Viðger metýlenblátt parasittar?

Spurningurin ljóðar sum ein spurningur. Í veruleikanum eru tað einir tólv ymiskir spurningar í somu klæðum. Ein malaríuparasittur inni í reyðum blóðkornum, ein ormur í tarmunum og veran, sum elvir til kutana leishmaniasis, hava næstan einki til felags uttan orðið parasittur. Eitt evni, sum skaðar annan, hevur onga skyldu til at skaða hinar. Hav hetta hugtakið í huga í allari hesi gjøgnumgongd: antiparasittisk virkni er ikki ein eginleiki hjá einum molekyli einsamøllum. Tað er ein eginleiki hjá einum molekyli saman við einari ávísari veru, á einum ávísum lívsstigi, í einum ávísum kropsrúmi.

Tá verurnar verða skildar sundur, býta prógvini um metýlenblátt móti parasittum seg greitt. Fyrst er malaría, har royndir við menniskjum eru gjørdar. Síðan er alt hitt: skálir, mýs, ljósvirkjaðar húðviðgerðir og meira enn hundrað ára gamlar frásagnir. Eingi alment parasittprotokoll kann leiðast av nøkrum av hesum.

Stutta svarið

Metýlenblátt er eitt veruligt eksperimentelt malaríuevni. Ein skipað gjøgnumgongd av 21 kanningum við menniskjum, sum umfataðu 1,504 malaríusjúklingar fann veruligt virkni móti blóðstigunum og serliga sterka ávirkan á gametocytstigið, sum flytur smittuna til mýggj. Uttan fyri malaríu stuðla útgivin prógv ikki at nýta metýlenblátt sum eitt breiðvirkandi antiparasittiskt evni ella sum eina reinsing móti innvølsparasittum. Næstan øll úrslit, sum ikki snúgva seg um malaríu, eru niðast á próvstiganum: virkið í einari skál, stundum virkið í einari mús og nærum ongantíð roynt hjá smittaðum menniskjum.

Malaría: tann eini parasitturin við royndum á menniskjum

Í 1891 greiddu Guttmann og Ehrlich frá viðgerð av malaríusjúklingum við metýlenbláum, møguliga fyrsta syntetiska evninum, sum varð nýtt móti sjúku hjá menniskjum. Søgan frá litarevni til leiðandi malaríuevni heldur fram til chloroquine, sum arvaði evnafrøði, ið fyrst varð kannað við hesum litarevninum.

Nútímans gransking tók tað upp aftur, tí mótstøðuførir parasittar skaptu ein tørv. Í mentan forðar metýlenblátt bæði chloroquine-viðkvæmum og mótstøðuførum Plasmodium falciparum við lágum nanomolar-styrkjum, við fráboðaðari synergiskari ávirkan saman við artemisinin-avleiðum. Sum einsamøll viðgerð hjá menniskjum vísti tað seg at virka seint: ein kontrollerað roynd hjá lutvíst immunum vaksnum í Burkina Faso fann 16 percent tíðliga viðgerðarmiseydnan, og høvundarnir mettu tað ikki hóskandi sum stutt einsamøll viðgerð. Samansetingar riggaðu betur. Í einari tilvildarligari roynd við 180 børnum rakk metýlenblátt saman við amodiaquine 95 percent korrigeraðum viðgerðarsvari dag 28, og báðir armarnir við metýlenbláum minkaðu munandi um gametocytbering í tilhoyrandi greiningini av smittuflutningi. Ein roynd við trimum evnum hjá 221 børnum váttaði seinni gametocytávirkanina við mikroskopi og molekylárari ávísing. Mest eyðsýnda úrslitið nýtti mýggj sum endamál: í einari fasa 2-roynd í Mali gav ískoyti av metýlenbláum í tríggjar dagar eina miðal 100 percent minking í smittuføri hjá mýggi longu dag tvey.

Tríggir møguligir mekanismur verða umrøddir og eiga ikki at verða lagdir saman sum ein. Litarevnið forðar parasittenzyminum glutathione reductase í royndarglasi (Ki nær 6.4 micromolar) og fer í redox-rás sum eitt substrat, ið tømir niðursetandi ekvivalentir (víst fyri bæði menniskja- og parasittreductasar). Men parasittar, sum genetiskt mangla hetta enzymið, varðveita somu viðkvæmi, so hetta kann ikki vera øll frágreiðingin, og eitt eldri uppskot um forðing av heme-burturbeining (samsvarandi við nanomolar-styrki) er framvegis ikki prógvað hjá sjúklingum. Neyva samandrátturin er: verulig virkni hjá menniskjum, einki einstakt fastlagt mál og eingin leiklutur í vanligum viðgerðarskipanum. Viðgerðarskipanir og dátur um smittuflutning hoyra til okkara gjøgnumgongd av metýlenbláum móti malaríu, sum henda síðan ikki endurtekur.

Babesia og Toxoplasma: sterkt í mentan, einki í klinikki

Babesia, skyldverin hjá malaríu í reyðum blóðkornum, varð sum væntað dripin í skálum við styrkjum undir einum micromolar, og útsettir parasittar megnaðu ikki at vaksa aftur (Journal of Protozoology Research). Ein seinni screening metti litarevnið sum mest virksama roynda evnið við umleið 0.2 micromolar (Carvalho og starvsfelagar, 2020). Hjá músum gav enntá 50 mg/kg bert veika forðing, og eingin kanning av babesiosis hjá menniskjum er til.

Toxoplasma vísir sama mynstur. Tvær mentanarkanningar við áratíggjum ímillum funnu forðing undir einum micromolar av fjølgandi tachyzoitum: 0.45 micromolar í macrophagum í 1989 og umleið 0.30 micromolar í einari malaríu-screening í 2018. Eingin teirra rakti dulda bradyzoit-vevnaðarcystuna, kliniskt torføra stigið, og eingin viðgerðarkanning við djórum ella menniskjum varð funnin. Eitt tachyzoittal úr einari skál er ikki prógv um nakra infektión hjá einum menniskja.

Leishmania og trypanosomar: ansa eftir ljósinum, ansa eftir músini

Stórur partur av Leishmania-bókmentunum snýr seg í veruleikanum um fotodynamiska viðgerð, sum er eitt annað hugtak enn at svølgja eitt litarevni. Fotoaktivering minkaði forðandi styrkina móti Leishmania amazonensis úr umleið 100 niður í 20 micromolar, og øll prógvini hjá menniskjum eru ein sjúklingur, har sárini fingu antimony, meðan eitt afturat fekk ljósvirkjað litarevni. Kanningar við hamstrum vístu, at staðbundin ljósvirkjað viðgerð hjálpti, meðan intradermalt litarevni ikki gjørdi tað (Sbeghen og starvsfelagar, 2015). Staðbundið litarevni saman við reyðum ljósi á húðini er ikki systemisk viðgerð.

Próvgrundarlagið fyri trypanosomar inniheldur mest gagnliga negativa úrslitið í hesi gjøgnumgongd: metýlenblátt drap Trypanosoma brucei in vitro, men megnaði ikki at grøða smittaðar mýs við 300 mg/kg gjøgnum munnin ella 200 mg/kg sum innspræning. Fyri Chagas-sjúku eru prógvini biokemisk, gjøgnum parasittserliga enzymið trypanothione reductase (Buchholz og starvsfelagar, 2008), umframt ljósstyrkta killing in vitro (Barbosa og starvsfelagar, 2020). Desinfektión í blóðbanka av tilsettum plasma (Gironés og starvsfelagar, 2006) snýr seg um blóðúrdráttir, ikki sjúklingar. Lesarar, sum koma frá sjúkum bornum av skógarmottum, eiga at leggja til merkis, at Lyme-sjúka er bakteriel og ikki parasittisk; próvgrundarlagið verður mett í okkara gjøgnumgongd av metýlenbláum móti Lyme-sjúku.

Ormar, flukes og pástandurin um tarmreinsing

Schistosoma mansoni er besta dømið við ormi og røkkur kortini ikki á mál: litarevnið drap schistosomula undir 10 micromolar og vaksnar verur við 10 til 30 micromolar, men smittaðar mýs vístu umleið 60 percent minking í parasittbyrðu við ongari grøði. Lítla kanningin á menniskjum í hesi grein snúði seg um eina aðra evnissamanseting og kann tí ikki verða lýst sum ein roynd við litarevninum hjá menniskjum. Móti Strongyloides-larvum og vaksnum verum fylgdu forðandi styrkir nær 4 til 6 micromolar gjøgnumtreingingini av litarevninum í ormin, men mýs, sum fingu evnið gjøgnum munnin, vístu onga munandi taming av infektiónini. Fyri skabb og lús varð einki terapeutiskt próv hjá menniskjum funnið.

Eingin nútímans roynd, røð av tilfellum ella sannførandi frágreiðing um eitt einstakt tilfelli vísir, at metýlenblátt gjøgnum munnin týnir Giardia, Entamoeba, Strongyloides ella innvølshelminthar hjá menniskjum. Næsta skrásetta dømið er ein frágreiðing frá 1956 um giardiasis í gallbløðruni uttan atkomiliga dosu ella váttaða grøði. Tvær nútímans Giardia-greinar eru lættar at misskilja: í aðrari var 1 percent litarevni liturin, sum gjørdi trophozoitarnar sjónligar, og í hinari var útthynnt litarevni avlesingarliturin eftir vanlig evni. Ein litur, sum litar ein parasitt undir mikroskopinum, er ikki eitt evni, sum drepur hann í tarmunum. Fyri Trichomonas er einasta djórakanningin aftur fotodynamisk: vaginalt litarevni saman við ljósi hjá smittaðum músum (Fonseca og starvsfelagar, 2019), ikki ein reinsing gjøgnum munnin.

Samanberingin

Hvat hevði broytt hetta svarið

Holini eru so ítøkilig, at tey kunnu nevnast. Ongin skrásett interventional roynd við menniskjum við litarevninum móti nøkrum parasitti uttan malaríu varð funnin fram til September 2026, so fyrsta manglandi prógvið er ein og hvør kontrollerað kanning hjá menniskjum uttan fyri Plasmodium. Í øðrum lagi hava styrkir í skál, sum verða hildnir uppi í fleiri dagar, ferð eftir ferð miseydnast hjá djórum orsakað av skjótari útskiljing ella skeivum kropsrúmum, sum miseydnaðu royndirnar við trypanosomum og Strongyloides hjá músum vísa. Í triðja lagi eiga fotodynamisk úrslit ikki longur at verða brúkt sum systemisk prógv; litarevni saman við einari máldari ljósdosu er eitt staðbundið desinfektiónshugtak við sínum egna flutningstrupulleika. Í fjórða lagi krevja pástandir um tarmarnar parasitologisk endamál, tað vil siga reinsing úr skarni ella vevnaði í kontrolleraðum bólkum, ikki subjektivar symptommetingar undir reinsiskipanum við fleiri innihaldsevnum.

Tvey trygdarviðurskifti avmarka sjálvstøðugar royndir. Litarevnið er kontraindicerað við glucose-6-phosphate dehydrogenase-troti orsakað av vanda fyri hemolysu, og ein samlað greining av fýra malaríuroyndum hjá børnum fann størri fall í hemoglobini hjá børnum við fullum troti við antiparasittiskum dosum nær 15 mg/kg per day. Tað er eisini ein sterkur reversibul monoamine oxidase A-hemmari (mekanisman aftan fyri serotonin-toksisitet), sum í núverandi merking hevur boxed warning, og blátt land kann órógva automatiseraðar landroyndir. Spurningar um dosering, reinleika og interaktiónir hoyra til okkara praktisku vegleiðing um nýtslu av metýlenbláum.

Metýlenblátt vann sær sítt antiparasittiska orð við røttum, móti malaríu, í tilvildarligum royndum við mýggi sum endamáli. Alt uttan fyri tað byggir á læntan myndugleika. Inntil ein kontrollerað kanning hjá menniskjum vísir nakað annað fyri eina navngivna veru, er tann verjandi niðurstøðan smøl: eitt veruligt malaríuevni undir gransking, sum forðar smittuflutningi, og allastaðni annars eitt starvsstovuúrslit, sum enn bíðar eftir prógvi fyri, at tað heldur, tá tað møtir einum livandi verti.