អត្ថបទ

មេទីឡែនប៊្លូក្នុងការវះកាត់ផ្លូវប្រហោងពីឡូណាយដាល់៖ ភស្តុតាងអំពីការកំណត់ផ្លូវ និងការកើតឡើងវិញ

មេទីឡែនប៊្លូក្នុងការវះកាត់ផ្លូវប្រហោងពីឡូណាយដាល់៖ ភស្តុតាងអំពីការកំណត់ផ្លូវ និងការកើតឡើងវិញ

ផ្លូវប្រហោងពីឡូណាយដាល់គឺជាផ្លូវមួយនៅក្រោមស្បែកក្បែរឆ្អឹងកន្ទុយ ដែលជាញឹកញាប់មានមែកចំហៀងពិបាកមើលឃើញក្នុងពេលវះកាត់។ ការវះកាត់បរាជ័យនៅពេលជាលិកាមានជំងឺនៅសល់ ដូច្នេះគ្រូពេទ្យវះកាត់ចង់បានវិធីដែលអាចទុកចិត្តបានដើម្បីរកឃើញគ្រប់មែកមុនពេលកាត់។ ការចាក់មេទីឡែនប៊្លូចូលក្នុងមាត់ផ្លូវប្រហោងធ្វើឱ្យបណ្ដាញផ្លូវមានពណ៌ខៀវ និងផ្ដល់ផែនទីដែលគ្រូពេទ្យវះកាត់អាចមើលឃើញ និងធ្វើតាមបាន។

ផែនទីនោះជាជំនួយសម្រាប់ការមើលឃើញ មិនមែនជាការព្យាបាលទេ។ ភាពខុសគ្នានេះសំខាន់ ព្រោះឯកសារស្រាវជ្រាវអំពីការប្រើមេទីឡែនប៊្លូក្នុងការវះកាត់ពីឡូណាយដាល់លាយបញ្ចូលសំណួរពីរដែលខុសគ្នា។ សំណួរទីមួយគឺថា តើសារធាតុពណ៌សម្គាល់ជាលិកាមានជំងឺទាំងអស់បានត្រឹមត្រូវឬទេ។ សំណួរទីពីរគឺថា តើអ្នកជំងឺដែលការវះកាត់របស់ពួកគេបានប្រើសារធាតុពណ៌មានការកើតឡើងវិញតិចជាងមុននៅប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយឬទេ។ សារធាតុពណ៌អាចមិនឆ្លងកាត់ការធ្វើតេស្តទីមួយក្រោមមីក្រូទស្សន៍ ប៉ុន្តែនៅតែមានទំនាក់ទំនងជាមួយលទ្ធផលល្អជាងក្នុងការព្យាបាលជាក់ស្ដែង ឬផ្ទុយទៅវិញ។ ការសិក្សាដែលបានបោះពុម្ពផ្សាយចំនួនពីរ ដែលត្រូវបានយោងញឹកញាប់បំផុតលើប្រធានបទនេះ នីមួយៗឆ្លើយតបតែសំណួរមួយប៉ុណ្ណោះ ដោយមានរចនាសម្ព័ន្ធសិក្សា និងការតាមដានខុសគ្នា។

អ្វីដែលគ្រូពេទ្យវះកាត់កំពុងព្យាយាមមើលឃើញ

សូមគិតថាសារធាតុពណ៌ជាស្លាកសម្គាល់លើរចនាសម្ព័ន្ធដែលលាក់បាំង។ គ្រូពេទ្យវះកាត់ចាក់រាវពណ៌ខៀវតាមរន្ធបើកលើស្បែក រង់ចាំឱ្យវាសាយភាយតាមផ្លូវដែលតភ្ជាប់គ្នា រួចកាត់ជាលិកាដែលជាប់ពណ៌ចេញ។ អ្វីដែលសារធាតុពណ៌មិនបានទៅដល់ ឬជាលិកាមានជំងឺណាមួយដែលមិនធ្លាប់តភ្ជាប់នឹងផ្លូវដែលបានចាក់ នឹងនៅតែមិនជាប់ពណ៌ ហើយអាចត្រូវបានរំលង។

ដូច្នេះ បញ្ហាបីយ៉ាងអាចកើតឡើងដោយឯករាជ្យពីគ្នា។ សារធាតុពណ៌អាចមិនបំពេញគ្រប់មែក។ គ្រូពេទ្យវះកាត់អាចមិនដកអ្វីៗដែលជាប់ពណ៌ចេញទាំងអស់។ ហើយជាលិកានៅខាងក្រៅព្រំដែនពណ៌អាចនៅតែមានជំងឺនៅកម្រិតមីក្រូទស្សន៍។ ការសិក្សាខាងក្រោមពិនិត្យផ្នែកខុសៗគ្នានៃខ្សែសង្វាក់នេះ ដែលជាមូលហេតុមិនអាចយកលទ្ធផលរបស់វាមកគណនាជាមធ្យមរួមគ្នាបាន។

អ្នកអានដែលកំពុងប្រៀបធៀបបច្ចេកទេសវះកាត់ក៏អាចចង់អានទិដ្ឋភាពទូទៅទូលំទូលាយនៃការប្រើមេទីឡែនប៊្លូក្នុងការវះកាត់ និងអត្ថបទពន្យល់ដាច់ដោយឡែកអំពីភាពខុសគ្នារវាងការលាបពណ៌លើជាលិកានិងការព្យាបាលជាលិកា ព្រមទាំងរបៀបកំណត់និយមន័យ និងវាស់វែងការកើតឡើងវិញ។

ការកើតឡើងវិញរយៈពេលវែង៖ ការសិក្សាបែបសង្កេតលើក្រុមអ្នកជំងឺ

ភស្តុតាងអំពីការកើតឡើងវិញបានមកពីការសិក្សាលើក្រុមអ្នកជំងឺដោយពិនិត្យទិន្នន័យត្រឡប់ក្រោយ ដែល Doll និងសហការីបានរាយការណ៍ក្នុងទស្សនាវដ្ដី International Journal of Colorectal Disease។ ចំណងជើងឯកសារនោះបញ្ជាក់លទ្ធផលសំខាន់ដោយផ្ទាល់ ហើយការតាមដានរយៈពេលវែងអំពីមេទីឡែនប៊្លូក្នុងជំងឺពីឡូណាយដាល់ស្រួចស្រាវ មានរយៈពេលយូរជាងការសិក្សាផ្នែកវះកាត់ភាគច្រើនយ៉ាងខ្លាំង។

អ្នកស្រាវជ្រាវបានកំណត់អ្នកជំងឺ 1,960 នាក់ដែលបានវះកាត់ជំងឺពីឡូណាយដាល់ជាលើកដំបូងនៅមន្ទីរពេទ្យយោធាអាល្លឺម៉ង់ចំនួនបី ចន្លោះឆ្នាំ 1980 និង 1996 រួចជ្រើសរើស 247 នាក់សម្រាប់ការតាមដានលម្អិតតាមទូរស័ព្ទ។ រយៈពេលតាមដានជាមធ្យមគឺប្រហែល 15 ឆ្នាំ ដោយមានចន្លោះប្រហែល 9 ដល់ 25 ឆ្នាំ។ ក្រុមអ្នកជំងឺភាគច្រើនជាបុរសយោធាវ័យក្មេង។ បច្ចេកទេសវះកាត់មានភាពចម្រុះ៖ ប្រហែលពីរភាគបីបានកាត់ចេញដោយទុកមុខរបួសឱ្យជាសះស្បើយបែបបើកចំហ មួយភាគបួនបានកាត់ចេញហើយបិទមុខរបួសភ្លាមៗតាមខ្សែកណ្ដាល ហើយអ្នកនៅសល់បានទទួលការដេរគែមមុខរបួសភ្ជាប់នឹងបាតដើម្បីទុកប្រហោងឱ្យបើកចំហ។

ការបែងចែកតាមការប្រើសារធាតុពណ៌គឺសាមញ្ញ៖ អ្នកជំងឺ 197 នាក់បានទទួលការចាក់មេទីឡែនប៊្លូនៅដើមការវះកាត់ដើម្បីកំណត់បណ្ដាញផ្លូវ ហើយ 50 នាក់មិនបានទទួលទេ។ ការប្រើសារធាតុពណ៌ត្រូវបានពិពណ៌នាថាជាការចាក់ដោយប្រុងប្រយ័ត្នមួយលើក ដោយមិនបានរាយការណ៍កំហាប់ ឬមាឌ។ ការប្រើប្រាស់មិនត្រូវបានកំណត់ដោយចៃដន្យទេ។ គ្រូពេទ្យវះកាត់ជ្រើសរើសប្រើសារធាតុពណ៌ញឹកញាប់ជាងច្រើនសម្រាប់ជំងឺរ៉ាំរ៉ៃដែលបង្កើតផ្លូវតភ្ជាប់ខុសប្រក្រតី ជាងសម្រាប់អាប់សែសស្រួចស្រាវ ហើយប្រើញឹកញាប់ជាងនៅពេលមានមាត់ផ្លូវប្រហោងច្រើន។ ដូច្នេះ ក្រុមទាំងពីរមានភាពខុសគ្នាតាំងពីដំបូង។

ការកើតឡើងវិញត្រូវបានវាយតម្លៃតាមកម្រងសំណួរតាមទូរស័ព្ទដែលបានកំណត់ទុកជាមុន។ អ្នកជំងឺត្រូវបានរាប់ថាមានការកើតឡើងវិញ លុះត្រាតែបានជាសះស្បើយដំបូងរួច មិនមានរបួសឆ្អឹងកន្ទុយនៅពេលក្រោយ ហើយមានលក្ខណៈវិនិច្ឆ័យរឹងមាំមួយយ៉ាង (ការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យដោយគ្រូពេទ្យ ការវះបើកឬកាត់ចេញម្ដងទៀត ផ្លូវប្រហោងថ្មី រោមនៅក្នុងរន្ធបើក ការហូរខ្ទុះ) ឬលក្ខណៈវិនិច្ឆ័យដែលមានភាពប្រាកដប្រជាតិចជាងពីរយ៉ាង (ក្រហម ហើម ឈឺ ការហូរសារធាតុរាវ)។

អត្រាកើតឡើងវិញដែលមិនបានកែសម្រួលពេញរយៈពេលសិក្សាគឺ 32 ក្នុងចំណោម 197 នាក់ដែលប្រើសារធាតុពណ៌ (16 ភាគរយ) ប្រៀបនឹង 15 ក្នុងចំណោម 50 នាក់ដែលមិនប្រើ (30 ភាគរយ)។ ការប៉ាន់ស្មានតាម Kaplan-Meier នៅ 20 ឆ្នាំ ដែលគិតបញ្ចូលរយៈពេលតាមដានខុសៗគ្នា គឺប្រហែល 20 ភាគរយក្នុងក្រុមប្រើសារធាតុពណ៌ និង 38 ភាគរយក្នុងក្រុមមិនប្រើ ដោយមានតម្លៃ p នៃតេស្ត log-rank ស្មើ 0.018។ ក្នុងគំរូ Cox ដែលមានអថេរច្រើន អ្នកនិពន្ធបានរាយការណ៍សមាមាត្រប្រហាក់ប្រហែលនឹងសមាមាត្រអូដស៍ចំនួន 0.45 សម្រាប់ការប្រើសារធាតុពណ៌។ ការកើតឡើងវិញភាគច្រើនលេចឡើងក្នុងរយៈពេលប្រាំឆ្នាំ ប៉ុន្តែខ្លះលេចឡើងរហូតដល់ 17 ឆ្នាំក្រោយវះកាត់។ នេះជាមូលហេតុដែលការតាមដានយូរមានសារៈសំខាន់ចំពោះការអះអាងអំពីមេទីឡែនប៊្លូ និងការកើតឡើងវិញនៃជំងឺពីឡូណាយដាល់។

លំនាំក្នុងក្រុមរងត្រូវបកស្រាយដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។ ក្នុងជំងឺស្រួចស្រាវដែលបង្កើតអាប់សែស ការប៉ាន់ស្មាននៅ 20 ឆ្នាំគឺប្រហែល 19 ភាគរយក្នុងក្រុមប្រើសារធាតុពណ៌ ប្រៀបនឹង 43 ភាគរយក្នុងក្រុមមិនប្រើ ប៉ុន្តែដោយមានអ្នកជំងឺតែ 79 នាក់ ភាពខុសគ្នានេះមិនឈានដល់កម្រិតមានន័យស្ថិតិទេ (p = 0.078)។ ក្នុងជំងឺរ៉ាំរ៉ៃ ការប៉ាន់ស្មានគឺប្រហែល 19 ភាគរយប្រៀបនឹង 24 ភាគរយ (p = 0.35) ដែលជាមូលដ្ឋានមិនបង្ហាញភាពខុសគ្នាដែលអាចបញ្ជាក់បានទេ។ ដូច្នេះ ទំនាក់ទំនងរួមត្រូវបានជំរុញដោយក្រុមរងដែលតូចពេកមិនអាចផ្ដល់សេចក្ដីសន្និដ្ឋានដោយខ្លួនឯងបាន ក្នុងការសិក្សាដែលការបែងចែកការព្យាបាលមិនមែនជាចៃដន្យ ហើយក្រុមត្រួតពិនិត្យមានអ្នកជំងឺតែ 50 នាក់។

អ្វីដែលការសិក្សានេះមិនបានបង្ហាញក៏សំខាន់ដូចគ្នា។ វាមិនបានវាស់ភាពត្រឹមត្រូវនៃការកំណត់ផ្លូវ មិនបានប្រៀបធៀបលក្ខណៈជាលិកាក្រោមមីក្រូទស្សន៍រវាងការវះកាត់ដែលប្រើនិងមិនប្រើសារធាតុពណ៌ ហើយមិនបានរាយការណ៍ការប្រៀបធៀបដែលអាចប្រើបានរវាងក្រុមទាំងពីរអំពីផលវិបាកមុខរបួស ឬរយៈពេលជាសះស្បើយទេ។ វាជាភស្តុតាងនៃទំនាក់ទំនងរវាងការប្រើសារធាតុពណ៌ និងការកើតឡើងវិញរយៈពេលវែងទាបជាងក្នុងក្រុមអ្នកជំងឺពីអតីតកាលមួយ មិនមែនជាភស្តុតាងបញ្ជាក់ថាសារធាតុពណ៌ជាមូលហេតុនៃលទ្ធផលនោះទេ។ ឥទ្ធិពលរំខានដោយសារមូលហេតុជ្រើសរើសការព្យាបាល ឥទ្ធិពលនៃសម័យកាល និងការលាយបញ្ចូលបច្ចេកទេសផ្សេងៗ សុទ្ធតែនៅតែជាបញ្ហាមិនទាន់ដោះស្រាយ។

អ្វីដែលសារធាតុពណ៌ធ្វើឱ្យជាប់ពណ៌ពិតប្រាកដ៖ ការសិក្សាលើសំណាកជាគូ

ការសិក្សាទីពីរសួរសំណួរអំពីការកំណត់ផ្លូវដោយផ្ទាល់ ប៉ុន្តែមានរចនាសម្ព័ន្ធដែលងាយត្រូវបានយល់ខុស។ Idiz និងសហការីបានបោះពុម្ពផ្សាយការសិក្សាដែលពួកគេហៅថាជាការសាកល្បងទៅមុខបែបចៃដន្យ ហើយការសិក្សាលើរោគសាស្ត្រជាលិកាជាគូក្នុងការកាត់ជំងឺពីឡូណាយដាល់ចេញដោយមានមេទីឡែនប៊្លូជាជំនួយណែនាំ នៅតែពេលខ្លះត្រូវបានយោងថាជាភស្តុតាងពីការសាកល្បងបែបចៃដន្យ។ បញ្ជីចុះឈ្មោះការសាកល្បងសម្រាប់ការសិក្សាដូចគ្នានេះរាយថាមានតែក្រុមមួយ ដោយគ្មានការបែងចែកក្រុម និងគ្មានការបិទបាំងព័ត៌មាន។ ដូច្នេះ ការចាត់ថ្នាក់តាមពិតគឺជាការសិក្សាទៅមុខមានក្រុមតែមួយ ដោយប្រើសំណាកជាគូក្នុងអ្នកជំងឺម្នាក់ៗ មិនមែនជាការប្រៀបធៀបបែបចៃដន្យរវាងការប្រើនិងមិនប្រើសារធាតុពណ៌ទេ។

អ្នកជំងឺសាមសិបបីនាក់ដែលមានជំងឺកើតដំបូងដោយគ្មានផលវិបាកបានចូលរួម។ អ្នកដែលមានការរលាកស្រួចស្រាវ អាប់សែស និងជំងឺកើតឡើងវិញត្រូវបានដកចេញ ដូច្នេះក្រុមនេះស្ទើរតែផ្ទុយពីក្រុមរងស្រួចស្រាវដែលការសិក្សារបស់ Doll បានបង្ហាញសញ្ញានៃឥទ្ធិពលធំបំផុត។ អ្នកជំងឺម្នាក់ៗបានទទួលមេទីឡែនប៊្លូយ៉ាងហោចណាស់ 4 mL តាមមាត់ផ្លូវប្រហោងនីមួយៗ ក្រោមសម្ពាធគ្រប់គ្រាន់ឱ្យសារធាតុពណ៌លេចធ្លាយចេញពីផ្លូវ។ បន្ទាប់មក គ្រូពេទ្យវះកាត់បានកាត់ជាលិកាពណ៌ខៀវទាំងអស់ រួមជាមួយមាត់ផ្លូវប្រហោងចេញជាសំណាកមួយ (ក្រុម 1) ពិនិត្យប្រហោងដែលនៅសល់ ហើយកាត់ជាលិកាដុះបំពេញមុខរបួសដែលមិនជាប់ពណ៌ និងមើលទៅគួរឱ្យសង្ស័យដោយភ្នែកទទេចេញដាច់ដោយឡែកជាសំណាកទីពីរ (ក្រុម 2)។

អ្នកឯកទេសរោគសាស្ត្រដែលមិនដឹងព័ត៌មានក្រុមសំណាកបានដាក់ពិន្ទុលើលក្ខណៈក្រោមមីក្រូទស្សន៍ប្រាំយ៉ាងក្នុងសំណាកទាំងពីរ៖ ឫសរោមរីកធំ ស្រទាប់កេរ៉ាទីនរាយប៉ាយ ការជ្រៀតចូលនៃកោសិការលាក ដងរោម និងការកកើតជាលិកាសរសៃ។

សារធាតុពណ៌បានសម្គាល់តំបន់ដែលជំងឺធ្ងន់បំផុត ប៉ុន្តែមិនបានកំណត់ព្រំដែនទាំងមូលរបស់វាទេ។ ភាពមិនប្រក្រតីនៅតែមានញឹកញាប់ក្នុងសំណាកទីពីរដែលមិនជាប់ពណ៌៖ ឫសរោមរីកធំក្នុង 31 នៃ 33 សំណាក ស្រទាប់កេរ៉ាទីនក្នុង 29 នៃ 33 សំណាក និងការរលាកក្នុង 30 នៃ 33 សំណាក។ ដងរោមជាលក្ខណៈដែលបែងចែកក្រុមទាំងពីរបានច្បាស់បំផុត ដោយមានក្នុង 29 នៃ 33 សំណាកដែលជាប់ពណ៌ ប៉ុន្តែមានតែក្នុង 5 នៃ 33 សំណាកដែលមិនជាប់ពណ៌។ ពិន្ទុកម្រិតភាពធ្ងន់ជាមធ្យមខ្ពស់ជាងក្នុងជាលិកាជាប់ពណ៌សម្រាប់គ្រប់លក្ខណៈ។ និយាយឱ្យសាមញ្ញ ព្រំដែនពណ៌ខៀវសម្គាល់តំបន់កណ្ដាលនៃជំងឺ ប៉ុន្តែមិនបានព័ទ្ធជាលិកាដែលមិនប្រក្រតីក្រោមមីក្រូទស្សន៍ទាំងអស់ទេ។

កម្រិតកំណត់ពីរយ៉ាងធ្វើឱ្យសូម្បីតែសេចក្ដីសន្និដ្ឋាននោះក៏ត្រូវបកស្រាយដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។ សំណាកទីពីរមិនមែនជាការយកសំណាកតាមប្រព័ន្ធពីជាលិកាមិនជាប់ពណ៌ទាំងអស់ទេ។ វាត្រូវបានយកតែនៅពេលគ្រូពេទ្យវះកាត់ឃើញជាលិកាដុះបំពេញមុខរបួសដែលគួរឱ្យសង្ស័យ ហើយជ្រើសរើសកាត់ចេញម្ដងទៀត។ ដូច្នេះ វាផ្ដោតការយកសំណាកលើតំបន់មិនជាប់ពណ៌ដែលមើលទៅអាក្រក់បំផុត ហើយមិនអាចផ្ដល់តម្លៃពិតនៃភាពរសើប ឬអត្រាលទ្ធផលអវិជ្ជមានក្លែងក្លាយសម្រាប់ការកំណត់ផ្លូវដោយសារធាតុពណ៌បានទេ។ ម្យ៉ាងទៀត ការសិក្សានេះមិនបានរាយការណ៍លទ្ធផលគ្លីនិកណាមួយឡើយ៖ គ្មានអត្រាកើតឡើងវិញ គ្មានអត្រាឆ្លងមេរោគ គ្មានអត្រាបែកមុខរបួស និងគ្មានរយៈពេលជាសះស្បើយ។ ភាពមិនប្រក្រតីក្រោមមីក្រូទស្សន៍ហួសគែមពណ៌ខៀវគឺជាសូចនាករជំនួស មិនមែនជាភស្តុតាងបញ្ជាក់ថាអ្នកជំងឺទាំងនោះនឹងមានជំងឺកើតឡើងវិញទេ។

ការប្រៀបធៀបការសិក្សាទាំងពីរទន្ទឹមគ្នា

Doll និងសហការី, 2008Idiz និងសហការី, 2014
រចនាសម្ព័ន្ធសិក្សាការសិក្សាបែបសង្កេតលើក្រុមអ្នកជំងឺដោយពិនិត្យត្រឡប់ក្រោយ ប្រៀបធៀបការប្រើនិងមិនប្រើសារធាតុពណ៌ដោយមិនចៃដន្យការសិក្សាទៅមុខមានក្រុមតែមួយ ប្រើសំណាកជាគូក្នុងអ្នកជំងឺម្នាក់ៗ
អ្នកជំងឺ247 នាក់ មានទាំងជំងឺស្រួចស្រាវនិងរ៉ាំរ៉ៃ នៅមន្ទីរពេទ្យយោធា33 នាក់ មានតែជំងឺកើតដំបូងដោយគ្មានផលវិបាក
នីតិវិធីប្រើសារធាតុពណ៌ចាក់មួយលើក មិនបានរាយការណ៍បរិមាណប្រើយ៉ាងតិច 4 mL ក្នុងមាត់ផ្លូវនីមួយៗ មិនបានរាយការណ៍កំហាប់
លទ្ធផលគោលចម្បងការកើតឡើងវិញតាមកម្រងសំណួរ រយៈពេលជាមធ្យម 15 ឆ្នាំជាលិកាមានជំងឺកម្រិតមីក្រូទស្សន៍ដែលនៅសល់ហួសព្រំដែនសារធាតុពណ៌ គ្មានការតាមដានគ្លីនិក
លទ្ធផលមុខរបួសគ្មានការប្រៀបធៀបដែលអាចប្រើបានរវាងការប្រើនិងមិនប្រើសារធាតុពណ៌មិនបានរាយការណ៍
លទ្ធផលសំខាន់ការកើតឡើងវិញនៅ 20 ឆ្នាំប្រហែល 20% ក្នុងក្រុមប្រើសារធាតុពណ៌ ប្រៀបនឹង 38% ក្នុងក្រុមមិនប្រើជាលិកាមិនជាប់ពណ៌នៅតែមិនប្រក្រតី ទោះបីមានកម្រិតស្រាលជាងក៏ដោយ

ជួរទាំងនេះមិនអាចបញ្ចូលគ្នាទៅជាសេចក្ដីសន្និដ្ឋានតែមួយបានទេ។ ការសិក្សាលើក្រុមអ្នកជំងឺវាស់លទ្ធផលគ្លីនិកក្នុងរយៈពេលរាប់ទសវត្សរ៍ ដោយមិនបានធ្វើតេស្តភាពត្រឹមត្រូវនៃការកំណត់ផ្លូវ។ ការសិក្សាសំណាកជាគូធ្វើតេស្តភាពពេញលេញនៃការកំណត់ផ្លូវក្រោមមីក្រូទស្សន៍ ដោយមិនបានវាស់លទ្ធផលគ្លីនិកណាមួយ។ ការសិក្សាទាំងពីរមិនមែនជាការប្រៀបធៀបបែបចៃដន្យរវាងការវះកាត់ដែលមានសារធាតុពណ៌ជាជំនួយណែនាំ និងការវះកាត់ដែលគ្មានជំនួយនេះ ដោយវាស់ទាំងការកើតឡើងវិញ និងលទ្ធផលមុខរបួសទេ ហើយក៏គ្មានការសាកល្បងបែបនោះនៅក្នុងភស្តុតាងពីការសិក្សាទាំងពីរនេះដែរ។

ហេតុនេះ មានសេចក្ដីបញ្ជាក់តាមភស្តុតាងចំនួនបីសម្រាប់អ្នកដែលពិភាក្សាជាមួយគ្រូពេទ្យវះកាត់អំពីជម្រើសប្រើមេទីឡែនប៊្លូក្នុងការវះកាត់ផ្លូវប្រហោងពីឡូណាយដាល់។ ទីមួយ ការសិក្សារយៈពេលវែងមួយ ប៉ុន្តែមិនមែនបែបចៃដន្យ ភ្ជាប់ការប្រើសារធាតុពណ៌ទៅនឹងការកើតឡើងវិញទាបជាង ដោយទំនាក់ទំនងនេះផ្ដោតនៅក្នុងករណីស្រួចស្រាវ និងមានភាពមិនប្រាកដប្រជាខ្លាំង។ ទីពីរ ការសិក្សាតូចមួយអំពីយន្តការបង្ហាញថាការជាប់ពណ៌ប៉ាន់ស្មានទំហំជំងឺតាមការពិនិត្យជាលិកាទាបជាងទំហំជាក់ស្ដែង ប៉ុន្តែមិនបង្ហាញថាភាពមិនប្រក្រតីបន្ថែមក្រោមមីក្រូទស្សន៍នោះបង្កឱ្យកើតឡើងវិញទេ។ ទីបី ការសិក្សាទាំងពីរមិនគាំទ្រការអះអាងអំពីការឆ្លងមេរោគមុខរបួស ល្បឿនជាសះស្បើយ ឬអត្រាផលវិបាកសម្រាប់ការវះកាត់ដែលមានសារធាតុពណ៌ជាជំនួយណែនាំទេ ព្រោះការសិក្សាទាំងពីរមិនបានវាស់ការប្រៀបធៀបទាំងនោះ។

ដូច្នេះ សំណួរជាក់ស្ដែងដែលគួរយកទៅពិគ្រោះគឺមានវិសាលភាពចង្អៀត៖ សម្រាប់បច្ចេកទេសដែលបានគ្រោងទុក (ទុកមុខរបួសឱ្យជាសះស្បើយបែបបើកចំហ បិទមុខរបួស ឬប្រើផ្ទាំងជាលិកាផ្លាស់ទី) តើគ្រូពេទ្យវះកាត់ប្រើសារធាតុពណ៌ដើម្បីរកផ្លូវឬទេ ហើយតើពួកគេធ្វើអ្វីចំពោះជាលិកាមិនជាប់ពណ៌ដែលគួរឱ្យសង្ស័យនៅគែមប្រហោង? ភស្តុតាងបង្ហាញទំនាក់ទំនងដែលសមហេតុផល ប៉ុន្តែមិនទាន់ត្រូវបានបញ្ជាក់ រវាងសារធាតុពណ៌និងការកើតឡើងវិញ ព្រមទាំងកម្រិតកំណត់ដែលមានឯកសារបញ្ជាក់នៃការប្រើវាជាសញ្ញាសម្គាល់កាយវិភាគ។ អ្វីៗដែលលើសពីនេះសុទ្ធតែជាការសន្និដ្ឋានពង្រីកហួសភស្តុតាង។