ເມທິລີນບລູ ແລະ ພະຍາດອັລໄຊເມີ: ການຕີຄວາມຜົນການທົດລອງ

ເມື່ອຄົ້ນຫາເມທິລີນບລູ ແລະ ພະຍາດອັລໄຊເມີ, ທ່ານຈະພົບສອງເລື່ອງລາວພ້ອມກັນ. ເລື່ອງໜຶ່ງບອກວ່າສານຍ້ອມສີຟ້າທີ່ມີມາຮ້ອຍປີແລ້ວຊ່ວຍຊະລໍການສູນເສຍຄວາມຈຳ. ອີກເລື່ອງໜຶ່ງບອກວ່າການທົດລອງຕໍ່ມາບໍ່ປະສົບຜົນສຳເລັດ. ທັງສອງເລື່ອງອ້າງອີງບົດຄົ້ນຄວ້າທີ່ມີຢູ່ຈິງ. ຄວາມສັບສົນເກີດຈາກການຖືວ່າສານປະກອບຕ່າງກັນເປັນຢາຊະນິດດຽວກັນ.

ພວກມັນບໍ່ແມ່ນຢາຊະນິດດຽວກັນ. ການທົດລອງໃນຊ່ວງຕົ້ນໃຊ້ເມທິລທິໂອນິນຽມຄລໍໄຣດ໌ຮູບອອກຊິໄດຊ໌, ຊຶ່ງເປັນສານປະກອບສີຟ້າທີ່ຄຸ້ນເຄີຍ. ການທົດລອງພະຍາດອັລໄຊເມີທຸກຄັ້ງຫຼັງຈາກນັ້ນໃຊ້ຮູບຣີດິວຊ໌ທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົງຕົວ, ຄື ລິວໂຄ-ເມທິລທິໂອນິນຽມ, ທີ່ປັດຈຸບັນເອີ້ນວ່າ ໄຮໂດຣເມທິລທິໂອນີນ ເມຊິເລດ (HMTM). ຂະໜາດຢາ, ການດູດຊຶມ ແລະ ແມ່ນແຕ່ກຸ່ມຄວບຄຸມກໍຕ່າງກັນລະຫວ່າງສອງໂຄງການ. ເມື່ອແຍກສານປະກອບເຫຼົ່ານີ້ອອກຈາກກັນ, ຫຼັກຖານການທົດລອງຈະຊັດເຈນຂຶ້ນ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຊີ້ໄປສູ່ການໃຊ້ຜະລິດຕະພັນເສີມ.

ສານປະກອບສອງຊະນິດ

ເມທິລີນບລູໃນຂວດໂດຍທົ່ວໄປແມ່ນ ເມທິລທິໂອນິນຽມຄລໍໄຣດ໌, ຫຍໍ້ວ່າ MTC. ສ່ວນທີ່ອອກລິດຂອງມັນແມ່ນໄອອອນເມທິລທິໂອນິນຽມຮູບອອກຊິໄດຊ໌, MT+, ເປັນໂມເລກຸນທີ່ມີປະຈຸ ແລະ ມີສີຟ້າເຂັ້ມ. ປະຈຸເປັນບັນຫາໃນທາງປະຕິບັດໃນລຳໄສ້. ເພື່ອຜ່ານຝາລຳໄສ້ໄດ້ຢ່າງມີປະສິດທິພາບ, MT+ ຕ້ອງຖືກຣີດິວຊ໌ໃຫ້ເປັນຮູບລິວໂຄທີ່ບໍ່ມີປະຈຸ ແລະ ບໍ່ມີສີກ່ອນ. ຂັ້ນຕອນຣີດິວຊ໌ນີ້ມີຄວາມແປປວນ, ແລະ ເມື່ອໃຊ້ຂະໜາດຢາສູງຂຶ້ນ ການລະລາຍ ແລະ ການດູດຊຶມຂອງ MTC ຈະຖືກຈຳກັດຕາມຂະໜາດຢາ, ຊຶ່ງເປັນເຫດຜົນໜຶ່ງທີ່ໂຄງການອັລໄຊເມີໃນຊ່ວງຕົ້ນພົບບັນຫາດ້ານການປຸງຕຳຮັບຢາ.

ຢາທີ່ພັດທະນາຕໍ່ມາຂ້າມຂັ້ນຕອນນັ້ນ. LMTM, ທີ່ມີລະຫັດ TRx0237 ແລະ ປັດຈຸບັນໂດຍທົ່ວໄປເອີ້ນວ່າ HMTM, ໃຫ້ໂມເລກຸນຮູບຣີດິວຊ໌ໂດຍກົງໃນຮູບເກືອເມຊິເລດທີ່ເປັນຜະລຶກຄົງຕົວ. ເມທິລທິໂອນິນຽມຮູບຣີດິວຊ໌ທີ່ບໍ່ຢູ່ໃນຮູບເກືອຈະຖືກອອກຊິໄດຊ໌ກັບຄືນເປັນສີຟ້າພາຍໃນບໍ່ກີ່ນາທີເມື່ອສຳຜັດອາກາດ. ດັ່ງນັ້ນ ຮູບເກືອຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ມັນເປັນຢາທີ່ເກັບຮັກສາໄດ້ ແທນທີ່ຈະເປັນພຽງສານທີ່ໜ້າສົນໃຈໃນຫ້ອງທົດລອງ. ສະຫຼຸບສັ້ນໆ: MTC ເປັນສານຕັ້ງຕົ້ນຂອງຢາຮູບອອກຊິໄດຊ໌ສີຟ້າທີ່ມີການດູດຊຶມບໍ່ສະໝ່ຳສະເໝີ, ສ່ວນ LMTM/HMTM ເປັນຮູບຣີດິວຊ໌ທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົງຕົວ ແລະ ອອກແບບໃຫ້ຄາດຄະເນລະດັບຢາໃນຮ່າງກາຍໄດ້. ຂໍ້ອ້າງດ້ານປະສິດທິຜົນຂອງຊະນິດໜຶ່ງບໍ່ສາມາດນຳໄປໃຊ້ກັບອີກຊະນິດໜຶ່ງໄດ້, ແລະ ຂໍ້ອ້າງຂອງທັງສອງຊະນິດກໍບໍ່ສາມາດນຳໄປໃຊ້ກັບສານລະລາຍສີຍ້ອມທີ່ຂາຍໂດຍບໍ່ຕ້ອງມີໃບສັ່ງຢາ. ຄວນເຂົ້າໃຈເຄມີຂອງຮູບອອກຊິໄດຊ໌ ແລະ ຮູບຣີດິວຊ໌ກ່ອນອ່ານຫົວຂໍ້ຂ່າວການທົດລອງໃດໆ.

ກົນໄກທີ່ກຳລັງທົດສອບກໍມີຂອບເຂດແຄບກວ່າທີ່ຂ່າວສື່ເຖິງ. ໂຄງການນີ້ມຸ່ງເປົ້າໄປທີ່ ການຈັບຕົວລວມກັນຂອງ tau, ຄືການທີ່ໂປຣຕີນ tau ຈັບຕົວເປັນເສັ້ນໃຍ ແລະ ກຸ່ມເສັ້ນໃຍທີ່ພັນກັນພາຍໃນເຊລປະສາດ, ບໍ່ແມ່ນແຜ່ນສະສົມອະໄມລອຍດ໌. ນີ້ຈຶ່ງເປັນແນວທາງທີ່ຕ່າງຈາກແອນຕິບໍດີຕ້ານອະໄມລອຍດ໌, ແລະ ຢູ່ຄຽງຄູ່ກັບ ງານຄົ້ນຄວ້າກ່ອນຄລີນິກກ່ຽວກັບເສັ້ນທາງການກຳຈັດອະໄມລອຍດ໌ ທີ່ເປັນງານແຍກຕ່າງຫາກ ແລະ ບົດທົບທວນສົມມຸດຖານດ້ານໄມໂຕຄອນເດຣຍ ແລະ ການປົກປ້ອງເຊລປະສາດ ໃນຂອບເຂດທີ່ກວ້າງກວ່າ, ຊຶ່ງບໍ່ຄວນເຂົ້າໃຈຜິດວ່າເປັນຫຼັກຖານພິສູດທາງຄລີນິກ.

ສານປະກອບໃນແຕ່ລະການທົດລອງ

ນີ້ແມ່ນຕາຕະລາງທີ່ຄວນບັນທຶກໄວ້ອ້າງອີງ. ແຕ່ລະແຖວລະບຸສານປະກອບທີ່ໃຊ້ຢ່າງຊັດເຈນ, ຂະໜາດຢາ, ຕົວຊີ້ວັດຜົນ ແລະ ລະຫັດການທົດລອງ, ເພາະລາຍລະອຽດເຫຼົ່ານີ້ເປັນຈຸດທີ່ບົດສະຫຼຸບສ່ວນໃຫຍ່ມັກຜິດພາດ.

ບົດຕີພິມສະບັບເຕັມ: ລາຍງານ Rember ໄລຍະ 2, ການທົດລອງ LMTM ໄລຍະ 3 ຄັ້ງທຳອິດ, ການວິເຄາະກຸ່ມຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມໃນໄລຍະ 3 ຄັ້ງທີສອງ, ການວິເຄາະຄືນໃໝ່ກ່ຽວກັບລະດັບຢາໃນຮ່າງກາຍກັບການຕອບສະໜອງ, ແລະ ບົດຄົ້ນຄວ້າການອອກແບບ Lucidity.

ອ່ານແຕ່ລະຜົນຈາກມຸມມອງຂອງຜູ້ອອກແບບການທົດລອງ

ພິຈາລະນາ Rember ກ່ອນ. ການທົດລອງນີ້ມີຢາຫຼອກທີ່ບໍ່ອອກລິດແທ້ໆ, ຊຶ່ງເປັນຂໍ້ດີ, ແຕ່ສານຍ້ອມສີຟ້າເຮັດໃຫ້ການປົກປິດວ່າໃຜຢູ່ກຸ່ມໃດເປັນເລື່ອງຍາກ. ການປ່ຽນສີຂອງປັດສະວະ ແລະ ອາຈົມອາດເປີດເຜີຍວ່າໃຜໄດ້ຮັບຢາທີ່ອອກລິດ, ແລະ ຜູ້ຄົ້ນຄວ້າກໍຍອມຮັບວ່າກຸ່ມຢາຫຼອກບໍ່ມີສັນຍານນີ້. ພວກເຂົາແຍກຜູ້ປະເມີນຄວາມປອດໄພອອກຈາກຜູ້ປະເມີນປະສິດທິຜົນ ແລະ ອ້າງຂໍ້ມູນຈາກການຖ່າຍພາບທາງການແພດເພື່ອສະໜັບສະໜູນຜົນ, ແຕ່ຍັງມີຄວາມສ່ຽງບາງສ່ວນທີ່ຈະຮູ້ວ່າໃຜຢູ່ກຸ່ມໃດ. ເມື່ອລວມກັບສັນຍານທີ່ພົບພຽງໃນກຸ່ມຍ່ອຍ ແລະ ຂະໜາດຢາສູງສຸດທີ່ບໍ່ປະສົບຜົນສຳເລັດ, ຂໍ້ສະຫຼຸບທີ່ກົງໄປກົງມາຄື ຜົນໜ້າສົນໃຈແຕ່ຍັງບໍ່ແຂງແຮງ. ນັ້ນແມ່ນເຫດຜົນທີ່ໂຄງການປ່ຽນໄປໃຊ້ສານປະກອບໃໝ່ ແທນທີ່ຈະເຮັດການທົດລອງ MTC ທີ່ໃຫຍ່ຂຶ້ນ.

ການທົດລອງ LMTM ໄລຍະ 3 ສອງຄັ້ງແກ້ບັນຫາການປົກປິດກຸ່ມດ້ວຍອີກວິທີໜຶ່ງ ແລະ ສ້າງບັນຫາໃໝ່ຂຶ້ນ. ເພື່ອໃຫ້ປັດສະວະຂອງກຸ່ມຄວບຄຸມປ່ຽນສີເຊັ່ນກັນ, ທັງສອງການທົດລອງໃຫ້ LMTM ແທ້ໃນຂະໜາດ 8 mg/day ແກ່ກຸ່ມຄວບຄຸມ. ຖ້າ 8 mg/day ອອກລິດໄດ້ເອງ, ການປຽບທຽບຂະໜາດຢາສູງກັບຢາຄວບຄຸມກໍຄືການປຽບທຽບການຮັກສາສອງແບບ, ແລະ ຜົນທີ່ບໍ່ພົບຄວາມແຕກຕ່າງບໍ່ສາມາດແຍກ "ທັງສອງໄດ້ຜົນ" ອອກຈາກ "ທັງສອງບໍ່ໄດ້ຜົນ". ການວິເຄາະການໃຊ້ຢາຊະນິດດຽວ ແລະ ລະດັບຢາໃນເລືອດໃນພາຍຫຼັງສະເໜີວ່າຂະໜາດຢາຕ່ຳອອກລິດໄດ້ແທ້, ແລະ ບົດທົບທວນດ້ານການສູງອາຍຸ ກໍປຶກສາບັນຫາການນຳຜົນຄົ້ນຄວ້າໄປໃຊ້ທາງຄລີນິກນີ້, ແຕ່ການວິເຄາະເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ຮັກສາຫຼັກການສຸ່ມຈັດກຸ່ມ. ການທີ່ຜູ້ປ່ວຍໃຊ້ LMTM ຢ່າງດຽວ ຫຼື ຮ່ວມກັບຢາອັລໄຊເມີມາດຕະຖານນັ້ນ ຂຶ້ນກັບການສັ່ງຢາທີ່ມີຢູ່ກ່ອນ, ບໍ່ແມ່ນການສຸ່ມແບບໂຍນຫຼຽນ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມແຕກຕ່າງດ້ານການສັ່ງຢາ ແລະ ສຸຂະພາບໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນອາດອະທິບາຍຄວາມແຕກຕ່າງຂອງຜົນໄດ້ບາງສ່ວນ. ງານກ່ຽວກັບລະດັບຢາກັບການຕອບສະໜອງຊ່ວຍເສີມເຫດຜົນທາງຊີວະວິທະຍາ, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ໃຫ້ການປຽບທຽບກັບຢາຫຼອກທີ່ບໍ່ອອກລິດທີ່ຍັງຂາດຢູ່.

ຈາກນັ້ນ Lucidity ກໍເກີດຮູບແບບດຽວກັນອີກໃນຂະໜາດຢາທີ່ຕ່ຳລົງ. ຢາຄວບຄຸມມີ MTC ຂະໜາດໜ້ອຍທີ່ໃຫ້ສອງຄັ້ງຕໍ່ອາທິດ ໂດຍຕັ້ງໃຈພຽງໃຫ້ປັດສະວະມີສີ, ແຕ່ຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມຫຼາຍຄົນໃນກຸ່ມຄວບຄຸມມີຢາສະສົມຈົນຮອດລະດັບທີ່ມີຄວາມສຳຄັນທາງເພສັດວິທະຍາ. ຜູ້ສະໜັບສະໜູນການທົດລອງລະບຸຢ່າງຊັດເຈນວ່າບໍ່ສາມາດປຽບທຽບກັບຢາຫຼອກທີ່ບໍ່ອອກລິດຕາມທີ່ຕັ້ງໃຈໄວ້ໄດ້. ລາຍງານຕໍ່ມາເນັ້ນການປຽບທຽບຕົວບົ່ງຊີ້ທາງຊີວະພາບ ແລະ ການເລີ່ມຢາຊ້າ, ຊຶ່ງໃຫ້ຂໍ້ມູນກ່ຽວກັບຊີວະວິທະຍາຂອງພະຍາດ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນສິ່ງດຽວກັນກັບການໃຫ້ຜົນດີກວ່າຢາຫຼອກໃນການທົດລອງທີ່ວາງແຜນລ່ວງໜ້າ. ໃນຊ່ວງ 2024 ເຖິງ 2025 ສານປະກອບນີ້ຍັງຢູ່ໃນຂັ້ນຄົ້ນຄວ້າ, ໂດຍມີການຍື່ນຄຳຂໍອະນຸຍາດໃນສະຫະລາຊະອານາຈັກ ແລະ ບົດຄົ້ນຄວ້າຕົວບົ່ງຊີ້ທາງຊີວະພາບເພື່ອຢືນຢັນຜົນຍັງຢູ່ໃນຂະບວນການທົບທວນໂດຍຜູ້ຊ່ຽວຊານ.

ສິ່ງນີ້ໝາຍຄວາມວ່າແນວໃດສຳລັບຜູ້ອ່ານທີ່ກຳລັງພິຈາລະນາເມທິລີນບລູ

ມີສາມປະເດັນທາງປະຕິບັດທີ່ຕາມມາ.

ປະການທຳອິດ, ຢາໃນການທົດລອງບໍ່ແມ່ນຜະລິດຕະພັນເສີມ. HMTM ເປັນເກືອຢາທີ່ຜ່ານການເຮັດໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະ ມີຮູບທາງເຄມີພຽງຮູບດຽວ, ໃຊ້ໃນຂະໜາດ 8 ເຖິງ 16 mg/day ໃນໂຄງການປັດຈຸບັນ. ເມທິລີນບລູໃນຂວດໂດຍທົ່ວໄປເປັນຄລໍໄຣດ໌ຮູບອອກຊິໄດຊ໌ທີ່ມີຄວາມບໍລິສຸດແຕກຕ່າງກັນ, ຕວງດ້ວຍຫຼອດຢອດ, ແລະ ມີລັກສະນະການດູດຊຶມ ແລະ ສິ່ງເຈືອປົນຕ່າງກັນ. ຄວາມສາມາດທົນຕໍ່ຢາໃນການທົດລອງ HMTM ຂະໜາດຕ່ຳບໍ່ໄດ້ບອກຫຍັງກ່ຽວກັບການໃຊ້ສານລະລາຍສີຍ້ອມດ້ວຍຕົນເອງເປັນເວລາດົນ.

ປະການທີສອງ, ສັນຍານດ້ານຄວາມປອດໄພຈາກຊ່ວງທີ່ໃຊ້ຂະໜາດຢາສູງຄວນຖືກໃຫ້ຄວາມສຳຄັນ ເຖິງແມ່ນຂະໜາດຢາປັດຈຸບັນຈະຕ່ຳລົງ. ໃນໂຄງການໄລຍະ 3 ຂະໜາດໃຫຍ່, ອາການຖອກທ້ອງເກີດກັບຜູ້ປ່ວຍທີ່ໃຊ້ຂະໜາດຢາສູງປະມານໜຶ່ງໃນສີ່ຄົນ, ແລະ ອາການປວດຮາກ, ຮາກ ແລະ ປວດປັດສະວະຮີບດ່ວນກໍເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງຊັດເຈນ. ຜູ້ທີ່ຂາດເອນໄຊ G6PD ຖືກຄັດອອກ ເພາະຢາເມທິລທິໂອນິນຽມສາມາດກະຕຸ້ນໃຫ້ເມັດເລືອດແດງແຕກໃນກຸ່ມນີ້. ປະຕິກິລິຍາຮ່ວມກັບຢາຕ້ານຊຶມເສົ້າທີ່ອອກລິດຕໍ່ເຊໂຣໂຕນິນມີພື້ນຖານທາງເພສັດວິທະຍາທີ່ແທ້ຈິງ, ເພາະເມທິລີນບລູເປັນສານຍັບຍັ້ງ MAO-A ແບບຜັນກັບໄດ້ທີ່ມີລິດແຮງ, ເຖິງແມ່ນການທົດລອງອັລໄຊເມີຈະບັນທຶກພຽງອາການຊົ່ວຄາວໃນຜູ້ໃຊ້ SSRI ຈຳນວນໜ້ອຍ ແທນທີ່ຈະເປັນພາວະເຊໂຣໂຕນິນທີ່ຢືນຢັນແລ້ວ. ຜູ້ທີ່ໃຊ້ຢາເຫຼົ່ານີ້ຮ່ວມກັນຈຳເປັນຕ້ອງມີການກຳກັບດູແລຈາກບຸກຄະລາກອນທາງການແພດ, ຊຶ່ງປະເດັນນີ້ມີລາຍລະອຽດຕື່ມໃນຄູ່ມືຄວາມປອດໄພ ແລະ ປະຕິກິລິຍາລະຫວ່າງຢາ.

ປະການທີສາມ, ຄວນຕັ້ງຄວາມຄາດຫວັງໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຂັ້ນຂອງຫຼັກຖານ. ສັນຍານຈາກກຸ່ມຍ່ອຍ ບວກກັບການປຽບທຽບແບບສຸ່ມຈັດກຸ່ມສອງຄັ້ງທີ່ໃຫ້ຜົນເປັນລົບ ແລະ ກຸ່ມຄວບຄຸມທີ່ມີປັດໄຈກວນ ແມ່ນສົມມຸດຖານສຳລັບການຄົ້ນຄວ້າ, ບໍ່ແມ່ນຄຳແນະນຳໃນການຮັກສາ. ຄອບຄົວທີ່ກຳລັງຊັ່ງນ້ຳໜັກທາງເລືອກຈະພົບພື້ນຖານທີ່ນຳໄປປະຕິບັດໄດ້ຫຼາຍກວ່າຈາກການເຂົ້າໃຈວ່າການຕັດສິນໃຈດູແລອັລໄຊເມີເຮັດກັນແນວໃດໃນທາງປະຕິບັດ, ຫຼາຍກວ່າຈາກສູດການໃຊ້ສີຍ້ອມທີ່ເຜີຍແຜ່ຢູ່ອອນລາຍ.

ຂໍ້ສະຫຼຸບຫຼັກສາມາດເວົ້າໄດ້ໃນປະໂຫຍກດຽວ. ເມທິລີນບລູຮູບອອກຊິໄດຊ໌ໃຫ້ສັນຍານໜຶ່ງໃນໄລຍະ 2 ທີ່ຍັງບໍ່ແຂງແຮງ ແລະ ມີຂໍ້ຈຳກັດດ້ານການປົກປິດກຸ່ມ ແລະ ການດູດຊຶມ, ຢາຮູບຣີດິວຊ໌ທີ່ພັດທະນາຕໍ່ມາບໍ່ປະສົບຜົນສຳເລັດໃນການປຽບທຽບຂະໜາດຢາແບບສຸ່ມຈັດກຸ່ມສອງຄັ້ງ, ແລະ ໂຄງການຂະໜາດຢາຕ່ຳຍັງບໍ່ໄດ້ສະແດງຜົນດີກວ່າຢາຫຼອກໃນການທົດລອງຄວບຄຸມທີ່ປາສະຈາກປັດໄຈກວນ. ສິ່ງນີ້ອາດປ່ຽນແປງໄດ້ຈາກບົດຕີພິມໃນອະນາຄົດ ຫຼື ການທົບທວນຂອງໜ່ວຍງານກຳກັບດູແລ. ຈົນກວ່າຈະຮອດເວລານັ້ນ, ເມທິລີນບລູສຳລັບພະຍາດອັລໄຊເມີຍັງຢູ່ໃນໝວດວິທະຍາສາດທີ່ຄົ້ນຄວ້າຢ່າງຈິງຈັງ ແຕ່ຍັງບໍ່ໄດ້ກາຍເປັນການຮັກສາທາງການແພດ.