဟု ယူဆထားသည်။ ထိုအင်ဇိုင်းဆိုင်ရာ ယန္တရားကို ယူဆချက်အဖြစ်သာ ဆက်လက်ဖော်ပြထားသင့်သည်။

အများဆုံး ကိုးကားခံရသော ပေါင်းစပ်စမ်းသပ်မှုဆိုင်ရာ ကြွက်လေ့လာမှုနှစ်ခုစလုံးသည် 810 nm အလင်းကို အသုံးပြုကြသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ၎င်းတို့က ဆိုးဆေးကို အလင်းဖြင့် အသက်သွင်းခြင်းကို သက်သေမပြနိုင်ပါ။ အိပ်ရေးပျက်စေခြင်းမတိုင်မီ ကြိုတင်ပေးသော ကုသမှုလေ့လာချက် တွင် ကြွက်များကို အိပ်ရေးပျက်စေခြင်းမတိုင်မီ နေ့စဉ် တစ် kg လျှင် 0.5 mg မီသလင်းဘလူး၊ တစ်ရက်ခြား 810 nm အချက်ပြလေဆာ သို့မဟုတ် နှစ်မျိုးစလုံး ပေးခဲ့သည်။ ပေါင်းစပ်ကြိုတင်ကုသမှုက မှတ်ဉာဏ်ဆိုင်ရာ အပြုအမူများနှင့် ဟစ်ပိုကမ်ပတ်စ်ရှိ ဆင်နပ်စ်ပရိုတင်းများကို ကာကွယ်ခဲ့သော်လည်း တစ်မျိုးချင်းစီ ပေးသော ကုသမှုများမှာ အများအားဖြင့် မအောင်မြင်ခဲ့ပါ။ ရေရှည်စိတ်ဖိစီးမှုအတွက် ကုသမှုများကို တစ်ကာလတည်း ပေးသော လေ့လာချက် တွင် ကြွက်များကို တစ်စတုရန်း cm လျှင် 8 J ရှိသော 810 nm PBM နှင့်အတူ တစ် kg လျှင် 0.5 mg ဆိုးဆေးကို နေ့စဉ်ပေးခဲ့သည်။ ဆိုးဆေးပါဝင်နေသော တစ်ရှူးကို အလင်းမပေးမိစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လေဆာကို အရင်ပေးပြီး နှစ်နာရီကြာမှ ဆိုးဆေးထိုးပေးခဲ့သည်။ စမ်းသပ်အုပ်စုသုံးခုစလုံးတွင် သင်ယူနိုင်စွမ်းချို့ယွင်းမှုများ ပြန်ကောင်းလာခဲ့ပြီး၊ ပေါင်းထည့်အကျိုးမှာ အဓိကအားဖြင့် သွေးရည်ကြည် ကော်တီဆောနှင့် ဦးနှောက်ရှိ ဓာတ်ပြုလွယ်သော အောက်ဆီဂျင်အမျိုးအစားများတွင် တွေ့ရသည်။ ဤရလဒ်များသည် မိုက်တိုကွန်ဒရီးယားအပေါ် သက်ရောက်သော နည်းလမ်းနှစ်ခုကို အတူသုံးခြင်းအား စမ်းသပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ အလင်းဓာတုတုံ့ပြန်မှုဆိုင်ရာ လေ့လာမှုစုစည်းချက်ကလည်း အသုံးပြုရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုချင်းအလိုက် လှိုင်းအလျားကို မှတ်တမ်းတင်ခြင်းဖြင့် ဤခြားနားချက်ကို ထင်ရှားစွာ ထိန်းသိမ်းထားသည်။

အရေပြားဆိုင်ရာ အထောက်အထားများမှာ အခြားဘက်တွင် ရှိသည်။ လူတွင် မီသလင်းဘလူးနှင့် အလင်းကို တွဲသုံးထားသော အရေပြားဆိုင်ရာ အချက်အလက်များသည် အများအားဖြင့် 630 မှ 680 nm ဝန်းကျင်တွင် စုဝေးနေပြီး၊ ဆိုးဆေးကို အရေပြားပေါ်လိမ်းခြင်း သို့မဟုတ် အနာနေရာအတွင်း ထိုးသွင်းခြင်းဖြင့် အသုံးပြုထားကာ ဖျက်ဆီးရန် သို့မဟုတ် တစ်ရှူးဖွဲ့စည်းပုံ ပြန်လည်ပြောင်းလဲရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ ယင်းသည် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်အရ PDT ဖြစ်သည်။ ထိုပျောက်ကင်းမှုကို ဆိုးဆေးက PBM ကို အားကောင်းစေကြောင်း သက်သေအဖြစ် ကိုးကားခြင်း၊ သို့မဟုတ် 810 nm ဖြင့် ကြွက်များတွင် ပြန်ကောင်းလာမှုကို 660 nm အလင်းပြားနှင့် ဆိုးဆေးတွဲသုံးခြင်းသည် သိမြင်နိုင်စွမ်းဆိုင်ရာ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သက်သေအဖြစ် ကိုးကားခြင်းတို့သည် လုပ်ဆောင်ပုံနှစ်မျိုး၏ နယ်နိမိတ်ကို ကျော်လွန်ရောထွေးခြင်းဖြစ်သည်။ ပမာဏသတ်မှတ်ခြင်းနှင့် ဆေးဝါးဗေဒဆိုင်ရာ ကိုးကားချက်၊ ဘေးကင်းရေးနှင့် အပြန်အလှန်သက်ရောက်မှုဆိုင်ရာ လမ်းညွှန်တို့တွင် ဤအကြောင်းအရာ၏ ပြင်းအားနှင့် မသုံးသင့်သော အခြေအနေများဆိုင်ရာ အပိုင်းများကို ဆက်လက်ရှင်းလင်းထားသည်။

ကိန်းဂဏန်းများ မနှိုင်းယှဉ်မီ သဘောတရားကို အရင်သတ်မှတ်ပါ။ လှိုင်းအလျားက ဆိုးဆေး အလင်းစုပ်ယူခြင်းရှိမရှိကို ဆုံးဖြတ်သည်။ အလင်းကျရောက်အားသိပ်သည်းမှုနှင့် ကြာချိန်က ထိုစုပ်ယူမှုမှ ဓာတုတုံ့ပြန်မှု မည်သို့ဆက်ဖြစ်မည်ကို ဆုံးဖြတ်သည်။ ဂျီဩမေတြီက နမူနာ၏ မည်သည့်အစိတ်အပိုင်းတွင် ထိုသက်ရောက်မှုများကို ကြုံတွေ့ရမည်ကို ဆုံးဖြတ်သည်။ ကန့်သတ်ချက်တစ်ခုတူပြီး ကျန်ကန့်သတ်ချက်များ မတူသော အလင်းထိတွေ့မှုနှစ်ခုသည် မတူညီသော စမ်းသပ်မှုများဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကို အပြန်အလှန် အစားထိုးယူဆခြင်းသည် ဤလမ်းညွှန်က ကာကွယ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော အမှားဖြစ်သည်။ ဤအချက်များမှ အိမ်တွင် လုပ်ဆောင်နိုင်သော လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတစ်ခုကို မကောက်ယူနိုင်ပါ။ ဆိုးဆေးစုပ်ယူမှုနှင့် ကိုက်ညီသော လှိုင်းအလျားရှိ အလင်းကို ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝန်းရှိ ဆိုးဆေးနှင့် တွဲသုံးခြင်းက ပုံမှန်အားဖြင့် ဇီဝဖြစ်စဉ်ညှိနှိုင်းမှုသာ ဖြစ်စေမည့် အလင်းထိတွေ့မှုကို အလင်းတုံ့ပြန်မှုအားပေးပစ္စည်းက မောင်းနှင်သော အလင်းဓာတုတုံ့ပြန်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲစေသည်။ ယင်းကို ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်သူများကသာ ကိုင်တွယ်သင့်သည်။