Член

Метиленско сино во хирургијата на пилонидален синус: докази за мапирањето и рецидивите

Метиленско сино во хирургијата на пилонидален синус: докази за мапирањето и рецидивите

Пилонидалниот синус е канал под кожата во близина на опашната коска, често со странични гранки што тешко се забележуваат за време на операцијата. Операцијата е неуспешна кога ќе остане заболено ткиво, па хирурзите сакаат сигурен начин да ја пронајдат секоја гранка пред да сечат. Инјектирањето метиленско сино во отворот на синусот го обојува системот од канали во сино и му дава на хирургот видлива мапа што може да ја следи.

Таа мапа е помагало за визуализација, а не третман. Оваа разлика е важна бидејќи литературата за хирургија на пилонидален синус со метиленско сино меша две различни прашања. Првото е дали бојата точно го означува целото заболено ткиво. Второто е дали пациентите кај кои била употребена бојата при операцијата имаат помалку рецидиви години подоцна. Бојата може да не го помине првиот тест под микроскоп, а сепак да биде поврзана со подобри клинички исходи, или обратно. Двете објавени студии што најчесто се цитираат на оваа тема одговараат само на по едно од овие прашања, со различни дизајни и различно следење.

Што се обидува да види хирургот

Замислете ја бојата како ознака на скриена структура. Хирургот инјектира сина течност низ отворот на кожата, чека таа да се прошири низ поврзаните канали, а потоа го отстранува обоеното ткиво со ексцизија. Сè до што бојата не допрела, или секое заболено ткиво што никогаш не било поврзано со каналот во кој е инјектирана бојата, останува необоено и може да биде пропуштено.

Затоа, три работи можат да тргнат наопаку независно една од друга. Бојата можеби нема да ја исполни секоја гранка. Хирургот можеби нема да отстрани сè што е обоено. А ткивото надвор од обоената граница сè уште може да содржи микроскопски патолошки промени. Студиите подолу издвојуваат различни делови од овој синџир, поради што нивните резултати не можат да се сведат на заедничка просечна вредност.

Читателите што споредуваат оперативни техники можеби ќе го побараат и поширокиот преглед на хируршките употреби на метиленското сино, како и одделните објаснувања за тоа како боењето се разликува од третманот на ткивото и како се дефинира и мери рецидивот.

Долгорочни рецидиви: опсервациска кохорта

Доказите за рецидивите доаѓаат од ретроспективна кохорта за која Doll и соработниците известиле во International Journal of Colorectal Disease, во труд чиј наслов директно го наведува главниот резултат и чие долгорочно следење на употребата на метиленско сино кај акутна пилонидална болест трае многу подолго од следењето во повеќето хируршки студии.

Истражувачите идентификувале 1,960 пациенти што првпат биле оперирани поради пилонидална болест во три германски воени болници меѓу 1980 и 1996, а потоа избрале 247 за детално телефонско следење. Просечното следење траело околу 15 години, со опсег од приближно 9 до 25 години. Популацијата претежно се состоела од млади мажи во воена служба. Хируршката техника варирала: околу две третини имале ексцизија со отворено зараснување, една четвртина имале ексцизија со примарно затворање по средишната линија, а останатите имале марсупијализација.

Изложеноста била едноставна: кај 197 пациенти на почетокот на операцијата било инјектирано метиленско сино за да се исцрта системот од канали, а кај 50 не било. Бојата била опишана како една внимателна инјекција, без наведена концентрација или волумен. Употребата не била рандомизирана. Хирурзите многу почесто ја избирале бојата кај хронична болест со фистули отколку кај акутни апсцеси, и почесто кога имало повеќе отвори на синусот, па двете групи уште на почетокот се разликувале.

Рецидивите биле оценувани со однапред утврден телефонски прашалник. Пациентите биле сметани за случаи со рецидив само по првичното зараснување, без подоцнежна повреда на опашната коска, и со или еден строг критериум (дијагноза од лекар, повторна инцизија или ексцизија, нов синус, влакна во отвор, гноен исцедок) или два помалку строги критериуми (црвенило, оток, болка, исцедок).

Неприлагодената зачестеност на рецидивите во целиот период била 32 од 197 со боја (16 проценти), наспроти 15 од 50 без боја (30 проценти). Проценките според Kaplan-Meier на 20 години, кои го земаат предвид следењето со различно времетраење, биле околу 20 проценти со боја и 38 проценти без неа, со p-вредност од 0.018 според лог-ранг тестот. Во мултиваријабилен модел на Cox, авторите пријавиле сооднос сличен на сооднос на шансите од 0.45 за употребата на боја. Повеќето рецидиви се појавиле во рок од пет години, но некои се појавиле дури 17 години по операцијата, што е причината зошто долгорочното следење е важно за тврдењата за пилонидални рецидиви при употреба на метиленско сино.

Образецот во подгрупите бара внимателно толкување. Кај акутната болест со формирање апсцеси, проценките на 20 години биле приближно 19 проценти со боја наспроти 43 проценти без неа, но со само 79 пациенти разликата не достигнала статистичка значајност (p = 0.078). Кај хроничната болест, проценките биле приближно 19 проценти наспроти 24 проценти (p = 0.35), односно практично немало разлика што може да се докаже. Затоа, вкупната поврзаност произлегувала од подгрупа премала за самостоен заклучок, во студија во која доделувањето на третманот не било случајно и контролната група имала само 50 пациенти.

Подеднакво е важно и она што оваа студија не го покажува. Таа не ја мерела точноста на мапирањето, не ги споредувала хистолошките наоди меѓу операциите со и без боја и не пријавила употреблива споредба меѓу употребата и неупотребата на боја за компликациите на раната или времето на зараснување. Таа е доказ за поврзаност меѓу употребата на боја и помалку долгорочни рецидиви во една историска кохорта, а не доказ дека бојата го предизвикала тоа. Влијанието на конфундирачки фактори поврзани со индикацијата, ефектите на временскиот период и мешавината од техники остануваат отворени прашања.

Што всушност обојува бојата: студија со спарени примероци

Втората студија директно го поставува прашањето за мапирањето, но со дизајн што лесно може погрешно да се протолкува. Idiz и соработниците објавиле нешто што го нарекле проспективно рандомизирано испитување, а студијата со спарени хистопатолошки примероци за пилонидална ексцизија водена со метиленско сино сè уште понекогаш се цитира како рандомизиран доказ. Регистарот на испитувања за истата студија наведува една група без распределување и без заслепување, па соодветната класификација е проспективна студија со една група и спарени примероци од секој пациент, а не рандомизирана споредба на употреба на боја наспроти неупотреба.

Учествувале триесет и тројца пациенти со некомплицирана примарна болест. Акутното воспаление, апсцесот и рецидивната болест биле исклучени, па оваа популација е речиси спротивна на акутната подгрупа во која студијата на Doll укажала на најголемиот ефект. Секој пациент добил најмалку 4 mL метиленско сино низ секој отвор на синусот, под доволен притисок за бојата да истече од каналот. Хирургот потоа го отстранил целото сино ткиво заедно со отворот на синусот како еден примерок (Група 1), ја прегледал преостанатата празнина и одделно го отстранил секое макроскопски сомнително необоено гранулациско ткиво како втор примерок (Група 2).

Патолог што не знаел на која група ѝ припаѓаат примероците оценувал пет микроскопски карактеристики во двата примерока: зголемени фоликули на влакната, расфрлани кератински ламели, воспалителна инфилтрација, стебла на влакната и фиброза.

Бојата ги означувала најизразените патолошки промени, но не ја ограничувала нивната распространетост. Абнормалностите останале чести во необоениот втор примерок: зголемени фоликули во 31 од 33, кератински ламели во 29 од 33, воспаление во 30 од 33. Стеблата на влакната биле најјасната разлика, присутни во 29 од 33 обоени примероци, но само во 5 од 33 необоени. Просечните оценки на интензитетот биле повисоки во обоеното ткиво за секоја карактеристика. Едноставно кажано, сината граница го означувала средиштето на болеста без да го опфати целото хистолошки абнормално ткиво.

Две ограничувања го условуваат дури и тој заклучок. Вториот примерок не бил систематски земен примерок од целото необоено ткиво. Бил земан само кога хирургот ќе забележел сомнително гранулациско ткиво и ќе одлучел повторно да направи ексцизија, па претежно ги опфаќал необоените области што изгледале најлошо и не може да даде вистинска чувствителност или стапка на лажно негативни резултати за мапирањето со боја. И студијата воопшто не пријавила клинички исходи: ниту стапка на рецидиви, ниту стапка на инфекции, ниту стапка на дехисценција, ниту време на зараснување. Микроскопската абнормалност надвор од синиот раб е сурогатен показател, а не доказ дека кај тие пациенти би се појавил рецидив.

Споредба на двете студии

Doll и сор., 2008Idiz и сор., 2014
ДизајнРетроспективна опсервациска кохорта, нерандомизирана споредба со боја наспроти без бојаПроспективна студија со една група, спарени примероци од секој пациент
Пациенти247, мешавина од акутни и хронични случаи, воени болници33, само некомплицирана примарна болест
Протокол за бојатаЕдна инјекција, дозата не е наведенаМинимум 4 mL по отвор, концентрацијата не е наведена
Главен краен исходРецидив според прашалник, просечно 15 годиниПреостанати микроскопски патолошки промени надвор од границата на бојата, без клиничко следење
Исходи за ранатаНема употреблива споредба со боја наспроти без бојаНе се пријавени
Главен резултатРецидиви на 20 години околу 20% со боја наспроти 38% без неаНеобоеното ткиво сè уште е абнормално, иако промените се помалку изразени

Овие редови не се спојуваат во еден заклучок. Кохортната студија мери клинички исход во текот на децении без да ја испитува точноста на мапирањето. Студијата со спарени примероци ја испитува целосноста на мапирањето под микроскоп без да мери каков било клинички исход. Ниту една не е рандомизирана споредба на хирургија водена со боја наспроти хирургија без такво водење, со крајни исходи и за рецидивите и за раната, и такво испитување нема во овој пар докази.

Тоа остава три чесни констатации за секој што со хирург разговара за можностите за употреба на метиленско сино кај пилонидален синус. Прво, една долгорочна, но нерандомизирана студија ја поврзува употребата на боја со помалку рецидиви, главно кај акутните случаи, со голема неизвесност. Второ, една мала механистичка студија покажува дека боењето ја потценува хистолошката распространетост на болеста, без да покаже дека дополнителните микроскопски наоди предизвикуваат рецидив. Трето, ниту една студија не поддржува тврдења за инфекција на раната, брзина на зараснување или стапки на компликации при хирургија водена со боја, бидејќи ниту една не ги мерела тие споредби.

Затоа, практичното прашање за консултацијата е конкретно: со оглед на планираната техника (отворено зараснување, затворање или режен), дали хирургот користи боја за да ги пронајде каналите и што прави со сомнителното необоено ткиво на работ на празнината? Доказите укажуваат на веродостојна, но недокажана поврзаност меѓу бојата и рецидивите, како и на документирано ограничување на бојата како анатомски маркер. Сè надвор од тоа е екстраполација.