ကျောရိုးကြားအချပ်ပြားကြောင့် ခါးနာခြင်းအတွက် မီသိုင်လင်းဘလူးထိုးခြင်း — စမ်းသပ်လေ့လာမှုများ၏ တွေ့ရှိချက်များ

ခါးနာခြင်းသည် ရောဂါလက္ခဏာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ရောဂါအမည်သတ်မှတ်ချက် မဟုတ်ပါ။ ထိုကွာခြားချက်က ခါးနာခြင်းအတွက် မီသိုင်လင်းဘလူးနှင့်ပတ်သက်သည့် အဆိုတစ်ခုတွင် အဓိပ္ပာယ်ရှိမရှိကို ဆုံးဖြတ်ပေးသည်။

ခါးနာခြင်းအများစုတွင် အကြောင်းရင်းဟု ယုံကြည်စိတ်ချစွာ သတ်မှတ်နိုင်သည့် ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုတည်း မရှိပါ။ ကျောရိုးကြားအချပ်ပြားကြောင့် နာကျင်ခြင်းဟူသော အဆိုမှာ ပိုမိုတိကျကျဉ်းမြောင်းသည်။ နာကျင်မှုသည် ကျောရိုးကြားအချပ်ပြားတစ်ခုအတွင်းရှိ အာရုံကြောအဆုံးများမှ ဖြစ်လာသည်ဟု ဆိုခြင်းဖြစ်သည်။ များသောအားဖြင့် annulus ဟုခေါ်သည့် အပြင်ဘက်အဝိုင်းတွင် အက်ကွဲကြောင်းများဖြစ်ပြီး အာရုံကြောငယ်များနှင့် ရောင်ရမ်းမှုဆိုင်ရာ အချက်ပြများ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကြီးထွားလာသည့် နေရာဖြစ်သည်။ ဤအယူအဆကို ဖော်ပြရန် လွယ်ကူသော်လည်း သက်သေပြရန် ခက်ခဲသည်။ အကြောင်းမှာ MRI တွင် တွေ့ရသည့် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အချပ်ပြားများစွာသည် နာကျင်မှု လုံးဝမဖြစ်စေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပုံရိပ်စစ်ဆေးမှုတစ်ခုတည်းဖြင့် နာကျင်မှုဖြစ်စေသည့် အချပ်ပြားကို မခွဲခြားနိုင်ပါ။

ထို့ကြောင့် ဤဆောင်းပါးတွင် ဆွေးနွေးထားသော စမ်းသပ်လေ့လာမှုနှစ်ခုစလုံးသည် နာကျင်မှုကို လှုံ့ဆော်၍ အချပ်ပြားကို စစ်ဆေးသည့် discography ဖြင့် စတင်ခဲ့သည်။ ရွေ့လျားဓာတ်မှန်ပုံရိပ်ဖြင့် ကြည့်ရှုလျက် သံသယရှိသည့် အချပ်ပြား၏ အလယ်ဗဟိုအူတိုင်ထဲသို့ အပ်ထည့်ကာ ဖိအားကို ထိန်းချုပ်၍ ပုံရိပ်ထင်ရှားစေသည့် ဆေးရည်ထိုးသွင်းပြီး ဆရာဝန်က ရိုးရှင်းသော မေးခွန်းတစ်ခု မေးသည် — ဤအချပ်ပြားကို ဖိအားပေးလိုက်ခြင်းက သင့်ပုံမှန်နာကျင်မှုကို ပြန်ဖြစ်စေပါသလား။ အနည်းဆုံး အနီးရှိ အချပ်ပြားတစ်ခုကိုလည်း ထိန်းချုပ်နှိုင်းယှဉ်ရန် စမ်းသပ်ပြီး ထိုအချပ်ပြားတွင် နာကျင်မှု မဖြစ်သင့်ပါ။ ပုံမှန်နာကျင်မှုနှင့် ကိုက်ညီသော နာကျင်မှုဖြစ်သည့် အချပ်ပြားနှင့် နာကျင်မှုမဖြစ်သည့် ထိန်းချုပ်အချပ်ပြား နှစ်မျိုးစလုံးရှိသော လူနာများသာ နောက်အဆင့်သို့ ဆက်သွားသည်။ ဤသည်မှာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ရသည့် လူနာရွေးချယ်မှုအဆင့်ဖြစ်ပြီး နောက်ဆက်တွဲအဆင့်အားလုံးအပေါ် သက်ရောက်မှုရှိသည်။

မီသိုင်လင်းဘလူး၏ ဓာတုသဘောသဘာဝကို မသိသေးသော စာဖတ်သူများသည် ဤလေ့လာမှုများ၌ စမ်းသပ်ခဲ့သော ထိုးဆေးကို အပြာရောင်အရည် သောက်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သည်ဟု တစ်ခါတစ်ရံ ယူဆကြသည်။ ထိုသို့ မဟုတ်ပါ။ အချပ်ပြားအတွင်း မီသိုင်လင်းဘလူးထိုးခြင်းသည် နာကျင်မှုဖြစ်စေကြောင်း ကြိုတင်ဖော်ထုတ်ထားသည့် အချပ်ပြားတစ်ခုထဲသို့ ဆိုးဆေး 10 mg ခန့်ကို တိုက်ရိုက်ထည့်သွင်းခြင်းဖြစ်သည်။ ယူဆချက်မှာ ထိုနေရာအတွင်းသာ သက်ရောက်မှုရှိမည်ဟူသော အချက်ဖြစ်သည် — ဆိုးဆေးက အချပ်ပြားအပြင်ဘက်အဝိုင်း၏ အက်ကွဲကြောင်းများထဲရှိ အာရုံကြောအဆုံးငယ်များကို ဖျက်ဆီးခြင်း သို့မဟုတ် လှုပ်ရှားမှုလျော့စေခြင်းနှင့် ထိုနေရာ၏ ရောင်ရမ်းမှုကို လျော့စေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုလုပ်ဆောင်ပုံ တကယ်ရှိလျှင်လည်း အချပ်ပြားအတွင်း တိုက်ရိုက်ထိတွေ့မှုအပေါ် မူတည်သည်။

စမ်းသပ်လေ့လာမှုနှစ်ခုစလုံးတွင် အသုံးပြုခဲ့သည့် လုပ်ငန်းစဉ်

နားလည်ရန် အသုံးဝင်သည့် ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ဝင်ပေါက်တစ်ခုသာရှိသော အလုံပိတ်အခန်း ဖြစ်သည်။ အခန်းသည် အချပ်ပြားဖြစ်သည်။ ဝင်ပေါက်မှာ ရွေ့လျားဓာတ်မှန်ပုံရိပ်လမ်းညွှန်ဖြင့် ထည့်သွင်းသည့် အပ်ဖြစ်ပြီး များသောအားဖြင့် နောက်ဘက်ဘေးစောင်းလမ်းကြောင်းမှ ဝင်သည်။ အပ်၏တည်နေရာကို အတည်ပြုပြီးသောအခါ လေ့လာမှုဆေးရည်ကို အူတိုင်အတွင်းသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုးသွင်းသည်။

စမ်းသပ်လေ့လာမှုနှစ်ခုစလုံးတွင် အချပ်ပြားအတွင်း အခြားအရာတစ်ခုလည်း ထည့်ပေးခဲ့သည်။ အစောပိုင်းလေ့လာမှုတွင် 1 ရာခိုင်နှုန်း မီသိုင်လင်းဘလူး 1 mL ထိုးပြီးနောက် 2 ရာခိုင်နှုန်း လီဒိုကိန်း 1 mL ထိုးခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းလေ့လာမှုတွင် တစ် mL လျှင် 10 mg ပါသော မီသိုင်လင်းဘလူး 1 mL၊ 2 ရာခိုင်နှုန်း လီဒိုကိန်း 0.5 mL နှင့် ပုံရိပ်ထင်ရှားစေသည့် ဆေးရည် 0.5 mL ကို ထိုးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် နှိုင်းယှဉ်မှုသည် ဆေးထိုးခြင်းနှင့် မည်သည့်လုပ်ငန်းစဉ်မျှ မလုပ်ခြင်းကို နှိုင်းယှဉ်ခြင်း မဟုတ်ခဲ့ပါ။ အုပ်စုနှစ်ခုစလုံးတွင် အပ်ထည့်ခြင်း၊ အချပ်ပြားကို ဖိအားပေးခြင်းနှင့် အချပ်ပြားအတွင်း ထုံဆေးထည့်ခြင်းတို့ ပါဝင်ခဲ့သည်။ ကြိုတင်စီစဉ်ထားသော တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ မီသိုင်လင်းဘလူးနှင့် ဆားရည်ကို နှိုင်းယှဉ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆဲလ်များအတွင်း မီသိုင်လင်းဘလူး၏ လုပ်ဆောင်ပုံအသေးစိတ်က သုတေသီများသည် ထိုနေရာအတွင်း သက်ရောက်မှုရှိနိုင်သည်ဟု အဘယ်ကြောင့် ယူဆခဲ့ကြောင်း ရှင်းပြရာတွင် အထောက်အကူပြုသော်လည်း ဖြစ်နိုင်ခြေရှိခြင်းသည် အထောက်အထား မဟုတ်ပါ။

ထိန်းချုပ်အုပ်စု၏ တုံ့ပြန်မှုကို ဖတ်ရှုသည့်အခါ ဤအချက်က အရေးကြီးသည်။ ဤနေရာရှိ ထိန်းချုပ်အုပ်စု၏ မည်သည့်တိုးတက်မှုတွင်မဆို ကျောရိုးဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းစဉ်ခံယူရသည့် အတွေ့အကြုံ၊ လီဒိုကိန်း၊ နာကျင်မှု၏ သဘာဝအလျောက် အပြောင်းအလဲနှင့် သက်သာလာမည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်တို့ ပါဝင်နေသည်။

ကောင်းမွန်သောရလဒ်ရရှိခဲ့သည့် အစောပိုင်းစမ်းသပ်လေ့လာမှု

Peng နှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ 2010 ကျပန်းခွဲဝေစမ်းသပ်လေ့လာမှုတွင် လူကြီး 72 ဦး ပါဝင်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့တွင် ခြေထောက်အာရုံကြောနာကျင်မှုမပါဘဲ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ခါးနေရာ၌ နာတာရှည်နာကျင်မှုရှိခြင်း၊ ကိုယ်လက်ကုထုံးနှင့်အတူ ရောင်ရမ်းမှုလျော့ဆေး သို့မဟုတ် အိုပီယွိုက်ကုသမှု ခံယူထားသော်လည်း ရောဂါလက္ခဏာများ 6 လကျော်ကြာရှိနေခြင်း၊ MRI တွင် အချပ်ပြားအမြင့် မလျော့သေးဘဲ ပျက်စီးယိုယွင်းမှု လက္ခဏာများရှိခြင်း၊ ယခင် ခါးပိုင်းကျောရိုးခွဲစိတ်မှု မရှိခြင်းနှင့် discography စစ်ဆေးရာတွင် နာကျင်မှုဖြစ်သည့် အချပ်ပြားရှိပြီး ကပ်လျက်ထိန်းချုပ်အချပ်ပြားတွင် နာကျင်မှုမဖြစ်ခြင်းတို့ ရှိခဲ့သည်။ သုံးဆယ့်ခြောက်ဦးသည် အချပ်ပြားအတွင်း မီသိုင်လင်းဘလူးနှင့် လီဒိုကိန်းကို ရရှိခဲ့သည်။ သုံးဆယ့်ခြောက်ဦးသည် ဆားရည်နှင့် လီဒိုကိန်းကို ရရှိခဲ့သည်။ လူနာများနှင့် ရလဒ်အကဲဖြတ်သူများကို မည်သည့်အုပ်စုတွင် ပါဝင်သည်ကို မသိစေရန် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ ဆိုးဆေးသည် အပြာရောင်ဖြစ်သောကြောင့် ဆေးထိုးသူကိုတော့ မသိစေရန် မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ပါ။

နောက်ဆက်တွဲစောင့်ကြည့်ကာလမှာ ရှည်လျားခဲ့သည် — 6၊ 12 နှင့် 24 လတွင် စောင့်ကြည့်ခဲ့သည်။ ရလဒ်တိုင်းတာချက်များမှာ 0 မှ 100 အထိ ဂဏန်းစကေးဖြင့် တိုင်းတာသော နာကျင်မှု၊ 0 မှ 100 အထိ Oswestry လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းကန့်သတ်မှုညွှန်းကိန်းဖြင့် တိုင်းတာသော လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းကန့်သတ်မှု၊ ထို့အပြင် ကျေနပ်မှု၊ နာကျင်မှုသက်သာဆေး အသုံးပြုမှုနှင့် နောက်ဆက်တွဲပြဿနာများ ဖြစ်သည်။ ထုတ်ပြန်ခဲ့သော ရလဒ်၏ သက်ရောက်မှုပမာဏသည် ပုံမှန်ထက် များစွာကြီးမားခဲ့သည်။ 24 လတွင် မီသိုင်လင်းဘလူးအုပ်စု၏ ပျမ်းမျှနာကျင်မှုသည် 72 ခန့်မှ 20 ခန့်သို့ ကျဆင်းခဲ့ပြီး ထိန်းချုပ်အုပ်စုမှာ 67 ခန့်မှ 60 ခန့်သို့ ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ မီသိုင်လင်းဘလူးအုပ်စုတွင် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းကန့်သတ်မှုသည် 48 ခန့်မှ 13 ခန့်သို့ ကျဆင်းခဲ့သော်လည်း ထိန်းချုပ်အုပ်စုတွင် ပြောင်းလဲမှု မရှိသလောက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ 24 လတွင် ကုသမှုခံယူသူ 36 ဦးအနက် 33 ဦးက ကျေနပ်သည် သို့မဟုတ် အပြည့်အဝကျေနပ်သည်ဟု ဖော်ပြခဲ့ပြီး ထိန်းချုပ်အုပ်စု 35 ဦးအနက် 5 ဦးသာ ထိုသို့ဖော်ပြခဲ့သည်။ ကုသမှုခံယူသူအများစုက နာကျင်မှုသက်သာဆေး မသုံးကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ နောက်ဆက်တွဲစောင့်ကြည့်ကာလအတွင်း အချပ်ပြားပိုးဝင်ခြင်း သို့မဟုတ် အာရုံကြောထိခိုက်ခြင်း မရှိကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ စာရေးသူများက ၎င်းတို့၏ အာနိသင်မဲ့ဆေးဖြင့် ထိန်းချုပ်နှိုင်းယှဉ်ထားသော အစီရင်ခံစာ တွင် ကုသမှုကို ဘေးကင်းပြီး ထိရောက်ကာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်မှု အနည်းငယ်သာရှိသည်ဟု ဖော်ပြခဲ့သည်။

စင်တာတစ်ခုတည်းနှင့် ရွေးချယ်ထားသော လူနာ 72 ဦးထံမှ ရရှိသည့် ဤမျှကြီးမားသော ရလဒ်မျိုးသည် အမှီအခိုကင်းစွာ ထပ်မံစမ်းသပ်အတည်ပြုရန် လိုအပ်သော ရလဒ်မျိုးပင်ဖြစ်သည်။

စင်တာစုံတွင် ထပ်မံစမ်းသပ်ခြင်း

Kallewaard နှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ IMBI လေ့လာမှုကို နယ်သာလန်နိုင်ငံရှိ စင်တာလေးခုတွင် ထပ်မံစမ်းသပ်ရန် ရည်ရွယ်ရေးဆွဲခဲ့သည်။ လူနာ ရှစ်ဆယ့်လေးဦးကို စာရင်းသွင်းခဲ့ပြီး 81 ဦးထံမှ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်သော ကျပန်းခွဲဝေထားသည့် အချက်အလက်များ ရရှိခဲ့သည် — မီသိုင်လင်းဘလူးအုပ်စုတွင် 40 ဦး၊ အာနိသင်မဲ့ဆေးအုပ်စုတွင် 41 ဦး ဖြစ်သည်။ လူနာရွေးချယ်ရာတွင် အချပ်ပြားကြောင့် နာကျင်ခြင်းနှင့် ကိုက်ညီသော ကျောရိုးတစ်လျှောက် နာတာရှည်နာကျင်မှုကို ထပ်မံလိုအပ်ခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် အနည်းဆုံး 6 လကြာ နာကျင်မှုရှိခြင်း၊ ခွဲစိတ်မှုမပါသော ကုသစောင့်ရှောက်မှုဖြင့် မလုံလောက်ခြင်း၊ ထိုင်နေချိန်နာကျင်မှုသည် 10 အနက် အနည်းဆုံး 5 ရှိခြင်းနှင့် ယခင်တစ်နှစ်အတွင်း ရိုက်ထားသော MRI အရ အချပ်ပြားအမြင့် 50 ရာခိုင်နှုန်းထက် ပိုလျော့သည့် ပြင်းထန်သောအခြေအနေ မရှိခြင်းတို့ လိုအပ်ခဲ့သည်။ လူနာများကို ဦးစွာ ကျောရိုးဆစ်ငယ်များမှ နာကျင်မှုဖြစ်ခြင်းကို ဖယ်ထုတ်နိုင်ရန် ထိုဆစ်ငယ်များဆိုင်ရာ အာရုံကြောပိတ်ဆို့ထုံဆေးထိုးခြင်း ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကပ်လျက်ထိန်းချုပ်အချပ်ပြားတစ်ခုနှင့် တိကျသော ဖိအားကန့်သတ်ချက်များပါဝင်သည့် စံသတ်မှတ်ထားသော ဖိအားထိန်းချုပ် discography ကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ လုပ်ငန်းစဉ်ကို ခွဲစိတ်ခန်းတွင် ပိုးဝင်မှုကာကွယ်ရန် ပဋိဇီဝဆေးပေးလျက် ထိန်းချုပ်ထားသော နှေးကွေးသည့် ထိုးသွင်းနှုန်းဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ထိန်းချုပ်အုပ်စုသည် ယခင်အတိုင်း ဆားရည်၊ လီဒိုကိန်းနှင့် ပုံရိပ်ထင်ရှားစေသည့် ဆေးရည်တို့ကို ရရှိခဲ့သည်။

အဓိကရလဒ်တိုင်းတာချက်မှာ 6 လတွင် ကုသမှုအောင်မြင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို လေးရက်အတွင်း စုဆောင်းထားသော နာကျင်မှုအမှတ်များ၏ ပျမ်းမျှတွင် အနည်းဆုံး 30 ရာခိုင်နှုန်း လျော့ကျခြင်းနှင့် အလုံးစုံပြောင်းလဲမှုအပေါ် အကဲဖြတ်ချက်တို့ဖြင့် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ ဒုတိယအဆင့် တိုင်းတာချက်များတွင် Oswestry လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းကန့်သတ်မှု၊ ဘဝအရည်အသွေးစကေးများ၊ နာကျင်မှုသဘောသဘာဝ၊ နာကျင်မှုသက်သာဆေး အသုံးပြုမှုနှင့် မလိုလားအပ်သော ဖြစ်ရပ်များ ပါဝင်ခဲ့သည်။ နာကျင်နေဆဲဖြစ်သော အာနိသင်မဲ့ဆေးအုပ်စုရှိ လူနာများသည် 6 လအကြာတွင် မီသိုင်လင်းဘလူး ရရှိနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အုပ်စုကူးပြောင်းမှုမရှိသော ကျပန်းခွဲဝေနှိုင်းယှဉ်မှုသည် 12 သို့မဟုတ် 24 လအထိ ဆက်မသွားဘဲ 6 လတွင် အဆုံးသတ်သည်။

6 လတွင် 0 မှ 10 အထိ စကေးပေါ်ရှိ ပျမ်းမျှနာကျင်မှုသည် မီသိုင်လင်းဘလူးအုပ်စု၌ 1.4 မှတ်နှင့် ထိန်းချုပ်အုပ်စု၌ 1.2 မှတ် ကျဆင်းခဲ့ပြီး အုပ်စုနှစ်ခုကြား p တန်ဖိုးမှာ 0.671 ဖြစ်သည်။ သတ်မှတ်ထားသော တုံ့ပြန်မှုရရှိသူနှုန်းမှာ 35.0 ရာခိုင်နှုန်းနှင့် 26.8 ရာခိုင်နှုန်း ဖြစ်ပြီး p သည် 0.426 ဖြစ်သည်။ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းကန့်သတ်မှုသည် 7.8 မှတ်နှင့် 5.5 မှတ် အသီးသီး တိုးတက်ခဲ့ပြီး p သည် 0.459 ဖြစ်သည်။ အလုံးစုံတိုးတက်မှုနှုန်းများမှာ နီးပါးတူညီခဲ့သည်။ ယာယီနာကျင်မှုတိုးခြင်း သို့မဟုတ် အခြားနေရာများသို့ ဖြာထွက်နာကျင်ခြင်းကဲ့သို့ ခဏတာဖြစ်ရပ်များကို အုပ်စုနှစ်ခုစလုံးတွင် တွေ့ခဲ့ရပြီး အုပ်စုကြား စာရင်းအင်းအရ ထင်ရှားသော ကွာခြားမှု မရှိခဲ့ပါ။ စာရေးသူများက ၎င်းတို့၏ စင်တာစုံစမ်းသပ်လေ့လာမှု အစီရင်ခံစာ တွင် ဤအချက်အလက်များသည် အချပ်ပြားကြောင့် နာတာရှည်နာကျင်မှုအတွက် အချပ်ပြားအတွင်း မီသိုင်လင်းဘလူးထိုးခြင်းကို အကြံပြုရန် မထောက်ခံကြောင်း ကောက်ချက်ချခဲ့သည်။

စမ်းသပ်လေ့လာမှုများကို နှိုင်းယှဉ်ခြင်း

ထပ်ဆောင်းအသေးစိတ်တစ်ခုကို သိထားခြင်းက ရှုပ်ထွေးမှုကို ကာကွယ်ပေးသည်။ အချို့အနှစ်ချုပ်များသည် ဤလေ့လာမှုများနှင့် Pfirrmann အဆင့်အတွက် ဖြတ်မှတ်တစ်ခုကို တွဲဖော်ပြကြသည်။ ထိုဖြတ်မှတ်သည် နယ်သာလန်နိုင်ငံရှိ ရှေ့ပြေးလေ့လာမှုငယ်တစ်ခုမှ ဆင်းသက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး အထက်တွင် အနှစ်ချုပ်ထားသော ကျပန်းခွဲဝေစမ်းသပ်လေ့လာမှုနှစ်ခုအနက် မည်သည့်လေ့လာမှု၏ ပါဝင်ခွင့်သတ်မှတ်ချက်များမှ ဆင်းသက်လာခြင်း မဟုတ်ပါ။

ဆန့်ကျင်နေသောရလဒ်များကို မည်သို့နားလည်သင့်သနည်း

ရိုးသားစွာလုပ်ဆောင်ထားသော စမ်းသပ်လေ့လာမှုနှစ်ခုသည် တစ်ခုခုက လိမ်လည်ထားခြင်းမရှိဘဲ မတူညီသော ရလဒ်များ ရနိုင်သည်။ အရေးပါသော ကွာခြားချက်များမှာ ရွေးချယ်မှုတိကျခြင်း၊ လုပ်ငန်းစဉ်ကို စံသတ်မှတ်ခြင်း၊ အုပ်စုခွဲဝေမှုကို မသိစေရန် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည့် ကန့်သတ်ချက်များ၊ နမူနာအရွယ်အစားနှင့် ရလဒ်တိုင်းတာချက်၏ အဓိပ္ပာယ်သတ်မှတ်ပုံတို့ ဖြစ်သည်။

Peng သည် စင်တာတစ်ခုတည်းမှ ကျဉ်းမြောင်းစွာ ရွေးချယ်ထားသော အုပ်စုကို အသုံးပြုပြီး ကုသမှုအုပ်စုကူးပြောင်းမှုမရှိဘဲ နှစ်နှစ်ကြာ စောင့်ကြည့်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကြီးမားသော သက်ရောက်မှုအရိပ်အယောင်ကို မြင်ရန် လွယ်ကူသော်လည်း လူနာရွေးချယ်မှု၊ တွဲဖက်ကုသမှုများ သို့မဟုတ် မျှော်လင့်ချက်တို့သည် အစီရင်ခံစာတွင် မမှတ်တမ်းတင်မိသည့် ပုံစံများဖြင့် အုပ်စုနှစ်ခုကြား ကွာခြားခဲ့ပါက သက်ရောက်မှုကို အလွန်အကျူးဖော်ပြမိရန်လည်း လွယ်ကူသည်။ ဆေးထိုးသူသည် အုပ်စုခွဲဝေမှုကို သိခဲ့သည်။ အပြာရောင်ဆိုးဆေးဖြစ်သဖြင့် ဤအချက်ကို ရှောင်လွှဲမရသော်လည်း အားနည်းချက်တစ်ခု ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ IMBI သည် စင်တာများစွာ၊ ပိုတင်းကျပ်သော ဖိအားသတ်မှတ်ချက်များ၊ ဆစ်ငယ်ဆိုင်ရာ စစ်ဆေးမှု၊ စံသတ်မှတ်ထားသော ဆေးထိုးနှုန်းနှင့် 6 လတွင် တုံ့ပြန်မှုရရှိသူဟု သတ်မှတ်ရန် ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားသော စံနှုန်းတို့ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ထိုဒီဇိုင်းသည် တိုက်ဆိုင်မှုကြောင့် အလွန်အမင်းကြီးမားသော ရလဒ်ရနိုင်ခြေကို လျော့စေသော်လည်း ပိုတိုသောကာလအတွက် မေးခွန်းကိုသာ ဖြေဆိုပေးသည်။ ထိန်းချုပ်အုပ်စုကို 6 လအကြာတွင် ကုသမှုအုပ်စုကူးပြောင်းခွင့်ပြုခဲ့သောကြောင့် 24 လအတွင်း ကျပန်းခွဲဝေနှိုင်းယှဉ်မှုရလဒ်များအကြောင်း တိကျခိုင်မာစွာ မပြောနိုင်ပါ။

လူနာ သို့မဟုတ် ကုသရေးပညာရှင်အတွက် လက်တွေ့နားလည်သင့်ပုံမှာ သတိထား၍ ကောက်ချက်ချရန် ဖြစ်သည်။ အစောပိုင်းလေ့လာမှုငယ်တစ်ခုတွင် အလွန်ကြီးမားပြီး ရေရှည်ခံသော အကျိုးကျေးဇူးကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ပိုကြီးမားပြီး စံသတ်မှတ်ထားသော ထပ်မံစမ်းသပ်မှုတွင်မူ လီဒိုကိန်းပါဝင်ပြီးသား လုပ်ငန်းစဉ်တူ ထိန်းချုပ်အုပ်စုထက် အနည်းငယ်သာ ပိုတိုးတက်ခဲ့ပြီး ထိုတိုးတက်မှုသည် စာရင်းအင်းအရ ထင်ရှားမှုမရှိခဲ့ပါ။ ဤရလဒ်ပုံစံသည် ထိရောက်မှုကို အတည်ပြုခြင်းထက် ယုံကြည်စိတ်ချမှုကို လျော့နည်းစေသည်။ မီသိုင်လင်းဘလူးကို အချပ်ပြားထဲသို့ ထိုးရန် ကမ်းလှမ်းခံရသူတိုင်းသည် ဆေးခန်းက မည်သည့်ရွေးချယ်မှုစံနှုန်းများကို အသုံးပြုသနည်း၊ discography နှင့် ထိန်းချုပ်အချပ်ပြား လိုအပ်သလား၊ မည်သည့်အရာများကို တွဲထိုးသနည်း၊ ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားသော နာကျင်မှုစံနှုန်းကို အသုံးပြု၍ 6 လတွင် ဆေးခန်းက မည်သည့်အောင်မြင်မှုနှုန်းကို ဖော်ပြသနည်း၊ နောက်ဆက်တွဲပြဿနာများနှင့် နောက်ဆက်တွဲစောင့်ကြည့်မှုကို မည်သို့မှတ်တမ်းတင်သနည်းဟု မေးသင့်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ရမည့် မည်သည့်အစီအစဉ်မဆို မလုပ်မီ မီသိုင်လင်းဘလူးအသုံးပြုမှု၏ ဘေးကင်းရေးမေးခွန်းများအကြောင်း နောက်ခံအချက်အလက်ကို ဖတ်ရှုသင့်သည်။ ထို့အတူ မီသိုင်လင်းဘလူးဆိုင်ရာ လက်တွေ့ဆေးသုတေသနက ပြသထားသည့်အရာများနှင့် မပြသနိုင်သေးသည့်အရာများအကြောင်း ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော နောက်ခံအကြောင်းအရာကိုလည်း ဖတ်ရှုသင့်သည်။

ဤလေ့လာမှုများက ပါးစပ်မှသောက်သည့် အစက်ချဆေးရည် သို့မဟုတ် ဂမ်မီများကို အဘယ်ကြောင့် မထောက်ခံနိုင်သနည်း

ဆေးပေးသည့်လမ်းကြောင်းသည် ကုသမှု၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဤလေ့လာမှုများသည် ရွေးချယ်ထားသော အချပ်ပြားအတွင်း ထည့်သွင်းသည့် ဆိုးဆေးကို စမ်းသပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မျိုချလိုက်သော မီသိုင်လင်းဘလူးသည် အူလမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် တစ်ကိုယ်လုံးသွေးလည်ပတ်မှုထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး တစ်ရှူးများသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ပါဝင်မှုပြင်းအား အလွန်နည်းပါးကာ သတ်မှတ်နေရာသို့ ပစ်မှတ်ထားရောက်ရှိမှုလည်း များစွာနည်းပါးသည်။ ဤလေ့လာမှုများတွင် ပါးစပ်မှသောက်သည့် ပမာဏတစ်ခုက ခါးပိုင်းကျောရိုးအချပ်ပြားတစ်ခုအတွင်းရှိ ပါဝင်မှုပြင်းအား သို့မဟုတ် ထိုနေရာ၌ ရှိနေသည့်ကြာချိန်ကို တူညီစွာ ရရှိစေကြောင်း ပြသသည့် တိုင်းတာမှု မရှိပါ။ အချပ်ပြားအတွင်း သက်ရောက်မှုကို ထပ်မံစမ်းသပ်ရာတွင် ရှင်းလင်းစွာ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့လျှင်ပင် ထိုလမ်းကြောင်း၊ ထိုပမာဏနှင့် ထိုနာကျင်မှုရှိသည့် လူနာအုပ်စုကို အသုံးပြုသော သီးခြားစမ်းသပ်လေ့လာမှု မရှိဘဲ သောက်စရာ၊ အစက်ချဆေးရည် သို့မဟုတ် ဂမ်မီအပေါ် ထိုရလဒ်ကို သက်ရောက်သည်ဟု မယူဆနိုင်သေးပါ။

ဘေးကင်းရေးကိုလည်း တစ်ပုံစံမှ တစ်ပုံစံသို့ ကူးယူမသတ်မှတ်နိုင်ပါ။ တစ်ကိုယ်လုံးနှင့် ထိတွေ့မှုရှိလာခြင်းကြောင့် ဆီရိုတိုနင်စနစ်အပေါ် သက်ရောက်သော ဆေးများနှင့် ကောင်းစွာမှတ်တမ်းတင်ထားပြီးဖြစ်သည့် အပြန်အလှန်သက်ရောက်မှုအပါအဝင် တစ်ကိုယ်လုံးဆိုင်ရာ အပြန်အလှန်သက်ရောက်မှုများ ဖြစ်လာနိုင်သည်။ အချပ်ပြားနေရာတစ်ခုတည်းတွင် လုပ်ဆောင်သော လုပ်ငန်းစဉ်နှင့် နေ့စဉ်ပါးစပ်မှ သောက်သုံးခြင်းတို့သည် ထိတွေ့မှုပုံစံမတူသကဲ့သို့ အန္တရာယ်ပုံစံများလည်း မတူပါ။ ဤအချက်ကို မီသိုင်လင်းဘလူး၏ ဆေးဝါးအပြန်အလှန်သက်ရောက်မှုဆိုင်ရာ အထောက်အထားများ တွင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။

အနှစ်ချုပ်ကောက်ချက်မှာ ကျဉ်းမြောင်းပါသည်။ အစောပိုင်း မီသိုင်လင်းဘလူး အချပ်ပြားထိုးဆေးစမ်းသပ်လေ့လာမှုတစ်ခုက နှစ်နှစ်အထိ သိသိသာသာ သက်သာမှုရှိကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်း စင်တာစုံတွင် အာနိသင်မဲ့ဆေးဖြင့် ထိန်းချုပ်နှိုင်းယှဉ်ထားသော ထပ်မံစမ်းသပ်မှုက ခြောက်လတွင် ထိုရလဒ်ကို ပြန်လည်မရရှိခဲ့ပါ။ မည်သည့်ရလဒ်ကမျှ ပါးစပ်မှသောက်သည့် မီသိုင်လင်းဘလူးသည် ခါးနာခြင်းကို သက်သာစေကြောင်း အထောက်အထား မဖြစ်ပါ။