မီသိုင်လင်းဘလူး မျက်နှာပြင်စုပ်ယူမှု စမ်းသပ်ချက်များနှင့် အသက်သွင်းကာဗွန်: စမ်းသပ်မှုလုပ်ဆောင်ခြင်းနှင့် ရလဒ်ကိန်းကို အဓိပ္ပာယ်ဖော်ခြင်း

ဓာတ်ခွဲခန်းတစ်ခုက အသက်သွင်းကာဗွန်နှစ်မျိုးကို နှိုင်းယှဉ်သည်။ တစ်မျိုး၏ အချက်အလက်စာရွက်တွင် မီသိုင်လင်းဘလူးတန်ဖိုးသည် အခြားတစ်မျိုး၏ သုံးဆဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ ဓာတ်ခွဲခန်းက ကိန်းတန်ဖိုးပိုကြီးသော ကာဗွန်ကို ဝယ်ယူပြီး ထိုတန်ဖိုးအပေါ် အခြေခံ၍ ထည့်သုံးပမာဏကို သတ်မှတ်သည်။ သို့သော် ဆိုးဆေးသည် မျှော်မှန်းထားသည်ထက် စောစွာ မစုပ်ယူဘဲ ဖြတ်ထွက်လာသည်။ မည်သည့်အချက်အလက်ကိုမျှ မမှန်မကန် ဖော်ပြထားခြင်း မရှိပါ။ ကိန်းတန်ဖိုးနှစ်ခုသည် မတူညီသော စမ်းသပ်ချက်များမှ ရရှိခဲ့သော်လည်း ဝယ်ယူသူက တူညီသော ပမာဏတစ်ခုအဖြစ် အဓိပ္ပာယ်ဖော်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤဆောင်းပါးသည် ထိုအဓိပ္ပာယ်ဖော်မှုအမှားကို ပြင်ဆင်ပေးသည်။ စမ်းသပ်ချက်က မည်သည့်အရာကို တိုင်းတာသည်ကို ရှင်းပြပြီး လက်တွေ့ကိန်းတန်ဖိုးများဖြင့် နှစ်ကြိမ်တွက်ချက်ပြကာ ရလဒ်ကို ပြောင်းလဲစေသော ကိန်းရှင်တိုင်းကို ဖော်ပြထားသည်။ မတူညီသော စုပ်ယူပစ္စည်းများကို အချင်းချင်း အဆင့်သတ်မှတ်နှိုင်းယှဉ်ခြင်းဆိုင်ရာ ဆက်စပ်ပြဿနာကို သီးခြားဆွေးနွေးထားသည်။ ဤနေရာတွင်မူ ပစ္စည်းအမျိုးအစားတစ်ခုနှင့် နည်းလမ်းတစ်ခုကိုသာ ဆွေးနွေးထားသည်။

ဤဆိုးဆေးကို အဘယ်ကြောင့် စမ်းသပ်ညွှန်ပြပစ္စည်းအဖြစ် သုံးသနည်း

မီသိုင်လင်းဘလူးသည် အပေါင်းလျှပ်စစ်ဓာတ်ဆောင်သော၊ ပြားချပ်သည့် မော်လီကျူးဖွဲ့စည်းပုံရှိသော အရိုမက်တစ်ဆိုးဆေးတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ ရေထဲတွင် အပေါင်းလျှပ်စစ်ဓာတ်ဆောင်သည့် အိုင်းယွန်းအဖြစ် ရှိနေပြီး ၎င်း၏ မော်လီကျူးအရွယ်အစားမှာ ခန့်မှန်းခြေ 1.43 × 0.61 × 0.40 nm ဖြစ်သည်။ ထိုအရွယ်အစားကပင် အဓိကအချက် ဖြစ်သည်။ အစဉ်အလာအရ အသုံးပြုသော အခြားစမ်းသပ်ညွှန်ပြပစ္စည်းဖြစ်သည့် အိုင်အိုဒင်းသည် များစွာပိုသေးငယ်ပြီး ကျဉ်းမြောင်းသော မိုက်ခရိုအပေါက်ငယ်များထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် အိုင်အိုဒင်းကိန်းသည် မိုက်ခရိုအပေါက်ငယ်များ ဖွံ့ဖြိုးမှုကို ဖော်ပြသည်။ မီသိုင်လင်းဘလူးအတွက်မူ ပိုကျယ်သော ဝင်ပေါက်များ လိုအပ်သည်။ ၎င်းသည် ခန့်မှန်းခြေ 0.75 nm ထက်ကြီးသော အပေါက်များထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ပြီး 1.4 မှ 3 nm ဝန်းကျင်ရှိ အပေါက်များက အရေးပါစွာ ပါဝင်ပံ့ပိုးသည်။ ထိုအရွယ်အစားများတွင် မိုက်ခရိုအပေါက်ကြီးများနှင့် မီဆိုအပေါက်ငယ်များ နှစ်မျိုးလုံး ပါဝင်သောကြောင့် ဤစမ်းသပ်ချက်ကို မီဆိုအပေါက်များအတွက်သာ သီးသန့်စမ်းသပ်ချက်ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းသည် အလွန်ရိုးရှင်းစွာ သတ်မှတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ စမ်းသပ်ညွှန်ပြပစ္စည်းနှစ်မျိုးသည် တစ်မျိုးကိုတစ်မျိုး ဖြည့်စွက်ပေးသည်။ အိုင်အိုဒင်းက အလွန်သေးငယ်သော အပေါက်ဖွဲ့စည်းပုံ မည်မျှရှိသည်ကို စစ်ဆေးသည်။ မီသိုင်လင်းဘလူးက အော်ဂဲနစ်မော်လီကျူးကြီးတစ်ခု ဝင်ရောက်နိုင်သော အပေါက်နေရာ မည်မျှရှိသည်ကို စစ်ဆေးသည်။ ယင်းမှာ ဆိုးဆေးဖယ်ရှားရေးအတွက် အရေးပါသော မေးခွန်း ဖြစ်သည်။ ထိုကိန်းနှစ်ခုအနက် မည်သည့်ကိန်းကမျှ အခြားမော်လီကျူးများ၏ စုပ်ယူမှုကို တစ်ခုတည်းဖြင့် မခန့်မှန်းနိုင်ပါ။

လျှပ်စစ်ဓာတ်သည် အရွယ်အစားကဲ့သို့ပင် အရေးကြီးသည်။ ဆိုးဆေးသည် အပေါင်းလျှပ်စစ်ဓာတ်ဆောင်သောကြောင့် အနုတ်လျှပ်စစ်ဓာတ်ဆောင်သည့် မျက်နှာပြင်များက ဆွဲဆောင်ပြီး အပေါင်းလျှပ်စစ်ဓာတ်ဆောင်သည့် မျက်နှာပြင်များက တွန်းကန်သည်။ ထို့ကြောင့် အောက်ပါစမ်းသပ်ချက်များတွင် ပြထားသည့်အတိုင်း pH သည် အောက်ခြေမှတ်ချက်မျှသာ မဟုတ်ဘဲ အဓိကအရေးပါသော ကိန်းရှင် ဖြစ်သည်။

အသုတ်လိုက်စမ်းသပ်မှုကို လုပ်ဆောင်ပုံ

ဓာတ်ခွဲခန်းတွင် ပုံမှန်အသုံးပြုသည့် ပုံစံမှာ အသုတ်လိုက် မျှခြေရောက်စေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကာဗွန်ကို စမ်းသပ်မှုအတွက် ပြင်ဆင်ပြီး သတ်မှတ်ထားသော အမှုန်အရွယ်အစားအပိုင်းအခြား ရရှိရန် ဆန်ခါချကာ သိရှိထားသော ဒြပ်ထု m ကို ချိန်တွယ်ပါ။ ကနဦးပြင်းအား C0 ရှိသော ဆိုးဆေးပျော်ရည်၏ သိရှိထားသော ထုထည် V ကို ထည့်ပါ။ pH နှင့် အပူချိန်ကို မပြောင်းလဲအောင် ထိန်းထားပြီး အတည်ပြုထားသော အချိန်ကာလအထိ မွှေပါ။ ထို့နောက် စစ်ထုတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဗဟိုခွာအားဖြင့် ခွဲထုတ်ခြင်းဖြင့် ကာဗွန်ကို ဖယ်ရှားပါ။ တူညီသော ကိရိယာပေါ်တွင် ပြင်ဆင်ထားသည့် စံညှိနှိုင်းရည်အစဉ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ UV-Vis အလင်းစုပ်ယူမှုဖြင့် ကျန်ရှိသော ပြင်းအား Ce ကို ဆုံးဖြတ်ပါ။ အများအားဖြင့် 660 မှ 665 nm အနီးတွင် တိုင်းတာပြီး 664 nm ကို မကြာခဏ အသုံးပြုသည်။ ထုတ်ဝေထားသော လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတစ်ခုတွင် ကာဗွန် 0.050 g ကို ပျော်ရည် 50 mL နှင့် အသုံးပြုထားပြီး ပြင်းအားအပိုင်းအခြားမှာ 10 မှ 1000 mg/L၊ ထိတွေ့ချိန်မှာ 25 C တွင် 24 နာရီ၊ တိုင်းတာသည့် လှိုင်းအလျားမှာ 660 nm ဖြစ်သည်။ အားလုံးအတွက် တစ်သမတ်တည်းဖြစ်သော လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတစ်ခု မရှိပါ။ ထို့ကြောင့် ထည့်သုံးပမာဏ၊ ပြင်းအားအပိုင်းအခြား၊ အချိန်၊ အပူချိန်၊ pH နှင့် လှိုင်းအလျားတို့ မပါဘဲ ဖော်ပြထားသော တန်ဖိုးသည် စမ်းသပ်ရလဒ် မဟုတ်ပါ။ အတည်မပြုနိုင်သော ပြောဆိုချက်သာ ဖြစ်သည်။

ပမာဏတိုင်းတာခြင်းကိုယ်တိုင်၌လည်း အလင်းစုပ်ယူမှုအခြေပြု ဆိုးဆေးတိုင်းတာခြင်းတွင် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း စနစ်တကျ လုပ်ဆောင်ရန် လိုသည်။ မိမိ၏ ကိရိယာပေါ်တွင် စံညှိနှိုင်းပါ။ အထွတ်အထိပ်လှိုင်းအလျားကို 664 nm ဟု ယူဆမထားဘဲ အတည်ပြုပါ။ ပြင်းအားမြင့်သော အပေါ်ယံကြည်ရည်များကို မျဉ်းဖြောင့်ဆက်နွယ်မှုရှိသော အပိုင်းအခြားထဲသို့ ပြန်ရောက်အောင် အရည်ဖျော်ပါ။

တွက်ချက်မှုနမူနာ

စုပ်ယူနိုင်စွမ်းကို ဒြပ်ထုချိန်ညှိချက်မှ ရရှိသည်။ ပျော်ရည်ထဲမှ ပျောက်သွားသော ဆိုးဆေးသည် ကာဗွန်ပေါ်တွင် ရှိနေသည်။

qe = (C0 minus Ce) times V divided by m

ဤတွင် qe သည် mg/g ဖြင့် ဖော်ပြသော မျှခြေအခြေအနေရှိ စုပ်ယူမှုပမာဏ၊ C0 နှင့် Ce တို့သည် mg/L ဖြင့် ဖော်ပြသော ကနဦးနှင့် မျှခြေပြင်းအားများ၊ V သည် လီတာဖြင့် ဖော်ပြသော ထုထည်၊ m သည် ဂရမ်ဖြင့် ဖော်ပြသော ကာဗွန်ဒြပ်ထု ဖြစ်သည်။

ပထမအချက်။ C0 = 100 mg/L၊ V = 0.100 L၊ m = 0.0200 g ဖြင့် စတင်ပါ။ မျှခြေရောက်ပြီးနောက် ကိရိယာက Ce = 35 mg/L ဟု ဖော်ပြသည်။ ထို့ကြောင့် qe = (100 minus 35) times 0.100 divided by 0.0200 = 65 times 0.100 divided by 0.0200 = 325 mg/g ဖြစ်သည်။ ဖယ်ရှားမှုရာခိုင်နှုန်းမှာ (100 minus 35) divided by 100 times 100 = 65 ရာခိုင်နှုန်း ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအချက်တွင် ထည့်သုံးပမာဏနှင့် ထုထည် တူညီသော်လည်း ဆိုးဆေးပမာဏ ပိုများသည်။ C0 = 200 mg/L ဖြင့် စတင်ပြီး Ce = 90 mg/L ဟု တိုင်းတာရရှိသည်။ ထို့ကြောင့် qe = (200 minus 90) times 0.100 divided by 0.0200 = 550 mg/g ဖြစ်ပြီး ဖယ်ရှားမှုမှာ (200 minus 90) divided by 200 times 100 = 55 ရာခိုင်နှုန်း ဖြစ်သည်။

ဤအတွဲနှစ်ခုဖြစ်သော (Ce = 35, qe = 325) နှင့် (Ce = 90, qe = 550) တို့သည် အပူချိန်တူ မျှခြေစုပ်ယူမှုမျဉ်းကွေးတစ်ခု၏ အချက်နှစ်ချက် ဖြစ်သည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်ပြောင်းလဲမှုကို သတိပြုပါ။ စုပ်ယူနိုင်စွမ်းသည် 325 မှ 550 mg/g သို့ မြင့်တက်လာသော်လည်း ဖယ်ရှားမှုသည် 65 မှ 55 ရာခိုင်နှုန်းသို့ ကျဆင်းသွားသည်။ ပြင်းအားမြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ စုပ်ယူနိုင်စွမ်းနှင့် ဖယ်ရှားမှုရာခိုင်နှုန်းတို့သည် ဆန့်ကျင်ဘက်ဦးတည်ချက်များသို့ ပြောင်းလဲသည်။ မတူညီသော ထည့်သုံးပမာဏများ သို့မဟုတ် ပြင်းအားများတွင် တိုင်းတာထားသော ဖယ်ရှားမှုရာခိုင်နှုန်းကို အသုံးပြု၍ ကာဗွန်များကို အဆင့်သတ်မှတ်သူသည် ပစ္စည်းကို မဟုတ်ဘဲ စမ်းသပ်မှုကိုသာ အဆင့်သတ်မှတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိန်းချုပ်ရမည့် ကိန်းရှင်များ

အောက်ပါအချက်တိုင်းသည် ရလဒ်ကိန်းကို ပြောင်းလဲစေသည်။ တစ်ခုချင်းစီကို မပြောင်းလဲအောင် ထိန်းထားပါ သို့မဟုတ် မှတ်တမ်းတင်ပါ။

ထည့်သုံးပမာဏ။ ကာဗွန်ပိုများလျှင် စုပ်ယူနိုင်သော နေရာများ ပိုများသဖြင့် ဖယ်ရှားမှုရာခိုင်နှုန်း မြင့်တက်သည်။ သို့သော် စုပ်ယူထားသော ဆိုးဆေးသည် ဒြပ်ထုပိုများသည့် ကာဗွန်ပေါ်တွင် ဖြန့်ဝေနေသောကြောင့် တစ်ဂရမ်လျှင် စုပ်ယူမှုပမာဏမှာ အများအားဖြင့် ကျဆင်းသည်။ ထည့်သုံးပမာဏကို g/L ဖြင့် ဖော်ပြပြီး အခြေခံတွက်ချက်ရာတွင် အသုံးပြုသော V နှင့် m ကိုပါ ဖော်ပြပါ။

ကနဦးပြင်းအား။ C0 ပိုမြင့်လျှင် စုပ်ယူမှုကို မောင်းနှင်သောအား ပိုကြီးလာသဖြင့် qe မြင့်တက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် စုပ်ယူနိုင်သော နေရာများ ပြည့်ဝလာသည်နှင့်အမျှ ဖယ်ရှားမှုရာခိုင်နှုန်း ကျဆင်းသည်။ 5 မှ 50 mg/L အပိုင်းအခြားနှင့် 100 မှ 400 mg/L အပိုင်းအခြားတို့တွင် ချိန်ညှိထားသော အပူချိန်တူ မျှခြေစုပ်ယူမှုမျဉ်းကွေးများသည် မျဉ်းကွေး၏ မတူညီသော အပိုင်းများကို ဖော်ပြသည်။ ချိန်ညှိတွက်ချက်ထားသော စုပ်ယူနိုင်စွမ်းများကို တူညီစွာ ထပ်နေသော အပိုင်းအခြားများအတွင်း၌သာ နှိုင်းယှဉ်ပါ။

pH။ ဤအပေါင်းလျှပ်စစ်ဓာတ်ဆောင်သော ဆိုးဆေးအတွက် စုပ်ယူမှုသည် pH မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ အများအားဖြင့် တိုးလာသည်။ အထူးသဖြင့် ကာဗွန်၏ အသားတင်လျှပ်စစ်ဓာတ် သုညဖြစ်သည့် pH ထက် ကျော်လွန်၍ မျက်နှာပြင်သည် အသားတင်အနုတ်လျှပ်စစ်ဓာတ်ဆောင်လာချိန်တွင် တိုးလာသည်။ pH နိမ့်လျှင် မျက်နှာပြင်ရှိ စုပ်ယူနေရာများတွင် ပရိုတွန်များ ပေါင်းဝင်လာပြီး ဟိုက်ဒရိုဂျင်အိုင်းယွန်းများက ထိုနေရာများအတွက် ယှဉ်ပြိုင်လာသည်။ သက်ရောက်မှုအတိုင်းအတာသည် ကာဗွန်အမျိုးအစားအလိုက် ကွာခြားသည်။ အသက်သွင်းကာဗွန် လေ့လာမှုတစ်ခုတွင် pH 2 ၌ ခန့်မှန်းခြေ 51 mg/g မှ pH 8 ၌ ခန့်မှန်းခြေ 92 mg/g သို့ မြင့်တက်ခဲ့သည်။ ကနဦး pH နှင့် မျှခြေ pH တို့အပြင် ပျော်ရည်တွင် နောက်ခံအဖြစ် ပါဝင်နေသော ဆားများကိုပါ မှတ်တမ်းတင်ပါ။ အကြောင်းမှာ အိုင်းယွန်းအားသည် pH က ပြောင်းလဲပေးသော တူညီသည့် လျှပ်စစ်ဆိုင်ရာအားများကို အားလျော့စေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိတွေ့ချိန်။ စုပ်ယူမှုသည် အစပိုင်းတွင် လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် တည်ငြိမ်လာသည်။ တည်ငြိမ်သည့်အဆင့်ရှိ တန်ဖိုးသာ qe ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်မတိုင်မီ တန်ဖိုးများသည် qt ဖြစ်သည်။ ထုတ်ဝေထားသော မျှခြေရောက်ချိန်များသည် ကာဗွန်အမျိုးမျိုးအတွက် မိနစ်အနည်းငယ်မှ နာရီများစွာအထိ ကွာခြားပြီး အချို့စံလုပ်ထုံးလုပ်နည်းများတွင် 24 နာရီ ထိတွေ့စေသည်။ နှစ်နာရီလုံလောက်သည်ဟု ယူဆမထားဘဲ မိမိ၏ ကာဗွန်အတွက် စုပ်ယူမှုအချိန်လိုက်ပြောင်းလဲပုံကို စစ်ဆေး၍ တည်ငြိမ်သည့်အဆင့်ကို ဆုံးဖြတ်ပါ။

အပူချိန်။ အားလုံးအတွက် တူညီသော ပြောင်းလဲမှုဦးတည်ချက် မရှိပါ။ အပူစုပ်ယူသော စနစ်များတွင် အပူချိန်မြင့်တက်လျှင် စုပ်ယူမှု တိုးလာပြီး အပူထုတ်လွှတ်သော စနစ်များတွင် ကျဆင်းသည်။ ထို့ကြောင့် ယူဆမထားဘဲ တိုင်းတာပါ။

အမှုန်အရွယ်အစားနှင့် မွှေခြင်း။ ပိုသေးငယ်သော အမှုန်များသည် ပျံ့နှံ့ဝင်ရောက်ရမည့် လမ်းကြောင်းကို တိုစေပြီး အများအားဖြင့် စုပ်ယူမှုကို မြန်ဆန်စေသည်။ ပိုပြင်းထန်စွာ မွှေခြင်းက အမှုန်များပတ်လည်ရှိ မလှုပ်ရှားသော အရည်အလွှာကို ပါးစေပြီး အလားတူအကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိသည်။ နှစ်မျိုးလုံးသည် စုပ်ယူမှုနှုန်းကို ပြောင်းလဲစေသော်လည်း မျှခြေကိုယ်တိုင်ကို မပြောင်းလဲစေပါ။ မွှေနှုန်းအလိုက် ပြောင်းလဲနေသော စုပ်ယူနိုင်စွမ်းသည် မျှခြေသို့ လုံးဝမရောက်ရှိခဲ့ကြောင်း သတိပေးချက် ဖြစ်သည်။

အသုံးပြုသော ဓာတ်ပစ္စည်း၏ အမျိုးအစားကိုလည်း မှတ်တမ်းတွင် ထည့်သွင်းရမည်။ ထို့ကြောင့် ကာဗွန်ဒြပ်ထုနှင့်အတူ ဆိုးဆေး၏ သန့်စင်မှုနှင့် သတ်မှတ်ချက်ကို စစ်ဆေးခြင်း ကိုပါ ထည့်သွင်းစဉ်းစားရသည်။ မီသိုင်လင်းဘလူးကို မော်လ်ဒြပ်ထု 319.9 g/mol ဝန်းကျင်ရှိသော ရေမပါဆားအဖြစ် သို့မဟုတ် 373.90 g/mol ရှိသော ရေမော်လီကျူးသုံးခုပါ ဆားအဖြစ် ရောင်းချနိုင်ပြီး စီးပွားဖြစ်ပစ္စည်း၏ ပါဝင်မှုစစ်ဆေးတန်ဖိုးသည် မကြာခဏ 100 ရာခိုင်နှုန်းအောက်တွင် ရှိသည်။ မှားယွင်းသော ဖော်မြူလာဒြပ်ထုဖြင့် တွက်ချက်ထားသော သတ်မှတ် C0 သည် qe တန်ဖိုးတိုင်းကို စနစ်တကျ လွဲမှားစေသည်။

ချိန်ညှိထားသော မျဉ်းကွေးများက ဖော်ပြနိုင်သည့်အရာနှင့် မဖော်ပြနိုင်သည့်အရာ

Langmuir ပုံစံဖြင့် ချိန်ညှိရာတွင် qe ကို qmax times KL times Ce divided by (1 plus KL times Ce) အဖြစ် ရေးသားသည်။ ထိုချိန်ညှိမှုမှ ပြည့်ဝစုပ်ယူနိုင်စွမ်း qmax ကို mg/g ဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဆွဲငင်နှစ်သက်မှုကိန်းသေ KL ကို L/mg ဖြင့်လည်းကောင်း ရရှိသည်။ ကောင်းမွန်သော ချိန်ညှိကိုက်ညီမှုရှိခြင်းသည် ဤပြည့်ဝမှုမျဉ်းကွေးက တိုင်းတာထားသော ပြင်းအားအပိုင်းအခြားကို ကောင်းစွာ ဖော်ပြနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ကာဗွန်တွင် အမျိုးအစားတူညီသော စုပ်ယူနေရာများသာ ရှိကြောင်း၊ မျက်နှာပြင်ဖုံးလွှမ်းမှုသည် အလွှာတစ်လွှာတည်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သို့မဟုတ် သီးခြားမော်လီကျူးယန္တရားတစ်ခု လုပ်ဆောင်နေကြောင်းကို သက်သေမပြပါ။ မညီတူညီမျှသော အပေါက်ဖွဲ့စည်းပုံရှိသည့် ကာဗွန်များသည် ကန့်သတ်ထားသော အပိုင်းအခြားများအတွင်း Langmuir ပုံသဏ္ဌာန် မျဉ်းကွေးများကို ပုံမှန်ပင် ထုတ်ပေးနိုင်သည်။

Freundlich ပုံစံဖြင့် ချိန်ညှိရာတွင် qe ကို KF times Ce to the power 1/n အဖြစ် ရေးသားသည်။ KF က လက်တွေ့အချက်အလက်အခြေပြု စုပ်ယူနိုင်စွမ်းစကေးကို သတ်မှတ်ပြီး 1/n က မျဉ်းကွေး၏ ကွေးညွတ်မှုကို သတ်မှတ်သည်။ ဤပုံစံတွင် ကန့်သတ်တန်ဖိုးတစ်ခုသို့ ရောက်ပြီး တည်ငြိမ်သည့်အဆင့် မရှိသောကြောင့် qmax တစ်ခုကို ဖန်တီးရန် တိုင်းတာထားသော အပိုင်းအခြားအပြင်သို့ မည်သည့်အခါမျှ ဆက်လက်ခန့်မှန်းမတွက်ချက်ရပါ။ Freundlich ပုံစံက ပိုကောင်းစွာ ကိုက်ညီခြင်းသည် ၎င်း၏ မြင့်တက်နေသော ပုံသဏ္ဌာန်က တိုင်းတာထားသည့် အပိုင်းအခြားနှင့် ပိုမိုကိုက်ညီသည်ဟုသာ ဆိုလိုသည်။ မည်သည့်ညီမျှခြင်းကို အသုံးပြုသည်ဖြစ်စေ မူလပုံစံအပေါ် မျဉ်းဖြောင့်မဟုတ်သော ဆုတ်ယုတ်ခန့်မှန်းမှုကို ဦးစားပေးပါ။ အကြောင်းမှာ မျဉ်းဖြောင့်ပုံစံသို့ အသွင်ပြောင်းခြင်းက အမှားများကို ပုံပျက်စေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ R နှစ်ထပ်ကိန်းကိုသာ ယုံကြည်မထားဘဲ တိုင်းတာတန်ဖိုးနှင့် ခန့်မှန်းတန်ဖိုးကြား ကျန်ကွာဟချက်များကို စစ်ဆေးပါ။

စမ်းသပ်ချက် 914 ခုက သင်ပေးသည့်အရာ

စာတမ်း 75 စောင်မှ စမ်းသပ်ချက် 914 ခုကို စက်သင်ယူမှုဖြင့် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာထားသော လေ့လာမှုတစ်ခု သည် ရွှံ့စေးများ၊ ပြာများနှင့် အယ်လ်ကာလီဖြင့် အသက်သွင်းထားသော ပစ္စည်းများ၏ မီသိုင်လင်းဘလူး စုပ်ယူမှုကို ဂရေဒီယန့်အခြေပြု အဆင့်ဆင့်တိုးမြှင့်သော ဆုတ်ယုတ်ခန့်မှန်းသစ်ပင်များဖြင့် မော်ဒယ်ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ အဓိကရလဒ်မှာ ကနဦးဆိုးဆေးပြင်းအားသည် အစီရင်ခံထားသော စုပ်ယူမှုပမာဏကို ခန့်မှန်းရာတွင် အဓိကလွှမ်းမိုးသော အချက်ဖြစ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ pH၊ ကုန်ကြမ်းအမျိုးအစားနှင့် ပြုပြင်မွမ်းမံမှုအမျိုးအစားတို့လည်း အရေးပါသည်။ ထို့ပြင် ပြင်းအားနှင့် ထည့်သုံးပမာဏ၊ မျက်နှာပြင်ဧရိယာ၊ ထိတွေ့ချိန်၊ မွှေခြင်းတို့ အပါအဝင် အခြားကိန်းရှင်အားလုံးနီးပါးအကြား အပြန်အလှန်သက်ရောက်မှု ပြင်းထန်သည်။

ဤတွေ့ရှိချက်ကို အသုံးဝင်စွာ အသုံးချနိုင်ရန် သတိပြုစရာနှစ်ချက် ရှိသည်။ ပထမအချက်မှာ ထိုလေ့လာမှုတွင် အသက်သွင်းကာဗွန် မပါဝင်သောကြောင့် ကာဗွန်ပေါ် သက်ရောက်သည့် ကိန်းရှင်များ၏ အရေးပါမှုကို အဆင့်မသတ်မှတ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ ၎င်းပေးသော သင်ခန်းစာသည် နည်းလမ်းပိုင်းဆိုင်ရာဖြစ်ပြီး အခြားစမ်းသပ်မှုများတွင်လည်း တိုက်ရိုက်အသုံးချနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကနဦးပြင်းအားကို မည်သည့်အခါမျှ အနှောင့်အယှက်ကိန်းရှင်အဖြစ် မယူဆရပါ။ လုပ်ဆောင်မှုအခြေအနေများသည် ပစ္စည်း၏ ဂုဏ်သတ္တိများနှင့် အလွန်ပြင်းထန်စွာ အပြန်အလှန်သက်ရောက်သောကြောင့် အဓိကဖော်ပြထားသော mg/g အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တစ်ခုသည် ၎င်း၏ အခြေအနေများမပါလျှင် အဓိပ္ပာယ်မတည်နိုင်ပါ။ ယင်းသည် အထက်ပါ တွက်ချက်မှုနမူနာက အခြေခံသဘောတရားများမှ ရောက်ရှိလာသော တူညီသည့် ကောက်ချက် ဖြစ်သည်။

ဆက်မလုပ်သင့်တော့သော အမှားနှစ်ခု

ပထမအချက်မှာ ဖယ်ရှားမှုရာခိုင်နှုန်းကို စုပ်ယူနိုင်စွမ်းအဖြစ် မဖော်ပြတော့ရန် ဖြစ်သည်။ ကာဗွန်အများအပြား ထည့်သုံးခြင်းက ပြင်းအားနိမ့်သော ပျော်ရည်တစ်ခု၏ အရောင်ကို 99 ရာခိုင်နှုန်း ဖယ်ရှားနိုင်သော်လည်း တစ်ဂရမ်လျှင် မီလီဂရမ်အနည်းငယ်သာ ထိန်းထားနိုင်သည်။ ပြင်းအားမြင့်သော ပျော်ရည်တွင် ကာဗွန်အနည်းငယ် ထည့်သုံးခြင်းကမူ မြင်သာသော အရောင် ကျန်နေသေးသော်လည်း တစ်ဂရမ်လျှင် မီလီဂရမ်ရာနှင့်ချီ၍ ထိန်းထားနိုင်သည်။ C0၊ Ce၊ V၊ m၊ g/L ဖြင့် ဖော်ပြသော ထည့်သုံးပမာဏ၊ ဖယ်ရှားမှုရာခိုင်နှုန်းနှင့် qe တို့ကို အမြဲတမ်း အတူတကွ ဖော်ပြပါ။ မဟုတ်လျှင် ထိုကိန်းကို ပြန်လည်အသုံးချ၍ မရပါ။

ဒုတိယအချက်မှာ စုပ်ယူမှုအချိန်လိုက်ပြောင်းလဲပုံ၏ တည်ငြိမ်သည့်အဆင့်ကို မပြဘဲ သတ်မှတ်အချိန်တစ်ခုရှိ တန်ဖိုးကို qe ဟု မခေါ်တော့ရန်နှင့် ဆိုးဆေး၏ ပြင်းအားကို အညွှန်းပေါ်ရှိ အလေးချိန်ဖြင့်သာ မသတ်မှတ်တော့ရန် ဖြစ်သည်။ အချိန်အလိုက် ဆက်တိုက်တိုင်းတာမှုဖြင့် မျှခြေကို အတည်ပြုပါ။ ရေမော်လီကျူးပါဝင်မှုနှင့် ပါဝင်မှုစစ်ဆေးတန်ဖိုးဆိုင်ရာ ပြဿနာများကြောင့် အညွှန်းအတိုင်း ချိန်တွယ်ထားမှုကိုသာ ယုံကြည်မထားဘဲ ရောင်စဉ်အလင်းတိုင်းတာမှုဖြင့် ပြင်းအားကို အတည်ပြုပါ။ pH၊ အပူချိန်၊ အမှုန်အရွယ်အစားနှင့် မွှေခြင်းတို့ကို ထိန်းချုပ်ပါ။ ထိုအချက်များနှင့်အတူ ဖော်ပြထားသော မီသိုင်လင်းဘလူး စုပ်ယူနိုင်စွမ်းသည် အခြားအခြေအနေများတွင် ပြန်လည်အသုံးချနိုင်သော တိုင်းတာချက် ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်များ မပါလျှင် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုအကြောင်း ပြောပြချက်မျှသာ ဖြစ်သည်။