মিথিলিন ব্লু, প্ৰুছিয়ান ব্লু আৰু হাইড্ৰক্সোকোবালামিন: ভিন্ন সমস্যাৰ বাবে তিনিটা প্ৰতিষেধক

তিনিটা ঔষধৰ বৰ্ণনাত ৰঙৰ উল্লেখ আছে, কিন্তু তাৰ বাহিৰে সিহঁতৰ মাজত মিল প্ৰায় নাই। মিথিলিন ব্লু হৈছে নীলা ৰঙৰ এটা ৰেডক্স ৰঞ্জক। প্ৰুছিয়ান ব্লু হৈছে নীলা ৰঙৰ এটা স্ফটিক জালক। Cyanokit নামেৰে বিক্ৰী হোৱা হাইড্ৰক্সোকোবালামিন হৈছে ৰঙা ৰঙৰ ভিটামিন B12ৰ পূৰ্বসূৰী। কেৱল নামৰ ভিত্তিত ইহঁতক একে শ্ৰেণীত ৰখা পাঠকে ভাবিব পাৰে যে ইহঁতে একে ধৰণৰ কাম কৰে। কিন্তু তেনে নহয়। শৰীৰত কি সমস্যা হৈছে, তাৰ একোটা পৃথক ধাৰণাক কেন্দ্ৰ কৰি প্ৰতিটো ঔষধ গঢ়ি উঠিছে, আৰু সেই ধাৰণাৰ পৰিসৰৰ বাহিৰত প্ৰতিটোৱেই বিফল হয়।

স্পষ্ট সম্পৰ্কটো চমু। জাৰণৰ ফলত কাৰ্যক্ষমতা হেৰুওৱা হিমোগ্লোবিনক মিথিলিন ব্লুৱে পুনৰ কাৰ্যক্ষম কৰে। হাইড্ৰক্সোকোবালামিনে চায়ানাইডক পোনপটীয়াকৈ বান্ধি লয়। প্ৰুছিয়ান ব্লুৱে তেজস্ক্ৰিয় চিজিয়াম আৰু থেলিয়ামক অন্ত্ৰৰ ভিতৰত আৱদ্ধ কৰে, যাতে শৰীৰে সেইবোৰ নিষ্কাশন কৰিব পাৰে। ৰং হৈছে বাহ্যিক উপস্থাপন। অন্তৰ্নিহিত কাৰ্যপ্ৰণালী হৈছে মূল ধাৰণা, আৰু এই দুয়োটাৰ মাজৰ সম্পৰ্ক বুজোঁতেই বিভ্ৰান্তি হয়।

এইটো শিক্ষামূলক তুলনা, চিকিৎসাৰ নিৰ্দেশনা নহয়। মেটহিমোগ্লোবিনেমিয়া, চায়ানাইডৰ সংস্পৰ্শ, কাৰ্বন মনোক্সাইডৰ সংস্পৰ্শ বা তেজস্ক্ৰিয় দূষণৰ সন্দেহ হোৱাটো জৰুৰী অৱস্থা। এটা প্ৰবন্ধৰ ভিত্তিত পদক্ষেপ লোৱাৰ সলনি জৰুৰী সেৱালৈ ফোন কৰক আৰু স্থানীয় বিষ নিয়ন্ত্ৰণ সেৱাৰ পৰামৰ্শ অনুসৰণ কৰক।

মিথিলিন ব্লু: হিমোগ্লোবিনক পুনৰ কাৰ্যক্ষম কৰা এটা ৰিলে

স্বাভাৱিক হিমোগ্লোবিনে ফেৰাছ অৱস্থাত থকা লোহা, Fe2+ৰ সৈতে অক্সিজেন বহন কৰে। মেটহিমোগ্লোবিনেমিয়াত সেই লোহা জাৰিত হৈ ফেৰিক অৱস্থা, Fe3+লৈ পৰিণত হয়, যিয়ে অক্সিজেন বান্ধি ৰাখিব নোৱাৰে। তেজ চকলেটৰ দৰে বাদামী দেখাব পাৰে। সাধাৰণ পাল্‌ছ অক্সিমেট্ৰিয়ে বিভ্ৰান্তিকৰ ফল দিয়ে। হাওঁফাওঁত বায়ু চলাচল হৈ থাকিলেও ৰোগীৰ কাৰ্যক্ষম হিমোগ্লোবিনৰ অভাৱ হয়।

মিথিলিন ব্লুৱে ইয়াত কাম কৰে কাৰণ ই ইলেক্ট্ৰনৰ বাবে এটা ৰিলে হিচাপে কাম কৰে, যিদৰে মিথিলিন ব্লুৱে দাতা আৰু গ্ৰহণকাৰীৰ মাজত ইলেক্ট্ৰন স্থানান্তৰ কৰাৰ বৰ্ণনাত ব্যাখ্যা কৰা হৈছে। লোহিত ৰক্তকণিকাৰ ভিতৰত NADPH-নিৰ্ভৰ এটা পথৰ জৰিয়তে ই বিজাৰিত হৈ লিউকোমিথিলিন ব্লুলৈ পৰিণত হয়, আৰু এই বিজাৰিত ৰূপটোৱে এনজাইমৰ সহায় নোহোৱাকৈ ফেৰিক লোহালৈ ইলেক্ট্ৰন দি তাক পুনৰ ফেৰাছ অৱস্থালৈ আনে। ৰঞ্জকটো খৰচ হৈ শেষ হোৱাৰ সলনি চক্ৰাকাৰে কাম কৰে। এই কাৰ্যপ্ৰণালীৰ বাবেই মেটহিমোগ্লোবিনেমিয়াত মিথিলিন ব্লুৰ ব্যৱহাৰ হৈছে মাত্ৰা জোখা আৰু সঁহাৰি পৰ্যবেক্ষণ কৰা চিকিৎসালয়ৰ এক প্ৰক্ৰিয়া, ঘৰত অনুসৰণ কৰিবলগীয়া পদ্ধতি নহয়।

মিথিলিন ব্লুৰ বৰ্তমানৰ লেবেলত প্ৰাপ্তবয়স্ক আৰু শিশুৰ অৰ্জিত মেটহিমোগ্লোবিনেমিয়াক অনুমোদিত ব্যৱহাৰ হিচাপে নিৰ্ধাৰণ কৰা হৈছে। প্ৰাপ্তবয়স্ক আৰু শিশুৰ বাবে মানক মাত্ৰা হৈছে প্ৰতি kgত 1 mg, 5ৰ পৰা 30 মিনিটত শিৰাৰ জৰিয়তে দিয়া হয়; মাত্ৰা বা লক্ষণ অব্যাহত থাকিলে এবাৰ পুনৰ দিয়াৰ সম্ভাৱনা আছে। মাত্ৰাৰ সীমা, পুনৰ দিয়াৰ চৰ্ত আৰু কেতিয়া আন হস্তক্ষেপলৈ যাব লাগে, সেই বিষয়ে মিথিলিন ব্লুৰ বৰ্তমানৰ লেবেলত সবিশেষ দিয়া আছে। প্ৰয়োগৰ পথ আৰু নিৰীক্ষণৰ ব্যৱহাৰিক প্ৰশ্নসমূহ মিথিলিন ব্লুৰ মাত্ৰা নিৰ্ধাৰণ আৰু নিৰীক্ষণ কেনেকৈ কৰা হয়, তাৰ আলোচনাত সামৰি লোৱা হৈছে।

তিনিটা সীমা গুৰুত্বপূৰ্ণ। প্ৰথমতে, গ্লুকোজ-6-ফছফেট ডিহাইড্ৰ’জিনেজৰ অভাৱ থাকিলে ইয়াৰ ব্যৱহাৰ আনুষ্ঠানিকভাৱে নিষিদ্ধ, কাৰণ ৰঞ্জকটো বিজাৰিত কৰিবলৈ প্ৰয়োজন হোৱা NADPHৰ যোগান ব্যাহত হয়। ইয়াৰ ফলত ঔষধটো অকাৰ্যকৰী হয় আৰু হিমোলাইছিছৰ আশংকা বাঢ়ে। দ্বিতীয়তে, মিথিলিন ব্লুৱে নেনোমোলাৰ ঘনত্বতে মনোএমাইন অক্সিডেজ A বাধা দিয়ে। সেয়ে SSRIs, SNRIs, MAOIs আৰু কেইবাটাও অপিঅ’ইডৰ সৈতে একেলগে প্ৰয়োগ কৰিলে চেৰ’টনিন ছিণ্ড্ৰ’মৰ বিষয়ে বাকচবদ্ধ সতৰ্কবাণী আছে; মিথিলিন ব্লুৰ সুৰক্ষা আৰু ঔষধৰ পাৰস্পৰিক ক্ৰিয়াৰ আলোচনাত এই বিষয়টো পৰ্যালোচনা কৰা হৈছে। তৃতীয়তে, বৃক্কৰ কাৰ্যক্ষমতা হ্ৰাস পালে শৰীৰত ঔষধৰ সংস্পৰ্শৰ মাত্ৰা সলনি হয়, আৰু লেবেলে মধ্যম বা গুৰুতৰ হ্ৰাস থকা ৰোগীৰ বাবে কেৱল এটা মাত্ৰাৰ অনুমতি দিয়ে। এইবোৰৰ কোনোটোৱেই গৌণ কথা নহয়। প্ৰতিটোৱেই সেই একে ৰিলে ধাৰণাৰ পৰা উদ্ভৱ হয়: কোষৰ ইলেক্ট্ৰনৰ যোগান ব্যৱহাৰ কৰা আৰু মনোএমাইন এনজাইমৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলোৱা ঔষধ এটাই দুয়োটাৰ সৈতেই পাৰস্পৰিক ক্ৰিয়া কৰিব।

চায়ানাইড বিষক্ৰিয়াতো মিথিলিন ব্লুৰ ব্যৱহাৰৰ ইতিহাস আছে, যাৰ আৰম্ভণি 1930ৰ দশকত হৈছিল; কিন্তু ইতিহাস বৰ্তমানৰ চিকিৎসা-পদ্ধতি নহয়। আৰম্ভণিৰ গৱেষকসকলে ৰেডক্স বা মেটহিমোগ্লোবিনৰ জৰিয়তে হোৱা প্ৰভাৱৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল। কিন্তু 1950ৰ দশকলৈ নাইট্ৰাইট আৰু থায়’ছালফেটভিত্তিক পদ্ধতিৰ তুলনাত চায়ানাইডৰ বিৰুদ্ধে ঔষধটো অদক্ষ বুলি বিবেচিত হৈছিল। বৰ্তমান যুক্তৰাষ্ট্ৰত চায়ানাইডৰ বাবে ইয়াৰ কোনো অনুমোদিত ব্যৱহাৰ নাই। চায়ানাইডৰ ওপৰত পুনৰ আৰম্ভ হোৱা নিগনি আৰু কোষৰ অধ্যয়নবোৰ প্ৰাক্‌-ক্লিনিকেল সংকেতহে, চায়ানাইডৰ জৰুৰী অৱস্থাত এই ঔষধ ব্যৱহাৰ কৰাৰ কাৰণ নহয়।

হাইড্ৰক্সোকোবালামিন: চায়ানাইড বান্ধি লোৱা এটা কোবাল্ট কেন্দ্ৰ

চায়ানাইডে মাইট’কণ্ড্ৰিয়াৰ চাইট’ক্ৰ’ম c অক্সিডেজ বাধা দিয়ে। সেয়ে ধমনীৰ অক্সিজেন পৰ্যাপ্ত যেন দেখালেও কোষে অক্সিজেন ব্যৱহাৰ কৰিব নোৱাৰে। ইয়াৰ ফলত লেক্টিক এচিড’ছিছ, চেতনাৰ পৰিৱৰ্তন আৰু হৃদ্‌ৰক্তবাহী তন্ত্ৰৰ পতন ঘটে। চিকিৎসাৰ মূল ধাৰণা হৈছে চায়ানাইডক আঁতৰোৱা, হিমোগ্লোবিনৰ অৱস্থা সলনি কৰা নহয়।

Cyanokit নামেৰে বজাৰত উপলব্ধ হাইড্ৰক্সোকোবালামিনে পোনপটীয়াকৈ সেই কাম কৰে। ইয়াৰ কোবাল্ট কেন্দ্ৰই নিজৰ হাইড্ৰক্সো লিগেণ্ডৰ ঠাইত এটা চায়ানাইড আয়ন বান্ধি লৈ চায়ানোকোবালামিন, অৰ্থাৎ সাধাৰণ ভিটামিন B12 গঠন কৰে, যাক বৃক্কই নিষ্কাশন কৰে। এইটো বান্ধি আৱদ্ধ কৰা প্ৰক্ৰিয়া, ৰেডক্স চক্ৰ নহয়। প্ৰাপ্তবয়স্কৰ বাবে অনুমোদিত মাত্ৰা হৈছে প্ৰায় 15 মিনিটত শিৰাৰ জৰিয়তে 5 g; সঁহাৰি পৰ্যাপ্ত নহ’লে দ্বিতীয়বাৰ 5 g, সৰ্বাধিক 10 gলৈকে। সেইবাবেই প্ৰশ্নটো সঠিকভাৱে উত্থাপন কৰিলে মিথিলিন ব্লু বনাম Cyanokitৰ তুলনা সোনকালে স্পষ্ট হয়: নিশ্চিত বা সন্দেহযুক্ত চায়ানাইড বিষক্ৰিয়াৰ বাবে যুক্তৰাষ্ট্ৰত হাইড্ৰক্সোকোবালামিন হৈছে আধুনিক প্ৰথম-শাৰীৰ ঔষধ। নিৰ্বাচিত ক্ষেত্ৰত নাইট্ৰাইট আৰু থায়’ছালফেটৰ পৃথক প্ৰস্তুতিও ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এই ভূমিকাত মিথিলিন ব্লু বিকল্প নহয়।

ইয়াৰ ৰসায়নৰ পৰা দুটা ব্যৱহাৰিক পৰিণাম আহে। ঔষধটো গভীৰ ৰঙা, সেয়ে ছাল আৰু প্ৰস্ৰাৱ ৰঙা হোৱাটো প্ৰত্যাশিত; কেতিয়াবা প্ৰস্ৰাৱৰ ৰঙৰ পৰিৱৰ্তন কেইবা সপ্তাহো থাকিব পাৰে। ইয়াৰ প্ৰবল পোহৰ শোষণ ক্ষমতাই ৰংভিত্তিক পৰীক্ষাগাৰৰ পৰীক্ষা আৰু কাৰ্বক্সিহিমোগ্লোবিন, মেটহিমোগ্লোবিন আৰু অক্সিহিমোগ্লোবিনৰ কো-অক্সিমেট্ৰি পাঠতো বিঘিনি ঘটায়। ত্ৰুটিৰ পৰিমাণ আৰু দিশ বিশ্লেষকভেদে সলনি হয়। এই কথা নজনাকৈ চিকিৎসকে বিষক্ৰিয়া বিচাৰ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা সংখ্যাবোৰকে ভুলকৈ বুজিব পাৰে। এমাইল নাইট্ৰাইট, ছ’ডিয়াম নাইট্ৰাইট আৰু ছ’ডিয়াম থায়’ছালফেটভিত্তিক পুৰণি চায়ানাইড কিটে বেলেগ ধৰণে কাম কৰিছিল: চায়ানাইড বান্ধিবলৈ নাইট্ৰাইটে ইচ্ছাকৃতভাৱে মেটহিমোগ্লোবিন সৃষ্টি কৰিছিল, আৰু থায়’ছালফেটে চায়ানাইডক থায়’চায়ানেটলৈ ৰূপান্তৰ কৰাত সহায় কৰিছিল। এই কৌশলে অক্সিজেন বহন ক্ষমতা কমায় আৰু ৰক্তচাপ হ্ৰাস কৰিব পাৰে। ধোঁৱা উশাহৰ সৈতে সোমোৱাৰ ফলত কাৰ্বন মনোক্সাইডো উপস্থিত থাকিব পাৰে যেতিয়া, তেতিয়া এই বিনিময় অনুকূল নহয়। হাইড্ৰক্সোকোবালামিনে মেটহিমোগ্লোবিন সৃষ্টি নকৰাকৈ চায়ানাইড বান্ধি লয়, সেয়ে এই অসুবিধা এৰাই চলে।

প্ৰুছিয়ান ব্লু: অন্ত্ৰতে থকা এটা স্ফটিক ফান্দ

Radiogardase নামেৰে বিক্ৰী হোৱা প্ৰুছিয়ান ব্লু হৈছে অদ্ৰৱণীয় ফেৰিক হেক্সাচায়ানোফেৰেট। এই ৰাসায়নিক সূত্ৰত থকা চায়ানাইড শব্দটোৱে লোহাৰ স্ফটিকত আৱদ্ধ লিগেণ্ড বুজায়, মুক্ত চায়ানাইড নহয়; চায়ানাইড বিষক্ৰিয়াত ইয়াৰ কোনো ভূমিকা নাই। ইয়াৰ অনুমোদিত ব্যৱহাৰ হৈছে তেজস্ক্ৰিয় চিজিয়াম অথবা তেজস্ক্ৰিয় বা অতেজস্ক্ৰিয় থেলিয়ামৰ দ্বাৰা শৰীৰৰ ভিতৰত হোৱা দূষণ।

ইয়াৰ মূল ধাৰণা হৈছে অন্ত্ৰৰ গহ্বৰত আয়নৰ বিনিময়। অক্ষত অন্ত্ৰৰ বেৰৰ মাজেৰে স্ফটিকবোৰ শোষিত নহয়। সেইবোৰ অন্ত্ৰতে থাকে, পিত্তত নিষ্কাশিত আয়নকে ধৰি চিজিয়াম বা থেলিয়াম আয়নবোৰক জালকত অধিশোষণ কৰে, আৰু অন্ত্ৰ-যকৃতৰ পুনঃসঞ্চালন ব্যাহত কৰে। ফলত অধিক ধাতু মলৰ সৈতে ওলাই যায়। প্ৰুছিয়ান ব্লুৰ বিষয়ে CDCৰ চিকিৎসা পৃষ্ঠাই একে কাৰ্যপ্ৰণালী সহজ ভাষাত বৰ্ণনা কৰিছে: ই এই ধাতুবোৰ অন্ত্ৰত আৱদ্ধ কৰি মলৰ জৰিয়তে নিষ্কাশন ত্বৰান্বিত কৰে। প্ৰাপ্তবয়স্ক আৰু কিশোৰ-কিশোৰীৰ বাবে প্ৰয়োগ-পদ্ধতি হৈছে মুখেৰে দৈনিক তিনিবাৰ 3 g। সৰু শিশুৰ বাবে ওজনভিত্তিক কম মাত্ৰা ব্যৱহাৰ কৰা হয়, আৰু দূষণ নিৰীক্ষণৰ অধীনত প্ৰায়ে 30 দিন বা তাতকৈ অধিক সময়লৈ চলোৱা হয়।

ইয়াৰ পৰাই প্ৰুছিয়ান ব্লু বনাম মিথিলিন ব্লু সম্পৰ্কীয় অনুসন্ধানৰ পোনপটীয়া উত্তৰ পোৱা যায়। মিথিলিন ব্লুৱে তেজত ইলেক্ট্ৰনৰ ৰিলে হিচাপে কাম কৰে। প্ৰুছিয়ান ব্লুৱে অন্ত্ৰত শোষিত নোহোৱা ফান্দ হিচাপে কাম কৰে। এটাই ধাতুযুক্ত প্ৰ’টিনক পুনৰ কাৰ্যক্ষম কৰে। আনটোৱে এটা ধাতু শৰীৰত থকা সময় কমায়। এটা আনটোৰ ঠাইত ব্যৱহাৰ কৰিলে দুয়োটা সমস্যাই চিকিৎসাবিহীন হৈ থাকিব: মেটহিমোগ্লোবিন জাৰিত অৱস্থাতে থাকিব, আৰু চিজিয়ামৰ পুনঃসঞ্চালন চলি থাকিব।

কাৰ্বন মনোক্সাইড: য’ত মিথিলিন ব্লুৰ ভূমিকা নাই

কাৰ্বন মনোক্সাইডে অক্সিজেনতকৈ বহুত বেছি আসক্তিৰে হিমোগ্লোবিনৰ সৈতে বান্ধ খায় আৰু বিয়োজন বক্ৰ সলনি কৰে। একে সময়তে ই হৃদ্‌যন্ত্ৰ আৰু মাইট’কণ্ড্ৰিয়াৰ স্থানসমূহতো ক্ৰিয়া কৰে। মানক চিকিৎসা হৈছে সংস্পৰ্শৰ পৰা আঁতৰোৱা আৰু লক্ষণ দূৰ নোহোৱালৈকে 100 শতাংশ অক্সিজেন দিয়া, সাধাৰণতে কেইবা ঘণ্টাৰ বাবে। স্নায়ৱিক কাৰ্যক্ষমতাৰ উল্লেখযোগ্য হ্ৰাস, চেতনা হেৰুৱা, হৃদ্‌যন্ত্ৰৰ জড়িততা বা গুৰুতৰ এচিড’ছিছৰ দৰে নিৰ্বাচিত গুৰুতৰ অৱস্থাত হাইপাৰবাৰিক অক্সিজেন বিবেচনা কৰা হয়। জৰুৰী চিকিৎসাৰ বিষয়ে CDCৰ তথ্যসূত্ৰৰ সংকলনত সংগৃহীত ফেডাৰেল জৰুৰীকালীন তথ্যসূত্ৰবোৰে এই চিকিৎসা-পথৰ কেন্দ্ৰত অক্সিজেন আৰু সহায়ক চিকিৎসাক ৰাখিছে।

সেয়ে কাৰ্বন মনোক্সাইড বিষক্ৰিয়াত মিথিলিন ব্লুৰ ব্যৱহাৰ সম্পৰ্কীয় অনুসন্ধান আপাতদৃষ্টিত যুক্তিসংগত যেন লগা এটা ভুলৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল: নীলা ৰঞ্জক এটাই যদি হিমোগ্লোবিনৰ এটা সমস্যা ঠিক কৰে, তেন্তে হয়তো আন এটাও ঠিক কৰিব। কিন্তু ই নকৰে। কাৰ্বন মনোক্সাইডৰ বাবে ঔষধটোৰ কোনো অনুমোদিত ব্যৱহাৰ নাই, আৰু বৰ্তমানৰ কাৰ্বন মনোক্সাইড চিকিৎসাৰ সিদ্ধান্ত-পদ্ধতিত ইয়াক অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হোৱা নাই। এই ধাৰণা পুৰণি: 1930ৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে প্ৰাণীৰ ওপৰত কৰা কামত ইয়াৰ প্ৰস্তাৱ দিয়া হৈছিল আৰু এবছৰৰ ভিতৰতে পৰীক্ষামূলক সমালোচনাৰ ভিত্তিত নাকচ কৰা হৈছিল। কেতিয়াবা উদ্ধৃত কৰা আধুনিক নিগনিৰ এটা অধ্যয়নত সংস্পৰ্শৰ পিছত পলমকৈ হোৱা স্নায়ু-সুৰক্ষা পৰীক্ষা কৰা হৈছিল, কাৰ্বক্সিহিমোগ্লোবিনৰ তৎকালীন বিপৰীত ৰূপান্তৰ নহয়। জাৰিত লোহা আৰু কাৰ্বন মনোক্সাইডেৰে বান্ধ খোৱা লোহা একেটা প্ৰ’টিনৰ ভিন্ন অৱস্থা। প্ৰথমটোৰ বাবে উপযোগী ৰিলে এটাৰ দ্বিতীয়টোৰ ওপৰত কোনো প্ৰতিষ্ঠিত ক্ৰিয়া নাই। এই সীমাটো বুজিব বিচৰা পাঠকে ইয়াক মিথিলিন ব্লুৰ গৱেষণাৰ বহল পৰিসৰৰ সৈতে মিলাই চালে উপযোগী পাব; সেই পৰিসৰে মানুহৰ ক্ষেত্ৰত অনুমোদিত ব্যৱহাৰক কোষ আৰু প্ৰাণীৰ অধ্যয়নৰ সংকেতৰ পৰা পৃথক কৰে।

যিকোনো তুলনাৰ আগতে কাষে কাষে মিলাই চোৱা

এই তালিকাখন তিনিটা সাধাৰণ ভুলৰ সৈতে মিলাই চাওক। একেধৰণৰ নাম মানেই একেধৰণৰ লক্ষ্য নহয়। গাঢ় ৰং মানেই একে ঔষধীয় কাৰ্য নহয়; হাইড্ৰক্সোকোবালামিনৰ ৰঙা ৰং আৰু আন দুটাৰ নীলা ৰঙে সিহঁতক পৰস্পৰৰ বিকল্প হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি নে নোৱাৰি, সেই বিষয়ে একো নকয়। আৰু এটা বিষক্ৰিয়াৰ পৰীক্ষামূলক ফল কেৱল নাম শুনিবলৈ সদৃশ আন এটা বিষক্ৰিয়াত প্ৰয়োগ কৰিব নোৱাৰি। প্ৰথমে মূল ধাৰণা, তাৰ পিছত নাম, আৰু জৰুৰী সিদ্ধান্ত জৰুৰীকালীন চিকিৎসকৰ সৈতে।