Blupreme

ဆောင်းပါး

လိပ်ခေါင်းခွဲစိတ်ပြီးနောက် နာကျင်မှုအတွက် မီသိုင်လင်းပြာ — စမ်းသပ်လေ့လာမှုများက ဖော်ပြထားသည့်အချက်များ

လိပ်ခေါင်းခွဲစိတ်ပြီးနောက် နာကျင်မှုအတွက် မီသိုင်လင်းပြာ — စမ်းသပ်လေ့လာမှုများက ဖော်ပြထားသည့်အချက်များ

ခွဲစိတ်ဆရာဝန်က လိပ်ခေါင်းဖြတ်ထုတ်ခွဲစိတ်ရန် အကြံပြုသည်။ လူနာကတော့ စကားလုံးတစ်လုံးကိုသာ ကြားမိသည် — နာကျင်မှု။ မေးခွန်းတစ်ခု ချက်ချင်းပေါ်လာသည်။ ခွဲစိတ်နေစဉ် ပေးနိုင်ပြီး ပထမပတ်ကို ပိုမိုသက်သာစွာ ဖြတ်သန်းနိုင်စေမည့် နေရာကွက်ကုသမှု ရှိပါသလား။ ကျပန်းခွဲဝေထားသော စမ်းသပ်လေ့လာမှု သုံးခုက ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို စမ်းသပ်ထားသည် — ခွဲစိတ်ချိန်တွင် စအိုတစ်ဝိုက် အရေပြားသို့ မီသိုင်လင်းပြာ ထိုးပေးခြင်းဖြစ်သည်။ လေ့လာမှုတစ်ခုစီတွင် မီသိုင်လင်းပြာဖြင့် အစောပိုင်းနာကျင်မှု ပိုနည်းကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ သို့သော် လေ့လာမှုတစ်ခုစီ၌ ထိုရလဒ်ကို မည်မျှအထိ ယေဘုယျကောက်ချက်ချနိုင်မည်ကို ကန့်သတ်သည့် အချက်များရှိသည်။

ဤစာမျက်နှာတွင် လေ့လာမှု သုံးခုကို ဘေးချင်းယှဉ် နှိုင်းယှဉ်ထားသည်။ စာဖတ်သူ နှစ်မျိုးအတွက် ရေးသားထားခြင်းဖြစ်သည်။ လူနာတစ်ဦးက ခွဲစိတ်ကုသရေးအဖွဲ့ကို မေးမည့်မေးခွန်းများ ပြင်ဆင်ရန် အသုံးပြုနိုင်သည်။ စာရေးသူတစ်ဦးက လုပ်ထုံးလုပ်နည်းနှင့်ဆိုင်သော နေရာကွက်နာကျင်မှု သုတေသနတွင် နေ့အလိုက် အမှန်တကယ် မှတ်တမ်းတင်ထားသည့်အချက်များကို စစ်ဆေးရန် အသုံးပြုနိုင်သည်။

ဤလေ့လာမှုများက ဘာကို စမ်းသပ်ထားပြီး ဘာကို မစမ်းသပ်ထားသနည်း

လေ့လာမှုတစ်ခုစီတွင် လိပ်ခေါင်းကို အနာပွင့်ပုံစံ ဖြတ်ထုတ်ခွဲစိတ်သည့် Milligan-Morgan လိပ်ခေါင်းခွဲစိတ်မှု ခံယူမည့် အရွယ်ရောက်သူများ ပါဝင်ခဲ့သည်။ လေ့လာမှုတစ်ခုစီ၌ လူနာကို မေ့ဆေး သို့မဟုတ် ထုံဆေးပေးထားစဉ် ဆေးဘက်ပညာရှင်က ခွဲစိတ်သည့်နေရာအနီးသို့ မီသိုင်လင်းပြာ ထိုးပေးခဲ့သည်။ တိုင်းတာခဲ့သည့် ရလဒ်များမှာ ခွဲစိတ်ပြီးနောက် နာကျင်မှု၊ လိုအပ်ချိန်သုံး အပိုအကိုက်အခဲပျောက်ဆေး သုံးစွဲမှုနှင့် နောက်ဆက်တွဲပြဿနာများ ဖြစ်သည်။

လေ့လာမှု သုံးခုစလုံးတွင် နာတာရှည် စအိုယားယံခြင်း၊ စအိုကွဲနာကုသမှု သို့မဟုတ် ခွဲစိတ်မှုမပါသော လိပ်ခေါင်းလက္ခဏာများကို မလေ့လာခဲ့ပါ။ ယားယံမှုဆိုင်ရာ သုတေသနကို နေရာကွက်ရှိ အာရုံခံအာရုံကြောများ၏ အာရုံခံစားမှု ယာယီလျော့နည်းစေခြင်းဟူသော အဆိုပြုလုပ်ဆောင်ပုံအတွက် နောက်ခံအချက်အလက်အဖြစ်သာ ထည့်သွင်းထားပြီး စမ်းသပ်ထားသော အသုံးပြုမှုမဟုတ်ပါ။ 2024 လေ့လာမှုတွင် တွဲဖက်ဖြစ်ပွားနေသော စအိုကွဲနာနှင့် ဂရင်ဂျီနာရှိသူများကို ဖယ်ထုတ်ခဲ့သည်။ 2026 လေ့လာမှုတွင် စအိုကွဲနာ၊ ဂရင်ဂျီနာ၊ ပြည်တည်နာနှင့် အခြားအူလမ်းကြောင်းရောဂါရှိသူများကို ဖယ်ထုတ်ခဲ့သည်။ နာကျင်မှုတိုင်းတာစကေးများကို နားလည်ရခက်နေပါက ကိန်းဂဏန်းများ မနှိုင်းယှဉ်မီ နာကျင်မှုဆိုင်ရာ စမ်းသပ်လေ့လာမှုတစ်ခုကို ဖတ်ရှုနည်းတွင် VAS နှင့် NRS ကို ရှင်းပြထားသည်။ ယားယံခြင်းနှင့် ကွဲနာများသည် မတူညီသော ပြဿနာများဖြစ်သည်။ လေ့လာမှု၏ အကျုံးဝင်မှုကို ရှင်းလင်းစွာ ခွဲခြားနိုင်ရန် စအိုကွဲနာနှင့် ယားယံမှုအခြေအနေများကို ကြည့်ပါ။

လေ့လာမှု သုံးခုကို မည်သို့ စီစဉ်ခဲ့သနည်း

အသုံးပြုပုံများသည် တစ်မျိုးတည်းသော ကုသမှုအဖြစ် သတ်မှတ်၍မရနိုင်လောက်အောင် ကွာခြားသည်။ ဆေးပမာဏသည် ဆယ်ဆအထိ ကွာခြားပြီး ပေးသည့်အချိန်၊ ထိုးသည့် တစ်ရှူးအလွှာနှင့် ထိန်းချုပ်အုပ်စုတို့လည်း ကွာခြားသည်။ ခွဲစိတ်မှုသည် လိပ်ခေါင်းကုသမှုရွေးချယ်စရာများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဤလေ့လာမှုများသည် ခွဲစိတ်ပြီးနောက် နာကျင်မှုကိုသာ အကျုံးဝင်သည်။

လေ့လာမှုခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခဲ့သည့် လူနာများမီသိုင်လင်းပြာ အသုံးပြုပုံထိန်းချုပ်အုပ်စုနှင့် ပုံမှန်ပေးထားသည့် စောင့်ရှောက်မှု
Sim နှင့် Tan 201467 (မီသိုင်လင်းပြာအုပ်စု 37၊ ထိန်းချုပ်အုပ်စု 30)၊ လျှပ်စစ်အပူဖြင့် အနာပွင့်ပုံစံ လိပ်ခေါင်းဖြတ်ထုတ်ခွဲစိတ်မှု1 ရာခိုင်နှုန်း မီသိုင်လင်းပြာ 4 mL (40 mg) ကို 0.5 ရာခိုင်နှုန်း ဘူပီဗာကိန်း 16 mL နှင့် ရောစပ်၍ ခွဲဖြတ်ခြင်းမပြုမီ စအိုတစ်ဝိုက် အရေပြားအတွင်း ထိုးပေးခြင်းအပြာရောင်ဆိုးဆေးအစား ဘူပီဗာကိန်းပမာဏတူနှင့် ဆားရည်၊ ဒုတိယဆင့် အချက်အလက်ထုတ်ယူမှုတွင် ပုံမှန်ပေးသည့်ဆေးများအဖြစ် ပါရာစီတမောနှင့် ဒိုင်ကလိုဖီနက်ကို ဖော်ပြထားသည်
Azhough 202497 (မီသိုင်လင်းပြာအုပ်စု 48၊ ထိန်းချုပ်အုပ်စု 49)၊ အဆင့် III သို့မဟုတ် IV၊ ခွဲစိတ်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့၊ ကျောရိုးထုံဆေးဖြတ်ထုတ်ပြီးနောက် ခွဲစိတ်အနားသတ်မှ 2 cm ခန့်အကွာရှိ အရေပြားအတွင်း 1 ရာခိုင်နှုန်း မီသိုင်လင်းပြာ 5 mL (50 mg) ကို 1 mL စီ နေရာငါးခုတွင် ထိုးသွင်းခြင်းဖြတ်ထုတ်ပြီးနောက် 0.5 ရာခိုင်နှုန်း ဘူပီဗာကိန်း 5 mL၊ သတ်မှတ်အချိန်အတိုင်း ကီတိုရိုလက်၊ လိုအပ်ချိန်သုံး အပိုဆေးအဖြစ် ထရာမာဒေါ၊ ထို့နောက် ဆေးရုံဆင်းချိန်တွင် နက်ပရော့ဆင်နှင့်အတူ အက်စီတမီနိုဖန်နှင့် ကိုဒင်း
Zhu 202660 (အုပ်စုတစ်စုလျှင် 30)၊ အတွင်းအပြင်ရော လိပ်ခေါင်း၊ ခွဲစိတ်ဆရာဝန်တစ်ဦး၊ ခါးပိုင်းမှ ထုံဆေးပေးခြင်းဖြတ်ထုတ်ပြီးနောက် ဖျော့ထားသော 0.1 ရာခိုင်နှုန်း အပြာရောင်ဆေးရည် (1 ရာခိုင်နှုန်းဆေးရည် 1 mL နှင့် ဆားရည် 9 mL) ကို ခွဲစိတ်ရာတစ်ခုလျှင် 0.5 မှ 1 mL နှုန်းဖြင့် ယပ်တောင်ပုံစံ ထိုးသွင်းကာ ခဏနှိပ်နယ်ပေးခြင်း၊ စုစုပေါင်း 5 mL သို့မဟုတ် ထိုထက်နည်း (5 mg သို့မဟုတ် ထိုထက်နည်း)နေရာကွက် ထိုးဆေးမပေးခြင်း၊ လူနာတောင်းဆိုပါက လော်နော့စီကမ် 8 mg ပေးပြီး ဆေးပမာဏတစ်ကြိမ်နှင့်တစ်ကြိမ်ကြား အနည်းဆုံး 6 နာရီ ခြားခြင်း

လေ့လာမှုဒီဇိုင်းနှင့်ပတ်သက်၍ အချက်နှစ်ချက် အရေးကြီးသည်။ ပထမအချက်မှာ 2014 နှင့် 2024 လေ့လာမှုများတွင် ဆိုးဆေးကို ဘူပီဗာကိန်း နေရာကွက်ထိုးသွင်းမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ထားသောကြောင့် တွေ့ရသည့် မည်သည့်ကွာခြားမှုမဆို နေရာကွက်ထုံဆေးအပေါ် ဆိုးဆေးထပ်ပေါင်းခြင်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုဖြစ်သည်။ 2026 လေ့လာမှုကတော့ ဆိုးဆေးကို နေရာကွက် ထိုးဆေးမပေးခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ထားသည်။ ဒုတိယအချက်မှာ အပြာရောင်စွန်းထင်းမှုကို မြင်နိုင်သည့်အခါတိုင်း မည်သည့်ကုသမှုရရှိထားကြောင်း မသိစေရန် ဖုံးကွယ်ထားခြင်း အားနည်းသွားသည်။ 2026 လေ့လာမှုရေးသားသူများက တစ်ရှူးနှင့် ဆီးအရောင်ပြောင်းခြင်းကြောင့် ထိရောက်စွာ ဖုံးကွယ်ထားရန် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ ထို့ကြောင့် မိမိခံစားချက်ပေါ် အခြေခံသည့် နာကျင်မှုအမှတ်များတွင် ဘက်လိုက်မှု ဖြစ်နိုင်သည်။

ခွဲစိတ်ပြီးနောက် နေ့အလိုက် နာကျင်မှု

တူညီသည့် ပုံစံမှာ အစောပိုင်းတွင် အုပ်စုနှစ်စု ကွာခြားပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ပြန်နီးကပ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ လေ့လာမှုတစ်ခုစီက မတူညီသော စကေးကို အသုံးပြုထားသောကြောင့် တစ်ခုချင်းစီကို ၎င်း၏ သတ်မှတ်ချက်အတိုင်း ဖတ်ရှုပါ။ ယေဘုယျနည်းလမ်းများကို ခွဲစိတ်ပြီးနောက် နာကျင်မှုစီမံခန့်ခွဲခြင်းတွင် ဖော်ပြထားပြီး ပုံမှန်အကိုက်အခဲပျောက်ဆေး ပေးခြင်းနှင့် လိုအပ်ချိန်သုံး အပိုဆေးပေးခြင်း အစီအစဉ်တို့ ပါဝင်သည်။

လျှပ်စစ်အပူဖြင့် အနာပွင့်ပုံစံ လိပ်ခေါင်းဖြတ်ထုတ်ခွဲစိတ်ပြီးနောက် အရေပြားအတွင်း မီသိုင်လင်းပြာ ထိုးပေးခြင်းကို ကျပန်းခွဲဝေ၍ တစ်ဖက်မသိစေသော စမ်းသပ်လေ့လာမှု တွင် လူနာများက မျဉ်းပေါ်တွင် နာကျင်မှုအဆင့် မှတ်သားသည့် စကေးဖြင့် နေ့စဉ်မှတ်တမ်း ရေးသွင်းခဲ့သည်။ ခွဲစိတ်ပြီးနောက် 1 ရက်မှ 3 ရက်အတွင်း မီသိုင်လင်းပြာအုပ်စုတွင် ပျမ်းမျှနာကျင်မှုက စာရင်းအင်းအရ သိသာစွာ ပိုနည်းခဲ့ပြီး ထိုကာလအတွင်း ပါရာစီတမောသုံးစွဲမှုလည်း ပိုနည်းခဲ့သည်။ 3 ရက်နောက်ပိုင်းတွင် သိသာသည့် အကျိုးကျေးဇူး မရှိခဲ့ပါ။ ဖတ်ရှုနိုင်သည့် အကျဉ်းချုပ်စာသားတွင် ပျမ်းမျှအမှတ် အတိအကျများ မပါရှိသောကြောင့် ဤသုံးသပ်ချက်တွင် နေ့အလိုက် ကိန်းဂဏန်းများကို ဖန်တီးမထားပါ။

လိပ်ခေါင်းဖြတ်ထုတ်ခွဲစိတ်ပြီးနောက် အရေပြားအတွင်း မီသိုင်လင်းပြာ ထိုးပေးခြင်းကို နှစ်ဖက်မသိစေသော စမ်းသပ်လေ့လာမှု တွင် လူနာများက နေ့စဉ် အိပ်ရာဝင်ချိန်၌ ထိုနေ့၏ အမြင့်ဆုံးနာကျင်မှုကို 0 မှ 10 အထိရှိသော အမှတ် 11 ဆင့် စကေးဖြင့် 14 ရက်ကြာ မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်။ 1 ရက်မှ 7 ရက်အထိ ကွာခြားမှုသည် စာရင်းအင်းအရ သိသာခဲ့ပြီး နေ့တိုင်း p သည် 0.001 အောက်ရှိခဲ့သည်။ 8 ရက်မှ 14 ရက်အထိတော့ သိသာမှု မရှိခဲ့ပါ။

  1. 1 ရက်မြောက် — အပြာရောင်ဆေးအုပ်စု 4.08 အပေါင်း သို့မဟုတ် အနုတ် 1.23၊ ထိန်းချုပ်အုပ်စု 5.20 အပေါင်း သို့မဟုတ် အနုတ် 1.40။
  2. 2 ရက်မြောက် — အပြာရောင်ဆေးအုပ်စု 3.94 အပေါင်း သို့မဟုတ် အနုတ် 1.17၊ ထိန်းချုပ်အုပ်စု 5.22 အပေါင်း သို့မဟုတ် အနုတ် 0.87။
  3. 3 ရက်မြောက် — အပြာရောင်ဆေးအုပ်စု 3.90 အပေါင်း သို့မဟုတ် အနုတ် 1.10၊ ထိန်းချုပ်အုပ်စု 5.02 အပေါင်း သို့မဟုတ် အနုတ် 0.95။
  4. 4 ရက်မြောက် — အပြာရောင်ဆေးအုပ်စု 3.71 အပေါင်း သို့မဟုတ် အနုတ် 1.25၊ ထိန်းချုပ်အုပ်စု 4.71 အပေါင်း သို့မဟုတ် အနုတ် 1.21။
  5. 5 ရက်မြောက် — အပြာရောင်ဆေးအုပ်စု 3.60 အပေါင်း သို့မဟုတ် အနုတ် 1.27၊ ထိန်းချုပ်အုပ်စု 4.67 အပေါင်း သို့မဟုတ် အနုတ် 1.21။
  6. 6 ရက်မြောက် — အပြာရောင်ဆေးအုပ်စု 3.46 အပေါင်း သို့မဟုတ် အနုတ် 1.27၊ ထိန်းချုပ်အုပ်စု 4.31 အပေါင်း သို့မဟုတ် အနုတ် 1.21။
  7. 7 ရက်မြောက် — အပြာရောင်ဆေးအုပ်စု 3.35 အပေါင်း သို့မဟုတ် အနုတ် 1.27၊ ထိန်းချုပ်အုပ်စု 3.92 အပေါင်း သို့မဟုတ် အနုတ် 1.21။
  8. 8 ရက်မှ 14 ရက် — အုပ်စုနှစ်စုစလုံးတွင် အမှတ်များက ခန့်မှန်းခြေ 2.5 မှ 3.5 ဝန်းကျင်အထိ လျော့ကျလာပြီး နောက်ပိုင်းရက်များ၏ မည်သည့်နေ့တွင်မျှ အုပ်စုနှစ်စုကြား စာရင်းအင်းအရ သိသာသည့် ကွာခြားမှု မရှိခဲ့ပါ (p အားလုံး 0.2 အထက်ရှိသည်)။

Milligan-Morgan ခွဲစိတ်မှုအပြီး ဖျော့ထားသော မီသိုင်လင်းပြာကို နေရာကွက်ထိုးသွင်းခြင်းဆိုင်ရာ 2026 ကျပန်းခွဲဝေလေ့လာမှု တွင် 0 မှ 10 အထိရှိသော အမြင်အခြေပြုစကေးဖြင့် တိုင်းတာသည့် ငြိမ်သက်နေချိန် နာကျင်မှုသည် 6၊ 24၊ 48 နှင့် 72 နာရီတို့၌ မီသိုင်လင်းပြာအုပ်စုတွင် ပိုနည်းခဲ့ပြီး အချိန်တိုင်း p သည် 0.001 အောက်ရှိခဲ့သည်။ ပျမ်းမျှအတိအကျများကို ကိန်းဂဏန်းဇယားအဖြစ် မဖော်ပြဘဲ ပုံတစ်ခုတွင်သာ ဖော်ပြထားသောကြောင့် ဤသုံးသပ်ချက်သည် ဂရပ်မျဉ်းအမြင့်များကို ကိန်းဂဏန်းအဖြစ် ပြောင်း၍ မရှိသည့်တိကျမှုကို မဖန်တီးဘဲ ရလဒ်ပုံစံကိုသာ ဖော်ပြထားသည်။

လိုအပ်ချိန်သုံး အပိုအကိုက်အခဲပျောက်ဆေးများ

လိုအပ်ချိန်သုံး အပိုဆေးသုံးစွဲမှုသည် လေ့လာမှုများ၏ အစီရင်ခံဖော်ပြမှု အရည်အသွေး ကွာခြားသည့်အပိုင်းဖြစ်သည်။

2014 လေ့လာမှုတွင် နာကျင်မှုကွာခြားသည့် ကာလနှင့် ကိုက်ညီစွာ 1 ရက်မှ 3 ရက်အတွင်း မီသိုင်လင်းပြာအုပ်စု၌ ပါရာစီတမောသုံးစွဲမှု စာရင်းအင်းအရ သိသာစွာ ပိုနည်းကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ သို့သော် ဖတ်ရှုနိုင်သည့် အကျဉ်းချုပ်တွင် ပမာဏများ၊ အချိုးအစားများ သို့မဟုတ် p တန်ဖိုးအတိအကျ မပါရှိပါ။

2024 လေ့လာမှုတွင် သတ်မှတ်အချိန်အတိုင်း ကီတိုရိုလက်ပေးခြင်း၊ လိုအပ်ချိန်သုံး အပိုဆေးအဖြစ် ထရာမာဒေါပေးခြင်းနှင့် အိမ်တွင် ဆေးပြားသုံးစွဲမှု မှတ်တမ်းတင်ခြင်းတို့ကို သတ်မှတ်ထားသည်။ သို့သော် ထုတ်ဝေထားသည့် ရလဒ်များတွင် အုပ်စုအလိုက် သုံးစွဲမှုပမာဏကို မဖော်ပြထားပါ။ ထိုအချက်အလက် မရှိခြင်းကပင် တွေ့ရှိချက်တစ်ခုဖြစ်သည် — နာကျင်မှုသက်သာခြင်းကို ညွှန်ပြသည့် ရလဒ်သည် နာကျင်မှုအမှတ်များအပေါ်တွင်သာ အခြေခံထားသည်။

ဤအပိုင်းတွင် 2026 လေ့လာမှုက အရှင်းလင်းဆုံးဖြစ်သည်။ 72 နာရီအတွင်း လော်နော့စီကမ် စုစုပေါင်းသုံးစွဲမှုသည် မီသိုင်လင်းပြာအုပ်စုတွင် ပျမ်းမျှ 22.67 အပေါင်း သို့မဟုတ် အနုတ် 17.01 mg ဖြစ်ပြီး ထိုးဆေးမပေးသည့်အုပ်စုတွင် 56.80 အပေါင်း သို့မဟုတ် အနုတ် 9.32 mg ဖြစ်ကာ p သည် 0.001 အောက်ရှိသည်။ မညီမျှမှုကို သတိပြုပါ — ထိန်းချုပ်အုပ်စုသည် တောင်းဆိုမှသာ အကိုက်အခဲပျောက်ဆေး ရရှိခဲ့ပြီး ဆိုးဆေးအုပ်စုသည် ခွဲစိတ်နေစဉ် တစ်ကြိမ်တည်း ဆေးထိုးပေးမှု ရရှိခဲ့သည်။

နောက်ဆက်တွဲပြဿနာများနှင့် နောက်ဆက်တွဲစောင့်ကြည့်မှု

မည်သည့်လေ့လာမှုတွင်မျှ နေရာကွက်ဆိုင်ရာ အဓိကဘေးကင်းရေးပြဿနာကို ညွှန်ပြသည့် ရလဒ် မဖော်ပြထားပါ။ သို့သော် ရှားပါးသော သို့မဟုတ် နောက်ကျမှပေါ်လာသော ထိခိုက်မှုများကို ရှာဖွေနိုင်ရန် ဒီဇိုင်းဆွဲထားသည့် လေ့လာမှုလည်း မရှိပါ။ အန္တရာယ်များနှင့်ပတ်သက်သည့် နောက်ခံအချက်အလက်အတွက် အောက်ပါ နောက်ဆက်တွဲပြဿနာဇယားများနှင့်အတူ မီသိုင်လင်းပြာ၏ ဘေးကင်းရေးအချက်အလက် ကို ကြည့်ပါ။

2014 အကျဉ်းချုပ်တွင် ထင်ရှားသည့် ရလဒ်တစ်ခုကို အလေးပေးထားသည် — မီသိုင်လင်းပြာ မသုံးသည့်အခါ ရုတ်တရက် ဆီးမထွက်နိုင်ခြင်းအတွက် အန္တရာယ်အချိုးသည် 2.32 ဖြစ်ပြီး 95 ရာခိုင်နှုန်း ယုံကြည်မှုအပိုင်းအခြားမှာ 1.75 မှ 3.07 ဖြစ်သည်။ အခြားနောက်ဆက်တွဲပြဿနာ ဖြစ်ပွားနှုန်းများတွင် စာရင်းအင်းအရ သိသာသည့် ကွာခြားမှု မရှိခဲ့ပါ။

2024 လေ့လာမှုတွင် 14 ရက်၌ နောက်ဆက်တွဲပြဿနာများကို ဖော်ပြထားသည်။ ဆီးမထွက်နိုင်ခြင်းသည် အပြာရောင်ဆေးအုပ်စု 48 ဦးအနက် 5 ဦးနှင့် ထိန်းချုပ်အုပ်စု 49 ဦးအနက် 5 ဦးတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ယာယီ ဝမ်းမထိန်းနိုင်ခြင်းသည် 3 ဦးနှင့် 1 ဦး၊ နောက်ကျမှ သွေးထွက်ခြင်းသည် 0 ဦးနှင့် 2 ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ အရေပြားတစ်ရှူးသေခြင်း၊ ကူးစက်ပိုးဝင်ခြင်း၊ နေရာကွက် အရေပြားတုံ့ပြန်မှုနှင့် စအိုကျဉ်းခြင်းတို့သည် အုပ်စုနှစ်စုစလုံးတွင် သုညဖြစ်ပြီး ယားယံခြင်းသည် အုပ်စုတစ်စုလျှင် တစ်ဦးစီ ဖြစ်ခဲ့သည်။ မည်သည့်ကွာခြားမှုမျှ စာရင်းအင်းအရ သိသာသည့်အဆင့် မရောက်ခဲ့ပါ။

2026 လေ့လာမှုက 72 နာရီအတွင်းသာ အစီရင်ခံထားသည်။ စအိုတစ်ဝိုက် အရေပြားနှင့် အရေပြားအောက်တစ်ရှူးရောင်ရမ်းခြင်း၊ အရေပြားတစ်ရှူးသေခြင်းနှင့် စအိုတစ်ဝိုက် သွေးခဲခြင်းတို့သည် အုပ်စုနှစ်စုစလုံးတွင် သုညဖြစ်သည်။ ဆီးမထွက်နိုင်ခြင်း၊ သွေးထွက်ခြင်း၊ ကူးစက်ပိုးဝင်ခြင်း၊ ဝမ်းမထိန်းနိုင်ခြင်း၊ အနာကျက်နောက်ကျခြင်း သို့မဟုတ် ပြန်ဖြစ်ခြင်းတို့အတွက် စနစ်တကျ ကိန်းဂဏန်းများ မဖော်ပြထားပါ။ တစ်ရှူးနှင့် ဆီးတွင် အပြာရောင်စွန်းခြင်းကို ဖြစ်ရပ်တစ်ခုအဖြစ် ဇယားတွင် မတင်ပြဘဲ ကုသမှုအုပ်စုကို ဖုံးကွယ်ထားရန် အခက်အခဲအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုထားသည်။

နောက်ဆက်တွဲစောင့်ကြည့်သည့် ကာလသည် လေ့လာမှု သုံးခုစလုံး၏ အဓိကကန့်သတ်ချက်ဖြစ်သည် — ပထမလေ့လာမှုနှစ်ခုတွင် 14 ရက်ခန့်နှင့် တတိယလေ့လာမှုတွင် 72 နာရီသာ ဖြစ်သည်။ ဤအချက်အလက်များမှ အနာကျက်နောက်ကျခြင်း၊ လများစွာအတွင်း ဝမ်းထိန်းနိုင်စွမ်းနှင့် လိပ်ခေါင်းပြန်ဖြစ်ခြင်းတို့ကို အကဲမဖြတ်နိုင်ပါ။

ခွဲစိတ်ပြီးနောက် နေ့အလိုက် အထောက်အထား နှိုင်းယှဉ်ဇယား

အောက်ပါဇယားသည် ဤစာမျက်နှာ၏ အချက်အလက်များကို စုစည်းထားသည့် အရင်းအမြစ်ဖြစ်သည်။ နာကျင်မှု၊ လိုအပ်ချိန်သုံး အပိုဆေးသုံးစွဲမှု၊ ထိန်းချုပ်အုပ်စုများ၊ နောက်ဆက်တွဲပြဿနာများနှင့် နောက်ဆက်တွဲစောင့်ကြည့်မှုကို တစ်နေရာတည်းတွင် ကြည့်နိုင်စေသည်။

လေ့လာမှုနေ့အလိုက် နာကျင်မှုဆိုင်ရာ ရလဒ်လိုအပ်ချိန်သုံး အပိုအကိုက်အခဲပျောက်ဆေးထိန်းချုပ်အုပ်စုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပုံနောက်ဆက်တွဲပြဿနာများနောက်ဆက်တွဲစောင့်ကြည့်မှု
Sim နှင့် Tan 2014၊ n သည် 67 နှင့်ညီ1 ရက်မှ 3 ရက်အတွင်း အပြာရောင်ဆေးအုပ်စုတွင် VAS ပိုနည်း၊ 3 ရက်နောက်ပိုင်း သိသာသည့် ကွာခြားမှုမရှိ၊ ဖတ်ရှုနိုင်သည့် အကျဉ်းချုပ်တွင် ပျမ်းမျှအတိအကျများ မပါ1 ရက်မှ 3 ရက်အတွင်း အပြာရောင်ဆေးအုပ်စု၌ ပါရာစီတမောသုံးစွဲမှု ပိုနည်း၊ ပမာဏများ မဖော်ပြထားအပြာရောင်ဆေးနှင့် ဘူပီဗာကိန်းကို ဘူပီဗာကိန်းနှင့် ဆားရည်တို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်၊ ဆိုးဆေးထပ်ပေါင်းခြင်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို သီးခြားခွဲထုတ်ထားအပြာရောင်ဆေးမပါလျှင် ဆီးမထွက်နိုင်ခြင်း အန္တရာယ်အချိုး 2.32၊ အခြားဖြစ်ရပ်များတွင် သိသာသည့် ကွာခြားမှုမရှိနာကျင်မှုနေ့စဉ်မှတ်တမ်း 14 ရက်ခန့်
Azhough 2024၊ n သည် 97 နှင့်ညီ1 ရက်မှ 7 ရက်အတွင်း အပြာရောင်ဆေးအုပ်စု၌ နေ့စဉ်အမြင့်ဆုံး NRS ပိုနည်း (အစောပိုင်း ကွာဟချက် 1.1 မှတ်ခန့်၊ 7 ရက်မြောက်တွင် 0.6)၊ 8 ရက်မှ 14 ရက်အထိ ကွာခြားမှုမရှိလုပ်ငန်းစဉ်တွင် သတ်မှတ်ထားသော်လည်း အုပ်စုအလိုက် သုံးစွဲမှု မဖော်ပြထားအပြာရောင်ဆေး 50 mg ကို ဘူပီဗာကိန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်၊ ဆိုးဆေးထပ်ပေါင်းခြင်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို သီးခြားခွဲထုတ်ထားဆီးမထွက်နိုင်ခြင်း 5 နှင့် 5၊ ယာယီ ဝမ်းမထိန်းနိုင်ခြင်း 3 နှင့် 1၊ သွေးထွက်ခြင်း 0 နှင့် 2၊ တစ်ရှူးသေခြင်းနှင့် ကူးစက်ပိုးဝင်ခြင်း 0 နှင့် 0၊ မည်သည့်ကွာခြားမှုမျှ သိသာမှုမရှိ14 ရက်
Zhu 2026၊ n သည် 60 နှင့်ညီ6၊ 24၊ 48၊ 72 နာရီတွင် အပြာရောင်ဆေးအုပ်စု၌ ငြိမ်သက်နေချိန် VAS ပိုနည်း၊ အချိန်တိုင်း p သည် 0.001 အောက်၊ ပျမ်းမျှများကို ပုံတွင်သာ ဖော်ပြထားလော်နော့စီကမ် စုစုပေါင်း 22.67 နှင့် 56.80 mg၊ p သည် 0.001 အောက်ဖျော့ထားသော အပြာရောင်ဆေး 5 mg သို့မဟုတ် ထိုထက်နည်းကို ထိုးဆေးမပေးခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်၊ ကုသမှုအစီအစဉ်ပုံစံအရ ကွာခြားမှု အကြီးဆုံးအရေပြားနှင့် အရေပြားအောက်တစ်ရှူးရောင်ရမ်းခြင်း၊ တစ်ရှူးသေခြင်း၊ သွေးခဲခြင်း 0 နှင့် 0၊ ဆီးမထွက်နိုင်ခြင်း၊ သွေးထွက်ခြင်း၊ အနာကျက်ခြင်း၊ ပြန်ဖြစ်ခြင်းတို့ကို စနစ်တကျ မဖော်ပြထား72 နာရီ

ခွဲစိတ်ဆရာဝန်နှင့် တိုင်ပင်ရာတွင် ဤအချက်များက ဘာကို ဆိုလိုသနည်း

ဌာနတစ်ခုတည်း၌ ပြုလုပ်ခဲ့သည့် လေ့လာမှုငယ် သုံးခုသည် ဆိုးဆေးပမာဏ သုံးမျိုးနှင့် ထိန်းချုပ်အုပ်စု နှစ်မျိုးကို အသုံးပြုထားသော်လည်း ခွဲစိတ်ချိန်တွင် မီသိုင်လင်းပြာ ထပ်ပေါင်းပေးပါက လိပ်ခေါင်းဖြတ်ထုတ်ခွဲစိတ်ပြီးနောက် ပထမရက်များတွင် နာကျင်မှု ပိုနည်းကြောင်း တူညီစွာ တွေ့ရှိထားသည်။ အကြာဆုံး တွေ့ရသည့် ကွာခြားမှုမှာ 7 ရက်အထိဖြစ်သည်။ လိုအပ်ချိန်သုံး အပိုဆေးဆိုင်ရာ အချက်အလက်များက လေ့လာမှုနှစ်ခုတွင် ထိုပုံစံကို ထောက်ခံပြီး တတိယတစ်ခုတွင် မပါရှိပါ။ နောက်ဆက်တွဲစောင့်ကြည့်မှု တိုတောင်းခြင်းနှင့် နမူနာအရေအတွက် နည်းခြင်းတို့ကြောင့် ရှားပါးသော သို့မဟုတ် နောက်ကျမှပေါ်လာသော သက်ရောက်မှုများ မရှိကြောင်း မဆုံးဖြတ်နိုင်ပါ။

ခွဲစိတ်ဆရာဝန်ကို မေးသင့်သည့် မေးခွန်းများ —

  1. မည်သည့်ခွဲစိတ်မှုကို စီစဉ်ထားပြီး ထိုနေရာတွင် မည်သည့် နေရာကွက်ဆိုင်ရာ နည်းလမ်းများကို ပုံမှန်အသုံးပြုနေပါသလဲ။
  2. အပြာရောင်ဆိုးဆေး နေရာကွက်ထိုးသွင်းခြင်းကို ပေးပါသလား၊ မည်သည့်ပမာဏနှင့် မည်သည့်အလွှာတွင် ထိုးပေးပါသလဲ၊ မည်သည့်အစားထိုးနည်းလမ်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ထားပါသလဲ။
  3. ပုံမှန်နှင့် လိုအပ်ချိန်သုံး အပိုအကိုက်အခဲပျောက်ဆေးများကို မည်သို့ စီစဉ်ပေးထားပြီး သုံးစွဲမှုကို မည်သို့ မှတ်တမ်းတင်ပါသလဲ။
  4. ဆီးမထွက်နိုင်ခြင်း၊ သွေးထွက်ခြင်း၊ ကူးစက်ပိုးဝင်ခြင်းနှင့် ဝမ်းထိန်းနိုင်စွမ်းတို့ကို မည်သို့ စောင့်ကြည့်ပြီး ရက်သတ္တပတ် မည်မျှကြာ စောင့်ကြည့်ပါသလဲ။
  5. အရေပြား သို့မဟုတ် ဆီးတွင် ယာယီ အပြာရောင်စွန်းခြင်းသည် မည်သို့သော ပုံစံဖြစ်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားသင့်ပြီး မည်သည့်အချိန်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားပါသလဲ။

လုပ်ထုံးလုပ်နည်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုသုတေသနကို သုံးသပ်သည့် စာရေးသူများအတွက် စစ်ဆေးရန်စာရင်းမှာ တိုတောင်းသည် — ပြင်းအား၊ ထုထည်နှင့် စုစုပေါင်းဆေးပမာဏ အတိအကျ၊ ထိုးသည့် တစ်ရှူးအလွှာနှင့် ဖြတ်ထုတ်မှုမတိုင်မီ သို့မဟုတ် ပြီးနောက် ပေးသည့်အချိန်၊ ထိန်းချုပ်အုပ်စု၏ ဆေးထိုးအပ်ထဲရှိ အာနိသင်ရှိသော ပါဝင်ပစ္စည်း၊ ပုံမှန်အကိုက်အခဲပျောက်ဆေးကို သတ်မှတ်အချိန်အတိုင်း ပေးခြင်းနှင့် တောင်းဆိုမှပေးခြင်း၊ အုပ်စုအလိုက် လိုအပ်ချိန်သုံး အပိုဆေး စုစုပေါင်းပမာဏ၊ နေ့အလိုက် ဖော်ပြထားသော နာကျင်မှုအမှတ်များ၊ စုစုပေါင်းလူနာအရေအတွက်နှင့် နောက်ဆက်တွဲစောင့်ကြည့်ကာလ ပါဝင်သည့် နောက်ဆက်တွဲပြဿနာဇယားတို့ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်များ မပါရှိပါက ဆေးပမာဏနှင့်ပတ်သက်သည့် ပေါင်းစည်းကောက်ချက်ကို အထောက်အထားက မထောက်ခံနိုင်ပါ။ အကြောင်းမှာ အရေပြားအတွင်း ဆိုးဆေး 50 mg ထိုးပေးခြင်းကို ဘူပီဗာကိန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခြင်းနှင့် အရေပြားအောက် ဆိုးဆေး 5 mg ထိုးပေးခြင်းကို ဘာမျှမပေးခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခြင်းတို့သည် မတူညီသော ကုသမှုများဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။