အောက်ဆီဂျင် ပိုသုံးစွဲခြင်းက ATP ပိုရရှိခြင်းကို ဆိုလိုသလား။ မက်သလင်းပြာ လေ့လာမှုများမှ သင်ခန်းစာများ

သီးခြားခွဲထုတ်ထားသော မိုက်တိုကွန်ဒရီးယားတစ်ခုကို လောင်စာရှိသော်လည်း ADP မရှိသော စမ်းသပ်ခန်းငယ်တစ်ခုထဲတွင် ထားသည်။ ၎င်းသည် အောက်ဆီဂျင်ကို ဖြည်းဖြည်း သုံးစွဲနေသည်။ ADP ထည့်လိုက်လျှင် အောက်ဆီဂျင်သုံးစွဲမှု အဆပေါင်းများစွာ ရုတ်တရက် တိုးလာသည်။ ADP ကုန်သွားသည်အထိ စောင့်လိုက်လျှင် အောက်ဆီဂျင်သုံးစွဲမှု ပြန်ကျသွားသည်။ လောင်စာက မပြောင်းလဲခဲ့ပါ။ ATP လိုအပ်ချက်သာ ပြောင်းလဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤဖြစ်စဉ်တိုလေးထဲတွင် ဤဆောင်းပါးက ဆွေးနွေးမည့် ကွာခြားချက်တစ်ခုလုံး ပါဝင်နေသည်။ အောက်ဆီဂျင်သုံးစွဲမှုသည် ဆဲလ်အသက်ရှူကွင်းဆက်မှတစ်ဆင့် အောက်ဆီဂျင်ဆီသို့ အီလက်ထရွန်များ မည်မျှမြန်မြန် စီးဆင်းသည်ကို တိုင်းတာသည်။ ATP ထုတ်လုပ်မှုသည် ထိုစီးဆင်းမှု၏ မည်မျှကို အသုံးချနိုင်သော စွမ်းအင်အဖြစ် ဖမ်းယူထားသည်ကို တိုင်းတာသည်။ ထိုနှစ်ခုကြားတွင် မိုက်တိုကွန်ဒရီးယား၏ အတွင်းအမြှေးပါးတစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက်ကြားရှိ ပရိုတွန်ကွာဟချက်ဟူသော ဘုံအဆင့်တစ်ခု ရှိသည်။ ထိုကွာဟချက်နှင့် ATP ပေါင်းစပ်ထုတ်လုပ်မှု မည်မျှတင်းကျပ်စွာ ချိတ်ဆက်နေသည်ကို ပြောင်းလဲစေသည့် အရာမှန်သမျှသည် နောက်ဆုံးတိုင်းတာချက်နှစ်ခုကို မတူညီသော ဦးတည်ချက်များသို့ ပြောင်းလဲစေနိုင်သည်။ မက်သလင်းပြာသည် ဤအကြောင်းကို နားလည်ရန် အသုံးဝင်သော ဥပမာတစ်ခုဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စမ်းသပ်နမူနာအချို့တွင် ATP နှင့်အတူ အောက်ဆီဂျင်အသုံးပြုမှု တိုးလာစေပြီး၊ အခြားနမူနာများတွင် ATP မပြောင်းလဲဘဲရှိနေစဉ် သို့မဟုတ် လျော့ကျနေစဉ် အောက်ဆီဂျင်အသုံးပြုမှု တိုးလာစေခြင်း နှစ်မျိုးစလုံးကို တွေ့ရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အီလက်ထရွန်များကို အဆင့်ဆင့် လက်ဆင့်ကမ်းပုံ၏ ခြုံငုံမြင်ကွင်းကို ဦးစွာသိလိုသော စာဖတ်သူများသည် မက်သလင်းပြာက ဆဲလ်အသက်ရှူကွင်းဆက်တစ်လျှောက် အီလက်ထရွန်များကို မည်သို့ သယ်ပို့ပေးသည်ဆိုသည့် အကြောင်းမှ စတင်နိုင်သည်။ အစောပိုင်း အောက်ဆီဂျင်စမ်းသပ်ချက်များ၏ ဝေါဟာရများကို သိလိုသူများကမူ ပထမဆုံး ဆဲလ်အသက်ရှူမှု တိုင်းတာချက်များက အမှန်တကယ် ဘာကိုပြသခဲ့သလဲဆိုသည့် အကြောင်းကို ဖတ်ရှုနိုင်သည်။

ဆဲလ်အသက်ရှူမှု၊ ATP နှင့် ၎င်းတို့ကြားရှိ ကွာဟချက်

NADH နှင့် FADH2 မှ အီလက်ထရွန်များသည် ပရိုတင်းအစု I နှင့် II တို့တွင် ကွင်းဆက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး၊ ပရိုတင်းအစု III ကို ဖြတ်ကာ ဆိုက်တိုခရုမ်း c သို့ ရောက်သည်။ ထို့နောက် ပရိုတင်းအစု IV ကို ဖြတ်ပြီး အောက်ဆီဂျင်သို့ ရောက်ရှိသည်။ ပရိုတင်းအစု I၊ III နှင့် IV တို့တွင် ထွက်လာသော စွမ်းအင်သည် ပရိုတွန်များကို မက်ထရစ်စ်မှ အမြှေးပါးနှစ်လွှာကြား နေရာသို့ စုပ်ထုတ်ပေးသည်။ ထိုသို့ လျှပ်စစ်ဓာတ်နှင့် အက်စစ်ဓာတ်ကို ခွဲထားခြင်းက ပရိုတွန်မောင်းနှင်အားကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ၎င်း၏ လျှပ်စစ်ပိုင်းဖြစ်သော အမြှေးပါးလျှပ်စစ်အလားအလာသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အဓိကအစိတ်အပိုင်း ဖြစ်သည်။

ATP ဆင်သေ့စ် အင်ဇိုင်းသည် ပရိုတွန်များကို မက်ထရစ်စ်ထဲသို့ ပြန်စီးဝင်ခွင့်ပေးပြီး ထွက်လာသော စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုကာ ADP နှင့် ဖော့စဖိတ်ကို ပေါင်း၍ ATP ပြုလုပ်သည်။ ထို့ကြောင့် အဆင့်ဆင့်ဖြစ်စဉ်မှာ—

အောက်ဆီဂျင်သုံးစွဲမှု၊ ထို့နောက် ပရိုတွန်စုပ်ပို့မှု၊ ထို့နောက် ကွာဟချက်ဖြစ်ပေါ်မှု၊ ထို့နောက် ATP ပေါင်းစပ်ထုတ်လုပ်မှု ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပရိုတွန်များသည် အခြားလမ်းကြောင်းများမှလည်း ပြန်ဝင်နိုင်သည်။ ATP ဆင်သေ့စ်ကို မဖြတ်ဘဲ ပြန်ဝင်ခြင်းမှန်သမျှသည် ပရိုတွန်ယိုစိမ့်မှု ဖြစ်သည်။ ယိုစိမ့်မှုကြောင့် အမြှေးပါးလျှပ်စစ်အလားအလာကို တည်ငြိမ်စွာ ထိန်းထားရန် ကွင်းဆက်သည် ထိုပရိုတွန်များကိုပင် ထပ်မံ စုပ်ပို့ရသည်။ ထိုအခါ ATP ပိုမထုတ်လုပ်ဘဲ အောက်ဆီဂျင်ကို ပိုသုံးစွဲရသည်။ ယိုစိမ့်မှု လုံလောက်စွာ အားကောင်းလာလျှင် ချိတ်ဆက်မှုကင်းကွာခြင်း ဖြစ်လာသည်။ အောက်ဆီဂျင်အသုံးပြုမှု တိုးလာသော်လည်း ATP မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေသည် သို့မဟုတ် လျော့ကျသွားပြီး၊ အလဟဿဖြစ်သွားသော စွမ်းအင်သည် အပူအဖြစ် ထွက်သွားသည်။

အခြေအနေ 3၊ အခြေအနေ 4 နှင့် ဆဲလ်အသက်ရှူမှု ထိန်းချုပ်အချိုး

ဤအကြောင်းအတွက် သမားရိုးကျဝေါဟာရများသည် သီးခြားခွဲထုတ်ထားသော မိုက်တိုကွန်ဒရီးယားများကို လေ့လာရာမှ ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြေအနေ 3 ဆိုသည်မှာ ဇီဝဓာတုတုံ့ပြန်ပစ္စည်းနှင့် ADP နှစ်မျိုးစလုံး ရှိနေသောအခါ ဖြစ်ပေါ်သည့် ဆဲလ်အသက်ရှူမှု ဖြစ်သည်။ ATP ဆင်သေ့စ်က ကွာဟချက်ကို လျော့ကျစေပြီး၊ အမြှေးပါးလျှပ်စစ်အလားအလာ ကျဆင်းသွားသည်။ ကွင်းဆက်က ၎င်းကို ပြန်တည်ဆောက်ရန် အရှိန်မြှင့်လုပ်ဆောင်ပြီး ATP ထုတ်လုပ်နေသောကြောင့် အောက်ဆီဂျင်အသုံးပြုမှု မြင့်နေသည်။ အခြေအနေ 4 ဆိုသည်မှာ ADP ကုန်သွားပြီးနောက် ဆဲလ်အသက်ရှူမှု ဖြစ်သည်။ ATP ဆင်သေ့စ်က လည်ပတ်မှုရပ်နားသွားပြီး၊ ကွာဟချက် မြင့်လာသည်။ မြင့်မားသော အမြှေးပါးလျှပ်စစ်အလားအလာက နောက်ထပ် စုပ်ပို့မှုကို တားဆီးထားသဖြင့် အောက်ဆီဂျင်အသုံးပြုမှုသည် ယိုစိမ့်မှုကို ဖြည့်ဆည်းရန် လိုအပ်သည့် ပမာဏအထိ လျော့ကျသွားသည်။

ထို့ကြောင့် အခြေအနေ 3 ကို အခြေအနေ 4 ဖြင့် စားထားသော ဆဲလ်အသက်ရှူမှု ထိန်းချုပ်အချိုးသည် စမ်းသပ်နမူနာ၏ ချိတ်ဆက်မှု မည်မျှတင်းကျပ်သည်ကို ဖော်ပြသည်။ အချိုးမြင့်ခြင်းသည် ADP က ဆဲလ်အသက်ရှူမှုကို အားကောင်းစွာ ထိန်းချုပ်နေသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ အခြေအနေ 4 မြင့်လာပြီး အချိုးကျလာခြင်းသည် ယိုစိမ့်မှုက လွှမ်းမိုးလာနေသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ အောက်တွင် ဖော်ပြထားသော မက်သလင်းပြာ ရလဒ်များကို ဤရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် နားလည်နိုင်သည်။

စိတ်ထဲတွင် မှတ်ထားသင့်သော သဘောတရားတစ်ခု ရှိသည်။ အမြှေးပါးလျှပ်စစ်အလားအလာ မြင့်ခြင်းက ကွင်းဆက်ကို နှေးကွေးစေသည်။ ထိုလျှပ်စစ်အလားအလာ လျော့ပါးပျောက်ကွယ်သွားခြင်းက ကွင်းဆက်ကို မြန်ဆန်စေသည်။ ကွင်းဆက်သည် ATP ထုတ်လုပ်နေခြင်း ရှိ၊ မရှိကို တိုက်ရိုက် တုံ့ပြန်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ စုပ်ပို့ရသည်မှာ မည်မျှခက်ခဲလာသလဲဆိုသည်ကို တုံ့ပြန်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတိုင်းတာချက်များ အတူပြောင်းလဲသောအခါ

ချိတ်ဆက်လျက် အတူပြောင်းလဲခြင်း၏ အရှင်းလင်းဆုံး ဥပမာကို ဆဲလ်အသက်ရှူ ပရိုတင်းအစုများ ပိတ်ဆို့ထားသည့်၊ သီးခြားခွဲထုတ်ထားသော ဂီနီဝက် ဦးနှောက်မိုက်တိုကွန်ဒရီးယားများ တွင် တွေ့ရသည်။ မက်သလင်းပြာ 100 nanomolar မှ 1 micromolar အထိ အသုံးပြုသောအခါ ဂလူတာမိတ်နှင့် မာလိတ်၊ ဆပ်စီနိတ် သို့မဟုတ် ဂလစ်စရိုဖော့စဖိတ်ကို လောင်စာအဖြစ် သုံးထားလျှင် အနားယူအခြေအနေရှိ အောက်ဆီဂျင်သုံးစွဲမှု တိုးလာခဲ့သော်လည်း ADP ဖြင့် လှုံ့ဆော်ထားသော ဆဲလ်အသက်ရှူမှုမှာ မပြောင်းလဲခဲ့ပါ။ ပရိုတင်းအစု I သို့မဟုတ် ပရိုတင်းအစု III တွင် အဆိပ်သင့်စေထားသော မိုက်တိုကွန်ဒရီးယားများ၌ ထိုဆိုးဆေးသည် ATP ထုတ်လုပ်မှုကို အနည်းငယ် တိုးစေခဲ့ပြီး၊ အမြှေးပါးလျှပ်စစ်အလားအလာကို ပြန်ရရှိစေကာ ကယ်လ်စီယမ် စုပ်ယူမှုကို ကောင်းမွန်စေခဲ့သည်။ အဆိုပြုထားသော လမ်းကြောင်းမှာ ဖြတ်လမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဆိုးဆေးက ပိတ်ဆို့ထားသောနေရာ၏ ရှေ့ပိုင်းမှ အီလက်ထရွန်များကို လက်ခံပြီး ပျက်စီးနေသော ပရိုတင်းအစုကို ကျော်လွှားကာ ဆိုက်တိုခရုမ်း c ထံ လွှဲပေးသည်။

ဒုတိယ ချိတ်ဆက်လျက် အတူပြောင်းလဲသော ဥပမာသည် လုံးဝမတူသည့် ATP ရင်းမြစ်ကို အသုံးပြုထားသည်။ ATP ဆင်သေ့စ်ကို ဟန့်တားထားသော၊ သီးခြားခွဲထုတ်ထားသည့် ဦးနှောက်မိုက်တိုကွန်ဒရီးယားများ တွင် မက်သလင်းပြာသည် စမ်းသပ်ထားသော ဇီဝဓာတုတုံ့ပြန်ပစ္စည်း အားလုံး၌ ဆဲလ်အသက်ရှူမှုကို ဆက်လက် လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ATP ပေါင်းစပ်ထုတ်လုပ်မှုသည် ဆပ်စီနိုင်းလ် CoA ဖြစ်ပေါ်စေသော ဇီဝဓာတုတုံ့ပြန်ပစ္စည်းနှစ်မျိုးဖြစ်သည့် အယ်လ်ဖာ ကီတိုဂလူတာရိတ်နှင့် ဂလူတာမိတ်ကို အသုံးပြုသည့်အခါတွင်သာ တိုးလာခဲ့သည်။ အိုလီဂိုမိုင်စင်က ATP ဆင်သေ့စ်ကို ပိတ်ဆို့ထားသောကြောင့် အပို ATP သည် အောက်ဆီဒေးရှင်းနှင့် ချိတ်ဆက်သော ဖော့စဖိတ်ပေါင်းထည့်မှုမှ မဟုတ်ဘဲ၊ စစ်ထရစ်အက်စစ်စက်ဝန်းအတွင်း ဆပ်စီနိုင်းလ် CoA လိုင်ဂေ့စ်က ဆောင်ရွက်သော ဇီဝဓာတုတုံ့ပြန်ပစ္စည်းအဆင့် ဖော့စဖိတ်ပေါင်းထည့်မှုမှ ရရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ပရိုတင်းအစု I နှင့် ATP ဆင်သေ့စ်တို့ကို တစ်ပြိုင်နက် ဟန့်တားထားသောအခါ ဆိုးဆေးသည် အမြှေးပါးလျှပ်စစ်အလားအလာကိုလည်း ပြန်ရရှိစေခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် အောက်ဆီဂျင်အသုံးပြုမှုနှင့် ATP တို့ အတူပြောင်းလဲခဲ့သော်လည်း ဇီဝဓာတုတုံ့ပြန်ပစ္စည်းက ဒုတိယ ATP လမ်းကြောင်းကို ခွင့်ပြုသည့်အခါတွင်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဆပ်စီနိတ် သို့မဟုတ် မာလိတ်ကို အသုံးပြုသောအခါ အပို ATP မရရှိဘဲ ဆဲလ်အသက်ရှူမှု တိုးလာခဲ့သည်။ ဆိုးဆေးတူ၊ စမ်းသပ်ခန်းငယ်တူသော်လည်း လောင်စာမတူလျှင် အဖြေမတူပါ။

နောက်ဆုံးတိုင်းတာချက်များ ကွဲပြားသွားသောအခါ

ကွဲပြားသွားသော ရလဒ်များကိုလည်း ထုတ်ဝေထားပြီး အလားတူ သင်ခန်းစာရစေသည်။ 1997 ခုနှစ်က သီးခြားခွဲထုတ်ထားသော ကြွက်အသည်း မိုက်တိုကွန်ဒရီးယားများကို လေ့လာမှု တွင် မက်သလင်းပြာသည် ဆပ်စီနိတ်ကို အသုံးပြု၍ ဆဲလ်အသက်ရှူလျက်ရှိသော၊ တင်းကျပ်စွာ ချိတ်ဆက်နေသည့် မိုက်တိုကွန်ဒရီးယားများ၏ အခြေအနေ 4 ဆဲလ်အသက်ရှူမှုကို မြန်ဆန်စေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဆဲလ်အသက်ရှူမှု ထိန်းချုပ်အချိုး ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။ ဤသက်ရောက်မှုကို 0.5 micromolar မှစ၍ မြင်တွေ့ရပြီး 5 micromolar တွင် အားကောင်းခဲ့သည်။ ထိုပြင်းအားသည် 100 milligram ကို သွေးကြောထဲသို့ တစ်ကြိမ်တည်း ထိုးသွင်းပြီးနောက် ရရှိသော သွေးရည်ကြည်အဆင့်နှင့် နီးစပ်သည်။ 5 micromolar တွင် မိုက်တိုကွန်ဒရီးယားများလည်း ဖောင်းလာခဲ့သည်။ သို့သော် ချိတ်ဆက်မှုချို့ယွင်းချက်သည် ပိုနိမ့်သော ပြင်းအားများတွင် ဦးစွာ ပေါ်လာခဲ့သဖြင့် ယိုစိမ့်မှုသည် ဖွဲ့စည်းပုံပျက်စီးမှုကြောင့် ဖြစ်လာခြင်းမဟုတ်ဘဲ ၎င်းမတိုင်မီ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်ဟု ညွှန်ပြသည်။ ချိတ်ဆက်မှုကင်းကွာနေသော မိုက်တိုကွန်ဒရီးယားများတွင် ဆိုးဆေးသည် ပြင်းအားပေါ် မူတည်၍ ဆဲလ်အသက်ရှူမှုကို လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့ပြီး၊ ထိုသက်ရောက်မှုမှာ အမြင့်ဆုံးပြည့်ဝအဆင့်သို့ ရောက်နိုင်သော ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။ စမ်းသပ်နမူနာနှစ်မျိုးစလုံးတွင် အောက်ဆီဂျင်အသုံးပြုမှု တိုးလာခဲ့သည်။ သုံးစွဲလိုက်သော အောက်ဆီဂျင်တစ်ယူနစ်လျှင် ATP ပေါင်းစပ်ထုတ်လုပ်မှုမှာ မတိုးလာခဲ့ပါ။ ဤသည်မှာ မော်လီကျူးတစ်မျိုးတည်းက ချိတ်ဆက်မှုကင်းကွာစေခြင်းနှင့် အီလက်ထရွန်သယ်ပို့ခြင်းကို တစ်ပြိုင်နက် ဖြစ်စေသော စံနမူနာ ဖြစ်သည်။

အထင်ရှားဆုံး ကွဲပြားမှုကို မျက်စိမြင်လွှာတွင် တွေ့ရသည်။ AIF ချို့တဲ့သော ကြွက်များနှင့် ရိုတီနုန်းဖြင့် ပြုပြင်ထားသော အလင်းလက်ခံဆဲလ်များ တွင် မက်သလင်းပြာသည် မျက်စိမြင်လွှာအထူ၊ အလင်းလက်ခံဆဲလ်ဆိုင်ရာ အမှတ်အသားများနှင့် မိုက်တိုကွန်ဒရီးယားဖွဲ့စည်းပုံတို့ကို ထိန်းသိမ်းပေးခဲ့သည်။ ထို့အပြင် NADH နှင့် NAD အချိုးကို လျှော့ချခဲ့ပြီး၊ ပရိုတင်း မခေါက်သိမ်းနိုင်မှုအပေါ် တုံ့ပြန်မှုနှင့် မိုက်တိုကွန်ဒရီးယားများကို ဆဲလ်က ချေဖျက်ဖယ်ရှားမှုအပါအဝင် ဖိစီးမှုတုံ့ပြန်လမ်းကြောင်းများကို လျော့ငြိမ်စေခဲ့သည်။ ထိုသို့ ဖြစ်စေခဲ့သော်လည်း ATP လိုငွေကို မပြုပြင်ပေးနိုင်ခဲ့ပါ။ စွမ်းအင် ပြန်မရရှိဘဲ ကာကွယ်မှုရရှိခြင်းသည် ထိုအကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ အပို ATP မှတစ်ဆင့် မဟုတ်ဘဲ အောက်ဆီဒေးရှင်းနှင့် ရီဒတ်ရှင်း ဟန်ချက်ညီမှု၊ မိုက်တိုကွန်ဒရီးယား၏ ကောင်းမွန်ပြည့်စုံမှုတို့မှတစ်ဆင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုလိုသည်။ တစ်ရှူးဆက်လက်ရှင်သန်ခြင်းကို စွမ်းအင်ထုတ်လုပ်မှု ပြန်ရရှိခြင်းနှင့် တန်းတူသတ်မှတ်သူသည် ထိုစမ်းသပ်ချက်ကို လုံးဝ လွဲမှားစွာ အဓိပ္ပာယ်ကောက်မိမည် ဖြစ်သည်။

ဦးနှောက်မိုက်တိုကွန်ဒရီးယားများဆိုင်ရာ သုတေသနက ထိုအကျိုးရလဒ်စာရင်းထဲတွင် အပေးအယူအဖြစ် ခံရသည့်ဘက်ကိုလည်း ထည့်ပြထားသည်။ ဇီဝစွမ်းအင်လုပ်ဆောင်မှုကို ကောင်းမွန်စေခဲ့သော ထိုပြင်းအားနိမ့်များကပင် စမ်းသပ်ထားသော အခြေအနေအားလုံးတွင် ဟိုက်ဒရိုဂျင်ပါအောက်ဆိုဒ် ထုတ်လုပ်မှုကို တိုးစေပြီး ၎င်းကို ဖယ်ရှားမှုကို နှေးကွေးစေခဲ့သည်။ ဤအချက်ကို သီးသန့်မခွဲခြားနိုင်သော ဆိုးဆေးတစ်မျိုးဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ချိန်ညှိစံကိုက်ထားသော Amplex စစ်ဆေးနည်းဖြင့် တိုင်းတာထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ATP ပိုများလာခြင်းနှင့် အောက်ဆီဒေးရှင်းဖြစ်စေသော ပစ္စည်း ပိုများလာခြင်းတို့သည် အတွဲလိုက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

လက်တွေ့ ဖတ်ရှုရာတွင် စစ်ဆေးရန်စာရင်း

မေးခွန်းလေးခုက ချိတ်ဆက်လျက်ရှိသော ရလဒ်နှင့် ချိတ်ဆက်မှုကင်းကွာသော ရလဒ်ကို ခွဲခြားပေးသည်။

ပထမ၊ အမှန်တကယ် တိုင်းတာထားသော နောက်ဆုံးညွှန်းကိန်းက ဘာလဲ။ အောက်ဆီဂျင်သုံးစွဲမှု တစ်ခုတည်းဖြင့် ATP ကို မဖော်ပြနိုင်ပါ။ ATP ပေါင်းစပ်ထုတ်လုပ်မှု၊ အမြှေးပါးလျှပ်စစ်အလားအလာနှင့် ဆဲလ်အသက်ရှူမှု ထိန်းချုပ်အချိုးတို့က အောက်ဆီဂျင်လျှပ်ခေါင်း မမြင်နိုင်သော အချက်တစ်ခုစီကို ဖြည့်ပေးသည်။ မက်သလင်းပြာ သုတေသနဆိုင်ရာ ပြောဆိုချက်များကို ဖတ်ရှုရန် လမ်းညွှန်တွင် နောက်ဆုံးတိုင်းတာညွှန်းကိန်းများကို စနစ်တကျ ခွဲခြားသုံးသပ်ပုံကို အသေးစိတ် ရှင်းပြထားသည်။

ဒုတိယ၊ မိုက်တိုကွန်ဒရီးယားများကို မည်သည့် ဇီဝဓာတုတုံ့ပြန်ပစ္စည်း ပေးထားသလဲ။ ဆပ်စီနိုင်းလ် CoA ရလဒ်က လောင်စာရွေးချယ်မှုသည် ပိုတိုးလာသော ဆဲလ်အသက်ရှူမှုမှ အပို ATP ရရှိနိုင်၊ မရရှိနိုင်ကိုပင် ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်ကြောင်း ပြသသည်။

တတိယ၊ မည်သည့် ပြင်းအားကို အသုံးပြုထားသလဲ။ ဦးနှောက်မိုက်တိုကွန်ဒရီးယားများတွင် nanomolar မှ micromolar အနိမ့်ပိုင်းအထိရှိသော မက်သလင်းပြာသည် အောက်ဆီဒေးရှင်းဖြစ်စေသော ပစ္စည်း ပိုထွက်လာခြင်းကို အပေးအယူအဖြစ် ခံရလျက် ဇီဝစွမ်းအင်လုပ်ဆောင်မှုကို အနည်းငယ် ကောင်းမွန်စေခဲ့သည်။ အသည်းမိုက်တိုကွန်ဒရီးယားများတွင် micromolar တစ်ဝက်နှင့်အထက်သည် ချိတ်ဆက်မှုကို အားနည်းစေခဲ့ပြီး၊ 5 micromolar တွင် ဖောင်းလာခြင်းပါ ထပ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ပြင်းအားသည် နောက်ခံအသေးစိတ်အချက် မဟုတ်ဘဲ ယန္တရား၏ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်သည်။

စတုတ္ထ၊ မည်သည့် စမ်းသပ်ပုံစံမှ ထိုရလဒ် ရရှိလာသလဲ။ သီးခြားခွဲထုတ်ထားသော မိုက်တိုကွန်ဒရီးယားများက အတွင်းလုပ်ဆောင်ချက် ချိတ်ဆက်ပုံကို ဖော်ထုတ်ပေးသည်။ သို့သော် မပျက်မစီးရှိသော ဆဲလ်များနှင့် တစ်ရှူးများတွင် သယ်ယူပို့ဆောင်မှု၊ အရောင်မရှိသော ပုံစံသို့ ရီဒတ်ရှင်းဖြစ်ခြင်းနှင့် အီလက်ထရွန်များကို အပြိုင် လက်ခံယူသည့် အခြားနေရာများပါ ထပ်ပါဝင်လာသည်။ ပြင်းအားနှင့် စမ်းသပ်လုပ်ထုံးလုပ်နည်းက မက်သလင်းပြာ၏ သက်ရောက်မှုများကို မည်သို့ ပုံဖော်ပေးသည်ဆိုသည့် အကြောင်းအပါအဝင်၊ ဓာတ်ခွဲခန်းတွင် အသုံးပြုပမာဏဆိုင်ရာ သုတေသနသည် စမ်းသပ်ခန်းငယ်ထဲမှ ကိန်းဂဏန်းများနှင့် လူတစ်ဦးအပေါ် သက်ရောက်မှုဆိုင်ရာ ပြောဆိုချက်တစ်ခုခုကြား ဆက်သွယ်ပေးသော တံတား ဖြစ်သည်။

အောက်ဆီဂျင်သုံးစွဲမှုသည် အီလက်ထရွန်စီးဆင်းမှုကို ဖော်ပြသည်။ ATP သည် ထိုစီးဆင်းမှု၏ မည်မျှကို ဖမ်းယူထားသည်ကို ဖော်ပြသည်။ မက်သလင်းပြာသည် နှစ်ခုထဲမှ တစ်ခုခုကို ပြောင်းလဲစေနိုင်ပြီး၊ အထက်ပါ စမ်းသပ်ချက်များက ဖြစ်နိုင်သော ပေါင်းစပ်ရလဒ် လေးမျိုးစလုံးကို ပြသထားသည်။ နှစ်ခုစလုံး တိုးလာခြင်း၊ ဇီဝဓာတုတုံ့ပြန်ပစ္စည်းက ခွင့်ပြုသည့်အခါမှသာ ဆဲလ်အသက်ရှူမှုတိုးလာခြင်းနှင့် ATP တိုးလာခြင်းတို့ တွဲဖြစ်ခြင်း၊ ချိတ်ဆက်မှု ကျဆင်းနေစဉ် ဆဲလ်အသက်ရှူမှု တိုးလာခြင်း၊ ATP မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေစဉ် တစ်ရှူးကို ထိန်းသိမ်းပေးခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ အောက်ဆီဂျင်လျှပ်ခေါင်းပေါ်ရှိ ကိန်းဂဏန်းသည် အဓိပ္ပာယ်ဖော်သုံးသပ်မှု၏ အစသာဖြစ်ပြီး အဆုံး မဟုတ်ပါ။