প্ৰবন্ধ
পাইলোনাইডেল ছাইনাছৰ অস্ত্ৰোপচাৰত মিথিলিন ব্লু: মানচিত্ৰণ আৰু পুনৰাবৃত্তিৰ প্ৰমাণ

পাইলোনাইডেল ছাইনাছ হৈছে পুচ্ছাস্থিৰ ওচৰত ছালৰ তলত থকা এটা নলীসদৃশ পথ, যাৰ প্ৰায়ে এনে পাৰ্শ্বশাখা থাকে যিবোৰ অস্ত্ৰোপচাৰৰ সময়ত দেখা কঠিন। ৰোগাক্ৰান্ত কলা ৰৈ গ’লে অস্ত্ৰোপচাৰ বিফল হয়, সেয়েহে শল্যচিকিৎসকসকলে কাটিবলৈ আৰম্ভ কৰাৰ আগতে প্ৰতিটো শাখা বিচাৰি উলিওৱাৰ এটা নিৰ্ভৰযোগ্য উপায় বিচাৰে। ছাইনাছৰ মুখত মিথিলিন ব্লু ইনজেক্ট কৰিলে নলীসমূহৰ জালিকাটো নীলা ৰঙেৰে ৰঞ্জিত হয় আৰু শল্যচিকিৎসকে অনুসৰণ কৰিব পৰা এটা দৃশ্যমান মানচিত্ৰ পায়।
সেই মানচিত্ৰটো দৃশ্যমান কৰাত সহায়ক, চিকিৎসা নহয়। এই পাৰ্থক্যটো গুৰুত্বপূৰ্ণ, কাৰণ মিথিলিন ব্লু ব্যৱহাৰ কৰা পাইলোনাইডেল অস্ত্ৰোপচাৰ সম্পৰ্কীয় সাহিত্যত দুটা পৃথক প্ৰশ্ন একেলগ কৰা হয়। প্ৰথমটো হৈছে, ৰঞ্জকে সকলো ৰোগাক্ৰান্ত কলা সঠিকভাৱে চিহ্নিত কৰে নে নাই। দ্বিতীয়টো হৈছে, যিসকল ৰোগীৰ অস্ত্ৰোপচাৰত ৰঞ্জক ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, তেওঁলোকৰ বছৰবোৰৰ পাছত পুনৰাবৃত্তি কম হয় নে নাই। এটা ৰঞ্জক অণুবীক্ষণ যন্ত্ৰৰ তলত প্ৰথম পৰীক্ষাত বিফল হ’ব পাৰে, তথাপিও চিকিৎসাক্ষেত্ৰত উন্নত ফলাফলৰ সৈতে সম্পৰ্কিত হ’ব পাৰে, বা ইয়াৰ বিপৰীতটোও হ’ব পাৰে। এই বিষয়ত সঘনাই উদ্ধৃত কৰা প্ৰকাশিত অধ্যয়ন দুটাই পৃথক নক্সা আৰু পৃথক অনুসৰণকালৰ সৈতে এই প্ৰশ্ন দুটাৰ কেৱল এটাকৈ উত্তৰ দিয়ে।
শল্যচিকিৎসকে কি চাবলৈ চেষ্টা কৰে
ৰঞ্জকটোক লুকাই থকা গাঁথনি এটাৰ ওপৰত লগোৱা চিহ্ন বুলি ভাবক। শল্যচিকিৎসকে ছালৰ মুখটোৰে নীলা তৰল ইনজেক্ট কৰে, সংযুক্ত নলীসমূহৰ মাজেৰে ই বিয়পি পৰালৈ অপেক্ষা কৰে, তাৰ পাছত ৰঞ্জিত কলা কাটি আঁতৰায়। ৰঞ্জক নোপোৱা যিকোনো অংশ, অথবা ইনজেক্ট কৰা নলীটোৰ সৈতে কেতিয়াও সংযুক্ত নথকা যিকোনো ৰোগাক্ৰান্ত কলা অৰঞ্জিত হৈ থাকে আৰু চকুত নপৰিব পাৰে।
সেয়েহে তিনিটা কথা পৃথকে পৃথকে ভুল হ’ব পাৰে। ৰঞ্জকে প্ৰতিটো শাখা পূৰ নকৰিব পাৰে। শল্যচিকিৎসকে ৰঞ্জিত হোৱা সকলো অংশ আঁতৰাব নোৱাৰে পাৰে। আৰু ৰঞ্জিত সীমাৰ বাহিৰৰ কলাতো অণুবীক্ষণিক ৰোগাক্ৰান্ত অংশ থাকিব পাৰে। তলৰ অধ্যয়নবোৰে এই শৃংখলৰ পৃথক পৃথক অংশ পৰীক্ষা কৰে; সেইবাবেই সিহঁতৰ ফলাফল একেলগ কৰি গড় উলিয়াব নোৱাৰি।
অস্ত্ৰোপচাৰৰ পদ্ধতিবোৰ তুলনা কৰা পাঠকসকলে অস্ত্ৰোপচাৰত মিথিলিন ব্লুৰ ব্যৱহাৰৰ সামগ্ৰিক পৰ্যালোচনাৰ লগতে ৰঞ্জকেৰে কলা ৰঞ্জিত কৰা আৰু কলাৰ চিকিৎসাৰ মাজৰ পাৰ্থক্য, আৰু পুনৰাবৃত্তিৰ সংজ্ঞা আৰু পৰিমাপ কেনেকৈ কৰা হয়, সেই বিষয়ে পৃথক ব্যাখ্যাবোৰো চাব পাৰে।
দীৰ্ঘকালীন পুনৰাবৃত্তি: এটা পৰ্যবেক্ষণমূলক কোহৰ্ট
পুনৰাবৃত্তি সম্পৰ্কীয় প্ৰমাণ Doll আৰু সহকৰ্মীসকলে International Journal of Colorectal Disease-ত প্ৰকাশ কৰা এটা পশ্চাদ্দৃষ্টিমূলক কোহৰ্ট অধ্যয়নৰ পৰা আহিছে। প্ৰবন্ধটোৰ শিৰোনামতেই মূল ফলাফল পোনপটীয়াকৈ উল্লেখ কৰা হৈছে, আৰু ইয়াৰ তীব্ৰ পাইলোনাইডেল ৰোগত মিথিলিন ব্লুৰ দীৰ্ঘকালীন অনুসৰণ অধিকাংশ অস্ত্ৰোপচাৰ সম্পৰ্কীয় অধ্যয়নতকৈ বহু বেছি সময় ধৰি চলিছে।
গৱেষকসকলে 1980 আৰু 1996-ৰ মাজত জাৰ্মানীৰ তিনিখন সামৰিক চিকিৎসালয়ত পাইলোনাইডেল ৰোগৰ বাবে প্ৰথমবাৰ অস্ত্ৰোপচাৰ কৰা 1,960 জন ৰোগী চিনাক্ত কৰিছিল, তাৰ পাছত বিস্তৃত টেলিফোন অনুসৰণৰ বাবে 247 জন বাছনি কৰিছিল। অনুসৰণৰ গড় সময় প্ৰায় 15 বছৰ আছিল, আৰু ইয়াৰ পৰিসৰ প্ৰায় 9ৰ পৰা 25 বছৰ আছিল। অংশগ্ৰহণকাৰীসকলৰ অধিকাংশই আছিল যুৱ সামৰিক পুৰুষ। অস্ত্ৰোপচাৰৰ পদ্ধতি ভিন্ন আছিল: প্ৰায় দুই-তৃতীয়াংশৰ কলা কাটি আঁতৰাই ক্ষত খোলা অৱস্থাত শুকাবলৈ দিয়া হৈছিল, এক-চতুৰ্থাংশৰ কলা কাটি আঁতৰাই প্ৰাথমিকভাৱে মধ্যৰেখাত বন্ধ কৰা হৈছিল, আৰু বাকীসকলৰ মাৰ্ছুপিয়েলাইজেচন কৰা হৈছিল।
ৰঞ্জকৰ ব্যৱহাৰৰ ভিত্তিত বিভাজনটো সৰল আছিল: নলীসমূহৰ জালিকা চিহ্নিত কৰিবলৈ অস্ত্ৰোপচাৰৰ আৰম্ভণিতে 197 জন ৰোগীক মিথিলিন ব্লু ইনজেক্ট কৰা হৈছিল, আৰু 50 জনক কৰা হোৱা নাছিল। ৰঞ্জকৰ ব্যৱহাৰক এবাৰ সাৱধানে দিয়া ইনজেকচন বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছিল; ঘনত্ব বা আয়তন উল্লেখ কৰা হোৱা নাছিল। ব্যৱহাৰ যাদৃচ্ছিকভাৱে নিৰ্ধাৰণ কৰা হোৱা নাছিল। শল্যচিকিৎসকসকলে তীব্ৰ ফোঁহাৰ তুলনাত দীৰ্ঘস্থায়ী ফিষ্টুলা-গঠনকাৰী ৰোগত বহু বেছি সঘনাই ৰঞ্জক বাছনি কৰিছিল, আৰু ছাইনাছৰ মুখ অধিক থকা ক্ষেত্ৰতো ইয়াক বেছি ব্যৱহাৰ কৰিছিল। সেয়েহে আৰম্ভণিৰ পৰাই গোট দুটা পৃথক আছিল।
আগতীয়াকৈ নিৰ্ধাৰিত টেলিফোন প্ৰশ্নাৱলীৰে পুনৰাবৃত্তি মূল্যায়ন কৰা হৈছিল। প্ৰাৰম্ভিক ক্ষত শুকোৱাৰ পাছতহে ৰোগীক পুনৰাবৃত্তি হোৱা বুলি গণ্য কৰা হৈছিল, যদি তাৰ পাছত পুচ্ছাস্থিত কোনো আঘাত হোৱা নাছিল আৰু লগতে হয় এটা দৃঢ় মানদণ্ড (চিকিৎসকৰ ৰোগনিৰ্ণয়, পুনৰ ছেদন বা কাটি আঁতৰোৱা, নতুন ছাইনাছ, মুখ এটাত চুলি, পূঁজযুক্ত স্ৰাৱ) অথবা দুটা কম দৃঢ় মানদণ্ড (ৰঙা পৰা, ফুলি উঠা, বিষ, স্ৰাৱ) পূৰণ হৈছিল।
গোটেই সময়ছোৱাত অসংশোধিত পুনৰাবৃত্তিৰ সংখ্যা আছিল ৰঞ্জক ব্যৱহাৰ কৰা 197 জনৰ ভিতৰত 32 জন (16 শতাংশ), আৰু ৰঞ্জক ব্যৱহাৰ নকৰা 50 জনৰ ভিতৰত 15 জন (30 শতাংশ)। ভিন্ন অনুসৰণকাল বিবেচনা কৰা 20 বছৰৰ Kaplan-Meier আনুমানিক হাৰ আছিল ৰঞ্জকৰ সৈতে প্ৰায় 20 শতাংশ আৰু ৰঞ্জক অবিহনে 38 শতাংশ; log-rank p মান আছিল 0.018। এটা বহুচলকীয় Cox মডেলত লেখকসকলে ৰঞ্জকৰ ব্যৱহাৰৰ বাবে 0.45-ৰ এটা অড্ছ-সদৃশ অনুপাত উল্লেখ কৰিছিল। অধিকাংশ পুনৰাবৃত্তি পাঁচ বছৰৰ ভিতৰত দেখা দিছিল, কিন্তু কিছুমান অস্ত্ৰোপচাৰৰ 17 বছৰ পাছতো দেখা দিছিল। সেইবাবেই মিথিলিন ব্লু আৰু পাইলোনাইডেল ৰোগৰ পুনৰাবৃত্তি সম্পৰ্কীয় দাবীৰ ক্ষেত্ৰত দীৰ্ঘ অনুসৰণকাল গুৰুত্বপূৰ্ণ।
উপগোটসমূহৰ আৰ্হিটো সাৱধানে বিবেচনা কৰা উচিত। তীব্ৰ ফোঁহা-গঠনকাৰী ৰোগত 20 বছৰৰ আনুমানিক হাৰ আছিল ৰঞ্জকৰ সৈতে প্ৰায় 19 শতাংশ আৰু ৰঞ্জক অবিহনে 43 শতাংশ; কিন্তু মাত্ৰ 79 জন ৰোগী থকাৰ বাবে পাৰ্থক্যটো পৰিসংখ্যাগতভাৱে তাৎপৰ্যপূৰ্ণ হোৱা নাছিল (p = 0.078)। দীৰ্ঘস্থায়ী ৰোগত আনুমানিক হাৰ আছিল প্ৰায় 19 শতাংশ আৰু 24 শতাংশ (p = 0.35), অৰ্থাৎ মূলতঃ কোনো প্ৰমাণযোগ্য পাৰ্থক্য নাছিল। সেয়েহে সামগ্ৰিক সম্পৰ্কটো এনে এটা উপগোটৰ ফলত সৃষ্টি হৈছিল যিটো স্বতন্ত্ৰভাৱে সিদ্ধান্ত সমৰ্থন কৰিব পৰাকৈ যথেষ্ট ডাঙৰ নাছিল; তদুপৰি, অধ্যয়নটোত চিকিৎসা যাদৃচ্ছিকভাৱে নিৰ্ধাৰণ কৰা হোৱা নাছিল আৰু নিয়ন্ত্ৰণ গোটত মাত্ৰ 50 জন ৰোগী আছিল।
এই অধ্যয়নে কি দেখুৱাব নোৱাৰে, সেয়াও সমানেই গুৰুত্বপূৰ্ণ। ই মানচিত্ৰণৰ সঠিকতা জোখা নাছিল, ৰঞ্জক ব্যৱহাৰ কৰা আৰু নকৰা অস্ত্ৰোপচাৰৰ মাজত কলাতত্ত্ব তুলনা কৰা নাছিল, আৰু ক্ষতৰ জটিলতা বা শুকাবলৈ লগা সময়ৰ ক্ষেত্ৰত ৰঞ্জকযুক্ত আৰু ৰঞ্জকবিহীন অস্ত্ৰোপচাৰৰ কোনো ব্যৱহাৰযোগ্য তুলনা দিয়া নাছিল। ই এটা ঐতিহাসিক কোহৰ্টত ৰঞ্জকৰ ব্যৱহাৰ আৰু কম দীৰ্ঘকালীন পুনৰাবৃত্তিৰ মাজৰ সম্পৰ্কৰ প্ৰমাণ, ৰঞ্জকেই তাৰ কাৰণ বুলি প্ৰমাণ নহয়। চিকিৎসা বাছনিৰ কাৰণজনিত বিভ্ৰান্তিকাৰী প্ৰভাৱ, সময়কালৰ প্ৰভাৱ আৰু বিভিন্ন পদ্ধতিৰ মিশ্ৰণ—এই সকলোবোৰৰ ভূমিকা এতিয়াও অমীমাংসিত।
ৰঞ্জকে প্ৰকৃততে কি ৰঞ্জিত কৰে: যোৰ নমুনাৰ এটা অধ্যয়ন
দ্বিতীয় অধ্যয়নটোৱে মানচিত্ৰণৰ প্ৰশ্নটো পোনপটীয়াকৈ সোধে, কিন্তু ইয়াৰ নক্সা ভুলকৈ বুজাৰ সম্ভাৱনা আছে। Idiz আৰু সহকৰ্মীসকলে ইয়াক আগলৈ অনুসৰণ কৰা যাদৃচ্ছিক পৰীক্ষা বুলি অভিহিত কৰি প্ৰকাশ কৰিছিল, আৰু মিথিলিন ব্লুৰে নিৰ্দেশিত পাইলোনাইডেল কলা কাটি আঁতৰোৱাৰ যোৰ নমুনাৰ কলা-ৰোগতাত্ত্বিক অধ্যয়নটোক এতিয়াও কেতিয়াবা যাদৃচ্ছিক প্ৰমাণ হিচাপে উদ্ধৃত কৰা হয়। একেটা অধ্যয়নৰ পৰীক্ষা-পঞ্জীত অৱশ্যে কোনো গোট-আবণ্টন বা মাস্কিং নথকা এটা মাত্ৰ গোট উল্লেখ আছে। সেয়েহে ইয়াৰ যথাযথ শ্ৰেণীবিভাজন হৈছে প্ৰতিজন ৰোগীৰ পৰা যোৰ নমুনা সংগ্ৰহ কৰা এটা আগলৈ অনুসৰণমূলক এক-বাহুৰ অধ্যয়ন, ৰঞ্জক ব্যৱহাৰ কৰা আৰু নকৰাৰ মাজৰ যাদৃচ্ছিক তুলনা নহয়।
জটিলতাবিহীন প্ৰাথমিক ৰোগ থকা 33 জন ৰোগীয়ে অংশ লৈছিল। তীব্ৰ প্ৰদাহ, ফোঁহা আৰু পুনৰাবৃত্ত ৰোগ বাদ দিয়া হৈছিল। সেয়েহে এই অংশগ্ৰহণকাৰী গোটটো প্ৰায় সেই তীব্ৰ ৰোগৰ উপগোটটোৰ বিপৰীত আছিল, য’ত Doll-ৰ অধ্যয়নে আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰভাৱৰ ইংগিত দিছিল। প্ৰতিজন ৰোগীৰ প্ৰতিটো ছাইনাছৰ মুখেৰে অন্ততঃ 4 mL মিথিলিন ব্লু এনে চাপত দিয়া হৈছিল যাতে ৰঞ্জক নলীটোৰ পৰা ওলাই আহে। তাৰ পাছত শল্যচিকিৎসকে সকলো নীলা কলা আৰু ছাইনাছৰ মুখ একেলগে এটা নমুনা হিচাপে কাটি আঁতৰাইছিল (গোট 1), বাকী থকা গহ্বৰটো পৰীক্ষা কৰিছিল, আৰু খালী চকুৰে সন্দেহজনক যেন দেখা যিকোনো অৰঞ্জিত গ্ৰেনুলেচন কলা পৃথককৈ কাটি দ্বিতীয় নমুনা হিচাপে আঁতৰাইছিল (গোট 2)।
নমুনাৰ গোট-পৰিচয় নজনোৱা এজন ৰোগতত্ত্ববিদে দুয়োটা নমুনাত পাঁচটা অণুবীক্ষণিক বৈশিষ্ট্যৰ স্ক’ৰ দিছিল: ডাঙৰ হোৱা চুলিৰ ফলিকল, ছিটিকি থকা কেৰাটিনৰ পাতল স্তৰ, প্ৰদাহজনিত কোষৰ অনুপ্ৰৱেশ, চুলিৰ দণ্ড আৰু ফাইব্ৰ’ছিছ।
আটাইতকৈ বেছি ৰোগাক্ৰান্ত অংশত ৰঞ্জক কেন্দ্ৰীভূত হৈছিল, কিন্তু ই ৰোগাক্ৰান্ত অংশৰ সীমা নিৰ্ধাৰণ কৰা নাছিল। অৰঞ্জিত দ্বিতীয় নমুনাতো অস্বাভাৱিকতা সাধাৰণ আছিল: 33টাৰ ভিতৰত 31টাত ডাঙৰ হোৱা ফলিকল, 33টাৰ ভিতৰত 29টাত কেৰাটিনৰ পাতল স্তৰ, আৰু 33টাৰ ভিতৰত 30টাত প্ৰদাহ আছিল। চুলিৰ দণ্ডই আটাইতকৈ স্পষ্ট পাৰ্থক্য দেখুৱাইছিল: 33টা ৰঞ্জিত নমুনাৰ ভিতৰত 29টাত সেইবোৰ আছিল, কিন্তু 33টা অৰঞ্জিত নমুনাৰ ভিতৰত মাত্ৰ 5টাত আছিল। প্ৰতিটো বৈশিষ্ট্যৰ গড় তীব্ৰতা-স্ক’ৰ ৰঞ্জিত কলাত অধিক আছিল। সহজ ভাষাত, নীলা সীমাই ৰোগাক্ৰান্ত অংশৰ কেন্দ্ৰ চিহ্নিত কৰিছিল, কিন্তু কলাতাত্ত্বিকভাৱে অস্বাভাৱিক সকলো কলা সেই সীমাৰ ভিতৰত সামৰি লোৱা নাছিল।
এই সিদ্ধান্তটোও দুটা সীমাবদ্ধতা সাপেক্ষ। দ্বিতীয় নমুনাটো সকলো অৰঞ্জিত কলাৰ পৰা পদ্ধতিগতভাৱে লোৱা নমুনা নাছিল। শল্যচিকিৎসকে সন্দেহজনক গ্ৰেনুলেচন কলা দেখি পুনৰ কাটি আঁতৰোৱাৰ সিদ্ধান্ত ল’লেহে ইয়াক সংগ্ৰহ কৰা হৈছিল। সেয়েহে দেখাত আটাইতকৈ বেয়া যেন লগা অৰঞ্জিত অংশবোৰৰ পৰাই অগ্ৰাধিকাৰভিত্তিত নমুনা লোৱা হৈছিল, আৰু ইয়াৰ পৰা ৰঞ্জকৰ মানচিত্ৰণৰ প্ৰকৃত সংবেদনশীলতা বা মিছা-ঋণাত্মক হাৰ নিৰ্ণয় কৰিব নোৱাৰি। লগতে অধ্যয়নটোৱে কোনো ক্লিনিকেল ফলাফলেই উল্লেখ কৰা নাছিল: পুনৰাবৃত্তিৰ হাৰ, সংক্ৰমণৰ হাৰ, ক্ষত ফাটি খোল খোৱাৰ হাৰ বা ক্ষত শুকাবলৈ লগা সময়—এটাও নহয়। নীলা সীমাৰ বাহিৰৰ অণুবীক্ষণিক অস্বাভাৱিকতা এটা পৰোক্ষ সূচক, সেই ৰোগীসকলৰ পুনৰাবৃত্তি হ’লহেঁতেন বুলি প্ৰমাণ নহয়।
অধ্যয়ন দুটা কাষে কাষে তুলনা কৰা
| Doll আৰু সহকৰ্মীসকল, 2008 | Idiz আৰু সহকৰ্মীসকল, 2014 | |
|---|---|---|
| নক্সা | পশ্চাদ্দৃষ্টিমূলক পৰ্যবেক্ষণমূলক কোহৰ্ট, ৰঞ্জক ব্যৱহাৰ কৰা বনাম নকৰাৰ অযাদৃচ্ছিক তুলনা | আগলৈ অনুসৰণমূলক এক-বাহুৰ অধ্যয়ন, প্ৰতিজন ৰোগীৰ পৰা যোৰ নমুনা |
| ৰোগী | 247, তীব্ৰ আৰু দীৰ্ঘস্থায়ী ৰোগৰ মিশ্ৰণ, সামৰিক চিকিৎসালয় | 33, কেৱল জটিলতাবিহীন প্ৰাথমিক ৰোগ |
| ৰঞ্জক ব্যৱহাৰৰ বিধি | এটা ইনজেকচন, পৰিমাণ উল্লেখ কৰা হোৱা নাছিল | প্ৰতিটো মুখত ন্যূনতম 4 mL, ঘনত্ব উল্লেখ কৰা হোৱা নাছিল |
| মূল অন্তিম সূচক | প্ৰশ্নাৱলীৰে পুনৰাবৃত্তি মূল্যায়ন, গড় 15 বছৰ | ৰঞ্জকৰ সীমাৰ বাহিৰত ৰৈ যোৱা অণুবীক্ষণিক ৰোগাক্ৰান্ত অংশ, কোনো ক্লিনিকেল অনুসৰণ নাই |
| ক্ষত সম্পৰ্কীয় ফলাফল | ৰঞ্জক ব্যৱহাৰ কৰা বনাম নকৰাৰ কোনো ব্যৱহাৰযোগ্য তুলনা নাই | একো উল্লেখ কৰা হোৱা নাছিল |
| মূল ফলাফল | 20 বছৰত পুনৰাবৃত্তি ৰঞ্জকৰ সৈতে প্ৰায় 20% বনাম ৰঞ্জক অবিহনে 38% | অৰঞ্জিত কলাও অস্বাভাৱিক আছিল, যদিও তীব্ৰতা কম আছিল |
এই শাৰীবোৰ একেলগ কৰি এটা একক সিদ্ধান্তত উপনীত হ’ব নোৱাৰি। কোহৰ্ট অধ্যয়নটোৱে মানচিত্ৰণৰ সঠিকতা পৰীক্ষা নকৰাকৈ দশকজুৰি এটা ক্লিনিকেল ফলাফল জোখে। যোৰ নমুনাৰ অধ্যয়নটোৱে কোনো ক্লিনিকেল ফলাফল নোজোখাকৈ অণুবীক্ষণ যন্ত্ৰৰ তলত মানচিত্ৰণৰ সম্পূৰ্ণতা পৰীক্ষা কৰে। পুনৰাবৃত্তি আৰু ক্ষত—দুয়োটাৰে অন্তিম সূচক সামৰি ৰঞ্জক-নিৰ্দেশিত আৰু ৰঞ্জকবিহীন অস্ত্ৰোপচাৰৰ যাদৃচ্ছিক তুলনা কোনোটোৱেই নহয়, আৰু এই প্ৰমাণৰ যোৰত তেনে কোনো পৰীক্ষা নাই।
সেয়েহে শল্যচিকিৎসকৰ সৈতে মিথিলিন ব্লু ব্যৱহাৰ কৰি পাইলোনাইডেল ছাইনাছৰ অস্ত্ৰোপচাৰৰ বিকল্প আলোচনা কৰা যিকোনো ব্যক্তিৰ বাবে তিনিটা যথাযথ বক্তব্য থাকে। প্ৰথমতে, এটা দীৰ্ঘ কিন্তু অযাদৃচ্ছিক অধ্যয়নে ৰঞ্জকৰ ব্যৱহাৰৰ সৈতে কম পুনৰাবৃত্তিৰ সম্পৰ্ক দেখুৱায়; এই সম্পৰ্ক মূলতঃ তীব্ৰ অৱস্থাত দেখা দিয়া ৰোগত কেন্দ্ৰীভূত আৰু ইয়াত যথেষ্ট অনিশ্চয়তা আছে। দ্বিতীয়তে, এটা সৰু ক্ৰিয়া-প্ৰক্ৰিয়া সম্পৰ্কীয় অধ্যয়নে দেখুৱায় যে ৰঞ্জকেৰে ৰঞ্জিত কৰা অংশই ৰোগৰ কলাতাত্ত্বিক বিস্তাৰ কমকৈ দেখুৱায়, কিন্তু সেই অতিৰিক্ত অণুবীক্ষণিক অস্বাভাৱিকতাই পুনৰাবৃত্তি ঘটায় বুলি দেখুৱাব নোৱাৰে। তৃতীয়তে, ৰঞ্জক-নিৰ্দেশিত অস্ত্ৰোপচাৰত ক্ষতৰ সংক্ৰমণ, শুকোৱাৰ গতি বা জটিলতাৰ হাৰ সম্পৰ্কীয় দাবী কোনো অধ্যয়নেই সমৰ্থন নকৰে, কাৰণ কোনোটোৱেই সেই তুলনাবোৰ জোখা নাছিল।
সেয়েহে পৰামৰ্শৰ সময়ত সুধিবলগীয়া ব্যৱহাৰিক প্ৰশ্নটো সীমিত: পৰিকল্পিত পদ্ধতি অনুসৰি (ক্ষত খোলা অৱস্থাত শুকাবলৈ দিয়া, বন্ধ কৰা বা ফ্লেপ), শল্যচিকিৎসকে নলীসমূহ বিচাৰিবলৈ ৰঞ্জক ব্যৱহাৰ কৰে নে, আৰু গহ্বৰৰ কাষত থকা সন্দেহজনক অৰঞ্জিত কলাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁ কি কৰে? প্ৰমাণে ৰঞ্জকৰ সৈতে পুনৰাবৃত্তিৰ এক সম্ভাৱ্য কিন্তু অপ্ৰমাণিত সম্পৰ্ক দেখুৱায়, আৰু শৰীৰৰ গাঁথনি চিহ্নিত কৰাৰ উপায় হিচাপে ইয়াৰ এটা নথিভুক্ত সীমাবদ্ধতা দেখুৱায়। ইয়াৰ বাহিৰৰ সকলো সিদ্ধান্তই উপলব্ধ প্ৰমাণৰ পৰিসৰৰ বাহিৰলৈ কৰা অনুমান।